Συνέχεια

Εξι μήνες κλείνει ο πόλεμος με το Ιράν και για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Οτι συνεχίζεται.

Διότι πέρα από τις φανφάρες και τις καυχησιές των δύο πλευρών, τα πράγματα είναι απλά.

Προφανώς το Ιράν έχει υποστεί πολλές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς και τον αποκλεισμό αλλά δεν έχει καταστραφεί.

Ενώ οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν υποστεί καταστροφές αλλά ούτε έχουν νικήσει.

Εστω κι αν έχουν γίνει ελαφρώς ρόμπες. Ξεκίνησαν έναν πόλεμο χωρίς κανένα σχέδιο και τον συνεχίζουν χωρίς καμία ιδέα.

Αν αυτή είναι η υπερδύναμη του πλανήτη, τότε φαβορί για το επόμενο Μουντιάλ είναι η Μπουρκίνα Φάσο.

Βεβαίως το κόστος του πολέμου είναι υψηλό και το πληρώνουμε όλοι. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι οι εμπόλεμες πλευρές έχουν βάλει νερό στο κρασί τους.

Κακά τα ψέματα όμως οι εκατέρωθεν μετριοπαθείς δεν έχουν το πάνω χέρι. Οι ανισόρροποι θέλουν με κάθε τρόπο να

Καρυστιανού: «Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;»

Ο ανορθόδοξος τίτλος αυτού του κειμένου προέρχεται από στίχους ενός παλαιότερου τραγουδιού του Νίκου Καρβέλα, το οποίο είχε τραγουδήσει η Κατερίνα Στανίση. Δεν μπορεί να γνωρίζω τι είχε εμπνεύσει τότε τον δημιουργό και την ερμηνεύτρια.

Γνωρίζω, όμως, ότι οι στίχοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί σήμερα για τη Μαρία Καρυστιανού, τη Μαρία Γρατσία και το κόμμα τους. Διότι αποτελεί το περιεχόμενο των απαντήσεων που δίνουν ή δεν δίνουν στα δεκάδες μέλη και στελέχη του κόμματός τους, που αποχωρούν από αυτό με σκληρές καταγγελίες. Ή κάνουν ότι δεν άκουσαν ή ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους προσάπτουν ή ότι δεν γνωρίζουν καλά-καλά ορισμένους από αυτούς που υπήρξαν στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν στενοί συνεργάτες τους. Από τον Καραχάλιο αρχικά μέχρι τον Αυγερινό πρόσφατα. Και όσους υποτίθεται ότι γνωρίζουν τους φορτώνουν με διάφορες κατηγορίες. Οχι μόνο αυτούς μάλιστα. Αλλά και τα μέσα ενημέρωσης που αναγράφουν τις ειδήσεις των διαδοχικών αποχωρήσεων και τα ονόματα των αποχωρούντων. Χαρακτηριστικά η κυρία Καρυστιανού δήλωσε σε μια δική της προσωπική λογική του τύπου «δεν άκουσα, πώς είπατε;»:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί, στο ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά μαχαίρια γυαλίζουν από μακριά, στη Ν.Δ. περισσότερα από

Όνειρα καλοκαιρινής νύχτας

 

Τι κι αν πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος;

Ο μήνας που είναι παχιές οι μύγες συνεχίζεται. Με χαλαρή κουβέντα στη ξαπλώστρα, φλυαρία «να ’χαμε να λέγαμε» στα μπιτσόμπαρα, γαλήνιο ρεμβασμό στα δειλινά. Δεν ταιριάζουν στην εποχή οι βαθυστόχαστες αναλύσεις. Ούτε της κολλάνε οι ρητορικές ασκήσεις ιεραποστολικής κατήχησης. Της αρκούν οι ράθυμες αμπελοφιλοσοφίες.
Διάλεξε το μήνα των «μπάνιων του λαού» για να ξεδιπλώσει τις απόψεις του ο ιδρυτής του νεοπαγούς κόμματος ΕΛ.Α.Σ. Στη δροσερή σκιά ενός καφενέ με φρέντο εσπρέσο σε τσίγκινο τραπεζάκι ανέπτυξε τις πολιτικές αντιλήψεις του. Στο πλάι ένα ανεμιστήρας σαν να καραδοκούσε να σκορπίσει τα λεγόμενα του στον αέρα.

