Πασοκόριζα

Αναρωτιέμαι γιατί τόση φασαρία. Ο δήμαρχος Δούκας μπορεί να κατέβει στις εκλογές με όποιον θέλει και για όποιον σκοπό.

Δημοκρατία έχουμε.

Μπορεί να κατέβει με τον Ανδρουλάκη ή με τον Τσίπρα ή με τον Βεελζεβούλη. Μπορεί να χορεύει στην πλατεία Συντάγματος ή τους γύρω δρόμους. Μπορεί να στήσει το άγαλμά του στη Βασιλίσσης Όλγας – για όσο φυσικά είναι δήμαρχος…

Ενα πράγμα δεν μπορεί να κάνει. Να πάει όπου θέλει παίρνοντας μαζί του και το ΠαΣοΚ.

Όχι μόνο επειδή δεν του ανήκει. Αλλά κι επειδή ουδείς του το έχει αναθέσει.

Τα υπόλοιπα θα τα βρει με εκείνους που τον ψήφισαν στον Δήμο Αθηναίων. Όταν έλθει η στιγμή. Δεν έχει να δώσει σε άλλον λογαριασμό κι ούτε υπάρχει κανένας λόγος.

Ο δήμαρχος άλλωστε δεν αποτελεί εξαίρεση ή ιδιομορφία.

Ανήκει σε μια διακριτή ομάδα πολιτών που τα

Γνωστός ο πρωταθλητής, δεύτερος ποιος;

Βρε τι γίνεται!

Όπως η περίπτωση του ισόβιου σωτήρα της ελληνικής κοινωνίας. Με το ονοματεπώνυμο Αλέξης Τσίπρας. Παμπόνηρος ο βλάχος!

Μα φυσικά αναφέρομαι στο ακρωνύμιο ΕΛΑΣ. Το λέει «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη». Δηλαδή, ελληνική είναι. Αριστερή δεν νομίζω. Οσο για τη Συμπαράταξη θα δούμε. Με ποιους; Με τον Νικόλα το κοπέλι; Αμφιβάλλω! 

Παμπόνηρος ο βλάχος. Επειδή η προμετωπίδα που επέλεξε είναι δύο διαστάσεων. Η πρώτη παραπέμπει στον θρυλικό Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του ΕΑΜ. Επομένως, κλείνει το μάτι σε οπαδούς και ψηφοφόρους του ΚΚΕ. Αλλά και σε κάποιους του ΠΑΣΟΚ.
Η δεύτερη διάσταση φυσικά παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία. Σου λέει ο παμπόνηρος Αλέξης. 
Μαζί με στελέχη της εταιρείας που ανέλαβαν την επαναφορά και προώθησή του στην πολιτική σκηνή. Σου λέει λοιπόν. Απευθυνόμενος κατά μεριά εθνικοφρόνων. Παιδιά, κι εγώ μαζί σας. Κι εγώ πατριώτης. Κι εγώ με το έθνος. Κι εγώ με τη νομιμότητα. Κι εγώ με την Τάξη και την Ασφάλεια. Κι εγώ δεξιούλης είμαι. Μην κοιτάτε που πορεύομαι ως αριστερός. Βιτρίνα είναι. 

Πώς αποδεικνύεται αυτό; Μα φυσικά από τα χρώματα στο λογότυπο. Το κόκκινο χρώμα μόνο στο Α (δηλαδή στην Αριστερά). Το μπλε στα υπόλοιπα τρία. Η σημειολογία της αλήθειας. Περισσότερο εθνικόφρων και πατριώτης και

Aς διαγράψει τον Δούκα κι ας τον στείλει πεσκέσι στον Τσίπρα

Ο Χάρης Δούκας προφανώς, ως πολιτικά άπειρος, έχει και νηπιώδη πολιτική σκέψη, καθώς και άγνοια βασικών πραγμάτων. Αγνοεί πως ο ισχύων εκλογικός νόμος στερεί από τον συνασπισμό κομμάτων το μπόνους του πρώτου κόμματος. Διαφορετικά δε θα έκανε την πρόταση της κοινής καθόδου ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ σε ενδεχόμενες δεύτερες εκλογές. Εκτός αν υπονοεί ότι το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το δικό του κόμμα, να απορροφηθεί από την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, κάτι που δε διανοούμαι να το πιστέψω. 

