Ο πόνος στον αγκώνα και ο καρκίνος

Σ’ αυτό το συνέδριο, συζήτησαν καθόλου τους λόγους για τους οποίους το 50% των ψηφοφόρων του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, δεν θεωρεί τον Ανδρουλάκη κατάλληλο για πρωθυπουργό; Όχι, το έβαλαν κάτω από το χαλί. Μήπως αναρωτήθηκαν από βήματος συνεδρίου, γιατί στην πρωθυπουργική καταλληλότητα ο Νίκος κινείται στο γλίσχρο 5% και πώς θα αντιστρέψουν αυτή την καταστροφική αρχηγική εικόνα; Ούτε αυτό. Μα τότε τι κουβέντιαζαν τρεις ολόκληρες μέρες;

Δηλώνουν ότι θέλουν να εκφράσουν πολιτικά το 70% του εκλογικού σώματος που θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης από την πρωθυπουργία, αλλά παραδόξως δεν δίνουν σημασία στο 95% του ίδιου κόσμου που δηλώνει ότι δεν προορίζει τον Ανδρουλάκη για την θέση του Κυριάκου. Εντάξει, τους αριθμούς πάντα τους διαβάζουμε όπως μας συμφέρει, αλλά οι αριθμοί – ξέρετε – εκδικούνται. Την κρίσιμη εκλογική στιγμή, δραπετεύουν μόνοι τους κάτω από το χαλί όπου είναι καταχωνιασμένοι και σκάνε μύτη μέσα στους φακέλους της κάλπης.

Συζήτησαν μήπως τους λόγους για τους οποίους οι προτάσεις τους για τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, περνάνε στο ντούκου; Γιατί προτείνουν διάφορα πράγματα, όμως δεν τους ακούει κανείς; Όχι, ξέχασαν να το κουβεντιάσουν κι αυτό ή το παρέλειψαν. Και μη μου πουν ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έχει απήχηση, διότι βαυκαλίζονται. Κανένας, δεν ξέρει καμιά τους πρόταση. Ακόμα κι αυτές που κατά καιρούς είχαν

κάποια αξία, τις οικειοποιήθηκε και συχνά τις υλοποίησε η κυβέρνηση. Κι ύστερα έβγαινε η Χαριλάου Τρικούπη και φώναζε ότι ο Μητσοτάκης εφαρμόζει δικές της προτάσεις. Πλην – φευ – όπως δεν ακούγονταν οι προτάσεις τους, δεν ακούστηκαν και οι διαμαρτυρίες τους.

Συζήτησαν καθόλου τα λάθη που τους οδήγησαν να γίνουν κατ’ επανάληψη βαγόνι στην ατμομηχανή της Ζωής Κωνσταντοπούλου; Με αποτέλεσμα εκείνη από το 3% να τους φτάσει δημοκοπικά ή και μερικές φορές να τους περάσει; Όχι, το προσπέρασαν κι αυτό ως μη γενόμενο. Ναι, αλλά συνέβη, και τώρα νιώθουν την ανάσα της στον σβέρκο τους. Γιατί συνέβη όμως, δεν μας είπαν. Άρα δεν βρήκαν την συνταγή να μην το ξανακάνουν.

Τι συζήτησαν μόνο; Το πόσο αντιμητσοτακικοί είναι. Και τι αποφάσισαν; Ότι επ’ ουδενί λόγο και κάτω από καμία συνθήκη δεν πρόκειται να συγκυβερνήσουν με την ΝΔ. Σύμφωνοι, όμως πολιτική δεν είναι τι δεν θα κάνεις, αλλά κυρίως το τι θα κάνεις. Εκτός αν είσαι κόμμα διαμαρτυρίας, που υποθέτω ότι το ΠΑΣΟΚ δεν επιφυλάσσει αυτό τον χαρακτηρισμό για τον εαυτό του. Επί του «τι θα κάνουμε», ουδέν νεώτερο. Θα βγουν πρώτοι με μία ψήφο κι ύστερα βλέπουμε. Αν δεν βγουν πρώτοι, θα απέχουν από την πολιτική σκηνή.

Τους απασχόλησε καθόλου, ότι μόνο το 3,5% του εκλογικού σώματος πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να βγει πρώτο στις εκλογές; Κι αυτό παρέλειψαν να το συζητήσουν; Θα πάνε δηλαδή στις κάλπες με 3,5% στην Παράσταση Νίκης, και πιστεύουν στα σοβαρά ότι είναι στον σωστό δρόμο; Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτική πλάνη, αλλά με κανονική πολιτική σχιζοφρένεια.

Και τέλος, θα πάνε στις εκλογές με σημαία το pretador, όταν γύρω μας ο κόσμος ανατινάζεται; Θα χασκογελάνε απέναντι στην ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, όταν αυτή αναδεικνύεται νούμερο ένα πολιτικό asset παγκοσμίως; Είναι σαν κάποιος να πονά στον αγκώνα από ρευματισμούς, στο μεταξύ να διαγνωστεί με καρκίνο του πνεύμονα ή του εγκεφάλου, αλλά εκείνος να επιμένει ότι βασικό μέλημα των γιατρών πρέπει να παραμείνει η θεραπεία του αγκώνα του. Τραγικό.

 Δημ. Καμπουράκης-liberal.gr