Στη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του σε δημοσιογραφική ιστοσελίδα επιχείρησε να μετατρέψει την αποτυχία, την ήττα και την εμπειρία του ως ανεπίγνωστου διαχειριστή της εξουσίας σε πολιτικό κεφάλαιο. Προσπάθησε να μεταποιήσει τη χθεσινή του ανεπάρκεια σε σημερινή δύναμη γνώσης.

Αφού απέκρουσε το κυβερνητικό παρελθόν του ενστερνίστηκε το

Χοντραίνει το παιχνίδι στην ανατολική Μεσόγειο

Προχθές το Ισραήλ βομβάρδισε μια παροπλισμένη αεροπορική βάση στη βορειοδυτική Συρία περίπου 60-70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Οι μυστικές του υπηρεσίες είχαν την πληροφορία πως η συγκεκριμένη βάση επρόκειτο να ανακατασκευστεί ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει υπό τον έλεγχο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Και μόνον αυτό το ενδεχόμενο σήμανε κόκκινο συναγερμό στο Ισραήλ. Είναι γνωστό πως η Συρία θεωρείται ζώνη υψίστης σημασίας για την ασφάλεια του Ισραήλ και για αυτό έχει δημιουργήσει μια πρόσθετη ζώνη ασφαλείας εντός του συριακού εδάφους πέρα από τα υψίπεδα του Γκολάν και έχει θέσει υπό την προστασία του την πολυπληθή κοινότητα των Δρούζων. 

Το προχθεσινό αεροπορικό πλήγμα έβαλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Μάλιστα, και αυτό είναι ενδιαφέρον, μετά το κτύπημα, καθ' όλη τη διάρκεια της νύκτας, ισραηλινά F-35 βρίσκονταν στον αέρα για να αντιμετωπίσουν πιθανά αντίποινα της Τουρκίας. Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να επαναφέρει στην τάξη όσους δεν τηρούν τις συμφωνίες που συνήψαν με αυτό. Και το νέο καθεστώς της Συρίας είχε συμφωνήσει με το Ισραήλ ότι από το έδαφός της δεν πρόκειται να γίνουν επιθετικές ενέργειες εναντίον του.

Είναι φανερό πως οι ήδη τεταμένες σχέσεις της

Η αμυντική(;) συμφωνία των τριών

Απορίες έχει προκαλέσει η Συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας. Το κείμενό της δεν έχει δημοσιοποιηθεί. Οι πληροφορίες μιλούν για ένα αμυντικό σύμφωνο τύπου ΝΑΤΟ όπου η επίθεση εναντίον ενός συμμάχου λογίζεται ως επίθεση εναντίον όλων των συμμάχων.

Στο ΝΑΤΟ όμως προβλέπεται συγκεκριμένη διαδικασία ενεργοποιήσεως της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής. Το κράτος που δέχεται την επίθεση ζητάει βοήθεια. Συγκαλείται άμεσα το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο και εξετάζει εάν το συγκεκριμένο περιστατικό συνιστά επίθεση. Επί παραδείγματι, το 2015 η Τουρκία κατέρριψε ένα ρωσικό βομβαρδιστικό που είχε εισέλθει στον εναέριο χώρο της για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Ζήτησε έκτακτες διαβουλεύσεις αισθανόμενη ότι απειλείται.