Είναι λογικό ένας νεοσσός της πολιτικής να είναι και ανιστόρητος. Να αγνοεί πως η υπόθεση των λαϊκών μετώπων έχει μπει «στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας», εδώ και δεκαετίες και οι απόπειρες να αναβιώσει αυτή η στρατηγική απέτυχαν. Και το κυριότερο, συσπείρωσαν την απέναντι πλευρά. 

Στα καθ΄ημάς, η πρόταση του Χάρη Δούκα θα ήταν δώρο εξ ουρανού για τη Νέα Δημοκρατία. Ο κίνδυνος επιστροφής στο 2015 θα ήταν ορατός και όσοι Νεοδημοκράτες έχουν πάρει αποστάσεις από την κυβέρνηση, θα τη στήριζαν και πάλι στις εκλογές. Οι πολωτικές πολιτικές έτσι λειτουργούν. Και όχι μόνον αυτό. Θα ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία και οι μετριοπαθείς φίλοι του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι ουδεμία εκτίμηση τρέφουν για τον Α. Τσίπρα και απεχθάνονται τα λαϊκά μέτωπα. Bingo για τον Κυριάκο. 

Ο Χάρης Δούκας μέσα στην απειρία του νομίζει πως

Τελικά ποιος είναι πιο βολικός αντίπαλος για τον Μητσοτάκη;

Το ερώτημα δεν ετέθη ακριβώς ως... ερώτημα στον πρωθυπουργό, αλλά ως ιδεολογικοπολιτικό επιχείρημα στην εσωτερική σύγκρουση της αντιπολίτευσης.

Το ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ αμέσως μετά την εξαγγελία του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, το αντέστρεψε η νεοσύστατη ΕΛΑΣ, και από τότε πλανάται πάνω από κάθε πολιτική συζήτηση στην Κεντροαριστερά. Ποιον θέλει για βασικό αντίπαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ώστε να τον κερδίσει με μεγαλύτερη ευκολία; Τον Νίκο Ανδρουλάκη ή τον Αλέξη Τσίπρα;
Ο Μητσοτάκης δεν απάντησε... αλλά ο Νίκος Ανδρουλάκης υποστηρίζει περίπου το εξής: ο Μητσοτάκης θέλει τον Τσίπρα επειδή τον έχει νικήσει επανειλημμένα και επειδή η κοινωνία κουβαλά ακόμη ισχυρά αντισώματα απέναντι στην περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι ο ίδιος δυσκολεύει περισσότερο τη Νέα Δημοκρατία ακριβώς επειδή κινείται στον χώρο του Κέντρου, εκεί όπου παραδοσιακά κρίνονται οι εκλογές. 

Από την άλλη πλευρά, το στρατόπεδο Τσίπρα αντιστρέφει πλήρως την ανάλυση. Υποστηρίζει ότι ο πραγματικά βολικός αντίπαλος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ο Ανδρουλάκης. Οχι επειδή θα είναι χρήσιμος μετεκλογικά στη Ν.Δ., αλλά επειδή παραμένει πολιτικά περιορισμένος. Επειδή δεν παράγει πάθος, κοινωνική κινητοποίηση ή αίσθηση ανατροπής. Το ΠΑΣΟΚ κινήθηκε για μεγάλο διάστημα σχεδόν μόνο του στον χώρο της Κεντροαριστεράς, χωρίς ισχυρό αντίπαλο και παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να πλησιάσει τα ποσοστά της Ν.Δ. Αν επρόκειτο, λένε, να δημιουργήσει ρεύμα εξουσίας, θα το είχε ήδη κάνει.

