Η επικράτηση της απάθειας

Ένα χρόνο μετά τις εκλογές, και παρά την επιδείνωση της πραγματικής οικονομίας, η κοινωνία εκπέμπει απόλυτη απάθεια. Οι πολίτες, σαν υπνωτισμένοι, προσπαθούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που επιβάλλουν οι εκρηκτικές συνθήκες, τις οποίες αποδέχονται χωρίς σχεδόν καμία αντίδραση. Η απάθεια επεκτείνεται και στην πολιτική εκπροσώπηση, αφού η Ακροδεξιά εκφράζεται με αρκετή ηρεμία για τα δικά της μέτρα, ενώ η ενδοκυβερνητική πολιτική αντιπαράθεση εξαντλείται στην κατασκευασμένη υπενθύμιση «διαφορών» ανάμεσα στο ΠαΣοΚ και στη ΝΔ που ίσχυαν πριν από 30 χρόνια.

Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αν η ηγεσία του σκέφτηκε να επαναφέρει την απλουστευτική και ελλιπή ιδέα περί «στάσης πληρωμών», δείχνει να μεταλλάσσεται σε ένα ΠαΣοΚ light, σε μία Αριστερά για τους «νοικοκυραίους». Αυτό ενδεχομένως απογοητεύει όσους, κυρίως νέους, έκριναν ότι οι συνθήκες είναι τόσο σοβαρές ώστε να δικαιολογούν τη μετακίνησή τους σε μία μαχητική, τολμηρή και δημιουργική Αριστερά. Εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι μετακινήθηκαν στην Αριστερά και βλέπουν σήμερα έναν ΣΥΡΙΖΑ με αδικαιολόγητα κλονισμένη αυτοπεποίθηση, που σπεύδει στο Κέντρο για να μετατραπεί στο ιδανικό Κέντρο Υποδοχής Πολιτικών Μεταναστών από το ΠαΣοΚ. Μία ακόμη αιτία της απάθειας είναι ότι οι πιο δυναμικοί νέοι, που θα μπορούσαν να εκφράσουν την καινοτόμο και εποικοδομητική αντίσταση στην εφαρμοζόμενη πολιτική, έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Η κοινωνία μοιάζει να έχει συνθηκολογήσει με τη μετάλλαξή της σε μία «κοινωνία του ενός τρίτου». Η εξόντωση της μεσαίας τάξης, δηλαδή των κοινωνικών στρωμάτων που ενισχύθηκαν οικονομικά τα τελευταία 30 χρόνια, μοιάζει ηθικά νομιμοποιημένη και εξελίσσεται με ταχύτητα ως ένα σουρεαλιστικό «success story»! Πρόκειται για το ίδιο «success story» που υλοποιείται τα τελευταία 20 χρόνια στις πρώην ανατολικές χώρες. Η Ευρώπη μετατράπηκε από λύση σε πρόβλημα για τους Ελληνες και πολλούς άλλους Ευρωπαίους. Το ευρωπαϊκό όραμα αντιγράφει το πρότυπο των χωρών της «διεύρυνσης», σύμφωνα με το οποίο «ευρωπαϊκή προοπτική» είναι η μηνιαία αμοιβή των 300 ευρώ και η μοναδική εναλλακτική επιλογή είναι η μετανάστευση. Ενας συνδυασμός ματαιότητας και νομοτέλειας επικρατεί παντού, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει ένα μεγάλο πολιτικό κενό, που κανένας δεν φαίνεται σήμερα ότι μπορεί να καλύψει με αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα.

Παύλος Παπαδόπουλος-ΤΟ ΒΗΜΑ