Το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο συνεδρίασε, εξέφρασε αλληλεγγύη προς την Τουρκία αλλά δεν θεώρησε ότι είχε υποστεί ένοπλη επίθεση που να απαιτεί συλλογική στρατιωτική απάντηση.  Δεν υπάρχει κάποια ένδειξη για αντίστοιχη διαδικασία μεταξύ των χωρών που υπέγραψαν τη Συμφωνία της Μέκκας. Για την ακρίβεια, δεν είναι γνωστό εάν θα υπάρχει κάποιο Κοινό Συμβούλιο Άμυνας που θα έχει την αρμοδιότητα να

Αριστεροδεξιό πατριωτικό βέρτιγκο

 

Η ανακοίνωση της Τουρκίας για τη δημιουργία δύο νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο ανέδειξε τη σύμπνοια του αριστεροδεξιού τουρκοφαγικού μετώπου στην καταγγελία της κυβέρνησης για απουσία εθνικής στρατηγικής έναντι της Τουρκίας και δήθεν μυωπικής και μονομερούς προσήλωσης στα ήρεμα νερά. Οι ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης – με διακριτή διαφορά του ΠΑΣΟΚ – εκτός από καταγγελτική ομοιομορφία, διέπονται από μια κοινότυπη μπουρδολογική καταγραφή, δημοσιογραφικής υφής.

Η Τουρκία δεν αναμένει από την κυβέρνηση, τη Δούρου, τον Τσίπρα, τον Κουτσούμπα ή τον Νατσιό και τον Σαμαρά να της δώσουν την άδεια να λειτουργεί ως αναθεωρητική δύναμη στην περιοχή. Κάνει όσα θεωρεί ότι της υπαγορεύουν το συμφέρον της, η δύναμή της, η δυνατότητα εναλλαγής πολλών και διαφορετικών συμμάχων, η διαχρονική απαγκίστρωσή της από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικά σε ένα διεθνές περιβάλλον που ευνοεί περισσότερο από ποτέ την ισχύ των όπλων έναντι του δικαίου.

Η στρατηγική επιλογή και επιδίωξη των «ήρεμων νερών» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόσφερε χρόνο και

Πωλούνται οι σημαίες Ιβάν;

Η στήλη δεν έχει ασχοληθεί άλλοτε με ποδοσφαιρικό θέμα, αλλά η υπόθεση της μεταγραφής του Γιάννη Κωνσταντέλια από τον ΠΑΟΚ στην γερμανική Ντόρτμουντ ξεπερνάει τα στενά όρια των γηπέδων. Ο Μέσι της Ελλάδας, όπως πολλοί αποκαλούν τον Ντέλια, ένας παίκτης σύμβολο για τον ΠΑΟΚ και τη Θεσσαλονίκη, πουλήθηκε. Όπως ένα καλό εμπόρευμα. Πωλούνται  οι… σημαίες; Και μάλιστα από οικονομικά εύρωστους ανθρώπους, όπως ο Ιβάν Σαββίδης; Ο ερχομός Σαββίδη στην Θεσσαλονίκη ήταν γεγονός με ευρύτερες διαστάσεις. Το ίδιο μπορεί να αποδειχτεί και η πώληση του καλύτερου ποδοσφαιριστή του!

Την τελευταία φορά που το Liberal έγραψε κάτι για τον Ιβάν Σαββίδη και την οικονομική του κατάσταση δέχτηκα πολλές «επιθέσεις» από ιστοσελίδες «γνωστών αγνώστων» για τα φίλια αισθήματά τους στους εντολοδόχους τους. Προσωπικά δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το αν ο Ιβάν Σαββίδης έχει χρήματα ή όχι. Αυτό αφορά τον ίδιο και τους κληρονόμους του. Μακάρι οι άνθρωποι να έχουν χρήματα και να τα χαίρονται. Το θέμα με την προ ετών «επέλαση» του Ιβάν στη Βόρεια Ελλάδα, όμως, μας αφορά όλους. Ή καλύτερα θα έπρεπε να μας αφορά, καθώς ο συμπαθής Ιβάν ουδέποτε έκρυψε τις σχέσεις του με το καθεστώς Πούτιν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όμως, προτίμησαν να μην ταράξουν τα νερά. Φοβήθηκαν «τον λαό του ΠΑΟΚ». Κι εν πάση περιπτώσει, πιο εύκολο είναι να «διαπραγματεύεται» κανείς με έναν ευάλωτο - λόγω συνθηκών - σύστημα, παρά με κάποιο άλλο που μπορεί και να μην τον έχει ανάγκη…

Ο Ιβάν Σαββίδης με τον

Ο Κυριάκος φταίει

Αν σοβαρά λάβω υπόψη μου όσα ακούω να εκτοξεύονται εναντίον του πρωθυπουργού, τότε το συμπέρασμα αυτονόητο: για όλα ποιος άλλος; Φυσικά ο Κυριάκος!

