Ήθελαν νέα Τέμπη;

Η καταγγελία του κ. Κ. Κυρανάκη μένει να αποδειχθεί, καθώς καταλογίζει στους δράστες όχι πρόθεση κλοπής, αλλά πρόθεση πρόκλησης δυστυχήματος. Αυτή η καταγγελία του υπουργού για να αποδειχθεί με ατράνταχτα στοιχεία απαιτεί τη σύλληψη των δραστών, κάτι ιδιαίτερα δύσκολο. Όμως μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα, μέσα από διαδοχικούς συλλογισμούς, με βάση τις εικόνες που είδαμε. 

Οι περισσότεροι υπαινίχθηκαν ή κατηγόρησαν ευθέως τους Ρομά πως αυτοί είναι οι δράστες της κοπής των καλωδίων τηλεδιοίκησης του ΟΣΕ. Αυτό είναι ένα ενδεχόμενο με βάση τη σχετική προϊστορία το οποίο φυσικά δεν μπορεί να το αποκλείσουμε. Όμως οι Ρομά κλέβουν τον χαλκό των σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων, όπως και των πυλώνων της ΔΕΗ. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχε χαλκός. Τι υπήρχε λοιπόν; 

Τα καλώδια της τηλεδιοίκησης στην κεντρική σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα - Θεσσαλονίκη δεν βρίσκονται ακάλυπτα στο έδαφος, αλλά προστατεύονται και από τσιμέντο. Οι δράστες, έξω από το Πλατύ Ημαθίας, έσπασαν τη τσιμεντένια προστασία, έσκαψαν, έκοψαν τα καλώδια και έφυγαν, χωρίς να σημειωθεί καμιά κλοπή. Όταν κόπηκαν τα καλώδια αυτομάτως έπεσε το σύστημα τηλεδιοίκησης και έτσι έγινε αντιληπτό το συμβάν. 

Αυτά είναι τα δεδομένα για τα

Τα ίδια και χειρότερα

Όπως φίλος το περιέγραψε

Με µηχανάκι περνούσε από την πλατεία Συντάγµατος. Μπροστά του, έτερο µηχανάκι. Στην πλατεία, ο Πάνος Ρούτσι. Αυτός, ντε, µε την απεργία πείνας. Κορδωµένος να φωτογραφίζεται. Ηρωας κι αυτός. Το πιο εύκολο πράµα στη Σωρρακώσταινα είναι να γίνεις κατά λάθος ήρωας. 
Ο µπροστινός από τον φίλο µου µηχανόβιος, αντικρίζοντας τον κατά λάθος ήρωα Πάνο Ρούτσι, τον χαιρετάει. Υψώνοντας αγωνιστική γροθιά. Το σύµβολο αληθινών και ανώνυµων ηρώων. Κατασυκοφαντηµένη και η γροθιά. Ο κατά λάθος ήρωας ανταποδίδει. Και σηκώνει γροθιά. Και τότε ο µπροστινός µηχανόβιος εκστοµίζει φράση. Αυθόρµητη, αλησµόνητη, αποκαλυπτική. Του φωνάζει: «Πάνο, και το βράδυ στα µπουζούκια»! 

Τα ίδια και χειρότερα λοιπόν. Και ο Πάνος, ο κατά λάθος ήρωας, δεν είναι µόνος. Σόι πάει το βασίλειο. Ας πούµε ο Γιάννης Παναγόπουλος. Ο πράσινος. Στελεχάρα του ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια και χειρότερα κι αυτός. Ασε το άλλο. Οπως τους βλέπεις να φωτογραφίζονται στο Συνέδριο. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Ολοι, µα όλοι, σαν να προέρχονται από τις εφεδρείες του Κυριάκου Μητσοτάκη. Απίστευτα πράγµατα. 
∆ηλαδή η Αννα ∆ιαµαντοπούλου (φέρ’ ειπείν) δεν θα µπορούσε να ήταν µέλος της σηµερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας; Θα µπορούσε. Να µην αναφέρω κι άλλα ονόµατα. Εποµένως, τα ίδια και χειρότερα. 
Για παράδειγµα, η Μαρία Καρυστιανού. Μια καριέρα πάνω από τον τάφο του αδικοχαµένου παιδιού της. Φανταστείτε τώρα να συνέβαινε το ίδιο στην Ισπανία ή στην Ελβετία. Με τόσα πολύνεκρα δυστυχήµατα. Ούτε µία πιθανότητα στο

