Η Καρυστιανού τώρα και Κολοκοτρώνης

Και χίλια άτομα να χωρούσε η αίθουσα των δικαστηρίων Λάρισας και υπόδειγμα οργάνωσης να ήταν η δίκη για τα Τέμπη, κάποιοι θα έστηναν σόου, όπως κάνουν εδώ και τρία χρόνια.

Στο μεταξύ, πρόκειται για μια αίθουσα 460 θέσεων, μεγαλύτερη από αυτή του Εφετείου Αθηνών όπου έγινε η δίκη για τη Χρυσή Αυγή. Ακόμη και η δίκη για τους 120 νεκρούς στο Μάτι μπόρεσε να γίνει σε μικρότερη αίθουσα στην Αθήνα. Φώναξε τότε κανείς, έγιναν έκτροπα, απειλήθηκαν δικαστές; Όχι βέβαια. Με 120 νεκρούς, 180 εγκαυματίες και δεκάδες δικηγόρους δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Δεν είχαν ακουστεί ούτε βαρύγδουπες δηλώσεις για την αίθουσα, ούτε είχε ζητηθεί η παραίτηση του υπουργού Δικαιοσύνης. Εξάλλου οι δίκες δεν γίνονται σε γήπεδα ώστε να μπορεί να οχλαγωγεί η εξέδρα ή να τρομοκρατεί το δικαστικό σώμα. Ούτε οι δίκες γίνονται για να μπουκάρουν συλλογικότητες, ΜΚΟ, Εργατικά Κέντρα, νεολαίες κομμάτων, δημοσιογράφοι χωρίς πιστοποίηση, φιλόδοξοι δικηγόροι, πολιτικάντηδες και πραγματογνώμονες, όπως στην αίθουσα του Εφετείου Λάρισας.
Η συγκεκριμένη δίκη έχει αποκτήσει για κάποιους χαρακτήρα προεκλογικής συγκέντρωσης. Τα Τέμπη έχουν, με αυτά θα πορευθούν στην αντιπολίτευση. Η Κωνσταντοπούλου μέχρι και τον γηραιό μπαμπά της κουβάλησε στη Λάρισα για να χαρακτηρίσει την αίθουσα «σταύλο» και να κάνει υπαινιγμούς για το

Πώς λέγεται ο σταθμάρχης, είπαμε;

Μην τρελαίνεστε με την φασαρία για την αίθουσα. Σε μια βδομάδα αυτή η βαβούρα θα χει ξεχαστεί. Δεν θα την θυμούνται ούτε αυτοί που σήμερα διατείνονται ότι (επί τούτου) τους στρίμωξε εκεί μέσα ο Φλωρίδης, ούτε εκείνοι που λένε ότι και στο Μπάκιγχαμ να είχαν βάλει την Κωνσταντοπούλου με την Καρυστιανού, εκείνες θα διαμαρτύρονταν. Μην το ψάχνετε αναγνώστες μου, το 60%-40% του δημοψηφίσματος του 2015 ζει και βασιλεύει. Απλώς το 40% έχει αρχηγό και μια σχετικά συμπαγή μάζα λογικών ανθρώπων, ενώ το 60% έχει δέκα αρχηγίσκους κι έναν συρφετό ανίκανο να σκεφτεί και να δράσει ενιαία. Αυτό μας σώζει.

Μίλησα αυτές τις μέρες με φυσιολογικά σκεπτόμενους ανθρώπους, που θορυβημένοι από την τηλεοπτική εικόνα της πρώτης μέρας, είπαν αγανακτισμένοι. «Μα είναι δυνατόν να μην τα χει προβλέψει αυτά η κυβέρνηση; Να μην μπορεί να βρει μια αίθουσα; Χάνει το δίκιο της έτσι». Δεν ανησυχώ γι αυτούς, διότι διαθέτουν ικανό περίσσευμα μυαλού ώστε στην συνέχεια να κρίνουν την ουσία απόδοσης δικαιοσύνης, κι όχι να παρασύρονται από ουρλιαχτά και αναθέματα που θα επανέρχονται διαρκώς στις οθόνες μας ως τηλεοπτική λούπα.

