Η τέχνη της ομελέτας

«Ομελέτα δεν γίνεται χωρίς να σπάσεις αυγά», λέει ο πρόεδρος και το λέει πάρα πολύ σωστά. Ομως, εκτός από τη διάθεση να σπάσεις αυγά, χρειάζεσαι και κάτι ακόμη σημαντικότερο. Τι είναι αυτό, θα σας το πω μέσω μιας φανταστικής και, ελπίζω, διασκεδαστικής ιστοριούλας.
Ενα ωραίο πρωί, λοιπόν, ξυπνάς και η όρεξή σου τραβάει μια αφράτη ομελέτα! Σπάζεις τα αυγά μέσα σε ένα βαθύ πιάτο, προσθέτεις αλάτι, πιπέρι, ίσως λίγο τυρί και μανιτάρια, αν σου βρίσκονται, και ανακατεύεις το μείγμα. Επειτα, βγάζεις το τηγάνι από το ντουλάπι, το τοποθετείς στο μάτι και ανάβεις την κουζίνα. Πας να ρίξεις μια ιδέα λάδι στο τηγάνι, αλλά διαπιστώνεις ότι σου έχει τελειώσει. Μικρό το κακό. Θα ζητήσεις από τη
συμπαθεστάτη νεαρά κυρία στο διπλανό διαμέρισμα – στο κάτω κάτω, μια κουταλιά χρειάζεσαι όλη κι όλη, όχι καμιά σοβαρή ποσότητα. (Ευκαιρία κιόλας να γνωριστείτε καλύτερα...) Της χτυπάς το κουδούνι, αλλά δεν απαντάει, μάλλον λείπει. Δεν πειράζει. Θα πεταχτείς μέχρι το μαγαζάκι της γωνίας να αγοράσεις ένα μπουκάλι. Καθώς πας να το πληρώσεις, ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις πάρει μαζί σου λεφτά. Ούτε αυτό πειράζει. Θα τρέξεις μια στιγμή πίσω στο σπίτι και θα φέρεις. Οταν όμως πας να μπεις στην πολυκατοικία, καταλαβαίνεις ότι έχεις ξεχάσει και τα κλειδιά σου μέσα στο διαμέρισμα – στο διαμέρισμα, όπου το τηγάνι είναι στο αναμμένο μάτι, τα αυγά χτυπημένα μες στο πιάτο και τα τσόφλια επάνω στον πάγκο της κουζίνας. Τι κάνεις τότε; Αν τουλάχιστον έχεις μαζί σου το κινητό, θα έλεγα ότι το φρόνιμο είναι μάλλον να τηλεφωνήσεις κατευθείαν στην Πυροσβεστική.
Θέλω να πω με αυτό ότι, εκτός από τη διάθεση να σπάσεις αυγά, για μια ομελέτα χρειάζεσαι και τη στοιχειώδη οργάνωση. Τώρα, αν την ομελέτα μας την θέλουμε baveuse ή πιο σφιχτή, αν χρειάζεται και λίγη ψιλοκομμένη πράσινη πιπεριά για το άρωμα ή λίγο ζαμπόν, αυτά έπονται. Προς το παρόν, προέχει να μην πάρει φωτιά το σπίτι...
Στ Κασιμάτης-Καθημερινή