Κανόνες

Στη δημοκρατία, κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να δέρνει τον άλλον επειδή διαφωνεί μαζί του ή δεν τον γουστάρει. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά.

Κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να φτύνει ή να χειροδικεί ή να εμποδίζει επιθετικά την είσοδο κάποιου σε έναν δημόσιο χώρο.

Προφανώς ο συρφετός μερικών δεκάδων ακροαριστερών συνδικαλιστών που μαζεύονται κάθε φορά να αποδοκιμάσουν έναν υπουργό επειδή δεν τους αρέσει μπορεί να μην απαγορεύεται.

Θεωρείται διαμαρτυρία – αν και ξέρω πολύ πιο πολιτισμένους τρόπους να διαμαρτυρηθεί κανείς.

Αλλά ακόμη κι ως διαμαρτυρία είναι γελοία.

Ο υπουργός έχει το απόλυτο δικαίωμα να πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να τους ρωτάει ή να ζητήσει την άδειά τους. Και θα έλεγα μάλιστα ότι κάθε πολίτης έχει ανάλογο δικαίωμα. Χωρίς κίνδυνο να τον δείρουν ή να τον φτύσουν.

Δεν ξέρω αν οι ακροαριστεροί στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας που την έπεσαν στον υπουργό Υγείας είναι κομμουνιστές ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή το λουρί της μάνας τους.

Μπορώ όμως να αντιληφθώ ότι αυτού του τύπου η Ακρα Αριστερά εξελίσσεται σε καρκίνωμα της δημοκρατίας. Οπως και η Ακροδεξιά, όπως όλα τα άκρα.

Ζήσαμε προ ημερών τα γεγονότα στη Γαλλία που

Κι όμως το Κίεβο δεν έπεσε!

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την ημέρα που τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουκρανία. Επρόκειτο για μια στρατιωτική επιχείρηση - εξπρές που απέβλεπε στην αλλαγή καθεστώτος και στην εγκαθίδρυση κυβέρνησης Κουίσλιγκ, κατά τα πρότυπα των πάλαι ποτέ λαϊκών δημοκρατιών. Προφανώς, κάτι δεν πήγε καλά και οι Ρώσοι ακόμα πολεμάνε. Μάλιστα, όπως πληροφορούμαι, το τελευταίο διάστημα έχασαν σημαντικά εδάφη από τις αντεπιθέσεις των ουκρανικών δυνάμεων. 

Θυμάμαι, υπομειδιώντας, τους εγχώριους αναλυτές να προεξοφλούν πτώση του Κιέβου εντός ολίγων ημερών. Η βεβαιότητα της πρόβλεψής τους εμφανώς έκρυβε και την επιθυμία τους. Δεν κράτησαν τις στοιχειώδεις επιφυλάξεις που οφείλουν να κρατούν οι σχολιαστές και εκτέθηκαν. Όταν κάποιος προσεγγίζει την πραγματικότητα προκατειλημμένος, είναι επόμενο να ρισκάρει το κύρος του. 