Μην κοροϊδευόμαστε αγαπητοί μου, αυτοί που εφηύραν και διακίνησαν τα ξυλόλια, τα παράνομα φορτία του λαθρεμπορίου και τα κομπογιαννίτικα πειράματα με τα έλαια σιλικόνης, συνεχίζουν να

«Αγανακτισμένοι» στο Σύνταγμα, «αγανακτισμένοι» και στη Λάρισα

Υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες οι μονίμως θυμωμένοι. Αυτοί που μαλώνουν με όλους και πρώτα - πρώτα με τον εαυτό τους. Είναι μια χωριστή κατηγορία, με πολλαπλές πολιτικές εκφράσεις. Συνήθως όλοι αυτοί στις εκλογές κάθονται στο σπίτι τους. Στην Ελλάδα μας προέκυψαν οι αγανακτισμένοι κατά του πρώτου μνημονίου καθώς είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται και τη ζωή τους να γίνεται πιο δύσκολη. Η αγανάκτησή τους ήταν αυθόρμητη, γι αυτό και δεν έβαλα εισαγωγικά. 

Πολύ γρήγορα όμως επέπεσαν επάνω τους οι καθοδηγητές σύμπασας της Αριστεράς και οι Χρυσαυγίτες, καθώς τα δύο άκρα δεν μπορούσαν να μην εκμεταλλευτούν πολιτικά ένα τόσο μεγάλο πλήθος. Έκτοτε η «αγανάκτηση» έγινε ένα εμπόρευμα που διακινούν οι επιτήδειοι σε κάθε περίπτωση. Έτσι εμφανίστηκαν οι επαγγελματίες «αγανακτισμένοι» που περιφέρουν την πραμάτεια τους όπου υπάρχει πόνος, πρόσφορος για πολιτική εκμετάλλευση. 

Φυσικά η τραγωδία στο Μάτι με τους 106 νεκρούς δεν άγγιξε τους «αγανακτισμένους» διότι συνέβη με κυβέρνηση της Αριστεράς. Τότε έλεγαν πως «στο μυαλό μας πάντα φταίει ο άλλος, ποτέ εμείς». Ήταν επόμενο, με τέτοια προσέγγιση, η «αγανάκτηση» να κατασταλεί, να μην εκδηλωθεί, ακόμα και στη δίκη των υπευθύνων. Δεν εμφανίστηκε ο πληθωρικός Κουτσούμπας με την κουστωδία του ούτε οι Ρουβίκωνες, ούτε οι φοιτητικοί σύλλογοι έξω από το δικαστήριο. 

Προχθές στη δίκη της Λάρισας το κλίμα ήταν

Η επιστροφή στον πρώτο-πρώτο άντρα

 

Ως γνωστόν, η Θεοδώρα Τζάκρη έχει ένα απίθανο ρεκόρ. Είναι η μόνη φανατικά αντιμνημονιακή βουλευτίνα που έχει ψηφίσει και τα τρία μνημόνια. Στα 22 χρόνια της Κοινοβουλευτικής παρουσίας (από το 2004 ως σήμερα), έχει αλλάξει τρία κόμματα (συν μια περίοδο στους ανεξάρτητους), ενώ έχει χριστεί μια φορά κοινοβουλευτική εκπρόσωπος, μια φορά υπαρχηγός κόμματος και δυο φορές υφυπουργός. Ίσως δεν τον λες πολιτικό θρίαμβο, αλλά δεν είναι και άσχημος απολογισμός για μια διακεκαυμένη εικοσαετία που έφαγε εκατοντάδες εμπειρότατους πολιτικούς κι έφτυσε τα κοκαλάκια τους.

Μνημειώδης πολιτική της ατάκα, το «σύντροφοι, τον ήπιαμε». Το είπε στο εμβρόντητο ακροατήριο της εκλογικής της περιφέρειας, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Τώρα όλα δείχνουν ότι ετοιμάζεται να επιστρέψει ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Καμία έκπληξη. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία είναι, που αφού κάνει τρεις γάμους και πάρει τρία διαζύγια, ξαναγυρίζει στον πρώτο της άντρα και τον ξαναπαντρεύεται. Σιγά τα λάχανα.

