Στο δρόμο προς τις κάλπες

Η τριήμερη συζήτηση για τη παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση θα αποδειχθεί ότι ήταν το σύνθημα για την έναρξη ενός από τους μακρύτερους και σκληρότερους προεκλογικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης. Και θα πρόσθετα ίσως από τους πιο ακραία πολωμένους. Τα σημάδια είναι ήδη ορατά:

Η τριήμερη συζήτηση για τη παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση θα αποδειχθεί ότι ήταν το σύνθημα για την έναρξη ενός από τους μακρύτερους και σκληρότερους προεκλογικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης

Από τη πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε η αναπόδεικτη ιστορία ότι επιχειρηματίες θα εξαγοράσουν βουλευτές για την προεδρική εκλογή, ότι οικονομικά συμφέροντα ακυρώνουν νόμους με ένα τηλεφώνημα, ότι θα
ζήσουμε πρακτικές αποστασίας του 1965, ότι με αμφιλεγόμενες μεθόδους ανέτρεψε τη κυβέρνηση Μητσοτάκη ο κ. Σαμαράς το 1993 και πολλά άλλα παρεμφερή.
Από τη πλευρά της Νέας Δημοκρατίας η απάντηση είναι ότι ο κ. Τσίπρας είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης και πολιτικής ανωμαλίας, ότι αν κερδίσει τις εκλογές θα φύγουν όσα λεφτά έμειναν στις ελληνικές τράπεζες και θα κλείσουν τα ΑΤΜ και άλλα σχετικά.
Η δε επέμβαση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, που διέταξε τη διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης για τις καταγγελίες περί χρηματισμού βουλευτών ασφαλώς θα χειροτερέψει την κατάσταση, αφού έτσι το ζήτημα θα σέρνεται για πολύ καιρό ακόμη στο προσκήνιο της πολιτικής επικαιρότητας.
Ηδη από την ομιλία του κ. Σαμαρά στη Βουλή έγινε σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία επιλέγει την πόλωση στο δρόμο προς τις εκλογές. Και τούτο δεν είναι περίεργο. Η πόλωση αποτελεί μονόδρομο για τη Νέα Δημοκρατία προκειμένου να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της και να αντλήσει ψήφους από τα δεξιά της, που είναι η μοναδική πολιτική δεξαμενή, που της απομένει. Η πόλωση άλλωστε είναι η συνήθης τακτική των κομμάτων, που φανερά βρίσκονται στις παραμονές απώλειας της πλειοψηφίας. Και έως εδώ είναι εξηγήσιμη η πολιτική συμπεριφορά της Ν.Δ.

Η πόλωση είναι η συνήθης τακτική των κομμάτων, που φανερά βρίσκονται στις παραμονές απώλειας της πλειοψηφίας. Και έως εδώ είναι εξηγήσιμη η πολιτική συμπεριφορά της Ν.Δ.

Αυτό όμως που είναι ανεξήγητο είναι γιατί την ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη πορεία αυτή. Οταν οι μετρήσεις του δίνουν σαφές και μεγάλο προβάδισμα, όταν οι κάλπες των Ευρωεκλογών έχουν επιβεβαιώσει ότι είναι πρώτο κόμμα, όταν εμφανίζει διαρκή άνοδο της δύναμής του είναι ακατανόητο γιατί καλλιεργεί και από τη πλευρά του την πόλωση.
Το σύνηθες και πολιτικά γενικώς παραδεκτό είναι το κόμμα που προηγείται να εμφανίζεται ως η «ήρεμη δύναμη», που έρχεται να αναλάβει τις ευθύνες της. Να μην τρομάζει με ακραίες πολιτικές συμπεριφορές και κυμαινόμενους ψηφοφόρους, αντίθετα να τους δημιουργεί αίσθηση σταθερότητας και νηφαλιότητας. Να κινείται σε συνθήκες ήπιου πολιτικού λόγου, ώστε να πείθει ότι ετοιμάζεται να κυβερνήσει με μετριοπάθεια, σύνεση και χωρίς οξύτητες.
Οι τυφλές συγκρούσεις μόνο το δεύτερο κόμμα ωφελούν, που προσπαθεί να καλύψει την απόσταση από το πρώτο, συσπειρώνοντας φανατικούς. Εν προκειμένω δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία.

Το σύνηθες και πολιτικά γενικώς παραδεκτό είναι το κόμμα που προηγείται να εμφανίζεται ως η «ήρεμη δύναμη», που έρχεται να αναλάβει τις ευθύνες της

Στη τριήμερη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης έγινε και κάτι άλλο φανερό: Οτι δεν είναι καθόλου βέβαιη η συγκρότηση της πλειοψηφίας των 180 βουλευτών, που θα μπορούσε να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας. Αρα το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών κάθε άλλο παρά απομακρυσμένο είναι. Κατά τούτο υπήρξε μάλλον ατυχής επιλογή να πραγματοποιηθεί τώρα αυτή η συζήτηση. Διότι μπορεί να συσπείρωσε προσωρινά τη κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, που έχει και το μεγαλύτερο σχετικό πρόβλημα, μπορεί να επανέφερε τον κ. Κακλαμάνη στη Νέα Δημοκρατία αλλά όχι μόνο δεν σταμάτησε την εκλογολογία αλλά της έδωσε και νέα ώθηση, καθώς ανέδειξε το απρόβλεπτο των εξελίξεων και τη ρευστότητα του πολιτικού τοπίου. Ρευστότητα που είχε άμεσο αντίκτυπο και στην κάθοδο του Χρηματιστηρίου και στην άνοδο των spreads.
Ολα αυτά ενώ μειώνεται το ΑΕΠ, αυξάνει το χρέος, οι δανειστές δεν δείχνουν καμία πρόθεση να χαλαρώσουν ουσιαστικά τον ασφυκτικό έλεγχο πάνω στην οικονομία, ο μισός περίπου ελληνικός πληθυσμός αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες του και τα success stories αποδεικνύονται παραμύθια για μικρά παιδιά.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δυστυχώς θα βαδίσουμε προς τις κάλπες. Με συνθήκες ακραίας πόλωσης, λόγους καταγγελτικούς και απουσία ουσιαστικού διαλόγου για την αντιμετώπιση των τεράστιων σημερινών προβλημάτων της οικονομίας και της κοινωνίας, που συνεχώς διογκώνονται.
Π Λουκάκος
thetoc.gr