Η Μόσχα στέλνει το μήνυμά της. Στηρίζει Καρυστιανού

Η αναγγελία από την ίδια την κυρία Μαρία Καρυστιανού της συνεργασίας του Θανάση Αυγερινού με το κόμμα της ήταν κάτι το αναμενόμενο, με βάση τις εξελίξεις του τελευταίου ενάμισι χρόνου. Ήταν η τυπική επικύρωση μιας πολύμορφης στήριξης των προσπαθειών της να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση μέσα από την τραγωδία των Τεμπών. Με δεδομένες τις σχέσεις του κ. Θ. Αυγερινού με τη Μόσχα, αυτή η ένταξη του στο κόμμα Καρυστιανού ήταν και ένα μήνυμα με διάφορους αποδέκτες. Τι λέει αυτό το μήνυμα; Ξεκαθαρίζει ποια είναι η εκλεκτή του Κρεμλίνου. Συνεπώς όσοι και όσες πόνταραν σε μια βοήθεια από το ξανθό γένος, ας πάνε να τα βρουν με τη Μαρία, προφανώς υπό τους δικούς της όρους. Κάποιος υποθέτω το φυσά και δεν κρυώνει. Τόσος κόπος, τόσες προσπάθειες και ήρθε η άλλη και με το καλημέρα πήρε την μπουκιά από το στόμα του. Έμεινε με τις επιστολές του Ιησού. 

Το κομβικό ερώτημα είναι αν θα μετακινηθεί προς την πλευρά Καρυστιανού και ένα ολόκληρο σύστημα - κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα - που στήριζε τα κόμματα που βρίσκονταν στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Και είναι κομβική η απάντηση διότι αυτό το σύστημα διαθέτει πολύ χρήμα και μεγάλη επιρροή που μεταφράζεται σε πολιτική ισχύ. 

Η πρώτη δημοσκόπηση για το κόμμα Καρυστιανού δεν ήταν

Για (έστω) μια ψήφο

Ο Ανδρουλάκης λέει ότι θέλει να περάσει με μια ψήφο τον Κυριάκο, αλλά στην πραγματικότητα θέλει έστω μια ψήφο πάνω από τον Τσίπρα. Ο Αλέξης από την άλλη, αγωνιά να περάσει έστω με μια ψήφο τον Ανδρουλάκη. Ο Σαμαράς θέλει να περάσει, έστω με μία ψήφο το κατώφλι τα Βουλής, ώστε μετά να διώξει τον Μητσοτάκη κάνοντας (απ’ έξω) εσωκομματικό παιχνίδι στη ΝΔ. Η Καρυστιανού θέλει να περάσει έστω με μια ψήφο τον Βελόπουλο ώστε να κυριαρχήσει στο πάνθεον των ακροδεξιών ψεκασμένων και έστω με μια ψήφο την Ζωή ώστε να κατοχυρωθεί ως αφεντικό των αντισυστημικών.  

Μια ψήφο πάνω από το 3% ψάχνουν επίσης η Λατινοπούλου, ο Βαρουφάκης και ο Κασσελάκης, ενώ όπως δείχνουν οι τελευταίες μετρήσεις, ο Βελόπουλος και η Ζωή εγκαταλείπουν τα παλιά σχέδια να πάρουν μια ψήφο πάνω από το 10%  και προσγειώνονται στον στόχο να περάσουν έστω με μια ψήφο τη Μάνα των Τεμπών που οι ίδιοι έφτιαξαν. (That’s life ή όποιος κατουρά στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι).

Στη μεγάλη εικόνα πάντως, για όλους τους υπόλοιπους πλην της ΝΔ, οι  ερχόμενες εκλογές θα είναι εκλογές της μιας ψήφου. Λες και οι κάλπες δεν θα στηθούν για να

Αλέξης ο μπαρμπουτιέρης

Κεραυνοβολήθηκα.