Το θέμα δεν είναι τι θα κάνει η Θεοδώρα, αλλά τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ. Εκείνη ξεκίνησε με τον Γιώργο, ήταν αναφανδόν υπέρ της σύμπραξης Σαμαρά - Βενιζέλου, μετά τους κατήγγειλε και πήγε στον Τσίπρα, μετά κατάγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ και πήγε στον Κασσελάκη και τώρα ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τον Στέφανο και να ξαναγυρίσει στη Χαριλάου Τρικούπη του Νίκου. Πρόκειται –για να το πω ευγενικά- για τον ορισμό της πολιτικής ευελιξίας. Σε κινέζικο τσίρκο να δούλευε, λιγότερες σχοινοβασίες θα είχε κάνει.

Όλες οι πληροφορίες συνηγορούν ότι

Μας περνάνε για ηλίθιους

 

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ωρύονται για την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο του Κόλπου, επειδή η ελληνική πυροβολαρχία Patriot, η οποία έχει αποσπαστεί στη Σαουδική Αραβία βάσει αμυντικής συμφωνίας για την κάλυψη αναγκών προστασίας κρίσιμων εγκαταστάσεων, κατέρριψε δύο ιρανικούς πυραύλους που κατευθύνονταν προς αυτές.

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, Νέα Αριστερά, Νίκη και Πλεύση Ελευθερίας κατήγγειλαν την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, ζητώντας την επιστροφή της πυροβολαρχίας και του προσωπικού.

Μας περνούν για ηλίθιους ή απλώς έχουν χάσει κάθε μέτρο υποκρισίας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε την ανάκληση της πυροβολαρχίας και την επιστροφή των στρατιωτικών, κατηγορώντας την κυβέρνηση για εμπλοκή στον πόλεμο.

Το ΚΚΕ χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας ως ομολογία συμμετοχής στον πόλεμο και κάλεσε σε λαϊκή κινητοποίηση για την ανάκληση της πυροβολαρχίας.

Ο Αλέξης Χαρίτσης ζήτησε την παρουσία του

Αυτοδυναμία; Μπορεί

Φύρδην μίγδην οι λιλιπούτειοι κληρονόμοι του γίγαντα Ανδρέα Παπανδρέου

Το κόμμα το έστειλαν στη Β’ Εθνική. Ισως και πιο κάτω. Εκτός ελέγχου η μονομαχία του Χάρη Δούκα με το κοπέλι τον Νικόλα. Εδώ που τα λέμε, ο (ανύπαρκτος) δήμαρχος Αθήνας έχει τα δίκια του. Σου λέει, μα τι είδους διεύρυνση είναι αυτή! Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης; Μπας και «διεύρυνση» όλα αυτά τα ανεμομαζώματα και διαβολοσκορπίσματα; Δηλαδή, καλοδεχούμενος κάθε άστεγος και περαστικός που μας χτυπάει την πόρτα;

Στην προσεχή σύναξη της πράσινης παράταξης που την ονομάζουν «συνέδριο», διόλου απίθανο να επιχειρηθεί διαγραφή του Δούκα. Ε, τότε το μπάχαλο θα βαρέσει κόκκινο.

Από την άλλη, οι σύντροφοι του Περισσού. Οι οποίοι πλαγίως στηρίζουν τους χιτλερικούς μουλάδες του Ιράν. Η τρέλα δεν έχει τελειωμό. Πάντα εναντίον ΗΠΑ. Ακόμα και η πορδή του Τραμπ είναι ιμπεριαλιστική. Φανταστείτε το διαπιστωμένο μακελειό. Οι ρασοφόροι και γενειοφόροι χιτλερίσκοι του Ιράν είχαν φροντίσει να εκτελέσουν και να αφανίσουν κάθε κομμουνιστικό ίχνος από αυτή τη δύσμοιρη περιοχή. Ομως ο Περισσός τούς στηρίζει. Ρε συντρόφια, τουλάχιστον να τηρούσατε κάποιες αποστάσεις.

