Από τακτικό αναγνώστη του blog πήρα ένα σχόλιο
για την εκδρομή του Γυμνασίου Πελασγίας στη Λάρισα και το αναρτώ επειδή πιστεύω ότι έχει δίκαιο. Ας είναι λίγο πιο προσεκτική η εκπαιδευτική κοινότητα με τις παιδικές ψυχές ,σαν ενήλικες θα έχουν αργότερα την ευκαιρία να επιδοθούν στο" ευγενές σπόρ" του καταναλωτισμού.
Το σχόλιο :Επειδή το συγκεκριμένο BLOG το διαβάζουν Πελασγιώτες θα ήθελα να σας εκφράσω τις διαφωνίες μου σχετικά με την ημερήσια εκδρομή του γυμνασίου και το πρόγραμμα που ακολουθήθηκε [τα παιδιά να επισκεφτούν το εμπορικό κέντρο Λάρισας]. Αυτό δημιούργησε σε πολλά παιδιά πρόβλημα μιας και μερικά απ'αυτά είχαν αρκετά χρήματα για ψώνια, δυσανάλογα θα έλεγα με την ηλικία τους ,αλλά πάλι όχι.Με αποτέλεσμα να προκληθεί στα παιδιά ζήλια και απογοήτευση.Οι εν λόγο εκδρομές έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και όχι καταναλωτικό. Ας προσέξουν οι δάσκαλοι λοιπόν.
παρακαλω τον διαχειριστη να ασχολειθεί με άλλα θέματα και όχιμε το τι κάνουν τα παιδιά του γυμνασιου πελασγιας το εμπορικο ηταν σταθμος στην εκδρομη και ολοι αυτο περιμεναμε, σχετικα με τα λεφτα ας σκεφτουμε οτι πηγαμε για ψωνια με τους γονεις μας Υ.Γ τι εκπαιδευση κερδιζουμε ανεβαινοντας σε μοναστηρια ??
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν από ότι φαίνεται η απάντηση είναι από μαθητή ,πρέπει όλοι να ανησυχούμε για την ποιότητα της μάθησης , μια ματιά στο κείμενο τα λέει όλα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπιπρόσθετα η αρχική ανησυχία προερχόταν από γονέα και εγώ συμφώνησα μαζί του,
ποιος μίλησε για μοναστήρια;
Ο διαχειριστής θα ασχοληθεί με ότι προβληματίζει αυτόν και την τοπική κοινωνία το να προτρέπεις και να υπαγορεύεις(μικρέ;) φίλε μου τη δική σου θέληση σε κάποιον άλλον, ρώτησε τους καθηγητές σου πως ονομάζεται...
χωρις να συμφωνω με τον προλαλησαντα μαθητη αυτο λεγεται χειραγωγηση μπραβο για την αναρτηση κυριε διαχειριστη (μην συμεριζεστε εφηβικες ορμονες και ορμες δεν αντιπροσωπευουν ολους τους μαθητες)
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι μια παραλειψη αν δεν πηγεναμε σε εμπορικο που θα επιναν καφε οι καθηγητες ή που θα ακολουθουσαν και αυτοι με την σειρα τους το καταναλωτικο προτυπο?
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό που γίνεται πλέον φανερό σε όλους, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς είναι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει πάψει πλέον να παράγει παιδεία. Ως γονιός πιστεύω πραγματικά στην κατάθεση ψυχής των δασκάλων και των εκπαιδευτικών. Μάλλον στην συντριπτική τους πλειοψηφία για είμαι πιο δίκαιος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που θα πρέπει με την προσωπική τους στάση απέναντι στη ζωή και τις προκλήσεις της, που αφορούν και αυτούς άμεσα ως ανθρώπους και ως πολίτες , να δίνουν το παράδειγμα στις γενεές, τις νυν και τις επερχόμενες.
Ο δάσκαλος, με την ευρεία έννοια του όρου, οφείλει να είναι αυτός που θα μεταδώσει στα παιδιά μας όχι απλά δεξιότητες αλλά νου και καλλιέργεια ψυχής.