Η ανοησία δεν έχει τελειωμό. Η εμπάθεια πιο πέρα και από το σύμπαν το τρομερό. Το μίσος ασυγκράτητο και χολερικό. Οπως έλεγε και ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ, «το μίσος είναι το δηλητήριο που πίνουμε, ελπίζοντας ότι άλλοι θα πεθάνουν». 
Να τα πάρω ένα-ένα. Ποιος φταίει για την πύρινη κόλαση στο Πόρτο Γερμενό; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Ποιος φταίει για τη σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων και τον θάνατο δύο πιλότων; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Ποιος φταίει για τη megafire που δεν σβήνει όσοι πυροσβέστες και όσα εναέρια μέσα κι αν επιχειρούν; Μα φυσικά ο Κυριάκος.

Ποιος ο υπεύθυνος για τα σπίτια που μετατράπηκαν σε στάχτη και αποκαΐδια; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Και ποιος φταίει που την ίδια στιγμή πυροσβέστες και εναέρια μέσα δεν βρίσκονταν σε όλα τα μέτωπα της πύρινης κόλασης από τη μια μέχρι την άλλη άκρη; Μα φυσικά ο Κυριάκος.
Με τη φόρα που έχουν πάρει όλοι αυτοί οι

Τα περιστέρια του Βγενόπουλου, ο Τσίπρας και οι κουρασμένοι…

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος συνήθιζε να λέει την ιστορία με τα περιστέρια, θέλοντας να δείξει ότι οι επενδυτές διαθέτουν ασθενή μνήμη. Ένα περιστέρι, λοιπόν, κατεβαίνει να πιει νερό στο συντριβάνι και την ώρα εκείνη ερχότανε κάποιος και το κτυπούσε. Το περιστέρι έφευγε τρομαγμένο. Έπειτα από λίγα λεπτά ξεχνούσε τι είχε συμβεί και… επέστρεφε στο συντριβάνι. Θυμήθηκα τον συγχωρεμένο και την ιστορία του ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα. Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το εκλογικό σώμα μπορεί να ξανακατέβει στο… συντριβάνι!

Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι δεν ήξερε την προηγούμενη φορά πώς θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους του. Αλλά τώρα ξέρει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας λέει ακριβώς ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι του. Θυμόμαστε, για παράδειγμα, την προηγούμενη φορά που μας έλεγε ότι ήθελε να μετατρέψει την Ελλάδα στην Βενεζουέλα της Ευρώπης. Σήμερα διαμαρτύρεται επειδή κάποιοι τον αποκαλούν Μαδούρο της Μεσογείου.

Προσωπικά θέλω να πιστέψω ότι ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ίδιος με τον Αλέξη Τσίπρα του 2015. Αν αυτό είναι τελικά αλήθεια, θα είναι η

Το πού είναι αυτό το «αλλού» δεν μας λένε οι υπερπατριώτες!

Η Τουρκία θα πρέπει τώρα να απαντήσει στην κίνηση της Αθήνας για το καλώδιο. Η ελληνογαλλική συμφωνία αμφισβητεί ευθέως την λογική της «γαλάζιας πατρίδας». Ο «ενδοτικός» Μητσοτάκης, έβαλε δύσκολα στην Άγκυρα. Έκανε το καλύτερο δυνατό, με βάση τις αντικειμενικές συνθήκες που αντιμετωπίζει η χώρα. Η Ελλάδα θέλει ήρεμα νερά, αλλά δεν μπορεί να μείνει απαθής στην αμφισβήτηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων, όπως συνέβη στην Κάσο. Και δεν είναι η Ελλάδα εκείνη που ναρκοθετεί οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Ο ένας δρόμος οδηγεί στη Χάγη. Ο άλλος δρόμος δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση.  