Τίποτα εκείνοι. Θα πρότεινα να επισκεφτούν την Τεχεράνη. Με την κομμουνιστική τους ταυτότητα!

Οι ταχαριστεροί του ξεπουπουλιασμένου ΣΥΡΙΖΑ σε κατάσταση ολοκληρωτικής συγχύσεως. Τι είχες μπαρμπα- Σωκράτη, τι είχα

Μια φλοτίλα για την Κούβα

Εδώ σας θέλω συντρόφισσες και σύντροφοι. Στα δύσκολα, όχι στις κρουαζιέρες στη Μεσόγειο, ντάλα καλοκαίρι. Να οργανώσετε την επαναστατική αρμάδα σας και να διασχίσετε τον Ατλαντικό. Άλλωστε, για την ατσαλένια θέληση των κομμουνιστών ο διάπλους ενός ωκεανού δεν είναι τίποτα. Να φορτώσετε μπαταρίες, γεννήτριες, καλώδια και τρόφιμα γιατί ο ηρωικός κουβανέζικος λαός, με τη σοσιαλιστική συνείδηση, βρίσκεται βυθισμένος κυριολεκτικά στο σκοτάδι. Και ο νέος πρόεδρος του δε μας τα λέει καλά. Για συμβιβασμένος μου ακούγεται. 

Συνεπώς, αφήστε κατά μέρος τις πορείες για το Ιράν και αρχίστε τις προετοιμασίες για να σπάσετε τον ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό μιας από τις τελευταίες σοσιαλιστικές νησίδες στον πλανήτη. Η συγκομιδή των ζαχαροκάλαμων έπεται. Αν δεν υπάρχει σοσιαλισμός οι φυτείες με τα ζαχαροκάλαμα θα περάσουν στα χέρια των καπιταλιστών μαζί με τα αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1950 που κυκλοφορούν ακόμα στην Κούβα. 

Διαβάζω πως οι Κουκουέδες όταν έχασαν τη μάχη των Αθηνών το 1944 τραγουδούσαν, παρηγορώντας εαυτούς και αλλήλους πως «μας πήραν την Αθήνα μόνο για ένα μήνα». Όμως τελικά έχασαν την Αθήνα άπαξ δια παντός, όπως έχασαν και όλο το λεγόμενο Παραπέτασμα. Με τον καπιταλισμό δεν πρέπει να παίζει κανείς. Αν ξαναγυρίσει μπαστακώνεται, διότι μοιράζει πλούτο στους

Ο ελληνικός «επεκτατισμός» στα μάτια των Τούρκων

 

Προ πενταετίας είχα γράψει μια σειρά από άρθρα με θέμα τον τρόπο που μας βλέπουν οι Τούρκοι. Ιστορικά, γεωπολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά. Τα επαναφέρω, με ελάχιστες μικροαλλαγές και συμπληρώσεις, διότι τα θεωρώ πιο επίκαιρα από ποτέ. Ζούμε σε καιρούς που οι ισορροπίες στην περιοχή μας αλλάζουν, που τα σύνορα γίνονται εύθραυστα και εύπλαστα, που οι συμμαχίες αναδιατάσσονται, που οι εμπορικοί και ενεργειακοί δρόμοι επαναχαράσονται. Τώρα είναι που πρέπει να γνωρίζουμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, το πως μας βλέπουν οι «απέναντι».

Ακούμε τον Φιντάν ή τους «αναλυτές» των τούρκικων καναλιών να κατηγορούν την Ελλάδα για επεκτατισμό και μένουμε εμβρόντητοι. Δεν θα ‘πρεπε όμως. Όχι διότι εμείς είμαστε ιμπεριαλιστές απέναντι στους Τούρκους δίχως να το έχουμε συνειδητοποιήσει, αυτά είναι αστεία, αλλά διότι δεν επιτρέπεται να έχουμε έναν επικίνδυνο γείτονα και να μην ξέρουμε τον τρόπο που αυτός διαβάζει την ιστορία των σχέσεων μας. Αν δεν γνωρίζεις πως σκέφτεται ο εχθρός σου, δεν είσαι ικανός ούτε να διαπραγματευτείς με αξιώσεις μαζί του, ούτε να τον πολεμήσεις αποτελεσματικά.