Ποια είναι όμως η αλήθεια; Αν πρέπει να

Ενα σκληρό μάθημα για την Κωνσταντοπούλου

Μέχρι πριν από λίγες βδομάδες η Ζωή Κωνσταντοπούλου έμοιαζε να έχει ανακαλύψει το πολιτικό ισοδύναμο της αεικίνητης μηχανής. Όσο περισσότερο φώναζε, τόσο περισσότερο ανέβαινε. Φώναζε στη Βουλή. Φώναζε στα κανάλια. Φώναζε στα δικαστήρια. Φώναζε για τα Τέμπη, για τις υποκλοπές, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα κρακεράκια του Αδωνη. Έκανε μηνύσεις σε υπουργούς, σε υπαλλήλους της Επιθεώρησης Εργασίας. Πρόγκιζε δικαστικούς, δημοσιογράφους, Προέδρους της Βουλής, κρατικούς λειτουργούς. Έμπαινε νυχτιάτικα σε αστυνομικά τμήματα με ρόμπα. Έστηνε νυχτερινά καραούλια στα φαναράκια του Συντάγματος ή στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Διέκοπτε, κατήγγελλε, συγκρουόταν. Όλοι γι’ αυτήν ήταν φασίστες, κλέφτες, απατεώνες, πουλημένοι. Ήταν σαν να είχε μετατρέψει την πολιτική σε διαρκή κατάσταση συναγερμού. Το παράδοξο (;) είναι ότι αυτό δούλευε. Σε μια κοινωνία κουρασμένη από τα «ω αγαπητέ», τα ξύλινα λόγια και τις μετρημένες δηλώσεις, η Κωνσταντοπούλου έδινε θέαμα. Οι αντίπαλοί της τη θεωρούσαν γραφική, οι υποστηρικτές της ηρωική. Όταν την αποκαλούσαν ακραία ή ακόμη και τρελή, εκείνη απαντούσε ότι και την Ιωάννα της Λωραίνης τρελή την έλεγαν. Κάποια στιγμή έφτασε να βλέπει την Πλεύση Ελευθερίας στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, μια πολιτικός χωρίς μεγάλο κομματικό μηχανισμό, χωρίς δημάρχους, χωρίς συνδικαλιστές, χωρίς παραδοσιακά στηρίγματα, έδειχνε ικανή να μετατρέψει την οργή σε πολιτική δύναμη. Και τότε συνέβη αυτό που συμβαίνει συχνά στην πολιτική. Εμφανίστηκε κάποιος πιο αυθεντικός από την εκπρόσωπο της αυθεντικότητας. Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός. Δεν χρειάζεται να υψώνει τη φωνή της για να ακουστεί. Δεν χρειάζεται να

Η φάρσα των φαντασμάτων

Θυμάμαι τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 σαν να ήταν χθες.

Είχαμε εκλογική βραδιά στο Mega και τα μηνύματα δειλά-δειλά άρχισαν να έρχονται από νωρίς. Δεν ξέρω πόσοι τα περίμεναν, νομίζω κανείς.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς κοιταζόμασταν με τους συναδέλφους και τους καλεσμένους σχεδόν αποσβολωμένοι.

Είναι αλήθεια ότι κάποιες δημοσκοπήσεις θα έπρεπε ίσως να μας είχαν προϊδεάσει. Αλλά μάλλον δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε εύκολα ότι μια ολόκληρη κοινωνία θα αποφάσιζε να καταλυθεί με δική της πρωτοβουλία σε απευθείας μετάδοση.

Τα αποτελέσματα; Πρώτο κόμμα η ΝΔ του Α. Σαμαρά με 18,85% χάνοντας 14,63 μονάδες από το 33,5% του 2009.

Το ΠαΣοΚ του Ευ. Βενιζέλου πέφτει τρίτο με 13,8%. Χάνει 30,1 μονάδες από το 43,9% που είχε πάρει το 2009 με τον Γ. Παπανδρέου.

Κι ανάμεσά τους μπαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ενός νέου πολιτικού, του Αλέξη Τσίπρα. Πήρε 16,79% από ένα 4,6% που είχε στις προηγούμενες εκλογές.

Η ανύπαρκτη έως τότε Χρυσή Αυγή εκτοξεύεται στο 6,97% από 0,29%, οι πρωτοεμφανιζόμενοι ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου παίρνουν κοτζάμ 10,62% και η επίσης πρωτοεμφανιζόμενη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη 6,11%.

Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης είχε διαλυθεί μπροστά στα μάτια μας.

Ξημερώματα της Δευτέρας, 7 Μαΐου γύριζα από

Αυτοί είστε!

