Ο κ. Σαμαράς και το... σαμάρι

«Μια απίστευτη για την εποχή λύσσα κατάληψης του κράτους χαρακτηρίζει τον Αντ. Σαμαρά, ο οποίος χωρίς ταμπού παρέδωσε καίριες κρατικές θέσεις σε Μεσσήνιους κολλητούς του».
Η ιντερνετική κριτική με έβαλε σε σκέψεις. Αλήθεια, αναρωτήθηκα, τόσο αφελής είναι ο πρωθυπουργός να τοποθετήσει επικεφαλής στο ΣΔΟΕ ή στην ΕΥΠ με μόνο κριτήριο ότι είναι συντοπίτες του; Ή μήπως στην τόσο κρίσιμη κατάσταση για τη χώρα, ο κ. Σαμαράς αδιαφόρησε για την κριτική που θα του ασκείτο, προτιμώντας να διορίσει κάποια στελέχη της απολύτου εμπιστοσύνης του; Για να το πω διαφορετικά: Μήπως ο κ. Σαμαράς πήρε εν γνώσει του το ρίσκο να του χρεωθούν προσωπικά ακόμη και αστοχίες σε επιλογές προσώπων, αντί να ακολουθήσει το «ασφαλές» opengov το οποίο και χρονοβόρο απεδείχθη, αλλά και δεν απέτρεψε να αναλάβουν κάποια πόστα ανεπαρκείς ή φαύλοι;
Καθώς η δεύτερη εξήγηση μού φαίνεται πιο πειστική, έκρινα σκόπιμο σήμερα να αναδειχθεί κάτι σημαντικότερο από τα πρόσωπα:
τι αναμένουμε από αυτά και κυρίως τον επικεφαλής του ΣΔΟΕ. Οσοι λοιπόν πασχίζουμε να βρούμε πώς θα πληρώσουμε τους ακόμη υψηλότερους φόρους μας με εισοδήματα χαμηλότερα των περυσινών, περιμένουμε π.χ. από τον επικεφαλής του ΣΔΟΕ να μην αποδειχθεί άλλη μια «φούσκα» η ανώνυμη δημοσιοποίηση των συμπολιτών μας, που αποδεδειγμένα «εξήγαγαν» δισεκατομμύρια ευρώ έχοντας δηλώσει ψίχουλα στις εφορίες. Περιμένουμε, δηλαδή, να τους γίνει εδώ και τώρα «πόθεν έσχες» και όποιος δεν μπορεί να αιτιολογήσει τον πλούτο του, να δημευθεί το πλεόνασμά του και να μάθουμε και το όνομά του. Εμείς και οι μελλοντικοί... συγκρατούμενοί του.
Αξιώνουμε, επίσης, να βρεθεί το ταχύτερον μια λύση με τους άλλους «κυρίους» –γιατρούς, δικηγόρους, υδραυλικούς κ.λπ.– που εξακολουθούν να μας βάζουν το δίλημμα «τόσο με απόδειξη, τόσο χωρίς». Οπως και με εκείνους που εμμένουν να κοροϊδεύουν δίνοντας δελτία παραγγελίας ως αποδείξεις. Είναι τόσο δύσκολο, άραγε, να αντιληφθούν οι αρμόδιοι πως αν όλες –αλλά όλες οι αποδείξεις και όχι ένα τμήμα τους– εξέπιπταν της φορολογίας δεν θα υπήρχε ούτε ένας Ελληνας που να μην τις διεκδικεί; Ή οι άλλες χώρες που έχουν τοποθετήσει μηχανήματα είσπραξης ακόμη και στα ψιλικατζίδικα (προσέξτε: όχι για πιστωτικές, αλλά απλές χρεωστικές κάρτες) είναι ανόητες που υποχρέωσαν τους πολίτες τους να ελέγχονται ακόμη και οι καθημερινές συναλλαγές τους μέσω τραπεζών; Εν ολίγοις, λύσεις για να καταπολεμηθεί η μάστιγα της φοροδιαφυγής υπάρχουν και το τελευταίο που ενδιαφέρει όλους εμάς –τα γνωστά υποζύγια– είναι αν αυτές θα επιβληθούν από Αθηναίους, Μεσσήνιους, διορισθέντες ή οπενγκαβίτες. Ας έχουν, τέλος, υπ’ όψιν τους οι κρατούντες ότι πέραν της φοροδοτικής αντοχής των υποζυγίων, κάποια στιγμή εξαντλείται και η υπομονή τους. Ο Βάρναλης το έχει περιγράψει παραστατικότατα: «Αν ξυπνήσουν μονομιάς, θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς».
 Tου Κωνσταντινου Ζουλα-Καθημερινή