Πρώτον, οι Τούρκοι δεν μας θεωρούν ιστορική συνέχεια ούτε της αρχαίας Ελλάδας, ούτε του Βυζαντίου. Μας θεωρούν ένα μικρό κρατίδιο που διαχωρίστηκε με εξωτερική παρέμβαση από την Οθωμανική αυτοκρατορία τους, όχι ως προϊόν προϋπάρχουσας εθνικής συνείδησης του σκλαβωμένου πληθυσμού της που

Μοίρα

Ησυχία παρακαλώ στο ακροατήριο. Silence. Shut up. Ruhe bitte.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (αν υπάρχει ακόμα…) Αρβανίτης ζήτησε την παραίτηση της προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν διότι «είναι επικίνδυνη για τους λαούς της Ευρώπης και δρα ενάντια στα συμφέροντά τους» (11/3).

Δεν ήξερα ότι ο Αρβανίτης γνωρίζει τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης (όλων των λαών, υποθέτω…) ώστε να διαπιστώσει ότι η κυρία Ούρσουλα δρα εναντίον τους.

Το έμαθα εντυπωσιασμένος.

Αν και ο εντυπωσιασμός μου περιορίστηκε αμέσως μόλις πληροφορήθηκα από τις Βρυξέλλες πως δεν υπάρχει περίπτωση η κυρία Ούρσουλα να υποκύψει στο τελεσίγραφο Αρβανίτη.

Θα συνεχίσει να δρα εναντίον των συμφερόντων των λαών της Ευρώπης, τα οποία ευτυχώς πληροφορήθηκε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (αν υπάρχει ακόμα…) και η πρόεδρος πλέον δεν μπορεί να του κρυφτεί.

Αλλά μια κι ο λόγος περί λαών να θυμίσω την έκφραση του γαλλικού λαού ότι «το γελοίο σκοτώνει». Δεν είμαι βέβαιος. Αν ίσχυε θα είχαν γεμίσει πτώματα οι δρόμοι.

Αντιθέτως αυτό που σίγουρα ισχύει είναι ότι

Διαγράφεται η λογική;

Εντάξει, ο Νίκος τον έδιωξε τον Οδυσσέα και πράγματι γλύτωσε από κάποιον που συχνά-πυκνά «τροφοδοτούσε την εσωστρέφεια», όπως είπαν και οι «πηγές» του Κινήματος για να δικαιολογήσουν την διαγραφή. Ναι, αλλά αν αυτό το «δεν πάμε καλά» που λέει και η κουτσή ΠασοκοΜαρία στις ρούγες, στο σημερινό ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται αυτομάτως σε φυτίλι εσωστρέφειας, τότε κάτι πάει στραβά στο κόμμα του Ανδρουλάκη. Η κοινή λογική δεν δυναμιτίζει ένα κανονικό κόμμα, ίσα-ίσα που το βοηθά και το δυναμώνει. Και ο Κωνσταντινόπουλος στην επίμαχη συνέντευξη ήταν τέρας λογικής.

Εντάξει, να μην το έλεγε ο βουλευτής Αρκαδίας ότι δεν υπάρχει πιθανότητα ένα ΠΑΣΟΚ του 13% να υπερκεράσει μέσα σε λίγους μήνες μια ΝΔ του 30%. Πράγματι αυτό ήταν παραβίαση κομματικής γραμμής. Έλα όμως που η κομματική γραμμή παραβιάζει κάθε λογική και κάθε μαθηματική πιθανότητα. Εκεί τώρα, ο βουλευτής πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε τρία πράγματα.