Για να μας πουν τώρα οι υπερπατριώτες τι περισσότερο έχουν κάνει στη δική τους θητεία, για να «νομιμοποιούνται» και καθυβρίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη για «προδοσία και ενδοτισμό». Ποια ήταν τα δικά τους έργα. Και κυρίως πώς σκέφτονται να στηρίξουν την ελληνική κυβέρνηση στις προσπάθειές της. Διότι η μέχρι σήμερα στάση τους δείχνει ότι υπονομεύουν την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Δεν κατανοούμε ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός τους. Ο κ. Μητσοτάκης δεν κάνει αυτό το οποίο τον κατηγορούν. Αντιθέτως, τολμάει εκεί που δεν έχουν τολμήσει άλλοι στο παρελθόν, προσπαθώντας να παραδώσει στις επόμενες γενιές μια ισχυρή Ελλάδα. Ποιο λοιπόν είναι το πρόβλημα των υπερπατριωτών;

Εκτός αν χρησιμοποιούν τα έωλα επιχειρήματά τους για να

Το εγχείρημα απέτυχε διότι οι προσδοκίες ήταν υψηλές

 

Αναφέρομαι στην κάθοδο της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική. Την επιτυχία από την αποτυχία τη χωρίζει ένας πήχης. Όσο πιο ψηλά μπαίνει τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες αποτυχίας, αλλά σε αυτή την περίπτωση, η επιτυχία θα έχει τα χαρακτηριστικά του θριάμβου. Αυτό ακριβώς συνέβη με το κόμμα της Μ. Καρυστιανού. 

Από τη στιγμή που συγκέντρωσε σε μια μέρα, την ίδια ώρα, εκατομμύρια πολίτες σε όλη την Ελλάδα, ήταν επόμενο η κάθοδος της στην πολιτική να συνοδευόταν από υψηλές προσδοκίες. Δε θα ίδρυε ακόμη ένα κόμμα, αλλά θα ίδρυε το κόμμα που θα άλλαζε όλον τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας, απειλώντας μάλιστα με πτώση την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Το τι πήγε τόσο στραβά και η προσπάθειά της απέτυχε, έχει αναλυθεί από πολλούς έγκριτους σχολιαστές. Όμως να επαναλάβω πως η αποτυχία της είναι άμεσα συνδεδεμένη με τους υψηλούς στόχους που έθεσε όχι τόσο η ίδια όσο οι συνθήκες που την έσπρωξαν στην πολιτική. Τι θέλω να πω; Ότι αν τελικά λάβει στις εκλογές ένα 5% θα είναι αποτυχία, την ίδια στιγμή που για άλλα κόμματα αυτό το ποσοστό θα είναι θρίαμβος.

Και όλος αυτός ο κόσμος που την

Τα ανορθόδοξα και σκαμπρόζικα της Ζωής

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει τη «χάρη» να τροφοδοτεί με σκαμπρόζικες ειδήσεις το πολιτικό ρεπορτάζ, καθώς λειτουργεί ανορθόδοξα και άκρως επιθετικά και εξουσιαστικά, σε όσους είχαν την… τύψη να συνεργαστούν μαζί της. 

Αποκαλυπτικά για την συμπεριφορά της ήταν όσα είπε ο πρώην βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας και νυν του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλης Χουρδάκης. Στη μία περίπτωση του ζήτησε το γραφείο του στη Βουλή, γραφείο που παραδίδει η Βουλή στους βουλευτές επαρχίας, ώστε να πηγαίνουν οι συνεργάτες της, και όταν τη ρώτησε ο ίδιος που θα κάθεται, του απάντησε «Στις Σκάλες»!  

Την άλλη του ζήτησε επιμόνως να προσλάβει ως συνεργάτιδα μια κυρία. Και όταν ο βουλευτής έμαθε το αντικείμενο της επεσήμανε ότι δεν χρειαζόταν γιατί με αυτό το αντικείμενο υπήρχαν άλλη τρεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Η απάντηση της Ζωής ήταν «Μην ασχολείσαι»! 

