Μυλωνάκης, πόση τοξικότητα θα αντέξει η χώρα μας

Ένας νέος άνθρωπος, ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Γιώργος Μυλωνάκης, βρίσκεται στη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού, μετά από εγκεφαλική αιμορραγία. Ευλόγως οι δικοί του άνθρωποι συνδέουν το περιστατικό με το αλύπητο σφυροκόπημα που υπέστη τις προηγούμενες ημέρες από αντιπολιτευόμενα Μέσα, για δήθεν ανάμειξή του σε σκάνδαλο στην Κύπρο.
Ως πριν από λίγες ημέρες ο Γιώργος Μυλωνάκης εμφανιζόταν από «μέσα ενημέρωσης» ως μέλος μια εγκληματικής οργάνωσης που υπό τον μανδύα των ...Ροδόσταυρων δρούσε σε Ελλάδα και Κύπρο. Ο ίδιος απέκρουσε τις κατηγορίες και κατέφυγε στη δικαιοσύνη. Στη συνέχεια κατέρρευσε μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου και σήμερα παλεύει για τη ζωή του. Το πιθανότερο είναι ότι τα δύο πράγματα συνδέονται. Οι συμπεριφορές και οι λέξεις μπορεί να γίνουν σφαίρες.
Η μάχη της χυδαιότητας και της τοξικότητας στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε έχει δυστυχώς χαθεί. Ο χώρος των μίντια και των σόσιαλ μίντια έχει καταληφθεί από τέρατα που διψούν για αίμα αντιπάλων. Εδώ και μεγάλο διάστημα η πολιτική αντιπαράθεση έχει μετατραπεί σε λασπομαχία και ανταγωνισμό τοξικότητας. Πολιτικοί, αρχηγοί κομμάτων, δημοσιογράφοι και τρολ παντός είδους διακινούν κάθε πιθανή και απίθανη κατηγορία, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν στοιχεία και γεγονότα. Η αλήθεια έχει χαθεί από το προσκήνιο.
Η υπεροχή Μητσοτάκη στις δημοσκοπήσεις, παρά την επτάχρονη παραμονή στην εξουσία καθώς και η πρόθεσή του να διεκδικήσει [με αξιώσεις] μια τρίτη θητεία, έχει εκτροχιάσει τους αντιπάλους του. Πλέον τα σημαντικά έχουν αντικατασταθεί από τα ασήμαντα και τα μικρά. Ένα τοξικό σύννεφο καλύπτει την επικαιρότητα, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να διακρίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο δίπλα μας. Ένα παράδειγμα: την ώρα που εξακολουθεί να φλέγεται η Μέση Ανατολή και το ΝΑΤΟ, αντί στη Βουλή να συζητούν για την αμυντική παρουσία της Ελλάδος στην Κύπρο ή για τις οικονομικές συνέπειες της κρίσης στην ελληνική οικονομία, το ΠΑΣΟΚ προκάλεσε συζήτηση για τις υποκλοπές. Ένα θέμα αναμφίβολα σοβαρό, αλλά που αποτελεί αναμάσημα του παρελθόντος.


Γιατί τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιμένουν στην ατζέντα της τοξικότητας παρότι βλέπουν ότι δεν αποδίδει, ότι δεν βελτιώνει τη θέση τους στις δημοσκοπήσεις και στα μάτια της κοινωνίας; Διότι δεν έχουν μπορέσει να καταθέσουν έναν πειστικό και εναλλακτικό πολιτικό λόγο. Μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Με αποτέλεσμα, παρά τους τόνους λάσπης και τοξικότητας, οι επιδόσεις όλων των κομμάτων απέναντι στη ΝΔ να είναι χαμηλές και ειδικά αυτών της αριστερής αντιπολίτευσης.

Τα σκήπτρα στο κλίμα τοξικότητας που κυριαρχεί σε αυτή την προεκλογική περίοδο κρατά η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κανείς άλλος πολιτικός αρχηγός δεν θα μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν αυτή. Ποιος άλλος θα είχε το θάρρος και το θράσος να βιντεοσκοπεί συναδέλφους εντός της Βουλής και δικαστικούς εντός των δικαστηρίων χωρίς την άδειά τους; Να καθυβρίζει δημοσίως τους αντιπάλους και να μεταχειρίζεται το κοινοβούλιο και τις δικαστικές αίθουσες σαν φοιτητικό αμφιθέατρο; Όλοι απορούν μαζί της, κανείς δεν μπορεί να τη σταματήσει.

Η Αριστερά έχει μεγάλη ευθύνη για την απορρύθμιση του πολιτικού κλίματος. Ο μόνιμος καταγγελτικός λόγος για «συγκάλυψη», η συνεχής υπόδειξη ενόχων που πρέπει να μπουν φυλακή, η άρνηση της δικαιοσύνης, η αναζήτηση ακόμη και ανύπαρκτων σκανδάλων, η υψωμένη γροθιά ως σύμβολο προστασίας του «λαού», είναι στοιχεία που ευνοούν την τοξικότητα και τον λαϊκισμό. Εξάλλου για την Αριστερά η κανονικότητα δεν αποτελεί πολιτική ευκαιρία. Οσο πιο στραβά είναι τα πράγματα, τόσο το καλύτερο. Αλλά αυτό δεν αφορά την πλειονότητα των πολιτών που προσδοκούν κάτι καλύτερο για την Ελλάδα.
 Σοφία Γιαννακά-iefimerida.gr