Από τους υποψήφιους για την αρχηγία της Ν.Δ., η Ντόρα Μπακογιάννη είναι αυτή που εμφανίζεται αυτές τις ημέρες να γελάει περισσότερο. Δεν ξέρω αν αυτό είναι συνάρτηση του προβαδίσματος που λέγεται ότι έχει στην κούρσα της διαδοχής ή απλώς μία καθ’ υπαγόρευσιν των συμβούλων της… μάσκα επικοινωνίας.
Γνωρίζω όμως ότι ο θυμόσοφος λαός μας λέει ότι «γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος», αλλά και πως «τα πολλά γέλια φέρνουν κλάματα». Αυτό το λέω επειδή, παρά την εικόνα που «μεταδίδεται», οι κομματικοί συσχετισμοί είναι ακόμη ρευστοί.
Μπορεί να δίδονται υποσχέσεις, να έχουν υπάρξει συναλλαγές, να ασκούνται πιέσεις, όμως οι διεργασίες που συντελούνται στην κομματική, αλλά και την κοινωνική βάση της Ν.Δ. μετά την εκλογική συντριβή και τα νέα δεδομένα, που από την πρώτη μέρα φαίνεται ότι εισάγει στον δημόσιο βίο και το πολιτικό σύστημα ο Γ. Παπανδρέου, είναι τέτοιας έκτασης και έχουν τέτοιο βάθος που μπορεί στο τέλος να οδηγήσουν σε επιλογές που θα εκπλήξουν πολλούς.
Τα παραδείγματα των Ευάγγ. Βενιζέλου, Κ. Καραμανλή και Αλ. Αλαβάνου είναι άλλωστε οδηγός προς αποφυγήν. Και οι τρεις επέδειξαν αυτοπεποίθηση σε βαθμό αλαζονείας. Ο πρώτος στη σύγκρουσή του με τον Γ. Παπανδρέου για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, ο δεύτερος σε σχέση με τη διακυβέρνηση της χώρας μετά την επανεκλογή του το 2007 και ο τρίτος απέναντι στον «μικρό» Αλ. Τσίπρα.
Και οι τρεις ηττήθηκαν κατά κράτος, επειδή θεώρησαν την «ηγεμονία» τους δεδομένη, αλλά και γιατί πίστεψαν ότι οι μηχανισμοί στήριξής τους μπορούν να επιβληθούν της κοινωνίας. Ο Ευάγγ. Βενιζέλος είχε μαζί του τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, ο Κ. Καραμανλής τον κρατικό μηχανισμό και ο Αλ. Αλαβάνος τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Η κοινωνία τούς ξεπέρασε και τους τρεις και επέβαλε αυτή τους δικούς της εκλεκτούς.
Η Ντ. Μπακογιάννη δουλεύει εδώ και πολλά χρόνια και με τους τρεις μηχανισμούς, προκειμένου σήμερα να εμφανίζεται σαν έτοιμη από καιρό. Και με τα μίντια και με το κράτος και με το κόμμα. Μένει να δούμε αν στην περίπτωσή της θα καταφέρουν οι μηχανισμοί να επιβληθούν στην κοινωνία ή η κοινωνία διά της συντηρητικής παρατάξεως δεν θα μπορέσει για μία ακόμα φορά να αφομοιώσει την τόση υπερπροσφορά «για το καλό της» και θα προτιμήσει κάτι και κάποιον άλλο.
Τι είναι αυτό το άλλο; Μια προσπάθεια ανασύνταξης της συντηρητικής παράταξης με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους που να ανταποκρίνονται στις νέες συνθήκες και όχι μέσω της παντί τρόπω αντιπολιτευτικής φθοράς του αντιπάλου. Αυτό που σήμερα χρειάζεται η Ν.Δ. δεν είναι να επιστρέψει σε τρία ή τέσσερα χρόνια στην εξουσία, αλλά να φουλάρει τις παραταξιακές της μηχανές με νέα «καύσιμα».
