Εγκλωβισμένη στο «μπούνκερ» της Νέας Διακυβέρνησης

Αν εξαιρέσει κανείς κάποιους δύσμοιρους συμπολίτες μας, τους οποίους αντικειμενικοί λόγοι καταδικάζουν σε μια διαταραγμένη σχέση με την πραγματικότητα, όλοι οι υπόλοιποι γνώριζαν ότι η Ντόρα περίμενε χρόνια τη στιγμή που θα διεκδικούσε την προεδρία της Ν. Δ. Συνεπώς, οι προσδοκίες των ψηφοφόρων του κόμματος ήσαν ψηλές εκ μέρους της. Περίμεναν ότι θα έπαιρνε αμέσως την πρωτοβουλία των κινήσεων, θέτοντας εκείνη την πολιτική ατζέντα επί της οποίας θα γινόταν η αναμέτρηση των υποψηφιοτήτων. Τι στο καλό έκανε τόσα χρόνια; Σίγουρα, κάποιες ιδέες για την έξοδο από την κρίση θα τις είχε επεξεργαστεί μέσα στο κεφάλι της!
Αντί αυτού, είδαν τις πρώτες δύο εβδομάδες την Ντόρα να επαναλαμβάνει -σχεδόν αμήχανα- ένα και μόνο πράγμα: πόσο πιστή υπήρξε στον Κώστα Καραμανλή... Να συμφωνήσω ότι της αξίζουν συγχαρητήρια για την ενάρετη στάση της. Μα πόση σημασία όμως μπορεί να έχει η πίστη, όταν το πρόβλημα της Ν. Δ. είναι μια ήττα με το πρωτοφανές ποσοστό του 33,4%;
Οι άσπονδοι φίλοι της μπορεί να αποδίδουν την ελλιπή προετοιμασία της Ντόρας σε επιπολαιότητα ή αλαζονεία. Μάλλον όμως απορρέει από τη μακρά παραμονή της στις τελευταίες κυβερνήσεις της Ν. Δ. και την απόλυτη ταύτισή της με τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Το παρατήρησα σε φίλους μου προσκείμενους στη Ν. Δ. και ειδικά στις αντιδράσεις τους, όποτε άκουγαν την Ντόρα να υπόσχεται μηδενική ανοχή στα φαινόμενα διαφθοράς: εκνευρίζονται. «Και τόσα χρόνια, πότε με το Βατοπέδι και πότε με τη Siemens, εσύ τις έκανες;», τους ακούω να λένε. Αντιθέτως, όταν ακούν τις ίδιες υποσχέσεις από τον Αντ. Σαμαρά δεν συγχύζονται - αυτός, ουσιαστικά, απουσίαζε ώς χθες. Αντιλαμβάνομαι, ως εκ τούτου, ότι η Ντόρα παγιδεύτηκε στη στρατηγική, που επέλεξε από πολύ νωρίς, να φθάσει στην ηγεσία μέσω του Κώστα Καραμανλή. Εφόσον η Ν. Δ. είχε χάσει με ένα ποσοστό ανεκτό, της τάξεως π. χ. του 38%, η στρατηγική της Ντόρας θα ήταν η μόνη κατάλληλη. Με 33,4% όμως, απλώς δεν αρκεί...
 Σ. Κασιμάτης-Καθημερινή