Βέβαια, από την άλλη πλευρά, ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν τόσο συντριπτικός υπέρ του ρωσικού στρατού ώστε η πρόβλεψη ότι θα πετύχει τον στόχο του τάχιστα, με ελάχιστες απώλειες, ήταν ρεαλιστική. Σε αυτές τις περιπτώσεις υπεισέρχεται ένας κρίσιμος παράγοντας:

Αριστερόστροφη βία -Ποιοι θέλουν να σπάσουν το κεφάλι του Άδωνι

 Δεν έχει ακόμη κοπάσει στη Γαλλία ο σάλος από τη δολοφονία ενός νεαρού φοιτητή που ανήκε στην ταυτοτική δεξιά από μια ομάδα ακροαριστερών τραμπούκων που σχετίζονται με το κόμμα του Μελανσόν. Τον σκότωσαν σε ένα πεζοδρόμιο της Λυών, με κλωτσιές και χτυπήματα, εν ψυχρώ. Οι δράστες που συνελήφθησαν σχετίζονται με γραφείο βουλευτή της ακροαριστεράς, ο οποίος είχε ιδρύσει παλιότερα πολιτοφυλακή που έκανε επιθέσεις και βίαια επεισόδια στο όνομα της «προοδευτικότητας» και της αριστερής ιδεολογίας.
Και οι δικοί μας ακτιβιστές της άκρας Αριστεράς στο Κρατικό Νίκαιας ευχαρίστως θα του άνοιγαν το κεφάλι του Άδωνη αν μπορούσαν. Είναι ο αγαπημένος τους στόχος, ίσως γιατί τους ξεσκεπάζει ως την αριστερόστροφη μορφή φασισμού, την πιο πονηρή, απατηλή και επικίνδυνη, όπως έλεγε και ο Μίκης. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν εκδώσει ετυμηγορία κατά του «συστήματος» και κατά συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων και υποδύονται μονίμως τον εισαγγελέα. Στοχοποιούν τον Άδωνη γιατί βελτιώνει πραγματικά το ΕΣΥ. Ανακαινίζει πτέρυγες, εγκαινιάζει εντατικές, επιλύει χρόνια προβλήματα, όπως η αποστολή φαρμάκων στο σπίτι και οι προληπτικές εξετάσεις. Προσλαμβάνει προσωπικό και βελτιώνει τις υπηρεσίες, με συνέπεια να κάνει τη ζωή του πολίτη καλύτερη. Tους ενοχλεί το έργο του. Σήμερα το ΕΣΥ δεν είναι όπως το

Το μισοάδειο ποτήρι του κ. Δένδια

Προοίμιον: Γενική υπόμνηση προς πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας: όσοι αποπειράθηκαν να διχάσουν την παράταξη, απομονώθηκαν, τιμωρήθηκαν και επέστρεψαν σε αυτήν μετανοημένοι. 

Κυρίως άρθρο: Σε μια εντυπωσιακή συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας στο Αγρίνιο μίλησε ο κ. Ν. Δένδιας. Προκαταρκτικά εξήρε την προσωπικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το κύρος του και την καταλληλότητα του για την πρωθυπουργία και άριστα έπραξε. Διότι χωρίς τον Μητσοτάκη τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας - συμπεριλαμβανομένου και του Ν. Δένδια - θα έβλεπαν τα υπουργεία με το κιάλι. Το πιο πιθανό θα ήταν και η Νέα Δημοκρατία να είχε την τύχη του δύσμοιρου ΠΑΣΟΚ.

Στην ομιλία του κ. υπουργού δύο ήταν τα ενδιαφέροντα σημεία: πρώτον, η αντιδιαστολή που έκανε μεταξύ κόμματος και παράταξης, αφήνοντας να εννοηθεί πως το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δεν εκπροσωπεί ολόκληρη την παράταξη.

Αν θελήσουμε να αποφύγουμε μεταφυσικές προσεγγίσεις, μιλώντας με πνεύμα θετικιστικό, μπορούμε να πούμε πως κάθε φορά τα όρια του κόμματος ορίζουν και τα όρια της παράταξης. Διαφορετικά θα ψάχνουμε να βρούμε για το χαμένο DNA και τη χαμένη ψυχή της παράταξης.

