Κάτω τα χέρια απο τη πραγματική ενημέρωση.

Η εποχή είναι δύσκολη. Η δημοκρατία καταλύεται από την πολιτική ανομία, τον αμοραλισμό και από ένα σύστημα άκρως διεφθαρμένο που συντηρείται και συντηρεί το παρακράτος. Ένα κράτος που κατεβαίνει να υπερασπιστεί το νόμο παρέα με χρυσαυγίτες, που ονομάζει κοινό έγκλημα την επίθεση με όπλα σε μετανάστες αλλά τρομοκρατία την επίθεση σε αστυνομικούς. Ένα σύστημα που νομικά ξεχνά το πλιατσικολόγημα των βουλευτών μέσα σε μια τετραετία αλλά επιμένει να θυμάται ακόμα τα χρυσόβουλα, που βάζει στη φυλακή παιδιά και τα ταΐζει ψυχοφάρμακα και στη Βουλή φασίστες να τους ταΐζει παντεσπάνι.
Μια κυβέρνηση με υπουργούς και βουλευτές που είχαν θέσεις κλειδιά επί Χούντας και που έχουν εμπλακεί σε σοβαρές υποθέσεις όπως προστασία εμπόρων ναρκωτικών. Και επιστέγασμα όλων αυτών η πλήρης ατιμωρησία. Ακούμε για τρελά ποσά, ασύλληπτα για κάποιον πληρώνεται με 650 ευρώ το μήνα, να κυκλοφορούν σε βαλίτσες, πάντα σε βάρος του ελληνικού λαού. Δημοσιογράφοι που βρίσκονται ξαφνικά με λογαριασμούς στην Ελβετία ή διορισμένοι αυτοί και τα σκυλιά τους σε υψίστης σημασίας θέσεις.

Και όμως είναι και η εποχή που το πολιτικό επανακάμπτει ή καλύτερα, ωριμάζει. Μπορεί να μην πιάνονται στα χέρια πια στα καφενεία για τα πολιτικά και ο κομματικός φανατισμός να είναι χαρακτηριστικό μόνο ορισμένων ακραίων οπαδών. Επιτέλους όμως η πολιτική δεν συγχέεται απαραίτητα με χρώματα. Βλέπουμε έναν λαό βαθύτατα δυσαρεστημένο και προβληματισμένο που αρνείται συνειδητά να πάει να ψηφίσει. Τον ενοχλεί ο αυτισμός που λειτουργεί η τηλεόραση και η μονόπλευρη ενημέρωση για ότι αφορά τα κοινά και έτσι αναζητεί αλλού την αλήθεια. Δημοσιογράφοι που σιχάθηκαν την λογοκρισία και τα παιχνίδια εξουσίας να χρησιμοποιούν άλλα μέσα υπεράσπισης των αξιών τους.
Εννοείται ότι όλα αυτά ενοχλούν. Κάθε στροφή της ιστορίας ξενίζει λίγο. Ανέκαθεν η εξουσία ήταν συντηρητική. Η πολιτική ελίτ συνήθως βρίσκεται στο τελευταίο βαγόνι του τραίνου και τρομάζει όταν βλέπει όλα τα άλλα να εξαφανίζονται ένα-ένα μετά τη στροφή. Ανόητα προσπαθεί να τα τραβήξει πίσω. Αλλά η μηχανή βρίσκεται στο πρώτο βαγόνι.

