Μην τρελαίνεστε με την φασαρία για την αίθουσα. Σε μια βδομάδα αυτή η βαβούρα θα χει ξεχαστεί. Δεν θα την θυμούνται ούτε αυτοί που σήμερα διατείνονται ότι (επί τούτου) τους στρίμωξε εκεί μέσα ο Φλωρίδης, ούτε εκείνοι που λένε ότι και στο Μπάκιγχαμ να είχαν βάλει την Κωνσταντοπούλου με την Καρυστιανού, εκείνες θα διαμαρτύρονταν. Μην το ψάχνετε αναγνώστες μου, το 60%-40% του δημοψηφίσματος του 2015 ζει και βασιλεύει. Απλώς το 40% έχει αρχηγό και μια σχετικά συμπαγή μάζα λογικών ανθρώπων, ενώ το 60% έχει δέκα αρχηγίσκους κι έναν συρφετό ανίκανο να σκεφτεί και να δράσει ενιαία. Αυτό μας σώζει.
Μίλησα αυτές τις μέρες με φυσιολογικά σκεπτόμενους ανθρώπους, που θορυβημένοι από την τηλεοπτική εικόνα της πρώτης μέρας, είπαν αγανακτισμένοι. «Μα είναι δυνατόν να μην τα χει προβλέψει αυτά η κυβέρνηση; Να μην μπορεί να βρει μια αίθουσα; Χάνει το δίκιο της έτσι». Δεν ανησυχώ γι αυτούς, διότι διαθέτουν ικανό περίσσευμα μυαλού ώστε στην συνέχεια να κρίνουν την ουσία απόδοσης δικαιοσύνης, κι όχι να παρασύρονται από ουρλιαχτά και αναθέματα που θα επανέρχονται διαρκώς στις οθόνες μας ως τηλεοπτική λούπα.
Μην κοροϊδευόμαστε αγαπητοί μου, αυτοί που εφηύραν και διακίνησαν τα ξυλόλια, τα παράνομα φορτία του λαθρεμπορίου και τα κομπογιαννίτικα πειράματα με τα έλαια σιλικόνης, συνεχίζουν να
υπάρχουν. Με κάθε ευκαιρία θα τα επαναφέρουν ή μάλλον θα επαναφέρουν τα πολιτικά δήθεν συμπεράσματα όλης αυτής της συνωμοσιολογίας. Το 60% που πιστεύει στην συγκάλυψη και στην εγκληματική δράση των κυβερνώντων, δεν έχει εκλείψει. Βρίσκεται μέσα και γύρω από την αίθουσα του δικαστηρίου και είναι πάντα έτοιμο – δια των εκπροσώπων του – να εφεύρει αφορμές για να την ανατινάξει την δίκη.Αν κερδίσαμε κάτι από την σταδιακή αποκάλυψη του τηλεοπτικού και σοσιαλμιντιακού κομπογιαννιτισμού για τα Τέμπη, αλλά και από την εκδήλωση των αρχηγικών προθέσεων της Καρυστιανού, ήταν ότι ήρθε στα συγκαλά του ένα κομμάτι του 40% που είχε κλονιστεί απ’ αυτά που άκουγε. Έτσι, επανασυγκολλήθηκε στοιχειωδώς ένα μέτωπο λογικής που ξέρει τι ζητά από την δίκη. Ζητά ακριβοδίκαιη δικαιοσύνη, απόδοση ευθυνών με στοιχεία και τιμωρία πραγματικών ενόχων, δίχως να συγχέει κρακεράκια με δήθεν πουλημένους δικαστές και αρχηγικές φαντασιώσεις με ουρλιαχτά για ενιαία αίθουσα 1.500 ατόμων, αλλιώς η δίκη δεν θα ναι δίκαιη.
Τρία χρόνια τώρα ζούμε με το βάρος των Τεμπών στους ώμους μας. Ρωτήστε δέκα τυχαίους ανθρώπους του κύκλου σας να σας πουν ποια είναι τα ονόματα των πρωταγωνιστών αυτής της τραγικής υπόθεσης. Θα σας πουν την Καρυστιανού, τον Ρούτσι, την Κωνσταντοπούλου, τον Πλακιά, τον Καραμανλή, τον Τριαντόπουλο, τον Λακαφώση, τον Παπαδημητρίου (του ΕΟΔΑΣΑΜ) και μερικούς παρόμοιους ακόμη.
Κι αν τους ρωτήσετε «ο Βασίλης Σαμαράς;», εκείνοι θ’ απαντήσουν «ποιος Σαμαράς;». Κι όμως, έτσι λέγεται ο μοιραίος σταθμάρχης που είχε μπροστά του δυο γραμμές να βάλει πάνω τους δυο τραίνα, αλλά εκείνος τα ‘βαλε σε μία. Πλην δεν τον θυμάται κανένας αυτόν, τον πρόδηλα υπεύθυνο και ένοχο. Απ’ αυτόν ξεκινάμε κι ύστερα πάμε σ’ όλους τους υπόλοιπους που είχαν ευθύνη και θα κριθούν. Μόνο που πολιτικά ο σταθμάρχης δεν έχει ψωμί, ενώ τα ξυλόλια, τα λαθρεμπόρια, τα μπαζώματα, η συγκάλυψη και τώρα η αίθουσα, έχουν τόνους αρτοσκευασμάτων, όσων φτιάχνει το σιτάρι όλου του θεσσαλικού κάμπου και βάλε.
