Φόντο αδειανό

Να κάνουμε τον γύρο του κόσμου σε μια χώρα, την Ελλάδα, μας προτρέπει η κρατική διαφημιστική εκστρατεία. Να αποφύγουμε τα ταξίδια στο εξωτερικό και να μείνουμε στον τόπο μας, ώστε να καλύψουμε κάπως το τουριστικό κενό λόγω της οικονομικής κρίσης, που αποτρέπει κάμποσους Ευρωπαίους να μας επισκεφθούν ή τους παρωθεί προς φτηνότερους προορισμούς, εκεί όπου ο εσπρέσο δεν φτάνει τα πέντε ευρώ. Για να αποβεί ελκυστική η καμπάνια, έγιναν γιγαντοαφίσες μερικές ωραιότατες γωνιές της χώρας μας που κάτι θυμίζουν, κάποιο διάσημο τοπίο του εξωτερικού. Πως είναι όμορφος ο τόπος μας, πανέμορφος, το ξέρουμε. Ότι ο ενεστώτας αυτός όμως απειλείται να γίνει αόριστος, ότι δηλαδή η φθορά (οφειλόμενη και στην τουριστική υπερβολή) τείνει να εκτοπίσει την ωραιότητα στο παρελθόν, είναι κάτι που δεν φαίνεται να μας πονάει και να μας προβληματίζει. Εστω, βρε αδερφέ, να σώσουμε ό, τι μένει να σωθεί εν όψει του τουρισμού και μόνο, για να μη χαθούν οι εισαγόμενες μονέδες.

Στις διαφημιστικές αφίσες, στις ρεκλάμες του Ίντερνετ, αλλά και στην καταναλωτική επιπολαιότητα με την οποία την προσεγγίζουμε, η Ελλάδα καταντάει ένας πίνακας άψυχος που μπορεί να θαμπώσει και να πλανέψει, αλλά όχι να σαγηνεύσει με μια σαγήνη που θα αφήσει βαθιά ίχνη και μετά τη χρήση, μετά το δεκαπενθήμερο των διακοπών. Είναι ένα φόντο, ένα σκηνικό που κατασκευάζεται και στήνεται ακριβώς για να θαμπώσει, όχι για να πείσει, γι’ αυτό και αποσύρεται με τις πρώτες σταγόνες της βροχής. Συστατικά αυτού του φόντου είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που φρονούμε ότι έμειναν αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου - ένα δασωμένο βουνό (που μπορεί να κάηκε ήδη και κατά τόπους να οικοδομήθηκε), ένα ορμητικό ποτάμι με τους καταρράκτες του (που ίσως έχει ήδη εκτραπεί), μια παραδεισένια παραλία (που ήδη την κατάντησε κόλαση η εκμετάλλευση, με τις πανάκριβες ομπρελοξαπλώστρες να ιδιωτικοποιούν το κοινό αγαθό) και βέβαια ένα κατάλευκο εκκλησάκι σε λοφάκι νησιού, με τον μικρό του σταυρό και ενίοτε με τις δυο σημαιούλες του, βυζαντινή και ελληνική.

Λοιπόν, ένα τέτοιο εκκλησάκι, δηλαδή ένας τόπος θρησκευτικής λατρείας για όσους τα πάνε καλά με αυτά τα πράγματα, ήταν το ταπεινωμένο φόντο, λίγες μέρες πριν, στο «δελτίο καιρού» που παρουσίαζε σεινάμενη-κουνάμενη και με το μπανιερό της μόνο ντυμένη, η Πετρούλα, που τον χειμώνα λέει θα αφιερωθεί και στον πολιτικό σχολιασμό. Οι καιροσκόποι λοιπόν δεν διστάζουν να βάλουν στον μύλο της λαγνείας και το εκκλησάκι, να το εξευτελίσουν ακόμα και στα μάτια όσων έχουν δύσκολες σχέσεις με την πίστη. Πιθανότατα δεν θα το έκαναν αν πολλά πράγματα που κάποτε κάτι συμβόλιζαν, δεν είχαν γίνει με τον καιρό πουκάμισα αδειανά, δεν είχαν καταντήσει δηλαδή απλό φόντο που αποσπά για πολύ λίγο το βλέμμα μας, ώσπου να έρθει η μακαρονάδα που παραγγείλαμε, με αστακό ή άνευ, επειδή μας άνοιξε την όρεξη η ωραία θέα, που θα τη δούμε το χειμώνα ήσυχοι στις φωτογραφίες και τα βίντεο που τραβήξαμε.

Π. Μπουκάλα-Καθημερινή