Ιστορίες για αγρίους.

Από ποιον να αρχίσω και σε ποιον να ολοκληρώσω. Ας πούμε το κοπέλι με το όνομα Νίκος Ανδρουλάκης. Να τον δω τι θα κάνει το βράδυ των εκλογών έτσι και το κόμμα του θα βλέπει την πλάτη του Τσίπρα και το παγωμένο βλέμμα της κυρα-Μαρίας Καρυστιανού. Εκείνη τη στιγμή θα «εξαφανιστεί» από προσώπου «πράσινης» γης!
Το κοπέλι, λοιπόν, έχει διαπράξει τα ακόλουθα και φιλολαϊκά «ευεργετήματα». Αφού πρώτα έχει τσεπώσει ένα εκατομμύριο και κάτι ψιλά από ενοίκια που έχει λάβει από τον δημόσιο κορβανά για οίκημα της προσωπικής του περιουσίας. Και αφού στη συνέχεια «ξέχασε», όπως είπε, να αναφέρει ένα εκατομμύριο από καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού. Αφού λοιπόν όλα αυτά, νομίμως φυσικά έχει το θράσος να κουνάει και το δάχτυλο προς τους κυβερνητικούς αντιπάλους του.

Ταυτοχρόνως, έχει αναγάγει την παρακολούθησή του από την ΕΥΠ σε ύψιστο εθνικό ζήτημα. Ενώ γνωρίζει πως η κοινωνία αδιαφορεί για τις υποκλοπές. Ενώ δεν περνάει καν από το μυαλό του, έτσι ως υποψία, πως ίσως κάποια εφημερίδα ή κάποιο Μέσο στην Ευρώπη αποκαλύψει τους λόγους για τους οποίους οι «κοριοί» παρακολουθούσαν τα «βήματά» του. 
Πάντως, ένα να πω. Και βάζω στοίχημα ό,τι

Φόβοι

Από χθες έχουμε δύο νέα κόμματα και περισσότερους συνδυασμούς στο πολιτικό σταυρόλεξο.

Ίσως χρειαστεί λοιπόν κάποιος χρόνος για να σταθμίσουν τα άλλα κόμματα και οι πολίτες την καινούργια κατάσταση που εκ των πραγμάτων διαμορφώνεται.

Λογικό. Αρκεί βεβαίως η στάθμιση να γίνεται με όρους στοιχειώδους λογικής. Χωρίς φούμαρα. Χωρίς φανατισμούς. Και χωρίς παλαβομάρες.

Ακουγα, ας πούμε, τον εκπρόσωπο του ΠαΣοΚ στη δημόσια τηλεόραση να λέει (περίπου) ότι η ΝΔ σπρώχνει τον Τσίπρα ενώ «χτυπάει αυτόν που φοβάται πραγματικά», εννοώντας (υποθέτω) το ΠαΣοΚ.

Ακόμη και για τις δημοσκοπήσεις είπε ότι «υπάρχει σκοπός χειραγώγησης» και μάλιστα από το Μαξίμου «που θέλει για αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα».

Ερώτηση. Αυτή η ανάλυση του εκπροσώπου του ΠαΣοΚ σε τι βοηθάει το ΠαΣοΚ; Πόσο κολακευτικό είναι άραγε για το κόμμα του να δηλώνει ότι η ΝΔ κάνει τον διαιτητή στην αναμέτρησή τους με τον Τσίπρα;

Μήπως για να επαναλάβει για πολλοστή φορά την αυτάρεσκη πεποίθηση ότι το Μαξίμου τους φοβάται και γι΄ αυτό τους πολεμάει;

Τη στιγμή που (για να είμαστε ειλικρινείς) κανείς δεν πολεμάει κανέναν διότι δεν

Εμπρός για νέες αυταπάτες!

Στο ντεμπούτο της «ΕΛΑΣ», με φόντο την Ακρόπολη, ο Αλέξης Τσίπρας επέδειξε επί σκηνής ακαταμάχητη πολιτική τσαχπινιά και την ικανότητά του να βουτά χωρίς ενοχές στο παρελθόν του, εμφανίζοντάς το ως ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Στο «ραντεβού με την Ιστορία», όπως αποκάλεσε τη χθεσινή εκδήλωση προκειμένου να συνεγείρει - ξανά - τους οπαδούς του Ανδρέα Παπανδρέου, εμφανίστηκε ο παλιός καλός Τσίπρας.

