Η λογική της Βαϊμάρης

Είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια των δημοσιογράφων της ροζ αριστεράς, που συζητούν, κυρίως στο ραδιόφωνο, με εκπροσώπους του ΚΚΕ, επιδιώκοντας να εκμαιεύσουν από τους συνομιλητές τους κάποια ψήγματα σύνεσης. Μα αρκεί να διαβάζει κανείς τον «Ριζοσπάστη», για να καταλάβει ότι οι επιπτώσεις των απεργιών στην οικονομία, όπως της τωρινής που έχει κηρύξει η ΠΝΟ, κάθε άλλο παρά αποθαρρύνουν το ΚΚΕ. Οι ζημίες στην οικονομία είναι, στην πραγματικότητα, ο σκοπός της πολιτικής δράσης του ΚΚΕ. Αυτοί άλλωστε αποβλέπουν στην εγκαθίδρυση κομμουνιστικού συστήματος, το οποίο για να υπάρξει είναι απαραίτητη προηγουμένως η καταστροφή των δομών της ελεύθερης οικονομίας. Είναι ποτέ δυνατόν να συγκινηθούν από την καταστροφή των εξαγωγέων οπωροκηπευτικών ή την ταλαιπωρία των εκδρομέων του Πάσχα;
Η λογική που ορίζει ότι πρέπει κανείς να καταστρέψει αυτό που φτιάχνει ο άλλος προκειμένου να το φτιάξει με τον δικό του τρόπο προκύπτει από την ιδεολογία του ΚΚΕ· και αν μας ξενίζει είναι επειδή -για λόγους ιστορικούς, που επιτέλους πρέπει κάποτε να αναθεωρήσουμε- η αριστερά είναι αγιοποιημένη. Εκείνο που
όμως δεν παύει να με εκπλήσσει είναι ότι ο αρνητισμός της αριστεράς έχει μολύνει και τα άλλα, τα υποτιθέμενα αστικά κόμματα. Με το ίδιο πνεύμα του ολοκληρωτικού ανταγωνισμού διεκδικούν «τα πάντα ή τίποτα», κάνοντας τον συμβιβασμό για την εξεύρεση κοινού σκοπού και συμφέροντος σχεδόν αδύνατο. Κατά τούτο, η πολιτική κουλτούρα της καταρρέουσας μεταπολίτευσης μοιάζει με εκείνη της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Τα γερμανικά κόμματα εκείνης της περιόδου λειτουργούσαν με την κεκτημένη ταχύτητα της αυτοκρατορικής περιόδου, όπου η έλλειψη ορίων στον κοινοβουλευτικό ανταγωνισμό δεν έβλαπτε απαραιτήτως τη διακυβέρνηση της χώρας, διότι το κοινοβούλιο είχε περιορισμένη ισχύ, ενώ την πραγματική εξουσία είχε η κυβέρνηση που διόριζε ο Κάιζερ. Ολοι ξέρουμε πού κατέληξε η Βαϊμάρη. Να δούμε πού θα καταλήξει η ωραία Ελλάς...
Στ.Κασιμάτης-Καθημερινή