Ως γνωστόν ψυχόμετρο δεν υπάρχει και σχεδόν πάντα πίσω από τις απροσδιόριστες έννοιες κρύβονται άλλες στρατηγικές. Ή να το θέσω διαφορετικά: το 2009 η ηττημένη Νέα Δημοκρατία της εθνικής χρεοκοπίας εξέφραζε την ψυχή και το DNA της παράταξης και η σημερινή Νέα Δημοκρατία που διάγει το έβδομο έτος της κυβερνητικής της θητείας δεν το εκφράζει; Λίγο παράλογο μου ακούγεται. 

Εκτός αν στην παράταξη ο κ. Δένδιας συμπεριλαμβάνει και

Τελειώνει το ηθικό πλεονέκτημα της καπετάνισσας Ζωής

Δεν ήταν ούτε χυδαίο κατασκεύασμα ούτε τερατώδες ψέμα – όπως έσπευσε να ισχυριστεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου – η καταγγελία της εργαζόμενης στην Πλεύση Ελευθερίας. Αντιθέτως, ψεύδη, χυδαιότητες, απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρων και απειλές περιλαμβάνει το εγχειρίδιο με το οποίο η αρχηγός της Πλεύσης Ελευθερίας διαχειρίζεται  τη μείζονα, για εκείνη, κρίση.

Η «Εργάνη», το ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής των εργαζομένων, απέδειξε ότι η κυρία Άννα Καρακίτσου, μέχρι και τις αρχές Φεβρουαρίου, ήταν καταχωρημένη ως εργαζόμενη αορίστου χρόνου, με πενθήμερο και οκτάωρο. Χειρότερο και από το εργοδοτικό ψέμα της Κωνσταντοπούλου, ότι τάχα η Καρακίτσου είχε αποχωρήσει τον τελευταίο χρόνο, ήταν η εμφανώς μειωτική αναφορά ότι «η κυρία Άννα Καρακίτσου, που τη λένε και Άννα Μελίτη, είναι τραγουδίστρια που κάνει και άλλες δουλειές στην Πάρο».

Δεν είναι η πρώτη φορά που το υποτιθέμενο «ηθικό πλεονέκτημα», με το οποίο η πρόεδρος Ζωή ενδύει πολιτικά ανήθικες συμπεριφορές και πρωτόγνωρους, στα πολιτικά ήθη, τραμπουκισμούς, πλήττεται και αμφισβητείται. Προηγήθηκαν οι αποκαλύψεις για τις μεθοδεύσεις και τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε στις γυναίκες-θύματα του βιαστή, τον οποίο κάποτε υπερασπίστηκε με τόση ζέση.

Η ιστορία με την κυρία Καρακίτσου τράβηξε έναν

Η πολιτική απάτη και η τραγωδία των Τεμπών

Ο κ. Ν. Πλακιάς ήταν αποκαλυπτικός και καταιγιστικός στη συνέντευξή του στην ιστοσελίδα «Πρώτο Θέμα». Δύο ήταν τα βασικά σημεία που ξεσκεπάζουν την απόπειρα εξαπάτησης της κοινής γνώμης: 

Πρώτον, ήταν γνωστόν πως υπήρχε οπτικό υλικό που αποδείκνυε πως στην εμπορική αμαξοστοιχία δεν υπήρχε παράνομο φορτίο. Αυτό το οπτικό υλικό δικηγόροι των συγγενών των θυμάτων το απέκρυψαν μέχρις ότου έγινε γνωστό τον Μάρτιο του 2025. Και δεύτερον, την ομολογία του παραιτηθέντος προέδρου του ΕΟΔΑΣΑΑΜ στον ίδιο τον κ. Πλακιά πως πιέστηκε να βάλει στο πόρισμά του το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου υλικού. 