 

Τρομερή ηλεκτρική εκκένωση διαπέρασε το είναι μου. Από την πρώτη τρίχα της κεφαλής μου μέχρι τα νύχια των ποδιών μου. Και ξαφνικά βρέθηκα στο χείλος ενός γκρεμού. Και καθώς τραμπαλιζόμουν, ρίχνω μια ματιά προς τα κάτω. Στην αρχή αισθάνθηκα ίλιγγο. Ανυπόφορο και ανεξέλεγκτο. Μετά, έτσι από στιγμιαία περιέργεια, κοιτάζω στο βάθος του γκρεμού. Εκεί το σοκ το μεγάλο. Εκεί αισθάνθηκα πως όπου να ’ναι τελειώνει η σχέση μου με τον κόσμο και την ύπαρξή μου.
Εκεί στο βάθος του γκρεμού αναγνωρίζω τον Αλέξη Τσίπρα παρέα με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Με ένα «ν» το Γιάνης. Τα πρόσωπά τους μείγμα φιλοτομαρισμού και ηδονής. Και καθώς από τα μάγουλά τους εκσφενδονίζονταν μειδιάματα αυταρέσκειας, έφτυναν τις χούφτες τους παίζοντας την Ελλάδα στο μπαρμπούτι!

Αμφότεροι περικυκλωμένοι από δεκάδες τύπους. Κάποιοι κατηγορίας «βουλευτές». Κάποιοι άλλοι κατηγορίας «υπουργοί». Και όλοι περικυκλωμένοι από θεατές που χειροκροτούσαν. Την μπαρμπουτιέρα και τους μπαρμπουτιέρηδες. Χειροκροτούσαν και ταυτοχρόνως χαμογελούσαν. Με την ψευδαίσθηση μιας μπλόφας που ακούει στο σύνθημα «Πρώτη Φορά Αριστερά».
Το εφιαλτικό σκηνικό μού θύμισε σκηνές από το αριστουργηματικό θρίλερ τρόμου του Ρόμαν Πολάνσκι «Το μωρό της Ρόζμαρι». Οπου ο Τζον Κασσαβέτης, άνεργος ηθοποιός, πουλάει τη γυναίκα του, δηλαδή τη Μία Φάροου, στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της, στον διάβολο. Οι μεσολαβητές που

Καθυστερούν γιατί τρέμουν την κρυάδα της πρώτης δημοσκόπησης

Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη είναι εδώ. Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Ο Τσίπρας με την Καρυστιανού τι περιμένουν και δεν εξαγγέλλουν την ίδρυση των κομμάτων τους; O πρώην πρωθυπουργός έχει παρουσιάσει το μανιφέστο του, έχουν διαρρεύσει τα ονόματα των συνεργατών του, το μόνο που λείπει είναι το όνομα του κόμματός του. Και η Καρυστιανού, εδώ και τέσσερις μήνες, έχει δηλώσει την πρόθεσή της να πολιτευθεί. Προχθές μας είπε ότι δεν άντεξε στις πιέσεις των φίλων της και θα ηγηθεί του κόμματός της. Αναμένουμε. 

Τελικά, πολλά λόγια ακούμε, αλλά νέα κόμματα δε βλέπουμε. Όποιος έχει κάτι να πει στους πολίτες, όποιος έχει μια πρόταση διακυβέρνησης του τόπου, δεν καθυστερεί, βγαίνει μπροστά και παίρνει τα ρίσκα του. Ειδικά ο Τσίπρας περιφέρει τον πόνο του για το 2023 ανά την Ελλάδα, απαξιώνοντας τους υπουργούς του, και αφού παρουσίασε ένα μανιφέστο, εξαφανίστηκε. Λέτε να τον τρόμαξε μια τηλεοπτική εκπομπή; 

Η δε Καρυστιανού, μακριά από τη δίκη των Τεμπών, βλέπει τους φερόμενους ως συνεργάτες της να λακίζουν ένας - ένας ή μια - μια. Να δεχθώ ότι αναμένει το πρόγραμμα που

Ο καθένας, ό,τι του 'ρθει

Ότι ζούμε στην εποχή που ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει, είναι δεδομένο. Ούτε επίγνωση λόγων υπάρχει πια, ούτε αυτογνωσία για το πραγματικό μπόι που καθενός, ούτε στοιχειώδης φροντίδα ώστε αυτά που αμολάνε να αντέχουν στη λογική. Η Ζωή κάνει κάθε μέρα τα πιο εξωφρενικά πράγματα και ουδείς την περιμαζεύει. Ροκ σταρ της πολιτικής σκηνής έχει γίνει. Ο Τσίπρας που θα 'πρεπε να αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι κάθε αναφορά στις τράπεζες, τις κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής του επανεμφάνισης. Λες κι έχει το πολιτικό ακαταλόγιστο.