Πρώτο, να συνεχίσει να επαναλαμβάνει προς τον κόσμο που τον ακούει, κάτι που θεωρεί απραγματοποίητη αρλούμπα. Διότι αρλούμπα είναι το «πρώτοι έστω και με μια ψήφο». Δεύτερο, να το κάνει μόκο και να μην μιλά καθόλου. Τρίτο, να βγει και να πει

Νάρκες

Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος με το Ιράν; Και πώς; Είναι μια βάσιμη απορία, που γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη, από τη στιγμή που, όπως φαίνεται, δεν περπατάνε τα άλλα δύο μεγάλα εγχειρήματα της εποχής μας.

Το rebranding του Τσίπρα περιοδεύει στην επαρχία, αλλά δεν ακούω και μεγάλο ενθουσιασμό.

Η διεύρυνση του ΠαΣοΚ δεν μπορεί να φτιάξει, ούτε καλλιτεχνικό σχήμα. Και τελικά, πλακώθηκαν μεταξύ τους.

Τι μας μένει, λοιπόν; Τα Στενά του Ορμούζ.

Χίλιες φορές να αναρωτιέσαι αν βάζουν νάρκες οι Ιρανοί στα Στενά, παρά τι κόμμα είναι σήμερα ο Πελεγρίνης.

Το τέλος του πολέμου κανείς δεν το έχει προσδιορίσει. Ούτε ο Τραμπ, που συνηθίζει να ανακοινώνει, ό,τι του κατέβει στο κεφάλι.

Ενδεχομένως, οι εμπόλεμοι περιμένουν να ξεκινήσει ο Μητσοτάκης το πυρηνικό πρόγραμμα, πριν σταματήσουν τις εχθροπραξίες.

Λογικό. Διότι, αν φτιάξει και η Ελλάδα πυρηνικά, τέρμα τα καλαμπούρια στην περιοχή. Αρκεί να μην το ξεφτιλίσουμε εντελώς. Την αντίθεσή της άλλωστε, διατύπωσε ρητά και η Πέτη Πέρκα, νομίζω αρκεί.

Υπάρχουν όμως, δύο σοβαρά ερωτηματικά, για το τέλος του πολέμου.

Πρώτον, τι κόστος θα έχει καταβάλει η παγκόσμια οικονομία. Δηλαδή, εμείς.

Δεύτερον, σε τι κατάσταση θα βρίσκεται η Μέση Ανατολή.

Στο πρώτο, διαβάζουμε αναλύσεις, προβλέψεις και

Με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις

Η αμυντική συνδρομή της Ελλάδας στην Κύπρο δεν είναι απλώς αυτονόητη

Είναι επιβεβλημένη. Διατρανώνει τους εθνικούς δεσμούς που συνδέουν τις δυο χώρες και οι οποίοι συμβολίζονται με τον ίδιο εθνικό ύμνο.

Υπενθυμίζει την μακραίωνη κοινή ιστορία των δυο ομόγλωσσων και ομόθρησκων λαών. Υπογραμμίζει την αποτροπή των κινδύνων που απειλούν τις δομές ασφαλείας, όχι μόνο του Κυπριακού εδάφους αλλά όλης της Ευρώπης.

Η Ελλάδα, εξάλλου, δεν είναι κανένας περιθωριοποιημένος και ουδέτερος παρατηρητής στη κρίσιμη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συνιστά σημαντικό γεωπολιτικό παίκτη. Έχει ξεχωριστό ειδικό βάρος στον συσχετισμό των δυνάμεων της. Είναι λειτουργικά φερέγγυα στις συμμαχίες που μετέχει και αξιόπιστη στις στρατηγικές συνεργασίες που έχει συνάψει.

Τηρεί με σοβαρότητα τις αποφάσεις και τιμά με ευσυνειδησία τις επιλογές της. Με απαρέγκλιτη προτεραιότητα την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Επέδειξε τη συνέπεια της ανταποκρινόμενη άμεσα στο αίτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας για στρατιωτική βοήθεια.

