Με σύνεση

Με τον θυμό στα δόντια, λοιπόν. Αλλά όχι και στην ψυχή, που φλογίζει τον νου και πολλές φορές τον κάνει να ξεστρατίζει. Το έλεγα και την Τετάρτη. Θυμωμένοι μεν, αλλά ψύχραιμοι και συνετοί μέσα στο παραβάν και πάνω από την κάλπη. Πρέπει να ψηφίσουμε. Πρέπει να βγάλουμε κυβέρνηση. Γιατί η χώρα δεν μπορεί να μείνει ακυβέρνητη, σε μια περίοδο που όλα μπροστά της είναι δύσκολα. Και γι' αυτό επικίνδυνα. Όλα, ξαναλέω.

Δεν έχω την καλύτερη ιδέα για τη σημερινή πολιτική «ομάδα». Και δεν την έχει, φυσικά, και ο ταλαιπωρημένος κόσμος. Αλλά δεν διαθέτουμε και καλύτερους «παίκτες», για να τους ρίξουμε στον «αγώνα». Θα αρκεστούμε σε αυτούς που υπάρχουν. Και με τον καιρό θα ψάξουμε να βρούμε καινούργιους. Νέο αίμα. Απ' όπου μπορούμε. Όσο μπορούμε. Για την ώρα, όμως, δεν γίνεται να κοιτάξουμε λοξά ή προς τα πίσω. Οφείλουμε να κοιτάξουμε κατάματα την Ευρώπη. Που είναι ο χώρος μας. Η ευρύτερη πατρίδα μας.

Με κούρασε πολύ αυτή η προεκλογική μάχη. Και ας κράτησε λίγο. Αγωνιούσαν οι υποψήφιοι. Αγωνιούσε και ο λαός. Που έδειχνε στην αρχή σχεδόν αδιάφορος, αλλά με το πέρασμα των ημερών αντιλήφθηκε ότι η κατάσταση δεν είναι παίξε - γέλασε. Απαιτεί μεγάλη σοβαρότητα. Η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με χαβαλέ και καλαμπούρι. Τα κόμματα δεν είναι ένα και δύο. Είναι πάρα πολλά. Και στη Βουλή, ενδεχομένως, θα έχουμε δέκα!

Ψηφίζω από τη δεκαετία του '50 σε βουλευτικές και δημοτικές εκλογές, αλλά και σε δημοψηφίσματα. Σαράντα χρόνια φούρναρης, δηλαδή. Πολλές από αυτές τις εκλογικές αναμετρήσεις ήταν κρίσιμες, γιατί το διακύβευμα (μπράβο στον Τάκη Θεοδωρόπουλο, που «έκανε με τα κρεμμυδάκια» όσους χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη κατά κόρον και... παφλάζοντας!) είχε σχέση με τη δημοκρατία, τις ελευθερίες, το αστυνομικό κράτος κ.λπ. Νομίζω, όμως, ότι τώρα, αύριο, είναι η πιο κρίσιμη μέρα. Ισορροπούμε σε μια λεπτή κλωστή. Οπως ο Ρωμαίος του Σαίξπηρ ισορροπούσε σε έναν ιστό αράχνης. Τα μάτια μας, επομένως, δεκατέσσερα.

Ελεγε προ διετίας ο καθηγητής Πεπελάσης ότι υπάρχει κίνδυνος να υποστεί η χώρα μας τις συνέπειες μιας δεύτερης Μικρασιατικής καταστροφής, αν δεν ξεχάσουμε τα παλιά - τις αθλιότητες, τις απάτες, τις κομπίνες, τους διορισμούς - και δεν βρούμε τρόπους να ξεφύγουμε από το σημερινό χάος. Και είχε δίκιο. Το είδαμε και το βλέπουμε. Πιστεύω, πάντως, ότι ο ελληνικός λαός και αυτή τη φορά θα βρει τον σωστό δρόμο, με την ψήφο του. Είναι δοκιμασμένος, έξυπνος και έχει γερό ένστικτο. Αϊντε, με το καλό. Και με το ένα μάτι στον Ολάντ, που φαίνεται πως θα σπάσει πρώτος το νήμα στη Γαλλία. Οπότε υπάρχει ελπίδα ν' αλλάξουν προς το καλύτερο κάποια πράγματα στην Ευρώπη και την Ελλάδα. 

Λευτ. Παπαδόπουλος-ΤΑ ΝΕΑ