Ο Ανδρουλάκης άφησε προς στιγμήν την εμμονή με τις παρακολουθήσεις και έπαθε δεύτερη εμμονή με την τετραήμερη εργασία, την στιγμή που κάθε μαγαζί έχει στη βιτρίνα του ταμπέλα που λέει «ζητείται υπάλληλος». Ο δε Βελόπουλος απαιτεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να του ζητήσει δημόσια συγνώμη, για το… συλλείτουργο που έκανε με τον Πάπα. Ο Κώστας Καραμανλής κάνει υποδείξεις για τις κοινοτικές επιδοτήσεις, έχοντας πίσω του το πορτραίτο του Χατζηδάκη με τα 415 εκατομμύρια που επιστρέψαμε στις Βρυξέλες.

Οι εθνοπατριώτες καταπίνουν την γλώσσα τους όταν βλέπουν τις Belhara, τα Rafale, τα F-35, τις δηλώσεις Τραμπ και την

Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης και Τσίπρας

Διερωτώμαι αν όλοι αυτοί που απαντούν στις διαδοχικές δημοσκοπήσεις τι θα ψηφίσουν γνωρίζουν έστω και στοιχειωδώς ποιο είναι το πρόγραμμα του κόμματος της αντιπολίτευσης που αποτελεί την επιλογή τους.

 Ποιο είναι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την ακρίβεια, τη στέγη, την εξωτερική πολιτική, τις διεθνείς σχέσεις, τις ελληνοτουρκικές διαφορές, τους εξοπλισμούς;
Ποιο είναι το πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα και του υπό ίδρυση κόμματός του πλην της -υπό την ηγεσία του- «ανασύστασης του προοδευτικού χώρου» και των νεφελωμάτων της «επιστροφής στη σταθερότητα και την κανονικότητα» ή του «νέου ηθικού και οικονομικού πατριωτισμού και του δημοκρατικού καπιταλισμού», που αποτελούν την κεντρική συνθηματολογία του;

Ποιο είναι το πρόγραμμα της Μαρίας Καρυστιανού και του υπό σύσταση κόμματός της πλην της πολιτικής εργαλειοποίησης της δίκης των Τεμπών, του δημοψηφίσματος περί του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση, της παραπομπής του Μητσοτάκη σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, της αποκατάστασης του κράτους δικαίου και της λειτουργίας της Δικαιοσύνης;
Ποιο είναι το πρόγραμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου πέραν της δημιουργίας θορύβου και επεισοδίων στις αίθουσες των δικαστηρίων, στα μέσα ενημέρωσης και στο Κοινοβούλιο;
Ποιο είναι το πρόγραμμα αυτού που απέμεινε από τον ΣΥΡΙΖΑ και

Οι όμηροι της Ζωής

 

Το όνομά της πασίγνωστο: Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η «αρετή» της, ο απόλυτος φιλοτομαρισμός της. Οι όμηροί της; Όλοι οι γονείς, τα αδέρφια, οι συγγενείς.

 

Όλες αυτές οι ανθρώπινες τραγωδίες. Οι οποίοι ποτέ δεν θα ξεχάσουν τον απροσδόκητο «εξαερισμό» των παιδιών τους εκείνη τη νύχτα των Τεμπών.
Όμηροι της πρωταθλήτριας φιλοτομαρισμού οι δικαστές. Αγανακτισμένοι οι άνθρωποι. Πρώτη φορά τέτοιο μπάχαλο εντός δικαστηρίου. Αγανακτισμένοι και διασυρμένοι από την πρωταθλήτρια. Τόσο που εγκατέλειψαν. Δηλαδή αναγκάστηκαν να κάνουν αυτό που επεδίωκε η Ζωή.

Δηλαδή το «μαγαζί», έτσι θα το λέει μέσα της, κατέβασε ρολά. Ευχαριστημένη, πανευτυχής η πρωταθλήτρια. Αυτό το σενάριο έχει γράψει στα όνειρα των φιλοδοξιών της. Αυτό το σενάριο σκηνοθέτησε. Σε αυτό πρωταγωνιστεί. One Woman Show. Οσο για το δικαστήριο, για τις αποφάσεις, για τις τιμωρίες και για τις αποζημιώσεις, στα παλαιότερα των υποδημάτων της.
Η πρωταθλήτρια εγωπάθειας, εντελώς αδιάφορη για τις συνέπειες. Για το προσωπικό κόστος που πληρώνει κάθε γονιός, κάθε αδερφός και κάθε αδερφή. Αναγκασμένοι από τα καπρίτσια της πρωταθλήτριας να πηγαινοέρχονται από την

