Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Το μήνυμα της Άννας Κορακάκη

Σε μια χώρα που βασιλεύει η μιζέρια και η απογοήτευση είναι απολύτως φυσικό μια επιτυχία, από ένα άγνωστο, για τους πολλούς, ως προχθές κορίτσι σε ένα αγώνισμα που ελάχιστοι επίσης γνώριζαν, να τροφοδοτεί ένα πρωτόγνωρο ενθουσιασμό. Η Άννα Κορακάκη φυσικά δικαιούται αυτή την αναγνώριση, αυτό το κύμα συμπάθειας και ανάτασης που ενέπνευσε με την μοναχική προσπάθεια της.
Γιατί πέρα από τους πανηγυρισμούς και την εκ των υστέρων αναγνώριση της οφείλουμε όλοι - και πρώτη από όλους η πολιτεία - να σκεφτούμε με πόση μοναξιά, με πόσες δυσκολίες, με μόνο κίνητρο τη δική της επιμονή, τη δική της αυτοπεποίθηση, κατάφερε να φτάσει στην κορυφή. Χωρίς βοήθεια, πέρα ουσιαστικά από την οικογένεια της, μέσα σε άθλιες συνθήκες σε...νταμάρια, αλλά με αφοσίωση, προσωπική πειθαρχία και σοβαρότητα, πέτυχε όχι μόνο να εκπροσωπήσει επάξια την πατρίδα της, που την αγνοούσε, αλλά να ανταγωνιστεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, συναθλήτριες της,που ξεκινούσαν από πολύ καλύτερες προϋποθέσεις.
Η πολιτική ηγεσία έσπευσε να αγκαλιάσει την επιτυχία της, δεν μπορεί όμως να είναι υπερήφανη ούτε για την Κορακάκη, ούτε για τα άλλα παιδιά που δίνουν το δικό τους αγώνα στους Ολυμπιακούς. Και δεν φταίει μόνο η κρίση για αυτό που περιόρισε δραματικά τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας. Να μιλήσουμε για την παντελή έλλειψη σχεδιασμού, είναι λίγο. Καμιά βοήθεια, μηδαμινό ενδιαφέρον, μόνο μικροπολιτικά παιγνίδια παντού. Δεν είναι τυχαίο ότι η ελληνική αποστολή κατάφερε να πάει στο Ρίο, ουσιαστικά με χορηγίες ιδιωτών...

Παρόλες αυτές τις αντιξοότητες η Κορακάκη με την υπέροχη, μοναχική, προσπάθεια της έστειλε ένα μήνυμα που υπερβαίνει την Ελλάδα της μιζέριας και της ήσσονος προσπάθειας. Απέδειξε ότι όταν θέλεις κάτι, όταν δεν τα παρατάς, όταν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και τις δυνατότητες σου μπορείς να πετύχεις. Το ελάχιστο που θα μπορούσαν να κάνουν οι μεγαλόσχημοι που σπεύδουν σήμερα να τη συγχαρούν για να πάρουν λίγη από τη δόξα τους, είναι να μιμηθούν, στο ελάχιστο έστω, το πάθος, την αφοσίωση και τη μεθοδικότητα της...
ΤΟ ΒΗΜΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η Πελασγία από ψηλά