«Αποφασίσαμε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα όχι από κάποια φιλοδοξία, αλλά επειδή δεν γίνεται να παρακολουθούμε μια πατρίδα να χάνει το κύρος της», δικαιολόγησε την επιστροφή του, προτού απαγγείλει το «ποίημα» μιας Αριστεράς που θέλει, όπως είπε, έναν καλύτερο κόσμο· που δεν θέλει να συνηθίσει τον κόσμο της αδικίας, των πολέμων και της βίας.

Συγκόλλησε άτσαλα την κλιματική κρίση και την οικολογία με τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς που λεηλατούν τη φύση. Μας είπε ότι αφουγκράστηκε τους καθημερινούς ανθρώπους, των οποίων η ζωή είναι γεμάτη τρέξιμο και αβεβαιότητα. Τους υποσχέθηκε «μια πολιτική που θα εγγυηθεί ζωή βιώσιμη και προσιτή για όλους».

Ως αντίδοτο στη σύγχρονη μοναξιά των ανθρώπων επιστράτευσε τα λόγια του στρατηγού Ιωάννης Μακρυγιάννη:

Πού ζούμε;

Έτσι γίνεται στα γήπεδα. Ακόμα και δίχως αφορμή, έτσι με μια κουβέντα, ξεσπούν καυγάδες, χαστούκια, μπουνίδια, συρράξεις σωματοφυλάκων και επιθέσεις σε πουκάμισα που καταλήγουν κουρέλια. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν παλιές αιτίες, με βάθος που ο απλός κόσμος δεν μπορεί να γνωρίζει. Μια ολόκληρη μυθολογία στήνεται πάνω σε τέτοια απρόσμενα επεισόδια, με προεκτάσεις που ξεφεύγουν από τις εξέδρες του κλειστού του ΟΑΚΑ και επεκτείνονται στην πολιτικής μας ζωής. 

Ναι, αλλά το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η συφοριασμένη πολιτική μας ζωή, είναι να ποδοσφαιροποιείται ή μπασκετοποιείται μ’ αυτό τον τρόπο. Το προτελευταίο επίσης, είναι να σκεπάζεται από μια αχλή τέτοιων προσωπικών αντιθέσεων, που υποδηλώνουν την ύπαρξη σκοτεινών, ύποπτων και θανάσιμων μυστικών που άπτονται (ή ίσως είναι βυθισμένα) στον πυρήνα της εξουσίας της χώρας. Ανοικτή και καθαρή πολιτική θέλουμε, όχι μια βυζαντινή ίντριγκα της οποίας τα πλοκάμια κάνουν τον κανονικό άνθρωπο να ανατριχιάζει. 

Δεν μπορείτε να διανοηθείτε τι έχω ακούσει από χθες, για το επεισόδιο Μαρινάκη-Δημητριάδη. Τα ξυλόλια, τα χαμένα

Δικαιούται ο Τσίπρας μια δεύτερη ευκαιρία;

Η πολιτική δεν είναι ψυχοθεραπεία και δεν λειτουργεί με όρους «επιστροφής του ασώτου»

Ούτε οι κοινωνίες δίνουν δεύτερες ευκαιρίες από νοσταλγία, βαρεμάρα ή επειδή κάποιος «λείπει». Τις δίνουν μόνο όταν πειστούν ότι ο πολιτικός που επιστρέφει κατάλαβε τι έκανε λάθος, άλλαξε και μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα.
Θυμίζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συντριπτική ήττα του 2023, με το κόμμα στο 18%. Οχι επειδή τον ανέτρεψε κάποιος, όχι επειδή αμφισβητήθηκε οργανωμένα. Εφυγε μόνος του, αφήνοντας πίσω ένα κόμμα χωρίς δομή, χωρίς διάδοχη κατάσταση και χωρίς στοιχειώδη πολιτική συνοχή. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ξαφνικά ο Στέφανος Κασσελάκης, χωρίς πολιτική διαδρομή, χωρίς οργανική σχέση με την Αριστερά, χωρίς κοινοβουλευτική εμπειρία και μέσα σε λίγες εβδομάδες παρουσιάστηκε περίπου ως «νέα εποχή». Και ο Τσίπρας; Σιωπηλός, ούτε καθαρή στήριξη, ούτε καθαρή αποδοκιμασία, το απόλυτο «βλέποντας και κάνοντας».