Αγώνας μέχρι τελικής πτώσεως για τη δεύτερη θέση

Ο δεύτερος τα παίρνει όλα και είναι ένας εν αναμονή πρωθυπουργός, τυπικά τουλάχιστον. Ο τρίτος, ο ηττημένος, μπορεί να κατρακυλήσει και στην τέταρτη θέση ακόμη. Έτσι είναι εντελώς φυσιολογικό ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας να ετοιμάζονται για τη μεγάλη μάχη. Και τι θα γίνει εκείνη η συμπόρευση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία; Ανοίγω μια παρένθεση. Αυτή η μπούρδα της πολιτικής οικολογίας σε τι αναφέρεται; Υπάρχει υπαρκτή και μετρήσιμη αυτή η πολιτική οικολογία ώστε να θεωρείται πως αποτελεί ένα ιστορικό ρεύμα; Μάλλον πρόκειται για μια κατασκευή για να «φαινόμαστε πολλοί». 

Συνεργασία ριζοσπαστικής Αριστεράς και ΠΑΣΟΚ, υπό πολεμικές συνθήκες, δεν μπορεί να υπάρξει. Και τις πολεμικές συνθήκες τις θέλουν και ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας. Ο τελευταίος διότι δεν μπορεί με άλλον τρόπο να καλύψει το χαμένο έδαφος και ο πρώτος διότι έτσι προφυλάσσει τον χώρο του και την υπεροχή του. Μάλιστα αυτός ο πόλεμος θα συνεχιστεί με την μορφή των προσχωρήσεων. Δηλαδή παλιοί συνεργάτες του Τσίπρα ήδη βρίσκουν θέση στο ΠΑΣΟΚ -ακολουθούν και άλλοι- και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δυσαρεστημένα λόγω Ανδρουλάκη, καλοκοιτάζουν κατά Τσίπρα μεριά. Ονόματα δε λέμε. 

Σε αυτόν τον αγώνα και τα δύο κόμματα είναι λογικό να εντείνουν τις επιθέσεις τους και προς την κυβέρνηση, κατηγορώντας συγχρόνως το ένα το άλλο πως συνομιλεί κρυφά μαζί της. Στο πεδίο του

Ο Τσίπρας φοβάται τη μνήμη, όχι το ντοκιμαντέρ

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ επειδή δήθεν κινδυνεύει από κάποια «δολοφονία χαρακτήρα». Αυτό είναι το πρόσχημα. Ο πραγματικός λόγος είναι απλούστερος και πολιτικά πολύ πιο αποκαλυπτικός. Δεν θέλει να σταθεί απέναντι στα γεγονότα του 2015, διότι αυτά θυμίζουν στον κόσμο όσα εκείνος ποντάρει ότι θα ξεχάσει ενόψει της επιστροφής του.

Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή καταρρίπτει τον μύθο του αδικημένου ηγέτη. Οι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού απάντησαν ότι ούτε στο βιβλίο τους «Η Τελευταία Μπλόφα» ούτε στο ντοκιμαντέρ συσχετίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων, ενώ σημείωσαν πως η πρόσκληση προς τον Τσίπρα παραμένει ανοιχτή. (Parapolitika) Άρα το επιχείρημά του καταρρέει πριν καν αρχίσει η συζήτηση.

Ο Τσίπρας δεν φοβάται μια φράση. Φοβάται το πλαίσιο. Φοβάται την ανασύσταση της εποχής στην οποία μια κυβέρνηση με ύφος επαναστατικής επιτροπής έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Φοβάται το δημοψήφισμα που μετατράπηκε σε πολιτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Φοβάται τις κλειστές τράπεζες. Φοβάται τα capital controls. Φοβάται το τρίτο μνημόνιο, που

Ο Εμίρης του Κατάρ και οι κακομοίρηδες της αντιπολίτευσης

 

Πρώτος ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, ακολούθησε ο Μακρόν - για αυτούς τα είπαμε το σαββατοκύριακο - και τώρα ήρθε ο Εμίρης του Κατάρ. Τι κοινό είχαν και οι τρεις; Τον ύμνο προς την πατρίδα μας για τα όσα πέτυχε τα τελευταία χρόνια. Χθες ο Εμίρης, εκτός από τις ευχαριστίες του για τον ενεργό ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, μίλησε και για τις επενδύσεις που έχει προγραμματίσει να κάνει το Κατάρ στην Ελλάδα. 

