Τα ίδια και χειρότερα

Όπως φίλος το περιέγραψε

Με µηχανάκι περνούσε από την πλατεία Συντάγµατος. Μπροστά του, έτερο µηχανάκι. Στην πλατεία, ο Πάνος Ρούτσι. Αυτός, ντε, µε την απεργία πείνας. Κορδωµένος να φωτογραφίζεται. Ηρωας κι αυτός. Το πιο εύκολο πράµα στη Σωρρακώσταινα είναι να γίνεις κατά λάθος ήρωας. 
Ο µπροστινός από τον φίλο µου µηχανόβιος, αντικρίζοντας τον κατά λάθος ήρωα Πάνο Ρούτσι, τον χαιρετάει. Υψώνοντας αγωνιστική γροθιά. Το σύµβολο αληθινών και ανώνυµων ηρώων. Κατασυκοφαντηµένη και η γροθιά. Ο κατά λάθος ήρωας ανταποδίδει. Και σηκώνει γροθιά. Και τότε ο µπροστινός µηχανόβιος εκστοµίζει φράση. Αυθόρµητη, αλησµόνητη, αποκαλυπτική. Του φωνάζει: «Πάνο, και το βράδυ στα µπουζούκια»! 

Τα ίδια και χειρότερα λοιπόν. Και ο Πάνος, ο κατά λάθος ήρωας, δεν είναι µόνος. Σόι πάει το βασίλειο. Ας πούµε ο Γιάννης Παναγόπουλος. Ο πράσινος. Στελεχάρα του ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια και χειρότερα κι αυτός. Ασε το άλλο. Οπως τους βλέπεις να φωτογραφίζονται στο Συνέδριο. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Ολοι, µα όλοι, σαν να προέρχονται από τις εφεδρείες του Κυριάκου Μητσοτάκη. Απίστευτα πράγµατα. 
∆ηλαδή η Αννα ∆ιαµαντοπούλου (φέρ’ ειπείν) δεν θα µπορούσε να ήταν µέλος της σηµερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας; Θα µπορούσε. Να µην αναφέρω κι άλλα ονόµατα. Εποµένως, τα ίδια και χειρότερα. 
Για παράδειγµα, η Μαρία Καρυστιανού. Μια καριέρα πάνω από τον τάφο του αδικοχαµένου παιδιού της. Φανταστείτε τώρα να συνέβαινε το ίδιο στην Ισπανία ή στην Ελβετία. Με τόσα πολύνεκρα δυστυχήµατα. Ούτε µία πιθανότητα στο εκατοµµύριο. Εδώ συµβαίνει. Και έτσι η τραγωδία πίπτει, γκρεµίζεται στο επίπεδο της φάρσας. Η όπερα καταντάει οπερέτα. Και η οπερέτα, επιθεώρηση.

Τώρα η Καρυστιανού χαµογελάει. Και φωτογραφίζεται. Οπως ο Πάνος Ρούτσι. Από κοντά και χιλιάδες χαϊβάνια. Κάθε τέτοια εικόνα έχει και τους θαυµαστές της. Ηρωίδα κατά λάθος. Από το στόµα της εξέρχονται βατράχια. Απίστευτες σκηνές µιας χώρας που τραµπαλίζεται πάνω σε µια αόρατη λεπτή κλωστή. Λίγο έτσι να κάνει και θα γκρεµιστεί. Μια εικόνα προκαλεί µεγάλη ανατριχίλα. Σκέψου, λέει, η Καρυστιανού στον θώκο της πρωθυπουργίας. Με εξαπτέρυγα, την ηγουµένη, τον γέροντα και τη χαρτορίχτρα.

Σεβάσµιε Γέροντα, τι να πω στον να πω στον ν Τραµπ; Ο,τι σου πει ο καφές. Οπως τότε. Με την Αγία Αθανασία και το νερό του Καµατερού. Οµως τότε ούτε η Αγία Αθανασία διεκδικούσε βουλευτικό αξίωµα. Ούτε φυσικά οι «εφευρέτες» του νερού. Θα µου δείξετε Κυριάκο Βελόπουλο. Κι αυτός αντί για «νερό Καµατερού», πορεύεται µε τις επιστολές του Ιησού. Τα ίδια και ακόµα χειρότερα.

Τα ίδια και χειρότερα µε όλους τους αντιπάλους του Κυριάκου. Λες και όλοι αυτοί είναι κρυφοί πράκτορες του Μητσοτάκη. ∆εν εξηγείται αλλιώτικα. Η ρήση «όλοι το ίδιο είναι», καθόλου υπερβολική. Μου λένε, για παράδειγµα, ότι το 80% και πλέον των επιδοτήσεων από ΟΠΕΚΕΠΕ κατέληξαν στην αγονάτιστη Κρήτη. Και κάπως έτσι η Νέα ∆ηµοκρατία εξασφάλισε το 41%.

Ωραία λοιπόν. Και απαντώ. Τι έγινε στον καταπράσινο Νοµό Ηλείας; Οταν µετά τον «στρατηγό άνεµο». Οταν µετά την πυρπόληση 270.000 εκταρίων. Οταν µετά την «εξαέρωση» 63 αθώων. Οταν έγιναν τα µύρια όσα. Και όµως, στις εκλογές µεγάλωσε το ποσοστό της Νέας ∆ηµοκρατίας του ΚΚ2 (Κώστα Καραµανλή Νο2). Πώς έγινε αυτό;

Φυσικά διά της συνηθισµένης µεθόδου: εξαγορά συνειδήσεων. Η κυβέρνηση έδινε φράγκα και οι «πράσινοι» πολίτες µεταµορφώνονταν σε «γαλάζιους». Το τανγκό χορεύεται από δύο. Ωραία! Η κυβέρνηση πληρώνει για να αγοράσει. Και εσύ, ρε άχρηστε και προσκυνηµένε, τα παίρνεις και πάνω στα αποκαΐδια των συµπολιτών σου ασελγείς και φτύνεις; Ου να µου χαθείς!

Τα ίδια και χειρότερα. Το τελικό συµπέρασµα, απλό. Απέναντι από τον Κυριάκο, οι νάνοι. Μπορεί και ο Ντε Γκρες. Τι να κάνει κι αυτός; Σου λέει, χαζός είµαι να εγκαταλείψω τους αµετανόητους βασιλικούς στα χέρια του φαλακρού µε τις επιστολές του Ιησού; ∆ικοί µου είναι. Σκέφτοµαι να τους πάρω.

Οσο πιο νάνοι αυτοί, τόσο µεγαλώνει, στο ύψος γίγαντα, ο Κυριάκος. Ενα κοπέλι το πρωί, µια καφετζού το µεσηµέρι και ένας Ντε Γκρες το βράδυ, να πώς γίνεται απαραίτητος ο Μητσοτάκης!

 Δημ. Δανίκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