Ταυτόχρονα, εν μέσω πολεμικής κρίσης στη Μέση Ανατολή, διεμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση τον ενιαίο αμυντικό χώρο των δυο χωρών. Προφανώς, η αποστολή στη Κύπρο τμήματος των

Αυτό δεν είναι κράτος, κάτι άλλο είναι

Τώρα που τα στενά του Ορμούζ έκλεισαν, οπότε η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου πήγαν στον ουρανό, το γεγονός ότι η Ελλάδα παράγει το 50% του ρεύματος της από τον ήλιο και τον αέρα σώζει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Κρατά την τιμή του ρεύματος κατά το δυνατόν χαμηλά. Το φθηνό ρεύμα το θέλουμε, αλλά τα μηχανήματα που το παράγουν δεν τα θέλουμε. Ούτε να το αποθηκεύουμε θέλουμε. Χθες έγραψα για το μπλόκο που έκαναν κάποιοι στην εγκατάσταση συστήματος μπαταριών σε ένα κορφοβούνι της Αρκαδίας, πλην δεν είναι το μοναδικό συμβάν.

Πριν λίγες μέρες, επισκέφθηκε το Αμύνταιο Φλώρινας «αντιπροσωπεία αγωνιστών» από τις Σκουριές Χαλκιδικής (!!!) και απαίτησε από τις δημοτικές αρχές να σταματήσουν την ανέγερση ενός data center που έχει αδειοδοτηθεί, για λόγους -είπαν- προστασίας του περιβάλλοντος. Είναι τα παρακλάδια του ίδιου μπλοκ, που αντιτίθεται «δυναμικά και αγωνιστικά» στις μπαταρίες στην Αρκαδία, στα data centers στην Φλώρινα ή στα καλώδια υψηλής τάσης στην Κρήτη. Βεβαίως, και τα κινητά τους (με τις μπαταρίες λιθίου) χρησιμοποιούν, και την Τεχνητή Νοημοσύνη (από τα data centers) επιστρατεύουν, και φθηνό ρεύμα για τα ξενοδοχεία και τις βίλες τους στις παραλίες της Μεγαλονήσου απαιτούν.

Ο Μητσοτάκης, ο Παπασταύρου, ο Πιερακάκης, ο Θεοδωρικάκος, ξέρουν ότι αν

Εκλογές και τρίτη τετραετία

Στο ΠΑΣΟΚ η βελόνα δεν ξεκολλάει, παρά τις μεταγραφές αεροδρομίου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι βέβαιο πότε θα ανακοινώσει το κόμμα του, αφού ο ίδιος το συναρτά με τις πιθανότητες νίκης!  Η Μαρία Καρυστιανού είναι τελικά αυτό που φαινότανε και άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν είναι ικανές να απειλήσουν τη ΝΔ. Αν συνυπολογίσουμε τις δυσκολίες στην Οικονομία που φέρνει ο πόλεμος και την αίσθηση της σιγουριάς που προσφέρει στους ταραγμένους μας καιρούς ο κ. Μητσοτάκης με την εξωτερική του πολιτική, όλα αυτά οδηγούν σε ένα δρόμο: Εκλογές!

Με τον τρόπο αυτόν θα λυθεί και το θέμα της… κυβερνησιμότητας που προβάλλουν με τόσο έντονο τρόπο πολιτικοί παράγοντες που παράλληλα καλλιεργούν την ίδια ώρα ένα κλίμα πολιτικής ανυπακοής! Κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία ένα πράγμα. Με τις εκλογές, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης έχει μια καλή ευκαιρία να αναμετρηθεί με το club του καπνεργοστασίου. Και φυσικά να βγει νικητής απέναντι στην Πέμπτη φάλαγγα που συστηματικά τον υπονομεύει από την επομένη κιόλας ημέρα της νίκης του στις δεύτερες εκλογές και προκαλεί έτσι σημαντική ζημία στη χώρα και στις υποθέσεις της.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σήμερα ο

Τι είπαμε στους Τούρκους αυτές τις μέρες;

Θα σας πω σήμερα έναν επιπλέον λόγο για τον οποίον χάρηκα που η χώρα δηλώνει σοβαρή και αξιόμαχη στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, με όπλα υψηλών στρατηγικών δυνατοτήτων και μεγάλης εμβέλειας. Ποια είναι η πάγια επιδίωξη της Τουρκίας; Να βγει στο Αιγαίο. Για να το πετύχει αυτό, της αρκεί η κατάληψη ενός ελληνικού νησιού της παραμεθορίου. Πάντα ψάχνει την στιγμή που θα μας βρει μπόσικους για να το πετύχει, μην γελιόμαστε. Γι αυτό άλλωστε πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας σε εξοπλισμούς. 