Η κοινωνία μας πάσχει από πρότυπα. Έχουν αντικατασταθεί και εισβάλλουν καθημερινά στη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας με ποικίλα και αμφιβόλου ποιότητας ερεθίσματα και εικόνες που εντυπώνονται και γίνονται συνείδηση στα παιδιά μας. Και μεις οι γονείς έχουμε επίσης την ευθύνη. Ας ξεκινήσουμε πρώτα από μας. Ας συνεργαστούμε μαζί με τους παιδαγωγούς των παιδιών μας. Άλλωστε και γω όπως και πολλοί άλλοι γονείς μεγαλώνουμε παιδιά. Την επόμενη γενιά των πολιτών αυτής της πόλης. Θα είναι η γενιά που δεν επιτρέπεται να της κληροδοτήσουμε τα δικά μας λάθη ή των ωχαδερφισμό άλλων. Είναι η γενιά που θα βρει μπροστά της μεγαλύτερα ίσως εμπόδια και υψηλότερες απαιτήσεις για να ορθοποδήσει έπειτα από τα χρόνια της ενηλικίωσής της. Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτή τη γενιά που μεγαλώνει, που βγήκε στους δρόμους για τον Αλέξη, που βγαίνει στους δρόμους για την Παιδεία που της ανήκει και της υφαρπάζεται, που αύριο θα δει τους γονείς να πασχίζουν να αποπληρώνουν με δυσκολία κάθε μήνα τα κατ' οίκον μαθήματα, όταν αυτοί που πρέπει να δίνουν το παράδειγμα και να διαπλάθουν το αγωνιστικό πνεύμα της μένουν στις έδρες; Μήπως δεν υπήρξαν ή δενείναι είς; Μήπως δεν αγωνίστηκαν και δεν αγωνίζονται κι αυτοί; Μπορεί οι αγώνες να μη δικαιώνονται πάντα, μπορεί το τέλος τους να είναι καμιά φορά προδιαγεγραμμένο,όμως ποιοι είναι αυτοί που το επιτρέπουν ως τέτοιο; Με ποια στάση ζωής;
Θυμάμαι πάντα το δάσκαλό μου, έναν σχετικά νέο με τριμμένο σακάκι στους αγκώνες και τα δάχτυλά του πανιασμένα και άσπρα από την κιμωλία, να με "μαλώνει" όταν το έβαζα κάτω στην αριθμητική. Δεν καταλάβαινα τότε γιατί επέμενε να συννεχίσω να λύσω ένα πρόβλημα που δεν καταλάβαινα. Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να δω ότι με το δικό του τρόπο μου έμαθε ένα πράγμα: να αγωνίζομαι μέχρι να τα καταφέρω και να μην υποχωρώ στην πρώτη δυσκολία. Και τον ευχαριστώ γι' αυτό. Μακάρι να ζούσε να του το έλεγα.
Ευχαριστώ
Αυτό που γίνεται πλέον φανερό σε όλους, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς είναι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει πάψει πλέον να παράγει παιδεία. Ως γονιός πιστεύω πραγματικά στην κατάθεση ψυχής των δασκάλων και των εκπαιδευτικών. Μάλλον στην συντριπτική τους πλειοψηφία για είμαι πιο δίκαιος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που θα πρέπει με την προσωπική τους στάση απέναντι στη ζωή και τις προκλήσεις της, που αφορούν και αυτούς άμεσα ως ανθρώπους και ως πολίτες , να δίνουν το παράδειγμα στις γενεές, τις νυν και τις επερχόμενες.
Ο δάσκαλος, με την ευρεία έννοια του όρου, οφείλει να είναι αυτός που θα μεταδώσει στα παιδιά μας όχι απλά δεξιότητες αλλά νου και καλλιέργεια ψυχής.