Αυτά που είχε από το 1974 εξαντλήθηκαν. Θα έλεγα μάλιστα ότι και πολύ κράτησαν, όταν την ίδια περίοδο το ΠΑΣΟΚ μπήκε τρεις φορές στα… πιτς της ιδεολογικοπολιτικής ανανέωσης. Αν δεν το πράξει τώρα και απλώς βάλει στόχο να αντιπολιτευθεί το ΠΑΣΟΚ, κινδυνεύει στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση να βγει και εκτός κυκλοφορίας.
Η Ν.Δ. δεν χρειάζεται μόνον αλλαγή οδηγού, χρειάζεται γενικό σέρβις. Αλλαγή σασί, σασμάν, κιβωτίου ταχυτήτων, ελαστικών, τα πάντα. Μ’ άλλα λόγια, απαιτείται να παρουσιάσει ένα καινούργιο μοντέλο, εάν θέλει να ξαναγίνει ελκυστική στην πολιτική και εκλογική αγορά.
Εάν τα καταφέρει και εφόσον το ΠΑΣΟΚ εν τω μεταξύ έχει αποτύχει, μπορεί βάσιμα να ελπίζει ότι θα επιστρέψει στην εξουσία ίσως και ενωρίτερον απ’ ό,τι πιστεύεται.
Αυτός λοιπόν που θα κερδίσει την αρχηγία της Ν.Δ. είναι αυτός που θα καταφέρει να πείσει την κομματική και κοινωνική βάση της Ν.Δ. ότι θα της αλλάξει τα… φώτα. Αυτός που μπορεί να την επανιδρύσει και να την κάνει ξανά μια παράταξη που όταν χρειάζεται μπορεί να οργανώνει και να επιτυγχάνει πολιτικοεκλογικές αμφίπλευρες διευρύνσεις.
Όποιος απλώς ομνύει στο όνομα της ενότητας χωρίς να εγγυάται ρήξεις, ακόμα και διασπάσεις που μπορεί να την αναγεννήσουν πραγματικά, δεν έχει μέλλον.
Ίσως πρόσκαιρα, μέχρι τις επόμενες εκλογές, να κερδίσει το παιχνίδι. Μετά όμως θα ξαναδούμε το ίδιο θλιβερό έργο που βλέπουμε και τώρα με τις διαδικασίες, τις εγγυήσεις, τις συναλλαγές και τα «κουκιά». Όποιος καταφέρει να… φοβίσει περισσότερο την κομματική και κοινωνική βάση της Ν.Δ. αλλά και τους οπαδούς των άλλων κομμάτων για τις ανατροπές που μπορεί να κάνει έχει περισσότερες πιθανότητες να αναδειχθεί σε ηγέτη της συντηρητικής παράταξης.
Οι προβλέψιμοι δεν έχουν μέλλον. Το παιχνίδι θα το κερδίσει -αν όχι σήμερα- σίγουρα αύριο ο απρόβλεπτος. Αυτός που συγκεντρώνει τις πιθανότητες να σπάσει ισορροπίες και κατεστημένα, που εκτός από τη Ν.Δ. ταλανίζουν και τη χώρα, είναι αυτός που χρειάζεται η Ν.Δ. για να αναγεννηθεί πολιτικά και να επανατοποθετηθεί εκ νέου δυναμικά στο παιχνίδι της εξουσίας.
Το ίδιο έκανε με άλλο τρόπο και ο Γ. Παπανδρέου και κέρδισε το στοίχημα. Και στο ΠΑΣΟΚ και στις εκλογές. Δεν ξέρω αν θα συμβεί το ίδιο και στη συντηρητική παράταξη.
Πάντως, η Ντ. Μπακογιάννη έχει καταγραφεί στη συνείδηση των πολιτών ως «δίδυμο» με τον Ευάγγ. Βενιζέλο. Και αυτό δεν είναι πολύ καλό γι’ αυτήν...
felnikos.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.