Αυτονόητο

Οταν μιλάμε για οικονομική πολιτική, η ουσία μπορεί να χωρέσει σε μία παράγραφο ή ακόμη και σε μία λέξη. Υπήρχαν και τα δύο στην κατάθεση του Γιώργου Προβόπουλου προς τη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής.

Η λέξη είναι ο όρος «διατηρήσιμη» που έβαλε ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος δίπλα στη λέξη «ανάπτυξη». Αυτή η ορολογία υπογραμμίζει ότι οσάκις μιλάμε για ανάπτυξη δεν μπορεί να εννοούμε τη δημιουργία τεχνητής εικόνας στα χαρτιά, όπως συχνά κάνουν οι κυβερνήσεις. Γιατί απλούστατα είναι σαν να παίζουμε, ανυποψίαστοι, τον Σίσυφο: τα πράγματα θα ξανακυλήσουν σύντομα προς την άβυσσο - κίνδυνος που υπάρχει στους τρέχοντες σχεδιασμούς για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Αρα, το ζητούμενο δεν είναι να φτάσει η χώρα στην ανάπτυξη, αλλά να παραμείνει κιόλας.

 Στην ίδια κατάθεση υπήρχε μία παράγραφος που θα μπορούσε από μόνη της να είναι ολόκληρο το πρόγραμμα ενός πολιτικού κόμματος για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Μια πρόταση μόλις 40 λέξεων: «Επιτάχυνση της απορρόφησης των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ, επανέναρξη της κατασκευής των οδικών αξόνων, αποκατάσταση ομαλών συνθηκών ρευστότητας, άμεση βελτίωση στην αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, απλοποίηση του νομοθετικού και κανονιστικού πλαισίου, σταθερό φορολογικό καθεστώς, μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης, επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων». Αν ήταν σκάκι θα λέγαμε: «Πώς θα κάνετε ματ με οκτώ κινήσεις».

 Αυτές οι οκτώ προτάσεις δεν είναι απλώς οι οικονομικές υποδείξεις ενός τεχνοκράτη, αλλά συνιστούν πλήρη πολιτική στρατηγική για μια κυβέρνηση. Αλλωστε ο Προβόπουλος, εν αντιθέσει προς τους προκατόχους του, ενσωματώνει σταθερά δέσμες πολιτικών ιδεών στις περιοδικές εκθέσεις του για την οικονομία. Ενίοτε πάει και παραπέρα. Π.χ., τον Αύγουστο του 2009 λίγο πριν από την κάλπη υπερέβη τα προσχήματα και χτύπησε αυτοπροσώπως τις πόρτες Καραμανλή και Παπανδρέου, ζητώντας τους να προλάβουν το δημοσιονομικό ηφαίστειο. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

Από την κατάρρευση της οικονομίας και εντεύθεν, ο κεντρικός τραπεζίτης λειτουργεί με συνέπεια ως σταθερά στην εσωτερική οργάνωση της πολιτικής, που αναζητά σανίδες σωτήριας προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Και αυτό τον κάνει αρκετά συχνά και στόχο όσων θέλουν να τραβήξουν το κάρο προς την αντίθετη.

 Ενδεχομένως όσα είπε στη Βουλή δεν είναι παρά τα αυτονόητα σε μια χώρα που δεν ξέρει σήμερα πώς θα ξυπνήσει αύριο. Δείχνουν ωστόσο ότι δεν χρειάζονται τρεις τόμοι οικονομικής θεωρίας και αμέτρητες ώρες πολιτικής φλυαρίας για τη στρατηγική εξόδου από την κρίση. Αλλωστε, όπως έλεγε ο Ταλεϋράνδος: «Οταν λέμε ότι κάτι είναι αυτονόητο, γίνεται ακόμη πιο αυτονόητο όταν το λέμε».

 

Του Γιώργου Λακόπουλου-ΤΑ ΝΕΑ