Ως ένα βαθμό, την οικονομική πολιτική στη χώρα μας χαράσσουν οι Αυτιάδες των πρωινάδικων. Το λέω καθ’ υπερβολήν, είναι όμως η τηλεόραση με τον ρηχό συναισθηματισμό της που υποδεικνύει συστηματικά σε ποιες κατηγορίες πολιτών πρέπει να χορηγηθεί επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης, σε ποιους πρέπει να χαρισθούν τα δάνεια («διακοποδάνεια» και «εορτοδάνεια», σε πολλές περιπτώσεις), σε ποιους πρέπει να αναγνωρισθεί το προνόμιο της διά βίου σίτισης στο Πρυτανείο (της μονιμοποίησης, δηλαδή, στο Δημόσιο).
Πάρτε ως παράδειγμα την υπόθεση των stagiaires, οι οποίοι χθες διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας, διεκδικώντας -τι άλλο; - τη μονιμοποίησή τους. Το θέμα παρουσιάσθηκε από την τηλεόραση με τον συνήθη άκριτο συναισθηματισμό του μέσου. Επικεντρώθηκε στα χαρακτηριστικά συγκεκριμένων περιπτώσεων: στον νεαρό που η μαθητεία του ανανεώνεται διαρκώς, ώσπου συμπλήρωσε τρία ή τέσσερα χρόνια ως μαθητευόμενος, ενώ στην πραγματικότητα καλύπτει με την εργασία του μόνιμες ανάγκες, στην κυρία με τα δύο παιδιά, που σπουδάζουν χάρη στα 500 ευρώ με τα οποία αμείβεται η μητέρα τους κ. α.
Κανείς όμως δεν θέτει ερωτήματα, τα οποία προκύπτουν από το σύνολο όλων αυτών των συμπαθών περιπτώσεων. Φέρ’ ειπείν, αν ικανοποιηθεί σήμερα το αίτημα όλων αυτών των ανθρώπων, γιατί να μην ικανοποιηθεί αύριο ανάλογο αίτημα κάποιων άλλων, εξίσου συμπαθών, οι οποίοι είτε με τον ίδιο είτε με διαφορετικό τρόπο θα βάλουν ένα πόδι στο Δημόσιο, προσδοκώντας ότι, αργά ή γρήγορα, θα βάλουν και το άλλο; Πολύ περισσότερο, ουδείς ή, εν πάση περιπτώσει, ελάχιστοι διερωτώνται πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να καλύπτουν τις λεγόμενες πάγιες και διαρκείς ανάγκες των δημοσίων υπηρεσιών, την ώρα που το ελληνικό Δημόσιο έχει περισσότερους μόνιμους υπαλλήλους από το γερμανικό, αναλογικά με τον πληθυσμό! Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι μόνιμοι, ώστε να είναι απαραίτητες οι προσλήψεις μέσω των stages, προκειμένου να υπάρχουν υπάλληλοι στα γκισέ των υπηρεσιών; Και αν υποθέσουμε ότι μονιμοποιούνται, τι μας εγγυάται ότι και αυτοί αύριο δεν θα εξαφανισθούν κάπου ήσυχα στα βάθη του αντιπαραγωγικού Δημοσίου, για να αδειάσουν και πάλι τα γκισέ και να χρειάζονται νέες προσλήψεις; Αφήστε, δε, το γενικότερο ηθικό ζήτημα, που θα προκύψει από τη νομιμοποίηση της παρανομίας...
Φοβάμαι ότι αν παραβλέπουμε αυτές τις διαστάσεις του θέματος, υποκύπτοντας στη συναισθηματική πίεση, είναι καλύτερα να συμφωνήσουμε από τώρα με την άποψη της κυρίας Παπαρήγα του ΚΚΕ, η οποία ζητεί την άμεση μονιμοποίηση όλων των stagiaires. Και για να μη χάνουμε τον χρόνο μας, ας κρατικοποιήσουμε μια και καλή τα πάντα, ώστε όλες οι θέσεις εργασίας να είναι διά παντός εγγυημένες. Αφού, ούτως ή άλλως, εκεί θα οδηγηθούμε, γιατί να το παιδεύουμε το ζήτημα; Ας αποδεχθούμε, επιτέλους, αυτό που είμαστε κατά βάθος: η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης...
Σ. Κασιμάτης-Καθημερινή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.