Αριστερό παραμύθι

Πολύ φοβούμαι ότι οι μύθοι στην πολιτική υπάρχουν κυρίως για να καταρρίπτονται. Και το λέω αυτό επειδή η Ελλάδα είναι η κατεξοχήν χώρα των πολιτικών μύθων.

Τι μας έλεγαν ως τώρα και κυρίως μετά το 2012;

Οτι η Αριστερά και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνουν να συγκεντρώσουν και να εκφράσουν τα δυναμικότερα και παραγωγικότερα στρώματα της κοινωνίας από τα οποία και αντλούν τον πολιτικό δυναμισμό τους.

Οποιος ισχυριζόταν το αντίθετο κινδύνευε να κατηγορηθεί για πολιτικό αναλφαβητισμό.

Οποιος υποψιαζόταν ότι η δυναμική δεν προερχόταν από κοινωνική νομοτέλεια αλλά από φόβο και θυμό ήταν ύποπτος για αδυναμία κατανόησης των διεργασιών της «κοινωνικής πόλωσης».

Και όποιος πίστευε ότι αυτού του τύπου οι σχηματικές και προσχηματικές διαιρέσεις είναι μάλλον προπαγανδιστικές επινοήσεις παρά δόκιμες ερμηνείες δεν ήταν παρά εκφραστής «συστημικής λογικής».

Αλλά τελικά αυτός είχε δίκιο!

Διότι τι αποδεικνύεται τώρα; Οτι όλο το επιχείρημα δεν ήταν παρά ένα παραμύθι.

Τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου ψήφισαν:

- Το 43,5% των μισθωτών του δημόσιου τομέα.

- Το 36,3% των ανέργων.

- Το 28,3% των νοικοκυρών.

(Χρ. Βερναρδάκης, «Ευρωεκλογές 2014. Οι βασικές διαιρετικές τομές του εκλογικού σώματος», Rednotebook, 29 Μαΐου 2014.)

Πράγμα που σημαίνει ότι σε απόλυτους αριθμούς αυτές οι τρεις πολυπληθείς κατηγορίες ψηφοφόρων αποτελούν σχεδόν το 80% του εκλογικού σώματος του ΣΥΡΙΖΑ. Τη βασική πελατεία του.

Ετσι, η περίφημη Αριστερά των «δυναμικών και παραγωγικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας» δεν είναι παρά μια παράταξη δημοσίων υπαλλήλων που φοβούνται για τη θέση τους, ανέργων που έχουν βρεθεί εκτός παραγωγικής διαδικασίας και των μανάδων ή των συζύγων τους.

Με άλλα λόγια, δεν εκφράζει τόσο πολίτες που προσδοκούν με αυτοπεποίθηση ένα καλύτερο αύριο.  

Αλλά ψηφοφόρους που έχουν συντριβεί από τον φόβο, την ανασφάλεια, την αδυναμία προσαρμογής και παραμένουν προσκολλημένοι σε ένα καλύτερο παρελθόν.

Τίποτε το δυναμικό, δηλαδή. Και τίποτε το παραγωγικό.

Το οποίο επιβεβαιώνει κάτι σχεδόν αυτονόητο. Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει τυπικό προϊόν της κρίσης, ότι αρδεύεται από τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης και ότι πρέπει να ξανακάνουμε τον λογαριασμό όταν η κρίση αρχίζει να ξεθυμαίνει.

Τίποτε το οριστικό, δηλαδή. Και τίποτε το αμετάκλητο.
Γ Πρετεντέρης-ΤΟ ΒΗΜΑ