Δε θα ασχοληθώ με τον κ. Χρήστο Παπαδημητρίου και τις αντοχές του σε πιέσεις. Θα ασχοληθώ όμως με την απόκρυψη του οπτικού υλικού, καθώς εκεί επάνω στήθηκε όλος ο σχεδιασμός της εξαπάτησης των πολιτών και εκεί επάνω στηρίχθηκε η πολιτική απάτη της «συγκάλυψης». 

Ας πάμε ένα χρόνο πίσω και ας θυμηθούμε το πολιτικό κλίμα που επικρατούσε. Σύσσωμη η αντιπολίτευση είχε υιοθετήσει τη γραμμή Καρυστιανού και είχε ασπαστεί πλήρως τις θέσεις της κυρίας Κωνσταντοπούλου. Η συγκάλυψη εθεωρείτο δεδομένη, καθώς εθεωρείτο δεδομένο και το παράνομο υλικό στην εμπορική αμαξοστοιχία. Να υπενθυμίσω επ΄αυτού πως η μητέρα του νεκρού μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας δεν έγινε δεκτή σε συγκέντρωση των συγγενών των θυμάτων διότι θεωρούσαν τον γιό της έναν κοινό λαθρέμπορο. Και όλα αυτά ΕΝΩ ΓΝΩΡΙΖΑΝ πως στη συγκεκριμένη αμαξοστοιχία δεν υπήρχε παράνομο εύφλεκτο φορτίο. 

Γιατί προχώρησαν δικηγόροι και συγγενείς σε

Η Ζωή δεν είναι… «ατύχημα». Είναι σύμπτωμα εχθροπαθούς τμήματος του λαού

Ο Αδωνις Γεωργιάδης, κατά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι «Ελεεινό υποκείμενο, άθλιο υποκείμενο, φαύλος, φερέφωνο του πρωθυπουργού, υπερασπιστής επικίνδυνων εργοδοσιών, ακροδεξιός, φασιστοειδές, κότα». Ο Μακάριος Λαζαρίδης, είναι «γυμνοσάλιαγκας, λέσι, υποκείμενο, βρωμιάρης. Αυτή είναι φρασεολογία Βουλής!

Της Μαρίας Συρεγγέλα της… προφύλαξε το καλσόν: «Σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν» - που αν τα έλεγε κάποιος από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ θα είχε βουίξει το σύμπαν από τις καταγγελίες της Αριστεράς και των αριστερών δικαιωματιστών στα σόσιαλ μίντια, περί απροκάλυπτου σεξισμού.

Τον Νοέμβριο κατά τη διάρκεια συζήτησης για το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, είχε χαρακτηρίσει τον Γεωργιάδη «Χίτλερ και αρχιψεύταρο», επειδή ο Αδωνις είχε μιλήσει για «κλοπή» της βουλευτικής έδρας στην Α’ Αθήνας από τον σύντροφό της Διαμαντή Καραναστάση.

Στις 29 Ιανουαρίου η Ζωή μετέβη στις 23:51 το βράδυ στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση εναντίον του για συκοφαντική εξύβριση και δυσφήμιση, για όσα είχε πει εναντίον της τον… Οκτώβριο! Κατά την καταγγελία του Άδωνι πήγε με περιβολή ύπνου (robe de chambre).

Παράλληλα η Ζωή δημοσιοποίησε μήνυμα στα

Γιατί δεν αρέσουν;

Ίσως είναι ακόμη νωρίς. Αλλά όσο νωρίς κι αν είναι, η καλή μέρα δείχνει από το πρωί.

Τα πολυτραγουδισμένα «νέα κόμματα» δεν συναρπάζουν τα πλήθη. Και μιλάμε για τα «νέα» διότι ούτε τα παλιά ενθουσιάζουν ιδιαίτερα, να είμαστε ειλικρινείς.

