Όταν η Αντζελίνα συνάντησε τον Καρανίκα

Όταν η Αντζελίνα Τζολί σχεδίαζε την επίσκεψή της στην Αθήνα, ζήτησε από τους συνεργάτες της να κανονίσουν μια συνάντηση και με τον περίφημο πια Καρανίκα. Τους είπε, πως ήθελε να γνωρίσει από κοντά αυτόν τον ακτιβιστή, τον αντικαπιταλιστή- αγωνιστή, που από τα μπαρ της Θεσσαλονίκης κατέληξε στο στρατηγικό σχεδιασμό του πρωθυπουργικού γραφείου.

Η Αντζελίνα ζώντας το αμερικάνικο όνειρο επιθυμούσε να συναντηθεί με αυτόν το νεαρό, που από τα χαμηλά της ελληνικής κοινωνίας κατέληξε συμβουλάτορας του Έλληνα πρωθυπουργού. Πίστευε πως πίσω από αυτήν τη θεαματική ανέλιξη κρύβεται ένας δυναμικός και πολυτάλαντος άνθρωπος, που διαπέρασε κοινωνικά φίλτρα και πολιτικά στεγανά και κατέκτησε την προσωπική του κορυφή.

Γιατί στην Αμερική κάπως έτσι

παίζεται το παιχνίδι της ζωής. Με πολλή δουλειά, με επίπονη προσπάθεια, με λίγη τύχη- πάντα αυτή χρειάζεται- οι νέοι άνθρωποι ανεβαίνουν άλλοι πιο γρήγορα, άλλοι πιο αργά την μεγάλη ανηφόρα. Χτίζουν την σταδιοδρομία τους. Την καριέρα τους.

Άλλωστε και η ίδια κάπως έτσι ξεκίνησε. Είχε βέβαια την βοήθεια του πατέρα της, αλλά λίγα πράγματα. Στην κορυφή έφτασε μέσα από σκληρό και ανελέητο ανταγωνισμό, μετά από πολλές απογοητεύσεις, θυσίες αλλά και απολαύσεις, νίκες αλλά και ήττες και κυρίως με πολλές προσωπικές στερήσεις. Η επιτυχία έχει το τίμημα της.

Και ο Καρανίκας από την πλευρά του, ζούσε έναν δεύτερο μικρό θρίαμβο από τη στιγμή που τον ειδοποίησαν πως η ίδια η Αντζελίνα ζήτησε να τον συναντήσει. Σκέφτηκε πώς θα «την έβγαινε» στα φιλαράκια του, στα «κολλητάρια» του, που τον πειράζαν για τα τιτιβίσματα στην Ελένη, την ξανθιά θεά του.

Έκανε ο Νίκος κι ένα πλάνο για το τι θα έλεγε στην Αντζελίνα. Σίγουρα αυτή δεν θα είχε πολύ χρόνο, οπότε έπρεπε να είναι ο λόγος του σύντομος και περιεκτικός. Θα ξεκινούσε απαριθμώντας τις δραστηριότητες του, που ήταν πολλές και ποικίλες, στη συνέχεια και εν τάχει θα ανέπτυσσε στην πρέσβειρα την φιλοσοφική του θέση πως η «καριέρα είναι χολέρα» και για το τέλος θα άφηνε το καλύτερο: πώς έκανε τα κοκτέιλ στα μπαράκια της Θεσσαλονίκης.

Βέβαια αναγνώριζε πως θα είχε μια δυσκολία να απαντήσει στο ερώτημα της Αντζελίνας: «Νικ, όλα αυτά καλά, αλλά με τον στρατηγικό σχεδιασμό του πρωθυπουργού, τι σχέση έχουν;» Είχε όμως  την ελπίδα πως η Αντζελίνα δεν θα έθετε αυτό το ερώτημα.

Έτσι λοιπόν, έβαλε τα καθαρά ρούχα του, άπλωσε τζελ στα μαλλιά  του, φόρεσε τα ωραία αθλητικά παπουτσάκια του και τράβηξε για την Ηρώδου του Αττικού, με το σακίδιο στον ώμο του.

Και η Αντζελίνα στη σουίτα της έβαλε ένα κατάμαυρο φόρεμα, τα μαύρα μποτάκια της και ξεκίνησε για την περίεργη αυτή συνάντηση.

Το τι ειπώθηκε όταν έμειναν οι δύο τους, δεν το έμαθε ποτέ κανείς. Όμως, όπως μου είπαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, όταν άνοιξε η πόρτα μετά τη συνάντηση, άκουσαν τον Καρανίκα να λέει: «Αντζελίνα, θέλω μια χάρη». «Ό,τι θέλεις Νικ» του απάντησε αυτή. «Θέλω να συναντήσεις κι έναν φίλο μου. Τον λένε Αλέξη».

 Του Σάκη Μουμτζή-liberal.gr