Σαμαρείτης

Ο Λουξεμβούργιος που θα κάθεται στην προεδρική καρέκλα της Κομισιόν την επόμενη πενταετία, αφού ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση τον χαρισματικό Δημήτρη Αβραμόπουλο στο Κολέγιο των Επιτρόπων, την επισκέφθηκε για να τονώσει το ηθικό της. Η ευθυμία και οι διαχυτικότητες με τον Πρωθυπουργό περίσσεψαν, αλλά από το κάδρο έλλειπε κάτι: ο δεύτερος κυβερνητικός εταίρος.

Παραδόξως ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν επιδείχθηκε δίπλα στον αρχικομισάριο που επιδιώκει να γίνει νέος Ντελόρ - αν και προς το παρόν τους συνδέει μόνο η κόντρα με τους Βρετανούς, ενώ τους χωρίζει ότι ο Γάλλος δεν κατηγορήθηκε πως στη χώρα του διευκόλυνε πολίτες άλλων χωρών να φοροδιαφεύγουν. Ισως ο αντιπρόεδρος έμεινε μακριά γιατί δεν πέρασε καιρός από τότε που κατηγορούσε τη συντηρητική Ευρώπη για αδυναμία να αντιληφθεί εγκαίρως την ελληνική περίπτωση και να δράσει αναλόγως. Και ο συντηρητικός Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ εκπροσωπεί αυτήν τη συντηρητική Ευρώπη.

 Ως πρόσωπο ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν θεωρείται φίλος της Ελλάδας, αφού ως επικεφαλής του Eurogroup δεν επιθυμούμε να τελειώσει τη θητεία του με ένα μέλος λιγότερο. Αλλά ως πολιτικός αντιλαμβάνεται την υπέρβαση της κρίσης στο πλαίσιο που διαμορφώνει η στρατηγική της Μέρκελ και όχι οι ανάγκες του ευρωπαϊκού Νότου. Η ρητορική του για ανάπτυξη δεν συνιστά διαφοροποίηση, όσο δεν βρίσκει κάποιον να τη χρηματοδοτήσει.

Προφανώς θα προτείνει στο Ευρωκοινοβούλιο ένα ισχυρό χαρτοφυλάκιο για τον έλληνα επίτροπο, αλλά αυτό συμφέρει πρωτίστως τον ίδιο: οι επίτροποι εκπροσωπούν την Επιτροπή, όχι τη χώρα από την οποία προέρχονται. Στα υπόλοιπα, η Επιτροπή Γιούνκερ τι μπορεί να κάνει για την Ελλάδα; Ο,τι αποφασίζεται στις Βρυξέλλες προκύπτει αποκλειστικά από τις Συνθήκες, τις πολιτικές αντιλήψεις που τις ερμηνεύουν και ενίοτε από τις διαθέσεις της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Η Επιτροπή απλώς προτείνει. Πρακτικά εφαρμόζει αποφάσεις των κρατών-μελών. Αρα, όσο παραμένουν οι συντηρητικοί συσχετισμοί θα παράγουν συντηρητικές πολιτικές προς υλοποίηση.

Ας μην έχουμε αυταπάτες: ο «φίλος και αδελφός» Ζαν-Κλοντ θα βοηθήσει την Ελλάδα μόνο εφόσον η κοινοτική Ευρώπη αλλάξει και η Κομισιόν μετατραπεί σε λοκομοτίβα του κοινοτικού τρένου. Μόνο η καλύτερη Ευρώπη συνεπάγεται και καλύτερη Ελλάδα. Αλλά αυτό δεν γίνεται με διακηρύξεις - χρειάζεται νέο πολιτικό πλαίσιο και πρωτίστως πόροι. Η θεωρία για τον καλό Σαμαρείτη από το Λουξεμβούργο πάσχει. Γιατί όπως έλεγε η Θάτσερ: «Ο καλός Σαμαρείτης, εκτός από καλός, ήταν και πλούσιος».

Γ Λακόπουλος-ΤΑ ΝΕΑ