Κι επειδή ακριβώς οι πολιτικοί δεν συναρπάζουν τον κόσμο, το πολιτικό σκηνικό μένει αμετάβλητο. Τόσο 

Ο χορός των δημοσκοπήσεων κινείται στον ίδιο ρυθμό: η τελευταία δίνει 31,9% στη ΝΔ και 14% στο δεύτερο ΠΑΣΟΚ (Interview, 10/2). Οι υπόλοιποι είναι για κλάματα.

Εχουμε δηλαδή ένα κόμμα που κυριαρχεί ίσως λιγότερο σε σχέση με το παρελθόν και πολλούς άλλους που υποδύονται τα κόμματα σε μια αίθουσα χωρίς ακροατήριο. Το προφανές είναι ότι δεν αρέσουν.

Και κάτι ακόμη χειρότερο. Δεν ενδιαφέρουν.

Στο ΠΑΣΟΚ ο Βενιζέλος ακούγεται περισσότερο από τον Ανδρουλάκη κι ίσως να ακουγόταν ακόμη περισσότερο αν είχε πιο ξεκάθαρο τι θέλει να πει.

Ακόμη κι η αντιπολιτευτική ατζέντα εξελίσσεται με βαθιά χασμουρητά.

Οι υποκλοπές εκδικάζονται σε

Ο Άγιος και οι καρδούλες

Κάθε χρόνο, εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο γιορτάζουν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Κάρτες, λουλούδια, αρκουδάκια, σοκολάτες ανταλλάσσονται παγκοσμίως για να δηλώσουν τα συναισθήματα των ερωτευμένων ζευγαριών. Έχει, όμως, αναρωτηθεί ποτέ κανείς ποιος άραγε ήταν αυτός ο Άγιος και γιατί αντί να γιορτάζεται ο ίδιος, γιορτάζεται η κατάσταση της ανθρώπινης ερωτικής ζωής;

Υπάρχουν πολλές εκδοχές για την ιστορία του Αγίου Βαλεντίνου. Οι ιστορικοί βρίσκονται σε διαφωνία. Επίσης, η γραμμή μεταξύ της ιστορικής εγκυρότητας και της εμπορικής σκοπιμότητας των ιστοριών αυτών, είναι πολύ λεπτή. 

Κατά την αρχαιότητα, αλλά και κατά τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου, πραγματοποιούνταν τα «Lupercalia» («Λουπερκάλια»). Τα Lupercalia, ήταν μια γιορτή προς τιμήν του Lupercus, ο οποίος ήταν προστάτης των βοσκών και θεός της γονιμότητας. 

Κατά την διάρκεια της γιορτής του, οι Ρωμαίοι έπιναν κρασί και μεθούσαν. Έβγαζαν τα ρούχα τους και αφού φορούσαν δέρματα ζώων, επιδίδονταν στο χορό, στο τραγούδι και στο…ζευγάρωμα. Ήταν μια ποιμενική γιορτή. Οι ευγενείς μάλλον δεν έβγαιναν πολύ από τα σπίτια τους εκείνες τις μέρες, μη τυχόν πετύχουν κανέναν που γιόρταζε στον δρόμο.

Σε εκείνη την γιορτή, συμμετείχαν και άνδρες και γυναίκες. Ίσως μετά από κάποιου είδους κλήρωση, δημιουργούνταν ζευγάρια, τα οποία περνούσαν την γιορτή μαζί. Με αυτή τη γιορτή, επίσης,

Κάνε το όπως ο Μητσοτάκης

Μια ειλικρινής ερώτηση: Θα ήθελε ο κ. Καραμανλής ή ο κ. Σαμαράς να έχουν πάει στην Άγκυρα και να έχουν θέσει τα εθνικά θέματα με τον τρόπο που τα έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Κάτι κουμπαριές θυμάμαι. Ούτε ο κ. Σαμαράς, ούτε ο κ. Καραμανλής έθεσαν στον Τούρκο Πρόεδρο το θέμα της απειλής πολέμου από την Τουρκία. Οι «παλαιότεροι» δεν αποδείχτηκαν «σοφότεροι» του κ. Μητσοτάκη. Αποδείχτηκαν, όμως, επιπόλαιοι, καθώς έφαγαν αμάσητες «πληροφορίες» που αποδείχτηκαν αναληθείς και επιζήμιες για τη χώρα.