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε μπροστά στα μάτια της κοινωνίας. Βουλευτές έφυγαν, στελέχη αλληλοσφάζονταν δημόσια, η εικόνα του κόμματος κατέρρευσε και η αξιωματική αντιπολίτευση έμοιαζε περισσότερο με εσωκομματικό reality παρά με δύναμη διακυβέρνησης. Οταν το

Τσίπρας: Αρχίζει το ταξίδι… άλλος με το «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ ΙΙ»

Ζητώ προκαταβολικώς την κατανόησή σας, φίλες και φίλοι αναγνώστες, για το μακάβριο του τίτλου, αλλά η προειδοποίηση όσο σκληρή και αν είναι, αποτελεί ηπιότατη έκφραση σε σύγκριση με το επαπειλούμενο αποτέλεσμα.

Ένα «ταξίδι» με κυβερνήτη τον Αλέξη Τσίπρα είναι βέβαιο ότι θα έχει μοιραία κατάληξη, καθώς το δικό του «ταξίδι» και δεν ήταν «ωραίο» και δεν τού έδωσε «γνώση» (για να παραπέμψουμε και στην, αυθεντική, «Ιθάκη»). Το «σκαρί» άλλωστε στο οποίο μάς καλεί να μπούμε, δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη. Δεν φτάνει σε καμιά «Ιθάκη» το σκαρί του που εγώ θα το έλεγα – πέραν του τίτλου – και «Το Μεθυσμένο Καράβι» ή και «Η Σχεδία της ‘Μέδουσας’».
Αλλά ας αφήσουμε τα ποιητικο-καλλιτεχνικά για να μείνουμε στην πραγματικότητα την πολιτική, την σημερινή. Η οποία είναι μια άλλη πραγματικότητα από αυτή, κατά την οποία «εκκινεί» το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα. Αναφέρομαι στο ουτοπικό και εμπεριέχον μια «εσωτερική – βαθιά – αντιφατικότητα» θηριώδες κείμενο των περίπου 8.000 λέξεων (7.774 για την ακρίβεια) που συγκροτεί το «Μανιφέστο» του νέου «πολιτικού φορέα» του κ. Τσίπρα. Κείμενο μέσα στο οποίο ο ίδιος και οι συντάκτες του εννοούν να «βάλουν» την κοινωνία μας, ιδίως δε την νεολαία μας, για «το μέλλον», όπως το φαντάζονται…

Κόμμα Καρυστιανού: Τζούφια η πρεμιέρα

Περίμεναν οι διοργανωτές της εκδήλωσης - πρεμιέρας χιλιάδες Βορειοελλαδίτες να κατακλύσουν τους γύρω χώρους από τον κινηματογράφο «Ολύμπιον» και μόλις μετά βίας γέμισαν την αίθουσα. Τα παλιά τα μεγαλεία πέρασαν. Τώρα πλέον η Μαρία Καρυστιανού δεν αντιμετωπίζεται ως η πενθούσα μητέρα, αλλά ως μια πολιτική αρχηγός ενός ρωσόφιλου κόμματος. Και είναι απολύτως φυσιολογικό από εδώ και εμπρός να πυκνώνουν και οι επιθέσεις προς τις απόψεις της, το πρόσωπό της, τους συνεργάτες της. Και το κυριότερο, θα μετριέται στις δημοσκοπήσεις δίπλα σε όλα τα άλλα κόμματα, χωρίς την μπούρδα του δυνητικού ακροατηρίου. 

