Το σπίτι μας καίγεται και τα κόμματα...

Θα ανέμενε κανείς ότι η δοκιμασία των τελευταίων χρόνων θα είχε νουθετήσει τον πολιτικό κόσμο της χώρας ώστε, αν μη τι άλλο, να είχε αντιληφθεί πως σε κρίσιμες καταστάσεις μόνο μέσα από συνεργασία και κοινή προσπάθεια είναι ενδεχόμενο να ξεπεραστούν αδιέξοδα και να βρεθούν λύσεις. Αλλά η πράξη άλλα αποδεικνύει. Ακόμη και στις κρισιμότερες στιγμές τα κόμματα και οι πολιτικοί κινούνται κι αποφασίζουν με αποκλειστικό κίνητρο το δικό τους, πρωτίστως, μέλλον.
Τυπικά η ΝΔ είναι εκείνη που κυρίως έχει την ευθύνη της εκπλήρωσης των μεταρρυθμιστικών υποχρεώσεων έναντι των εταίρων και δανειστών, αλλά τα δικά της στελέχη και οι βουλευτές επιβεβαιώνουν καθημερινά ότι η
εξυπηρέτηση των κομματικά προσκείμενων και η εξαγορά εκλογικής πελατείας παραμένουν βασικές διαχρονικές πρακτικές τους.
Το ΠΑΣΟΚ πασχίζει να βρει τρόπο να σταθεί στα πόδια του και να διατηρήσει τον ρόλο του αξιόπιστου κυβερνητικού εταίρου, αλλά ο Γ. Παπανδρέου και οι περί αυτόν θεωρούν ότι τώρα είναι η στιγμή για εσωκομματικές ρεβάνς που ονειρεύονταν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει εξουσία. Γνωστό αυτό. Εκείνο που παραμένει άγνωστο είναι τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει αν ο στόχος του επιτευχθεί. Εκεί ο καθένας έχει άποψη που ούτε και συμπτωματικά δεν συμπίπτει με του διπλανού του. Με μοναδική εξαίρεση την ψευδαίσθηση ότι οι Ευρωπαίοι είναι κάποια κορόιδα που χαρίζουν λεφτά στους οφειλέτες τους και μετά τους ξαναδανείζουν.
Η ΔΗΜΑΡ έχει διασπαστεί ήδη μία φορά, αλλά πάει και για δεύτερο γύρο. Καθόλου περίεργο όταν υπάρχουν κάποιοι που δεν θεωρούν αξιοπρεπή επιλογή να ξεπουληθούν έναντι θέσεων στα ψηφοδέλτια του κόμματος που μόλις προ εξαμήνου τους αντιμετώπιζε με συνθήματα τα οποία λόγοι ευπρέπειας δεν επιτρέπουν την καταγραφή τους.
Στους ΑΝΕΛ ο μόνος που δεν είναι σε θέση να προβλέψει ποιοι και πότε θ' αποστασιοποιηθούν από τις κομματικές δεσμεύσεις τους είναι ο ίδιος ο Καμμένος. Θα έλεγα, «και ο Κουίκ», αλλά έχουν δει πολλά τα μάτια μου τόσα χρόνια σ' αυτήν τη δουλειά.
Και, τέλος, η δεξαμενή των ανεξάρτητων. Που απ' όλα διαθέτει. Από τέως μνημονιακούς σε τιμή ευκαιρίας και από ειλικρινά αγωνιούντες για το μέλλον του τόπου, και του πολιτικού τους χώρου, μέχρι διατεθειμένους να επιστρέψουν στα κόμματά τους ή να μην ξαναπολιτευτούν ή να μην αναλάβουν ευθύνες και πάει λέγοντας. Συνολικά δεν είναι ό,τι καλύτερο θα διάλεγε ένας λαός για τις ώρες που ζούμε.
Ερ Μπαρτζινόπουλος-Έθνος