Υπήρξαν κάποιοι που θέλησαν να ακυρώσουν το ταξίδι του κ. Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο. Ποιος θα είχε όφελος από ένα τέτοιο ναυάγιο. Σίγουρα όχι η Ελλάδα. Η Ελλάδα, όπως αποδείχτηκε και από το ταξίδι, έχει κάθε λόγο να συζητά και να προσπαθεί να διατηρήσει μια κατάσταση ηρεμίας στις σχέσεις των δύο χωρών.

Υπογράψαμε κάποιες συμφωνίες. Μετά από μία τέτοια συνάντηση πάντα υπογράφονται συμφωνίες. Άλλες προχωράνε, άλλες όχι. Ποιος θυμάται σήμερα τις 25 συμφωνίες που υπέγραψε ο κ. Σαμαράς στην Κωνσταντινούπολη το 2013; Κανείς! Όπως και δεν θυμάται κάποιος τον κ. Σαμαρά να θέτει θέμα για την απειλή πολέμου από

Τα βλέπει ο Πρωθυπουργός ;

 Η παραίτηση της βουλευτού Ελένης Καραγεωργοπούλου από την Πλεύση ελευθερίας έκρυβε και ένα μυστικό. Σύμφωνα με την παραιτηθείσα βουλευτή η Πρόεδρος της Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν την άφηνε να καταθέτει ερωτήσεις στον Δένδια.

Εύκολα συμπεραίνουμε ότι λέει αλήθεια αν θυμηθούμε το επεισόδιο Δένδια-Καιρίδη σε συνεδρίαση επιτροπής στη Βουλή όπου ο Δένδιας απροκάλυπτα και άστοχα πήρε το μέρος της Κωνσταντοπούλου .

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά  που πήρε θέση ο Δένδιας υπέρ της Ζωής , είχε διαφοροποιηθεί και για την υπόθεση Ρούτσι.

 Όλοι μπορούμε να αναρωτηθούμε τι είδους συμμαχία είναι αυτή την στιγμή που στην Βουλή η Κωσταντοπούλου βρίζει με σκαιότητα τον πρωθυπουργό και άλλα μέλη της κυβέρνησης.

Κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν και πρώτος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Συμπληγάδες

 

Η σημερινή συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Αγκυρα είναι ένα καλό βήμα. Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως με τους Τούρκους είναι καλύτερα να μιλάμε παρά να μη μιλιόμαστε.

Δύο στοιχεία.

Πρώτον, οι πρόσφατες δηλώσεις του τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν έδωσαν την εντύπωση πως οι Τούρκοι μπορούν να μετακινηθούν στο θέμα των χωρικών υδάτων από το casus belli.

Αν συμβεί, θα είναι έξυπνο από την πλευρά τους. Η απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας αποτελεί το βασικό επιχείρημα της ελληνικής πλευράς για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από την ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία.

Κι αν η τουρκική πλευρά δείξει ευελιξία στο ζήτημα των χωρικών υδάτων, τότε μπορεί να ανοίξει ακόμη και η συζήτηση για τη «μοναδική διαφορά» που αναγνωρίζει η Ελλάδα. Τις θαλάσσιες ζώνες.

Δεύτερον, ανεξάρτητα από τη μετακίνηση της Τουρκίας φαίνεται πως και οι δύο πλευρές ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τα «ήρεμα νερά» στις σχέσεις τους.

Καλώς ή κακώς έχουν μάθει να ζουν με τις διαφορές τους. Και δεν θα πάθουν κανένα κακό, αν συνεχίσουν να ζουν μαζί τους.