Πού επικεντρωνόταν ως τώρα το άνισο της στρατιωτικής μας σχέσης; Στο γεγονός ότι εμείς πρέπει να υπερασπιστούμε καμιά σαρανταριά νησιά δίχως να ξέρουμε ποιο θα χτυπήσουν οι Τούρκοι, ενώ εκείνοι αρκούσε να συγκεντρώσουν την επιθετική τους ισχύ σε ένα. Εμείς έχουμε διασπείρει τους άνδρες και τα όπλα μας σε μια τεράστια γραμμή που πιάνει από τη Λήμνο ως το Καστελόριζο, εκείνοι θα επιτεθούν με ό,τι έχουν σ’ ένα μόνο σημείο που θα επιλέξουν και μάλιστα αιφνιδιαστικά. Δεν είναι υπέρ μας όλο αυτό.  

Το δεύτερο που θέλω να επισημάνω, είναι ότι η στατική μας άμυνα στα νησιά δεν είναι δα και το αγλάισμα της αποτρεπτικής στρατιωτικής δύναμης. Κάτι φαντάροι που βλαστημάνε επειδή δεν έχουν βίσμα και βρέθηκαν εκεί, κάτι αξιωματικοί που κάνουν κρα να μετατεθούν στο Επιτελείο, κάτι οχήματα και άρματα που τα

Η Κύπρος δεν κείται μακριά

 

Οι κύριοι Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας έχουν κυβερνήσει. Έχουν βρεθεί στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν καταστάσεις ανάλογες με εκείνες του Έβρου ή του πολέμου στο Ιράν. Δεν πέταγαν πύραυλοι επί των ημερών τους πάνω από την Κύπρο, αλλά έχουν την εμπειρία για να μας πουν τι θα έκαναν στη θέση του κ. Μητσοτάκη. Δεν θα έστελναν πλοίο και αεροπλάνα στην Κύπρο; Θα απαγόρευαν στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν την Σούδα; Να μας πουν.

Ο κ. Μητσοτάκης έχει κατηγορηθεί από το club του Καπνεργοστασίου για την εξωτερική του πολιτική. Τα μέλη του club τον κατηγόρησαν ακόμη και για… ενδοτικότητα! Τον πρωθυπουργό που έχει αυξήσει σημαντικά την αμυντική ικανότητα της χώρας. Κάτι που δεν έγινε επί των δικών τους ημερών, έγινε σήμερα.

Η φράση «η Κύπρος κείται μακράν» αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δεν είναι βέβαιο ότι ειπώθηκε έτσι ακριβώς, αλλά η ουσία μάλλον αποδίδεται σωστά. Βρισκόμαστε μετά την εισβολή στην Κύπρο και ο σκοπός είναι να αποτραπεί μία νέα ήττα, σε περίπτωση που ακολουθούσαμε το θυμικό μας. Τη στιγμή εκείνη και όπως είχαν διαμορφωθεί τα πράγματα οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος μας. Ήταν μία στάση απολύτως ρεαλιστική, η οποία, όμως, μας έδειχνε κάτι που δεν μας άρεσε: Τη βαριά ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε στη συνέχεια ότι «Η Κύπρος δεν κείται μακράν», εκφράζοντας την ανάγκη του ελληνισμού να σταματήσει να σκύβει το κεφάλι απέναντι στην άκρατη επιθετικότητα της Τουρκίας. Την ίδια λογική ακολουθεί και το ενιαίο αμυντικό δόγμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λοιπόν, περνάει από