Προσφάτως πάλι η Ζωή έγινε δημιουργός επεισοδίου στη Βουλή, με την συμπεριφορά της κατά γυναίκας δημοσιογράφου, ονόματι Μαρία Πολύζου.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι

Ο Τσίπρας πήγε για μαλλί…

Στην Αμερική κυκλοφορεί ένα ανέκδοτο για το πολιτικό χρήμα. Οι φτωχοί, λέει, πληρώνουν φόρους. Οι εύποροι πληρώνουν λογιστές.

Οι πλούσιοι πληρώνουν δικηγόρους. Και οι πάρα πολύ πλούσιοι αγοράζουν πολιτικούς. Το θυμήθηκα αυτές τις ημέρες με τη φασαρία που έγινε για τη χρηματοδότηση της ΕΛΑΣ.

Σε αυτή την ιστορία το κόμμα Τσίπρα πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένο. Άνοιξε το ζήτημα για τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι τα δύο κόμματα «ανήκουν στις τράπεζες»! Και βρέθηκε κατηγορούμενο για κρυφές χρηματοδοτήσεις καθώς δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποιος πληρώνει τις ακριβές καμπάνιες των τελευταίων μηνών. Στά κοινωνικά δίκτυα έγινε πάρτι καθώς άρχισαν να κυκλοφορούν και ονόματα μιντιαρχών οι οποίοι υποτίθεται ότι χρηματοδοτούν τον Τσίπρα. Φυσικά χωρίς στοιχεία.

Η ΕΛΑΣ έπεσε βέβαια θύμα του ίδιου του λαϊκισμού της. Ο Τσίπρας νομιμοποίησε την επίθεση εναντίον του κόμματος του ανοίγοντας ο ίδιος το ζήτημα της χρηματοδότησης. Το έκανε μάλιστα με προχειρότητα, χωρίς να υπολογίσει τα επόμενα βήματα. Όταν είσαι ανοικτός σε ένα θέμα δεν προκαλείς. Και τα ερωτήματα για το πού βρίσκει τα χρήματα είχαν τεθεί από καιρό. Έδειξε έτσι για μια ακόμα φορά πόσο δύσκολο του είναι να κινηθεί με στρατηγική υπομονή.

Επιδιώκει εύκολες νίκες και δεν αντέχει στον

Ένας άξιος άνθρωπος

 

Τον πρόσεξα από την πρώτη μέρα που κατέβηκα σ’ αυτή την παραλία. Ήταν ιδιαίτερος σε όλα του. Ψηλός, λεπτός, ξυρισμένος, με αθλητικό παπούτσι και λευκή κάλτσα, φορούσε μια κάτασπρη ζακέτα μικροπωλητή που άστραφτε από καθαριότητα, ενώ είχε ένα πολύ περίεργο ψαθάκι στο κεφάλι. Στο δεξί του χέρι του κρεμόταν ένα ψυγείο παραλίας μεγάλου σχήματος, απ’ αυτά που διατηρούν παγωμένα τις μπύρες και τα φρούτα, στο χερούλι του οποίου ήταν περασμένη μια μεταλλική τσιμπίδα. Στη μέση του είχε ζωστεί μια πάνινη ζώνη -δικής του προφανώς κατασκευής- η οποία είχε πεντέξι γεμάτες τσέπες. Έκανε την πιο ταπεινή δουλειά του κόσμου. Πουλούσε βρασμένα καλαμπόκια στους λουόμενους της παραλίας. 

Τις δυο πρώτες μέρες δεν αγόρασα καλαμπόκι, είχα να φάω τέτοιο έδεσμα στη θάλασσα από τότε που ήμουν παιδί και μου αγόραζε ο πατέρας μου. Την τρίτη μέρα τον φώναξα και του ζήτησα ένα. Με χαιρέτησε με ευγένεια, ακούμπησε το ψυγειάκι του στην άμμο κι ύστερα πήρε από την μια του τσέπη γάντια μιας χρήσης και τα φόρεσε στις παλάμες του. Τον κοίταξα κατάπληκτος. Μετά άνοιξε το ψυγειάκι και πήρε ένα βραστό καλαμπόκι με την τσιμπίδα, που το ακούμπησε σε δυο κομμάτια ριζόχαρτου που έβγαλε από την επόμενη τσέπη. 