Η Τουρκία άλλωστε έχει απλώσει τραχανά στη Μέση Ανατολή και μάλλον θα της είναι πολύ δύσκολο να

Αυτό το Κέντρο ποιος θα το πάρει;

Σε μια εποχή αποπολιτικοποίησης με τον λαϊκίστικο αντισυστημισμό που τείνει να γίνει λαίλαπα κυοφορώντας μελλοντικούς κινδύνους, οι εσαεί αλλά και οι επίδοξοι συστημικοί, συγκλίνουν προς το Κέντρο, παρότι αυτό ως πολιτικός χώρος συρρικνώνεται.

Ίσως γιατί παρά την συρρίκνωσή του, αποτελεί την κρίσιμη μάζα που καθορίζει τη δυνατότητα ή την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης.

Ο φιλόδοξος αλεξιπτωτιστής Στέφανος Κασσελάκης, που θα κατατρόπωνε τον Μητσοτάκη, βολοδέρνει κάτω από το κατώφλι εισόδου στη Βουλή. Ως λύση πρότεινε τη μετονομασία του «Κινήματος Δημοκρατίας» σε «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο». Η νέα ονομασία έγινε αποδεκτή από το συνέδριο και αναμένεται να επικυρωθεί από τα…πολυάριθμα μέλη του κόμματος με δημοψήφισμα.

Κατά τον Στέφανο «ήρθε η ώρα για ένα άλμα που θα μετατρέψει την πρωτοβουλία που ξεκίνησε από το Γκάζι σε μια νέα δημοκρατική παράταξη, αντάξια των ευρωπαϊκών προτύπων, η οποία δεν θα αποτελεί κίνημα διαμαρτυρίας αλλά μια νέα δύναμη εξουσίας».

Υποτίθεται το νέο όνομα θα σηματοδοτήσει την

Περί εγκληματιών

Είναι τουλάχιστον άχαρο να υπονοούν κάποιοι ότι οι λιμενικοί ξεκίνησαν την βραδινή περιπολία τους με πρόθεση ή έστω ενδόμυχη διάθεση να πνίξουν μετανάστες. Οι λιμενικοί δεν είναι Χρυσαυγίτες που έβγαιναν για πογκρόμ στα σοκάκια της Αθήνας, με τις φαλτσέτες στην κωλότσεπη. Προσωπικά γνωρίζω κάμποσα παιδιά που υπηρετούν στο λιμενικό, αγόρια και κοπέλες, και θεωρώ αδιανόητο να βιαιοπραγήσουν απέναντι σε ανήμπορο άνθρωπο, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι έχουν λάβει τέτοιες διαταγές από την πολιτική τους ηγεσία.

Διότι είδα μια αλλόκοτη αντίφαση σε πολλές από τις ανακοινώσεις κομμάτων και προσώπων της αντιπολίτευσης, κυρίως της αριστερίζουσας. Ενώ ρίχνουν στους υπουργούς βαρύτατες ευθύνες αυτουργίας για το συμβάν, ξεκαθαρίζουν παράλληλα ότι δεν μιλούν για τους λιμενικούς «που κάνουν ευσυνειδήτως το καθήκον τους». Συγγνώμη, αλλά όταν έχουμε νεκρούς και τραυματίες, ο διαχωρισμός αυτός δεν στέκει. Δεν γίνεται να υπονοείται ότι είναι περίπου εγκληματίας ο υπουργός που δίνει την διαταγή δολοφονίας, αλλά άμωμοι επαγγελματίες εκείνοι που κάνουν πράξη την υπουργική εντολή.

Αν υπάρχει συνειδητή εγκληματική ενέργεια, τότε και οι λιμενικοί που βρίσκονταν στο σκάφος είναι εξίσου φονιάδες μ’ αυτούς που τους διέταξαν. Αν οι μετανάστες δολοφονήθηκαν στον