Φιλοευρωπαϊκή κυβερνητική πλειοψηφία

Είναι ολοφάνερο πως ο κ. Τσίπρας έχει βρεθεί προ μεγάλου αδιεξόδου, ενώπιον σκληρών διλημμάτων, που τώρα πλέον δεν μπορεί να αποφύγει, ενώ ο χρόνος λειτουργεί σαφώς εις βάρος του, κυρίως όμως εις βάρος της χώρας.
Χάθηκαν τέσσερις ολόκληροι μήνες χωρίς ουσιαστική διαπραγμάτευση, χωρίς καμία συμφωνία, που θα επέτρεπε τη χρηματοδότηση, και αυτό η χώρα το πληρώνει ήδη με επιστροφή στην ύφεση και με τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας να βιώνει δραματικές καταστάσεις. Οι τράπεζες παραμένουν ανοικτές μόνον χάρη στη χρηματοδότηση -με το σταγονόμετρο από την ΕΚΤ- ενώ τα ταμεία του κράτους έχουν προ πολλού στεγνώσει. Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, των οργανισμών αυτοδιοίκησης και των φορέων του δημοσίου έχουν κατασχεθεί, με αποτέλεσμα τη διακοπή κάθε οικονομικής δραστηριότητας που χρηματοδοτείται από το κράτος, τη μη πληρωμή δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων και την προϊούσα κατάρρευση των υπηρεσιών πρόνοιας, υγείας και κυρίως των δημόσιων νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Στο τέλος του μήνα δεν θα μπορούν πλέον να πληρωθούν ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι.
Γιατί πρέπει να πληρώνουμε αυτό το βαρύ τίμημα; Μα επειδή η
ανάδειξη του κυρίου Τσίπρα στην πρωθυπουργία και των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση βασίστηκαν σε ένα τεράστιο ψέμα. Πως τάχα μου υπήρχε ένας άλλος ριζικά διαφορετικός, αντιμνημονιακός δρόμος, πως οι προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν κυβερνήσεις γερμανοτσολιάδων και ότι με αυτούς οι εταίροι και δανειστές θα υποχωρούσαν και όλα θα πήγαιναν πρίμα, με αυξήσεις, διορισμούς και χωρίς φόρους.
Και επειδή το τερατώδες αυτό παραμύθι μετά τις εκλογές καταρρέει και πρέπει ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση είτε να υπογράψουν ένα νέο πιο σκληρό μνημόνιο (όσο καθυστερούν σκληρότερο), για να πάρουν χρήματα, είτε να βγάλουν τη χώρα από το ευρώ, επέλεξαν το παιχνίδι των καθυστερήσεων και της παραπλάνησης με “ξάπλωμα κάθε τόσο στο χορτάρι του γηπέδου”. Το ματς όμως έφτασε στη λήξη του και δεν μπορούμε να μετρήσουμε πόσες φορές μαζέψαμε την μπάλα από τα δίχτυα. Θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων ο σημερινός πρωθυπουργός “να πιει κι αυτός (όπως και οι προηγούμενοι) το πικρό ποτήρι μέχρι τον πάτο” και μάλιστα αυτός θα το πιει μονορούφι.
Όποια απόφαση και να πάρει, εδώ όπου έχει οδηγήσει τα πράγματα, η κυβέρνησή του θα αποσταθεροποιηθεί. Αν επιλέξει τη ρήξη, θα αποσταθεροποιηθεί από την οικονομική και κοινωνική κόλαση που θα δημιουργηθεί ως άμεση συνέπειά της, ενώ στην περίπτωση της αποδοχής μιας οδυνηρής συμφωνίας θα βρεθεί απέναντι στο κόμμα του και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του, που εξακολουθούν να ζουν στο δικό τους κόσμο.
Θα καταστεί έτσι πολύ σύντομα αναπόφευκτη και η κατάρρευση της κυβερνητικής πλειοψηφίας, που δεν θα είναι δυνατόν να υποκατασταθεί από τη δημιουργία μιας νέας από την παρούσα Βουλή (άλλωστε δεν υπάρχει η πολιτική νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο). Αναπόφευκτα, για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, η χώρα θα πάει σε εκλογές, όπου πρέπει να δοθεί νέα σαφής εντολή παραμονής στο ευρώ, με αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, που θα στηρίζεται σε φιλοευρωπαϊκή κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι ο μόνος τρόπος, για να διασωθεί ό,τι μπορεί ακόμη να διασωθεί.
Βασ. Δεληγκάρης- http://www.makthes.gr