Κόμματα-μοναστήρια

Το πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η αυτεπίγνωση το βλέπουμε στη ΔΗΜΑΡ: απορρίπτει τις προτάσεις προσέγγισης με το ΠαΣοΚ που έχουν γίνει επανειλημμένως και από πολλές πλευρές, προτού ακόμη ο Βαγγέλης Βενιζέλος στείλει την πρόσκληση για ενεργό συμμετοχή της στο Συνέδριο του ΠαΣοΚ. Εντάξει, είναι υπερβολική αυτή η τελευταία - αλλά δεν αντιπροτείνει κάτι ο Φώτης Κουβέλης. Ακόμη και την πρόταση για φόρουμ διαλόγου έχει απορρίψει. Μα ποια νομίζει, τέλος πάντων, ότι είναι η ΔΗΜΑΡ;

Μοναστήρι με καλόγερους που υπηρετούν το Θείο και επομένως δεν συναναστρέφονται με αμαρτωλούς που έχουν χάσει την ψυχή τους ασκώντας εξουσία; Ή μοναστήρι που λέει «Περιζήτητοι είμαστε, έρχονται όλοι εδώ να τους ευλογήσουμε, έχουμε το λάδι μας, έχουμε το κρασί μας, έχουμε τον φούρνο μας και το ψωμί μας - βολεμένοι είμαστε, πού να μπλέκουμε τώρα με τη βουή και τα προβλήματα της πόλης;».

Μου φαίνεται, νομίζει (ή προσποιείται πως νομίζει) ότι είναι το πρώτο, ενώ είναι το δεύτερο. Είναι αυτό το παλαιοκομμουνιστικό περί «περιούσιου κόμματος» - βεβαίως περιούσιοι είναι και αυτοί που το συναπαρτίζουν. Αλλά αυτά είναι από την εποχή του Στάλιν, που είχε σπουδάσει σε εκκλησιαστική σχολή. Ας αφήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ να κρατούν τις παραδόσεις. Ας προσέχουν λοιπόν στη ΔΗΜΑΡ τους φουρναραίους του μοναστηριού, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει, το κοσμικό τυχαίο καραδοκεί.

• Εχουμε το αντιπαράδειγμα του Κον Μπεντίτ: έγινα 67, αποχωρώ από την πολιτική. Ο Γιόσκα Φίσερ αποχώρησε νωρίτερα. Ο Σρέντερ, ο Γκονζάλεθ, ο Μπλερ - δεν περίμεναν να γίνουν 85 και ασθενικοί σαν τον Πάπα για να φύγουν. Εννοώ ότι είχαν αυτεπίγνωση ότι είναι πολιτικοί, πως ασκούν επάγγελμα με όρια και περιορισμούς και καταναγκασμούς, δεν παρίσταναν τους αναμάρτητους καλόγερους με προορισμό να υπηρετούν την Ιστορία. Αλλωστε και τα κόμματά τους δεν δήλωναν παρθένες που περιμένουν την άμωμη σύλληψη, να φθάσουν μυρίζοντας τον κρίνο στην εξουσία, δεν φοβούνταν ότι θα χάσουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν.  
• ΤΟ ΒΗΜΑ