Και κάπως έτσι λοιπόν ερχόμαστε στο σήμερα και στις αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει τα blogs. Ένας μεγαλοδημοσιογράφος κάνει μήνυση στο troktiko για μια είδηση που ανήρτησε παρ’ ότι δεν είχε την αποκλειστικότητα. Ο γνωστός δημοσιογράφος εκμεταλλευόμενος την ιδιαίτερα αυστηρή νομοθεσία για τη δημοσίευση πληροφοριών που αφορούν την ΕΥΠ (αν και πρέπει να ξέρει ότι ισχύει μόνο για την προστασία των πρακτόρων, όχι των υπαλλήλων) ζητά άρση του απορρήτου.
Προφανώς είναι όλα μια πρόφαση για ανοικτή επίθεση σε εκείνους που καταγγέλλουν τον πολιτικό αηθικισμό. Απώτερος σκοπός είναι να εκφοβίσουν, να ελέγξουν και να κάνουν επίδειξη δύναμης. Εννοείται ότι δεν απειλήθηκε καμία εθνική ασφάλεια αλλά εδώ και καιρό έχει αμφισβητηθεί το πολιτικό αλάθητο και απειλείται η ικανότητα που είχε η εξουσία να παίζει με την κοινή γνώμη, να την διαμορφώνει έτσι όπως εξυπηρετεί την συγκυρία.
Πάντα η εξουσία χρησιμοποιούσε τα ΜΜΕ για να ασκεί την πολιτική της. Για αυτό όταν πλησιάζει ο καιρός να αγοράσουμε εξοπλισμό από τις ΗΠΑ γεμίζουν τα δελτία με παραβιάσεις των Τούρκων, όταν ήθελαν να γυρίσουν την κοινή γνώμη ενάντια στην εξέγερση του Δεκέμβρη δείχνανε το μακελειό με τις φωτιές, όταν ήθελε η κυβέρνηση να εξιλεωθεί για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας καλούσαν τον Γεωργιάδη και το Βελόπουλο να πουν για τους μετανάστες. Μέχρι τώρα ήλεγχαν τις πληροφορίες που λαμβάναμε εξαγοράζοντας ή λογοκρίνοντας δημοσιογράφους, αγοράζοντας εφημερίδες ή διοικώντας κανάλια. Τώρα έρχονται αντιμέτωποι με κάτι που δεν μπορούν να ελέγξουν όχι μόνο λόγω της έκτασης του αλλά και επειδή το ίδιο το μέσο αρνείται να παίξει αυτό το παιχνίδι.

Η ανωνυμία λειτουργεί διττά, σε προστατεύει και όταν λες ψέματα και όταν λες αλήθεια. Το πώς θα τη χρησιμοποιήσει ο καθένας εξαρτάται από το ήθος και τις αρχές του. Αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν αντιμετωπίζεται με γνωμοδοτήσεις και νόμους. Όταν το κράτος μπορέσει να εγγυηθεί την δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη ύπαρξης της. Η ανωνυμία υπάρχει γιατί την επιβάλει το κοινωνικό συγκείμενο και λειτουργεί θετικά σε απολυταρχικά καθεστώτα. Είναι φενάκη να πιστεύει κανείς ότι η επωνυμία είναι αυτή που δίνει εγκυρότητα σε μία είδηση.
Τα μέτρα καταστολής που θέλει να εφαρμόσει για ακόμη μια φορά η κυβέρνηση και η λογική του «είσαι ελεύθερος να πεις ότι θες, αρκεί να υποστείς τις συνέπειες» επιβεβαιώνουν την πρόθεση της να φαλκιδεύσει βασικά και κεκτημένα δικαιώματα.
Μια μη στοχευμένη, ανεξάρτητη και ανέλεγκτη(με την καλή έννοια) ενημέρωση όχι μόνο είναι προϋπόθεση για μια δημοκρατική κοινωνία αλλά αποτελεί και επιτακτική ανάγκη της εποχής. Κάτω λοιπόν τα χέρια σας από τα blogs.
(Εντύπωση πάντως προξενεί το γεγονός ότι η ίδια η κυβέρνηση θίγει το θέμα της ανωνυμίας κάτι που ταλανίζει τον λαό χρόνια τώρα όταν ακούει για δισεκατομμύρια που έκαναν φτερά από τα ταμεία, ή που κάνουν βόλτες από τον έναν όροφο στον άλλο και κάπου ενδιάμεσα χάνονται ή καταλήγουν στα ταμεία των κομμάτων αλλά ποτέ δεν ακούστηκαν ονόματα.)

Συντάκτης: Μ.Κ. www.koutipandoras.gr