Μετά με ρώτησε αν θέλω αλάτι στο καλαμπόκι. Προφανώς ήθελα –έτσι τρώγεται, με μπόλικο αλάτι- και τότε με ξαναρώτησε αν θέλω απλό ή χοντρό θαλασσινό. Είχε κι απ’ τα δυο στην επόμενη τσέπη. Τον ξανακοίταξα έκπληκτος. Μου έδωσε τα πασπαλισμένο καλαμπόκι, ήταν μεγάλο και ζεστό, εξηγώντας μου ότι

Μην υποτιμάτε τον Αλέξη

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την κίνησή του. Τα έσπασε με το ΠΑΣΟΚ, διαλύοντας τις όποιες «προσδοκίες» της ολιγαρχίας για τη συγκρότηση ενός ισχυρού μετώπου απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι ολιγάρχες θέλουν να ρίξουν τον Κυριάκο τώρα. Ο Αλέξης έχει άλλα σχέδια. Βλέπει το 2030 και θέλει στο μεταξύ να «τελειώσει» το ΠΑΣΟΚ, αφού θα έχει πρώτα στα χέρια του την πολιτική παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου. Το πρόβλημα το έχει ο Νίκος Ανδρουλάκης, επειδή παρασύρθηκε να πολεμήσει στο γήπεδο του Αλέξη Τσίπρα. Εκεί που τους κανόνες τους φτιάχνει ο Αλέξης. Πρόβλημα έχουν και οι «επενδυτές»! 

Οι «επενδυτές» έχουν ήδη εκτεθεί, υπό την έννοια ότι έχουν ξεδιπλώσει τις δυνατότητες και τις αρετές τους. Έχουν βγάλει εφημερίδες, έχουν ενισχύσει με κάθε δυνατό τρόπο το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Το κακό με τους «επενδυτές» είναι ότι βιάζονται να δουν την επένδυσή τους να αποδίδει. Βιάζονται να ρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο πιο γρήγορος τρόπος θα ήταν μια «συγχώνευση» της ΕΛΑΣ με το ΠΑΣΟΚ. Μόνο που ο Αλέξης έχει άλλη άποψη… 

Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Τσίπρας τράβηξε πρώτος το πιστόλι και μάλιστα με ένα θέμα που εξανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να

Μεγάλο λάθος του Τσίπρα η επίθεση στο ΠΑΣΟΚ

Ο Α. Τσίπρας άνοιξε μέτωπο με το ΠΑΣΟΚ επάνω στο δανειακό χρέος που έχει προς τις τράπεζες. Το ΠΑΣΟΚ αντεπετέθηκε ζητώντας από την ΕΛΑΣ να δικαιολογήσει τα κεφάλαια που καταβάλλει για την μέχρι σήμερα πολυδάπανη εκστρατεία του κόμματος. Ποιος βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση σε αυτόν τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ Κεντροαριστεράς και Ριζοσπαστικής Αριστεράς; 

Αναντίρρητα, το ΠΑΣΟΚ. Γιατί; 

Διότι μπορεί όντως να χρωστά ένα δυσθεώρητο ποσό στις τράπεζες - όπως και η Νέα Δημοκρατία - όμως τα πάντα είναι γνωστά. Πώς και πότε δημιουργήθηκε, πώς εξυπηρετείται, ποιοι ευθύνονται για τη δημιουργία του. Με άλλα λόγια είναι μια διαφανής υπόθεση. Προβληματική, αλλά διαφανής. Δεν υπάρχουν σκιές, το νούμερο είναι γνωστό μέχρι και το τελευταίο ευρώ. Συνεπώς ο Ν. Ανδρουλάκης δεν έχει να απολογείται για τίποτα απέναντι στον κατήγορό του Τσίπρα. 

Από την άλλη μεριά τα πάντα γύρω από τα οικονομικά της ΕΛΑΣ καλύπτονται από πλήρες σκοτάδι. Η δικαιολογία του Α. Τσίπρα πως όλες αυτές οι, ανά το πανελλήνιο κομματικές εκδηλώσεις, αυτοχρηματοδοτούνται μόνον γέλια προκαλεί. Μοιραία, όταν δεν