«Είναι κάθαρμα, αλλά δικό μας κάθαρμα»

Με αυτή την «αρχή» πορεύτηκε ο κόσμος από τον Ψυχρό πόλεμο ως τις μέρες μας. Τις μεγάλες δυνάμεις τις ενδιέφερε πρωτίστως η συνοχή των ζωνών ευθύνης τους, αδιαφορώντας για τον τρόπο που θα γινόταν αυτό. Έτσι, βρέθηκαν δικτάτορες και σκοτεινές, αδίστακτες προσωπικότητες επικεφαλής κρατών που ανήκαν στους δύο συνασπισμούς. Όμως, υπήρχε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν έναν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, στην ακραία έκφρασή του, αλλά ήταν ταγμένοι σε αυτόν. Και ο Παπαδόπουλος και ο Πινοσέτ ήταν αντικομμουνιστές και πιστοί στον ελεύθερο κόσμο, όπως αυτοί, με το μυαλό τους, τον ερμήνευαν. Δεν ήταν δικτάτορες παντός καιρού και ελευθέρας βοσκής. 

Το ίδιο και οι ηγέτες των κομμουνιστικών καθεστώτων. Πρέσβευαν μια ιδεολογία, είχαν ένα όραμα. Και χάθηκαν, όταν έσβησε και το όραμά τους. Με απλά λόγια όλοι αυτοί ήταν καθάρματα, αλλά ανήκαν σε έναν κόσμο στον οποίον πίστευαν. Εκτελούσαν μια αποστολή. Αυτό με τίποτα δεν τους παρέχει ελαφρυντικά για τα όσα διέπραξαν, όμως αποτυπώνει μια κατάσταση. 

Σήμερα τι βλέπουμε. Δεν υπάρχουν «δικά μας καθάρματα», αλλά σκέτα καθάρματα, αργυρώνητα, ασπόνδυλα, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους ισχυρούς. Και για αυτό δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αλλά οι ισχυροί του πλανήτη. Έτσι γίναμε μάρτυρες των παρακάτω πρόσφατων φαινομένων:

1. Έναν τζιχαντιστή που λένε πως έχει βαμμένα τα χέρια του με πολύ αίμα, τον Τζολάνι, τον πήρε ο Τραμπ με τον Τομ Μπάρακ από το χέρι, του φόρεσαν ένα πανάκριβο κουστούμι και γραβάτα και τον έκαναν ηγέτη της Συρίας. Αυτό έγινε αποδεκτό και από τους ηγέτες σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών κρατών. Σήμερα ο Τζολάνι σφάζει μαζί με τις φιλοτουρκικές πολιτοφυλακές και τους δολοφόνους του ISIS τους Κούρδους του Χαλεπίου. 

2.Στη Βενεζουέλα συνέλαβαν - απήγαγαν τον Μαδούρο και τώρα συναλλάσσονται με το νούμερο 2 του καθεστώτος. Όπως γίνεται στις ταινίες. Ο αρχηγός της μιας συμμορίας εξουδετερώνει τον αρχηγό της αντίπαλης συμμορίας και στη συνέχεια λέει στα μέλη της: «τώρα δουλεύετε για μένα». Μέχρι στιγμής αυτό που γίνεται στη Βενεζουέλα, παρά την αρχική αισιοδοξία, παραπέμπει σε γκανγκστερικές κινηματογραφικές ταινίες. Κανένα ενδιαφέρον για τη δημοκρατία, κανένα ενδιαφέρον για τις ελευθερίες των κατοίκων της. Αν κατάλαβα καλά, το ίδιο σκηνικό πάει να στηθεί και με την Κούβα. 

3. Τις συνέπειες αυτών των πρακτικών θα τις βρει ο πολιτισμένος κόσμος πολύ σύντομα μπροστά του. Το κριτήριο της διεθνούς αποδοχής ενός καθεστώτος δεν θα είναι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι αδιάβλητες εκλογές, αλλά αν συνάπτει προσοδοφόρα οικονομικά deal με τις ΗΠΑ του Τραμπ. Η περίπτωση Τζολάνι είναι ενδεικτική. 

Συνεπώς, η περίοδος που σηματοδοτήθηκε από το σλόγκαν «είναι κάθαρμα, αλλά δικό μας κάθαρμα», τελείωσε. Τώρα μπήκαμε στην εποχή των μισθοφόρων - καθαρμάτων. Και έχουμε πολλά ακόμη να δούμε.    

 Σ. Μουμτζής-Φιλελευθερος