Ο Αντώνης Σαμαράς, η στρατιά του Μπρανκαλεόνε και η «νέα μεταπολίτευση»

Υπάρχουν δύο ειδών τραγωδίες στη ζωή, έλεγε ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο. Η μία είναι να μην πραγματοποιηθεί ποτέ η επιθυμία της καρδιάς σου. Η άλλη είναι να πραγματοποιηθεί. Οι συνομιλητές του Αντώνη Σαμαρά, που συμφωνούν με τον αφορισμό του Ιρλανδού συγγραφέα, θα σας πουν ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. διατρέχει τον κίνδυνο να καταλήξει στη δεύτερη κατηγορία...
Πρώτα απ’ όλα, επειδή ο ίδιος έχει πλήρη επίγνωση ότι ανεδείχθη στην ηγεσία της Ν.Δ. ακριβώς κατά την περίοδο που το σύστημα καταρρέει εκ των έσω και προς τα έσω. Χρησιμοποιεί μάλιστα έναν όρο της μηχανικής (κλάδου της φυσικής), που υιοθετήθηκε στην πολιτική ανάλυση από τους μελετητές της κατάρρευσης του σοβιετικού μοντέλου: την «ένρηξη», δηλαδή την αντίθετη διαδικασία της έκρηξης. «Χρεοκόπησε το σύστημα της μεταπολίτευσης», πιστεύει ο Α. Σαμαράς και εννοεί «το τέλος του οικονομικού μοντέλου που αναδιένειμε τα δανεικά των προηγουμένων γενεών στις επόμενες», όπως επίσης «το τέλος του πολιτικού συστήματος που συγκέντρωνε την εξουσία στην υδροκέφαλη κορυφή, κατακερμάτιζε τις αρμοδιότητές της παντού και έφτιαχνε αυτοδιοικητικά συστήματα χωρίς πόρους». Για όλους αυτούς τους λόγους, υποστηρίζει ότι χρειάζεται «μια νέα μεταπολίτευση, χρειάζεται αλλαγή υποδείγματος».
Στην εικόνα αυτή, ας προστεθεί και η διαπίστωση ότι η Ν.Δ. έχει μπροστά της μια έρημο να διασχίσει και, τότε, οι επιλογές του Σαμαρά ως προς την πολιτική που σχεδιάζει να εφαρμόσει ακούγονται λογικές: Απορρίπτει τη «δομική αντιπολίτευση» που εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1970, δηλαδή την τυφλή άρνηση κάθε πλευράς της κυβερνητικής πολιτικής· απορρίπτει ομοίως και την τεμπέλικη «στρατηγική του ώριμου φρούτου», την επινόηση του Γιάννη Λούλη, την οποία (για προφανείς λόγους...) ακολούθησε ακρίτως η Ν.Δ. από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο Σαμαράς επιλέγει να αντιπαρατεθεί στην κυβέρνηση με ένα μείγμα στήριξης και σύγκρουσης, μέσα από το οποίο θα διαμορφωθεί σταδιακά η ατζέντα της Ν.Δ.
Ωραία όλα αυτά και, οπωσδήποτε, δείχνουν άνθρωπο που αντιλαμβάνεται τη δυσκολία του ρόλου του και δεν αντιμετωπίζει το καθήκον του με επιπολαιότητα. Ηγείται όμως ενός κόμματος, του οποίου η στελέχωση από απόψη ποιότητος θυμίζει την... Armata Brancaleone - για όσους θυμούνται την έξοχη κωμωδία του Μάριο Μονιτσέλι με τον Βιτόριο Γκάσμαν. Περιστοιχίζεται από ανθρώπους των οποίων η εικόνα στην τηλεόραση σε κάνει αμέσως να αλλάζεις κανάλι. Οσο για την κοινοβουλευτική ομάδα, αυτή, κατά την γλαφυρά διατύπωση ενός στελέχους, «είναι λουμπεναριό», κατά την διατύπωση ενός άλλου, «ρεμπέτ ασκέρ». Είναι χαρακτηριστικό αυτό που συνέβη μόλις την περασμένη Πέμπτη: Η Ν.Δ. υπέβαλε αίτημα ονομαστικής ψηφοφορίας για τη ρύθμιση με την οποία αυξάνεται η φορολογία των καυσίμων. Οταν το προεδρείο διάβασε τα ονόματα των 18 που είχαν υπογράψει το αίτημα, αρκετοί εξ αυτών απουσίαζαν, με αποτέλεσμα η πρόταση να απορριφθεί. (Να μην ξεχάσω, τέλος, την διόλου αμελητέα απειλή της Ντόρας, η οποία τον περιμένει στη γωνία, όπως η ίδια λέει ευθέως στους συνομιλητές της...)
Εντούτοις, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος, του οποίου η φωνή δεν διαπερνά τον κλοιό που έχουν φτιάξει γύρω από τον Σαμαρά οι συνήθεις κόλακες και διάφοροι πονηροί, που ποντάρησαν στο τελευταίο άλογο και τώρα γυρεύουν να εξαργυρώσουν την επιταγή. Ο κόσμος αυτός υποστήριξε τον Σαμαρά πέρυσι στις 29 Νοεμβρίου, τείνει όμως να απογοητευθεί από τους συμβιβασμούς, που απειλούν το όραμα της «νέας μεταπολίτευσης» και στους οποίους φαίνεται να ενδίδει ο πρόεδρος της Ν.Δ. Η ανησυχία του κόσμου αυτού συμπυκνώνεται στα λόγια διακεκριμένου νομικού, ο οποίος διετέλεσε και βουλευτής: «Κάποιος πρέπει να πει στον Σαμαρά ότι, όπως έδειξε με το παράδειγμά του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974, ο ηγέτης, όταν μάλιστα έχει περάσει μέσα από την έρημο, δεν χρωστάει τίποτε και σε κανέναν!» Το ζήτημα είναι να βρει τον τρόπο να το δείξει κιόλας...
Σ. Κασιμάτης-Καθημερινή