Είχαμε χθες και μια άλλη επίσκεψη που μπορεί να μην ήταν του ιδίου επιπέδου με αυτή του Μακρόν και του Εμίρη, αλλά είχε τον δικό της συμβολισμό. Την επίσκεψη του γνωστού μας από τα παλιά, του Γερούντ Ντάισελμπλουμ. Επισκέφτηκε τον σημερινό πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Ποιος θα το φανταζόταν αυτό πριν από μια δεκαετία; Μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξε όλη η εικόνα της πατρίδας μας, με την υπογραφή της Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη. 

Όλο αυτό το σκηνικό που μόλις περιέγραψα δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού - με τα λάθη του και τις καθυστερήσεις του - της σκληρής δουλειάς μιας ομάδας ανθρώπων, κυρίως υπουργών αλλά και τεχνοκρατών, που μέσα σε εφτά χρόνια ανέταξαν την οικονομία της Ελλάδας και αναβάθμισαν τη διεθνή εικόνα της. Από παρίες, γίναμε ένα

Και ξαναρωτώ: Μ’ αυτούς θα πάει σε εκλογές;

 

Στις 14 του μήνα είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Μ’ αυτούς θα πάει σε εκλογές;». Τότε κάποιοι μέσα από το Μαξίμου μου είχαν μηνύσει ότι είμαι υπερβολικός και ότι παραφουσκώνω κάποια πράγματα που βλέπω και ακούω. Από τις 14 ως τις 28 του Απρίλη που βγήκε η επιστολή των πέντε, πέρασαν μόλις 14 μέρες. Δεν μ’ αρέσουν οι ευλογίες της γενειάδας που δεν έχω (παρά το γεγονός ότι σιχαίνομαι φρικτά το ξύρισμα), πλην δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι εγώ κατάλαβα πολύ ευκολότερα τι γίνεται μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, απ’ όσο αντιλήφθηκε μια ολόκληρη στρατιά στελεχών που μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου και δίνει εικόνα στον Μητσοτάκη. 

Σας λέω λοιπόν ότι δεν είναι πέντε. Είναι υπερπολλαπλάσιοι. Ο καθένας για δικούς του λόγους, αλλά με μια κοινή συνισταμένη. «Δεν μας νοιάζει τι θα γίνει. Εμείς θα τα λέμε, όπου και όποτε μπορούμε, και γαία πυρί μειχθήτω.» Το ‘γραψα και στο άρθρο προ 15 ημερών. Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται να κερδίσουν, δεν τους καίγεται καρφί αν η ΝΔ ξαναπάρει όχι την εξουσία. Ναι, ναι, για βουλευτές της ΝΔ μιλώ. Έχουν περιπέσει σ’ ένα σπιράλ αυτοκαταστροφής, που εγώ, 40 χρόνια πολιτικός συντάκτης δεν έχω ξαναδεί.

Όταν ακούω βουλευτές να μιλούν στις

Βαρύτατο το ατόπημα των 5 βουλευτών της ΝΔ

Οι 5 βουλευτές με επιστολή –άρθρο σε αντιπολιτευόμενη εφημερίδα αμφισβήτησαν ευθέως το μοντέλο με το οποίο κυβερνά ο πρωθυπουργός τη χώρα εδώ και σχεδόν εφτά χρόνια. Δεν άσκησαν κριτική σε επιμέρους πτυχές της πολιτικής του, κάτι απολύτως θεμιτό. Προς το τέλος της δεύτερης κυβερνητικής θητείας αίφνης ανακάλυψαν πως το επιτελικό κράτος είναι ο πρόξενος σχεδόν όλων των δεινών μας. Μάλιστα, ένας εξ αυτών διετέλεσε για λίγο και υπουργός αυτού του επιτελικού κράτους, χωρίς να αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις στο πέρασμά του. 

