Αλήθειες και σπέκουλα

Την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές και νικητές είναι οι καπιταλιστές. Μάθαμε στο σχολείο ότι το Τείχος του Βερολίνου ήταν ένα κακό παραπέτασμα, που χώρισε στα δύο οικογένειες και εγκλώβισε μυριάδες πολίτες που ήθελαν απεγνωσμένα να φορέσουν Levi΄s, να πιουν Jack Daniel΄s και να ακούσουν Rolling Stones. Ψέματα. Ψέματα. Να σταματήσει η σπέκουλα. Επιτέλους να μάθουμε γιατί στ΄ αλήθεια χτίστηκε το Τείχος. Ποιος το ανήγειρε; Η κυρία Αλέκα Παπαρήγα μάς βοηθά να ξαναδιαβάσουμε τις σελίδες που αφορούν τα γεγονότα. Ενόσω όλος ο δυτικός κόσμος γιορτάζει τη συνένωση μιας πόλης που διχοτομήθηκε, η γενική γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος έδωσε «μια λαϊκή απάντηση στις αντικομμουνιστικές εκδηλώσεις ψεύδους και συκοφαντίας» (διατύπωση «Ριζοσπάστη»). Κατέθεσε στεφάνι για να τιμήσει 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν από τους φασίστες.

Το λογύδριο της γενικής γραμματέως βάζει τα πράγματα στη θέση τους. «Το Τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα νατοϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο Ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και ρωτάμε:Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το Τείχος μέσα στο έδαφός της;». Στα δικά μας, αδαή μάτια, τα στραμμένα στις απολαύσεις του καπιταλισμού, όλα τούτα μοιάζουν ανιστόρητα. Προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε την πληροφορία ότι τα νατοϊκά στρατεύματα παραμόνευαν. Αυτό πιθανώς αναφέρεται σε κάποιο μοσχοβίτικο αναγνωστικό, αλλά δεν εντοπίζεται απ΄ όσους μορφώθηκαν με αμερικανικά εγχειρίδια. Αν δεν κάνουμε λάθος, οι Σύμμαχοι (οι ιμπεριαλιστές δηλαδή) είχαν χαλαρώσει. Αν δεν κάνουμε λάθος, στις μεθοριακές διαβάσεις υπήρχαν σοβιετικά στρατεύματα, που επίσης είχαν χαλαρώσει.

Πόθεν προκύπτει ότι ο γερμανικός λαός και η εργατική εξουσία ήθελαν το ντουβάρι μέσα στα μούτρα τους; Αν δεν παραπλανηθήκαμε από ιστοριοδίφες πληρωμένους σε δολάρια, η οικοδόμηση αποφασίστηκε μακριά από το Βερολίνο. Για να χτιστεί αποφάνθηκε ο Νικίτα Χρουστσόφ. Γιατί άραγε αγωνιούσε ο σύντροφος για την Ανατολική Γερμανία και τη δραπέτευση των κατοίκων προς δυσμάς; Μήπως εισέπραττε κάποιος δασμούς, κάποια τέλη, μια φορολόγηση και ενδιαφερόταν για τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας; Γιατί ανησυχούσε που έφευγε από τη χώρα ένας στους πέντε κατοίκους, κατά κύριο λόγο νέοι επιστήμονες, αν όχι επειδή έβλεπε στη φυγή μια απειλή της ανάπτυξης; Η κυρία Παπαρήγα δεν βλέπει κάτι ιμπεριαλιστικό στον Χρουστσόφ. Και για να έχουμε καλό ρώτημα, ποιος λαός είχε μερίδιο εξουσίας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας; Να θυμηθούμε την υποχρεωτική συνεργασία που επέβαλαν οι Ρώσοι στους Σοσιαλδημοκράτες (SΡD), να κατέβουν σώνει και καλά με το Κομμουνιστικό Κόμμα στις εκλογές του 1946, ή μήπως τις επόμενες φαρσικές αναμετρήσεις, που θυμίζουν τα δικά μας τα χουντέικα;

Τα εφηρμοσμένα σοσιαλιστικά μοντέλα ακούγονται ως απειλή. Τον απλό, καθημερινό homo catanaloticus τον πιάνει τρέμουλο με τις προσομοιώσεις της κυρίας Παπαρήγα. Είπε: «Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις- τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπεςβγες;» . Οχι, δεν θέλουμε να φανταστούμε ότι μια πόλη κόβεται στα τέσσερα, ούτε να θυμηθούμε όσα μάθαμε για τη Στάζι, μέσα από πρακτορικές ταινίες όπως «Οι ζωές των άλλων», από εικαστικά βίντεο των αδελφών Γουίλσον, από βιβλία όπως το «Stasiland»της Αννας Φάντερ. Δεν το συμφέρει το ΚΚΕ να υπενθυμίζει ότι στο ανατολικό μπλοκ ο κόσμος έζησε φρικτά.

Ας μην καταθέσει στεφάνι στη μνήμη τους, αλλά ας θυμηθεί η Γραμματέας ότι 200 άνθρωποι πυροβολήθηκαν εν ψυχρώ επειδή καβάλησαν το Τείχος για να ζήσουν μια καπιταλιστική ξελευθερία. Η Ιστορία έχει πολλές αναγνώσεις, αλλά οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.

Καταγράφηκαν 3,5 εκατομμύρια πρόσφυγες από την Ανατολική Γερμανία ώσπου να χτιστεί το Τείχος. Από το 1961 ως το 1989 κατάφεραν να δραπετεύσουν περί τα 5.000 άτομα. Εφευγαν από τον σοσιαλισμό για να πάνε στον καπιταλισμό. Αν μη τι άλλο, τα ιμπεριαλιστικά μπιχλιμπίδια ήταν πολύ ελκυστικά.
Λ. Κέζα-ΤΟ ΒΗΜΑ