Ρωτήστε και τον πρώην Πρόεδρο του Παναθηναϊκού Νίκο Κωνσταντόπουλο, θα σας το βεβαιώσει.
Δημ. Καμπουράκης-Φιλελευθερος
γέμισε η χώρα μας από νούμερα που τάχα θέλουν να την σώσουν..τελείως άχρηστοι
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε μια ευνομούμενη δημοκρατία, η δικαιοσύνη υποτίθεται πως είναι τυφλή. Στην ελληνική πραγματικότητα, ωστόσο, φαίνεται πως η δικαιοσύνη —ή τουλάχιστον η δημόσια διεκδίκησή της— διαθέτει «επιλεκτική όραση», ρυθμιζόμενη από τους φακούς των μεγάλων μιντιακών συγκροτημάτων και των επιχειρηματικών συμφερόντων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες ενός παράδοξου και ηθικά ελέγξιμου διαχωρισμού. Από τη μία, η εθνική τραγωδία των Τεμπών και από την άλλη, η στυγερή δολοφονία του 31χρονου αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη. Δύο γεγονότα που βύθισαν τη χώρα στο πένθος, αλλά τυγχάνουν μιας χαώδους διαφοράς στη διαχείριση.
Η "Επικερδής" Τραγωδία
Είναι πλέον φανερό πως η τραγωδία των Τεμπών έχει μετατραπεί σε ένα πολιτικό όχημα με στόχο την κυβερνητική ανατροπή. Μια ασυνήθιστη συμμαχία ΜΜΕ (από το MEGA και το συγκρότημα Μαρινάκη μέχρι τις εφημερίδες της Αριστεράς και τη «δεξιά» πτέρυγα της ΝΔ, όπως η Εστία και η Δημοκρατία) συντηρεί το θέμα στην πρώτη γραμμή με μια ένταση που συχνά ξεπερνά τα όρια της ενημέρωσης και αγγίζει τα όρια της εργαλειοποίησης.
Σε αυτή τη σκακιέρα, ο πόνος των γονέων, όπως της κ. Καρυστιανού και του κ. Ρούτση, προσφέρει το απαραίτητο συγκινησιακό φορτίο για να συντηρηθεί η πολιτική πίεση. Το ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο: Τι θα συμβεί όταν οι στόχοι του επιχειρηματικού και μιντιακού κατεστημένου επιτευχθούν; Η ιστορία δείχνει πως τα «εργαλεία» πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων μόλις ολοκληρώσουν την αποστολή τους.
Η "Σιωπηλή" Απώλεια
Την ίδια στιγμή, η ζωή του Γιώργου Λυγγερίδη μοιάζει να κοστολογείται ως «υποδεέστερη». Γιατί η δίκη για τη δολοφονία του από οργανωμένους χούλιγκαν δεν τυγχάνει της ίδιας εξαντλητικής προβολής; Γιατί οι γονείς του, που βιώνουν τον ίδιο απόλυτο πόνο, δεν αποτελούν καθημερινό θέμα συζήτησης στα δελτία των οκτώ; Η απάντηση είναι κυνική: Η δολοφονία ενός αστυνομικού στο καθήκον δεν «πουλάει» το ίδιο πολιτικά, ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα ως μοχλός για να πέσουν κυβερνήσεις.
Η Εξαφάνιση της Πραγματικότητας
Αν ο πραγματικός στόχος ήταν η απόδοση δικαιοσύνης, το όνομα του Βασίλη Σαμαρά —του ανθρώπου που με τις πράξεις του προκάλεσε το δυστύχημα στα Τέμπη— θα ήταν καθημερινά στο προσκήνιο. Αντ' αυτού, ο σταθμάρχης έχει «εξαφανιστεί» από το μιντιακό κάδρο. Η ανάδειξη των δικών του εγκληματικών λαθών χαλάει το αφήγημα. Η πραγματικότητα υποχωρεί, γιατί η πραγματικότητα δεν βολεύει το «σενάριο» της απόλυτης συστημικής ευθύνης που απαιτείται για την πολιτική ανατροπή.
Συμπέρασμα
Όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε «ιεράρχηση πόνου» και η δικαιοσύνη σε «εργαλείο πίεσης», η ίδια η δημοκρατία νοσεί. Δεν υπάρχουν θύματα δύο ταχυτήτων. Ο πόνος της μάνας στα Τέμπη είναι ο ίδιος με τον πόνο της μάνας του αστυνομικού. Το να αναδεικνύεις τον πρώτο μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσεις επιχειρηματικά σχέδια, ενώ αποσιωπάς τον δεύτερο, δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι πολιτική μηχανική στις πλάτες των νεκρών.
Πρωτάκουστο! Πήγαν να κάνουν δίκη σε ανακαινισμένη αίθουσα χωρίς εγκαίνια από τον Άδωνι. Αδιανόητο! Τελικά, οι ΑΡΙΣΤΟΙ "αρρώστησαν".
ΑπάντησηΔιαγραφήΠατριώτη, εσείς μετράτε τα τετραγωνικά των εγκαινίων, εμείς μετράμε τις μέρες καθυστέρησης της απόφασης. Η Δικαιοσύνη δεν χρειάζεται τελετάρχες, χρειάζεται αποτελέσματα, γιατί κάθε δευτερόλεπτο που σπαταλάμε μιλώντας για τον Άδωνι και τις κορδέλες, είναι ένα δευτερόλεπτο που δεν πιέζουμε για την απόδοση ευθυνών εκεί που πραγματικά υπάρχουν.
ΑπάντησηΔιαγραφή