Συνεπώς, όταν βουλευτές αμφισβητούν το μοντέλο με το οποίο κυβερνά ένας πρωθυπουργός, ουσιαστικά αμφισβητούν τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Αν δεν το κατάλαβαν αυτό οι 5, τότε υπάρχει πρόβλημα με τη νοημοσύνη τους. Αν όμως δημοσίευσαν στη συγκεκριμένη εφημερίδα την επιστολή - άρθρο για να αμφισβητήσουν τον πρωθυπουργό, τότε έχουν πρόβλημα και οι ίδιοι, αλλά και η κυβέρνηση. 

Μάλιστα, το συνολικό πρόβλημα επιτείνεται αν λάβουμε υπ΄όψη την πολιτική συγκυρία μέσα στην οποία δημοσιεύεται αυτό το κείμενο των 5. Η κυβέρνηση πιέζεται από τον

Βραχνάς

Να πω την αμαρτία μου. Δεν θυμάμαι ποτέ να κατεβαίνει στις εκλογές κάποιο σοβαρό κόμμα χωρίς πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Μπορεί η πρόταση να μοιάζει πειστική ή ανέφικτη, να μην είναι ρεαλιστική ή δημοφιλής αλλά πάντως υπάρχει. Και ο ψηφοφόρος μπορεί να την εγκρίνει ή να την απορρίψει.

Κάπως έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες που ξέρουμε.

Στην Ελλάδα επικρατεί σήμερα ένα μικρό χάος. Η ΝΔ δηλώνει ότι επιδιώκει να πάρει αυτοδυναμία ή να συνεργαστεί με ένα κόμμα δεξιά της ή αριστερά της.

Δεν ξέρω για την αυτοδυναμία. Αλλά αν καταφέρει να βρει κάποιον ενδιαφερόμενο η συνεργασία αριθμητικά βγαίνει.

Το πώς θα τη διαμορφώσει ο Μητσοτάκης και με ποιους είναι άλλη υπόθεση. Ούτως ή άλλως, το πρώτο κόμμα ορίζει το παιχνίδι.

Η Αριστερά από την πλευρά της προτείνει «προοδευτική συνεργασία» ή «λαϊκό μέτωπο». Είναι ασφαλώς μια πρόταση αλλά με ένα 15% που φαίνεται να μαζεύει συνολικά δεν δείχνει και πολύ ρεαλιστική αριθμητικά.

Πάντως υπάρχει. Αν δραστηριοποιηθεί και ο Τσίπρας ίσως μαζέψει περισσότερους αλλά απέχοντας ακόμη πολύ από την πλειοψηφία.

Το ΠαΣοΚ τα λέει πιο μπερδεμένα. Δεν θέλει τη ΝΔ (πράγμα που αποτελεί δικαίωμά του) αλλά προτείνει «μια πολιτική αλλαγή» και μια «προοδευτική κυβέρνηση».

Ωραίο σενάριο αλλά με ποιους; Διότι αν δεν πάρει αυτοδυναμία το ίδιο, τότε θα

Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν με ατάκες

 

Καλό είναι στην Πολιτική να μιλάς με όρους και στοιχεία που σε κάνουν πιστευτό. Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να μην γίνεσαι πιστευτός ούτε από τον στενό κομματικό σου περίγυρο και επομένως να μην οικοδομείς ένα στέρεο αφήγημα. Ας πάρουμε δύο παραδείγματα για να γίνει κατανοητό τι εννοούμε.  

Λέγεται π.χ από στελέχη κομμάτων της Αντιπολίτευσης η γνωστή ατάκα «η Κυβέρνηση βρίσκεται σε αποδρομή». Κοιτάς στη συνέχεια τις τρεις τελευταίες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν μετά το Πάσχα και βλέπεις ότι ο μέσος όρος της εκτίμησης ψήφου σ΄ αυτές ήταν 30.1%. Είχε πτώση; Ασφαλώς, από 1.5%-2.4% απ ότι είδα. Είναι σοβαρό; Βεβαίως. Υπάρχει κίνδυνος να χάσει κι άλλο; Ναι, αλλά μπορεί και να κερδίσει δυνάμεις, όπως έδειξε τρεις φορές πέρυσι (περίοδο συλλαλητηρίων για Τέμπη, 1ος Φάκελος για ΟΠΕΚΕΠΕ πέρυσι, αγροτικές κινητοποιήσεις) που έπεφτε και αναπλήρωνε στη συνέχεια τις απώλειές της.

