Χωρίς ελαφρυντικά

Αυτό το δράμα που βιώνουμε εδώ κι έξι χρόνια έχει τη λογική του εξήγηση, που είναι τόσο δυσάρεστη όσο και η κατάσταση που προσπαθεί να εξηγήσει. Όμως είναι ανάγκη να βάλουμε τα δάχτυλα επί των τύπων των ήλων, κι ας πονέσουμε.

Οι ηγεσίες της πατρίδας μας- πολιτικές, πνευματικές, οικονομικές- ενώ διείδαν εγκαίρως το μέγα πρόβλημα και ενώ γνώριζαν πού θα οδηγούσε η μη επίλυση του, αδράνησαν. Δεν επεδίωξαν την εκ βάθρων αναδιάταξη του δημόσιου τομέα, αυτού του μεγάλου ασθενούς, γιατί θα στενοχωρούσαν τους κομματικούς στρατούς τους, δεν θέλησαν να βάλουν κανόνες στο επιχειρηματικό παιχνίδι, γιατί θα δυσαρεστούσαν τους φίλους τους με τους οποίους είχαν διαπλεχθεί, δεν θέλησαν να θέσουν σε σταθερές βάσεις το ασφαλιστικό, γιατί θα έθιγαν το εισόδημα της πολυάριθμης και συμπαθούς τάξης των συνταξιούχων.

Και αν για όλα αυτά που δεν έγιναν, υπάρχουν ελαφρυντικά στην κοινωνία για το προ μνημονίου διάστημα, δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό  για το μετέπειτα. Όλοι γνώριζαν τόσο το

πρόβλημα, όσο και την λύση του, αλλά όλοι επιζητούσαν την εξαίρεση τους από αυτήν. Και με μεγάλη ευκολία ασπάστηκαν την βολική άποψη, πως «τα μνημόνια έφεραν την κρίση».

Είναι προφανές νομίζω, πως μία κοινωνία μεταρρυθμίζεται, όταν και η ίδια θέλει να μεταρρυθμιστεί. Το ανανεωτικό –αναγεννητικό πνεύμα αναδύεται από τα σπλάχνα της. Καθρεφτίζει την συνείδηση της. Ο λενινιστικός βολονταρισμός, δηλαδή η επιβολή στο κοινωνικό σώμα από τα πάνω των πολιτικών αποφάσεων, γιατί αυτό θέλει η φωτισμένη πρωτοπορία, δεν χαρακτηρίζει τα δημοκρατικά καθεστώτα και δεν ευδοκιμεί σε αυτά. Η εφαρμογή τους απαιτεί αυταρχικές μεθόδους και ολοκληρωτικά συστήματα διακυβέρνησης.

Αυτό που λείπει από την κοινωνία μας είναι ο κινητοποιητικός μύθος, το συλλογικό όραμα που θα προβάλλουν οι ελίτ και θα συνεγείρει το κοινωνικό σώμα που θα το εγκολπωθεί και θα στρατευθεί για την υλοποίηση του. Γιατί μία αδρανοποιημένη και παθητική κοινωνία, που έχει στραμμένο το βλέμμα της μονίμως στο παρελθόν και στην αναπόληση του απολεσθέντος παραδείσου, επιλέγει και την ηγεσία της, που καθρεφτίζει αυτήν την κατάσταση. Είναι το πιστό είδωλο της.

Όμως, καμία κοινωνία δεν προοδεύει όταν κοιτάζει μονίμως προς τα πίσω. Μόνον με την ματιά στο μέλλον προχωρεί. Και στο μέλλον δεν προσβλέπουν, εκ της βιολογικής θέσεως τους, οι συνταξιούχοι αλλά οι νέοι άνθρωποι, που θέλουν να φτιάξουν την ζωή τους. Δυστυχώς, η δική μας η γενιά, η αποκαλούμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», φρόντισε να δημιουργήσει μία μικρή και στενόχωρη Ελλάδα, που δεν χωρά όλα αυτά τα νέα παιδιά.

Άλλωστε και το πρόσωπο της Ελλάδας που θέλουμε να τους παραδώσουμε δεν είναι ιδιαίτερα θελκτικό. Θα μπορούσα να πω ότι είναι και αποκρουστικό. Και γι’ αυτό ξενιτεύονται.

Εμείς δε, ταμπουρωμένοι στα χαρακώματα των μικροσυμφερόντων μας, ιχνοθετούμε με αυτά τον πολιτικό μας ορίζοντα. Μέχρις εκεί βλέπουμε. Και γι’ αυτό βουλιάζουμε.

 Του Σάκη Μουμτζή-liberal.gr