Η κοινωνία μας πάσχει από πρότυπα. Έχουν αντικατασταθεί και εισβάλλουν καθημερινά στη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας με ποικίλα και αμφιβόλου ποιότητας ερεθίσματα και εικόνες που εντυπώνονται και γίνονται συνείδηση στα παιδιά μας. Και μεις οι γονείς έχουμε επίσης την ευθύνη. Ας ξεκινήσουμε πρώτα από μας. Ας συνεργαστούμε μαζί με τους παιδαγωγούς των παιδιών μας. Άλλωστε και γω όπως και πολλοί άλλοι γονείς μεγαλώνουμε παιδιά. Την επόμενη γενιά των πολιτών αυτής της πόλης. Θα είναι η γενιά που δεν επιτρέπεται να της κληροδοτήσουμε τα δικά μας λάθη ή των ωχαδερφισμό άλλων. Είναι η γενιά που θα βρει μπροστά της μεγαλύτερα ίσως εμπόδια και υψηλότερες απαιτήσεις για να ορθοποδήσει έπειτα από τα χρόνια της ενηλικίωσής της. Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτή τη γενιά που μεγαλώνει, που βγήκε στους δρόμους για τον Αλέξη, που βγαίνει στους δρόμους για την Παιδεία που της ανήκει και της υφαρπάζεται, που αύριο θα δει τους γονείς να πασχίζουν να αποπληρώνουν με δυσκολία κάθε μήνα τα κατ' οίκον μαθήματα, όταν αυτοί που πρέπει να δίνουν το παράδειγμα και να διαπλάθουν το αγωνιστικό πνεύμα της μένουν στις έδρες; Μήπως δεν υπήρξαν ή δεν είναι γονείς; Μήπως δεν αγωνίστηκαν και δεν αγωνίζονται κι αυτοί; Μπορεί οι αγώνες να μη δικαιώνονται πάντα, μπορεί το τέλος τους να είναι καμιά φορά προδιαγεγραμμένο,όμως ποιοι είναι αυτοί που το επιτρέπουν ως τέτοιο; Με ποια στάση ζωής;
Θυμάμαι πάντα το δάσκαλό μου, έναν σχετικά νέο με τριμμένο σακάκι στους αγκώνες και τα δάχτυλά του πανιασμένα και άσπρα από την κιμωλία, να με "μαλώνει" όταν το έβαζα κάτω στην αριθμητική. Δεν καταλάβαινα τότε γιατί επέμενε να συννεχίσω να λύσω ένα πρόβλημα που δεν καταλάβαινα. Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να δω ότι με το δικό του τρόπο μου έμαθε ένα πράγμα: να αγωνίζομαι μέχρι να τα καταφέρω και να μην υποχωρώ στην πρώτη δυσκολία. Και τον ευχαριστώ γι' αυτό. Μακάρι να ζούσε να του το έλεγα.
Ευχαριστώ
Θέλοντας να απαντήσω στον ανώνυμο των 2:00.Τον συμβουλεύω ως μεγαλύτερος ότι το να πας για ψώνια με τους γονείς σου είναι άλλο πράγμα και άλλο το να βρίσκεσαι μ΄όλους τους συμμαθητές σου που δυστιχώς δεν είχαν την ίδια οικονομική δυνατότητα ή δεν πρόβλεψαν το οικονομικό μέγεθος για τις αγορές.Συνέπεια αυτών είναι να δημιουργούνται μειονεκτικά συναισθήματα και αυτό δεν το λέω χωρίς αποδείξεις,αλλά κατόπιν συζητήσεως με γονέα που του εκφράστηκαν τα συγκεκριμένα παράπονα από παιδάκι Α΄Γυμνασίου.Ως αναφορά τα μοναστήρια ο μικρός μας φίλος πρέπει να σκεφτεί ότι εκτός του θρησκευτικού τους χαρακτήρα υπάρχει και το φυσικό κάλος της περιοχής και η αρχιτεκτονική,όπως και ο θαυμασμός για τον τρόπο κατασκευής τους ας μην τα αποκλείουμε όλα.Υπάρχουν πολύ όμορφα πράγματα που είναι γύρω μας και δεν χρειάζεται να πληρώσουμε για την απόλαυσή τους.
ΑπάντησηΔιαγραφή