Ωστόσο, το 30.1% δείχνει κυβέρνηση σε αποδρομή, πολύ περισσότερο όταν το δεύτερο κόμμα βρίσκεται (σ΄ αυτές τις τρεις δημοσκοπήσεις) κοντά στο 16% και με μία άνοδο 1%-1.5% και η μεταξύ τους διαφορά βρίσκεται στις 14.1 μονάδες; Ε όχι. Είναι η κοινή λογική που το λέει. Η εικόνα των δημοσκοπήσεων δείχνει μια

Ελπίδα

Έχω μπροστά μου μια αφίσα. Σε κόκκινο φόντο ένας γιγαντιαίος Τσίπρας χαιρετίζει την ανθρωπότητα με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι.

Τον χαιρετισμό συνοδεύει η τεράστια αναγγελία «Ελπίδα Ξανά!», κάτι σαν πρωτοσέλιδο της «Εφημερίδας των Συντακτών». Και ακολουθεί η χρήσιμη διευκρίνιση «Στηρίζουμε τον Αλέξη Τσίπρα» για την περίπτωση που δεν πιάσαμε το νόημα.

Τι έπαθε η ελπίδα; Τίποτα κακό. Απλώς μας καλούσε στο Εργατικό Κέντρο Κορίνθου.

Όπου την Τετάρτη, 22 Απριλίου και στις 20.30 δεν θα ακούγαμε την ίδια την ελπίδα αλλά τον Δ. Τεμπονέρα και τον Νίκο Μπίστη. Υποθέτω πως είναι κάτι σαν δεύτερη ομάδα ελπίδας.

Νεότερα από την εκδήλωση δεν έχω αλλά μάλλον δεν σείστηκε και η Κόρινθος.

Έτσι, η ελπίδα έκτοτε ταξιδεύει στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου με την ελπίδα που τρέφει κάθε ελπίδα που πεθαίνει τελευταία πως κάποια στιγμή θα αντικρίσει και το κλεινόν άστυ.

Περιμένουμε. Ελπίζοντας. Αλλά δεν θέλω ενθουσιασμούς.

Και την Κοβέσι περιμέναμε πώς και πώς να βάλει κανέναν φυλακή αλλά ατυχήσαμε.  Ήλθε κι έφυγε χωρίς να ανατρέψει την κυβέρνηση.

Την οποία εν τω μεταξύ δεν ανέτρεψε ούτε η

Εγώ θα έφευγα!

Αμάν πια!

Ολοι έχουν πέσει πάνω του να τον κατασπαράξουν. Ακόμα και οι δικοί του. Να μην πω κυρίως οι δικοί του. Απίστευτο. Η μια βολή μετά την άλλη. Κάτι ο ΟΠΕΚΕΠΕ, κάτι οι παρακολουθήσεις, κάτι η δίκη των Τεμπών και τελευταία η εξωφρενική ιστορία με τον Μακάριο Λαζαρίδη.
Πάντα έλεγα και πάντα πίστευα ότι, πριν απ’ όλα, πριν από σπουδές, πτυχία, κομματικές σημαίες και ιδεολογίες -είτε αριστερές είτε σοσιαλιστικές- το πρώτο κριτήριο είναι η αξιοπρέπεια. Αδιαπραγμάτευτη. Ακλόνητη. Μοναδική. Μόνο αυτή.

Και δεύτερο βασικό κριτήριο, η αλήθεια. Οι έξυπνοι πάντα λένε την αλήθεια. Αυτό το οχυρό. Η αυτοπροστασία. Η πανοπλία. Ωστε να μην επιτρέπεις σε κανέναν να σε κατηγορήσει, να σε χλευάσει, να σε εκθέσει. Ανεπανόρθωτα. 
Ας πούμε το γλέντι με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πάντα γινόταν. Ηταν εφεύρεση του ΠΑΣΟΚ. Με τα ευρωπαϊκά πακέτα που κατέληγαν στα προσωπικά ταμεία αγροτών. Δισεκατομμύρια σκορπίστηκαν, εξαφανίστηκαν και εξαερώθηκαν. Είναι όλα αυτά δικαιολογίες ώστε να μην τραυματιστεί η σημερινή κυβέρνηση; Οχι, δεν είναι. Κάθε κυβέρνηση διαχειρίζεται τα ταμεία. Επομένως, δική της η ευθύνη που πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη. Σωστό.
Η απάτη, όμως, το εθνικό μας σπορ. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από εκατοντάδες περιπτώσεις. Γιατί να τα