Γράφτηκε, και σωστά, πως η δεδομένη ρωσοφιλία δεν είναι κάτι το αρνητικό για το κόμμα Καρυστιανού, καθώς περίπου ένα 30% των Ελλήνων διάκειται φιλικά προς τη Ρωσία και τον Πούτιν. Όμως αυτό το 30% καλύπτεται πολιτικά από τουλάχιστον τέσσερα κόμματα, γεγονός που θα επιφέρει μια ανακατανομή της δύναμής τους. Δηλαδή ψιλικατζίδικα πράγματα. Αυτή η πορεία της πτώσης, από τις πλατείες με τα εκατομμύρια, στην αίθουσα ενός κινηματογράφου θα αποτυπωθεί και στις πρώτες δημοσκοπήσεις. 

Επί πλέον, είναι γνωστό πως ο χρόνος δουλεύει σε

Από τη Μαρία στον Αλέξη, πέντε μέρες δρόμος

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, που κάνει πρεμιέρα απόψε στο Ολύμπιον, δεν είναι το πρώτο που δηλώνει ως έδρα τη Θεσσαλονίκη.

 Είχε προηγηθεί το 2019 η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού, ένα από τα κόμματα που προορίζονται να κονιορτοποιηθούν εφόσον το εγχείρημά της πετύχει – και δεν θα είναι το μοναδικό.
Παραδοσιακά, η Βόρεια Ελλάδα ελκύει τα κόμματα του αντισυστημισμού – κυρίως της δεξιάς όχθης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μέτρηση για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που έρχεται την Τρίτη, κατέγραψε χαμηλές πτήσεις στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.

Βέβαια, Ελλάδα δεν είναι μόνον η Θεσσαλονίκη, οπότε αυτός ο Ιούνιος θα είναι των δημοσκόπων. Πέντε κόμματα θίγονται άμεσα από την παρουσία Τσίπρα και Καρυστιανού – το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελληνική Λύση, η Πλεύση Ελευθερίας και η Νίκη, που είπαμε στην αρχή.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει μετά το συνέδριό του να κατοχυρώνει την δεύτερη θέση, με τη βελόνα του να ξεκολλάει οριακά. Ωστόσο, του λείπει κάτι που παίζει ιδιαίτερο ρόλο για ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων:

Στάνη

Αχός βαρύς ακούεται από τα έγκατα της πλατείας Κουμουνδούρου.

Μόνο που η βαβούρα δεν αφορά τις ωδίνες κάποιου τοκετού στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεν είναι καν ο σαματάς μιας εικονοκλαστικής ρήξης. Ούτε η φασαρία μια ανατρεπτικής αφήγησης.
Είναι το νταβαντούρι του καβγά. Οι οιμωγές της απόγνωσης. Το τρίξιμο των αλυσίδων των χθεσινών φαντασμάτων. Η εκκωφαντική βοή της βαλβίδας εξαέρωσης μιας κουτσά στραβά συγκροτημένης υπόστασης. Μα πιο πολύ, είναι ο τρανταχτός θόρυβος από τα υστερικά γέλια για το θεατρικό ανέβασμα μιας φάρσας.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ μεταδίδει εμφατικά το ακέραιο συναίσθημα μιας αδίστακτης ειρωνείας. Κρατάει ακόμη τα κλειδιά των γραφείων, τη σφραγίδα, το σήμα, τη κρατική επιχορήγηση του. Υποτίθεται και τα ηνία της κοινοβουλευτικής ομάδας του. Μοιάζει, όμως, σαν τα παλιά καράβια που αλλάζουν σημαίες μεσοπέλαγα για να συνεχίσουν να ταξιδεύουν.
Παλεύει με τον εαυτό και τις σκιές του σε φουρτούνες. Με διαγραφές, αποχωρήσεις, κατακερματισμό, πικρίες. Το χειρότερο, δρομολογεί στο δημόσιο χώρο συνθήκες αυτοδιάλυσης, ευτελισμού, ταπείνωσης των ψηφοφόρων που τον εμπιστεύτηκαν στις κάλπες . Με μια λέξη κατάντια.
Δεν είναι απλώς η διαγραφή από τη Κ.Ο. του Παύλου Πολάκη από το Σωκράτη Φάμελλο που επισπεύδει μια μοιραία ρότα προς ένα ακόμη καταστροφικό ναυάγιο. Με το «αψύ» Κρητικό να τη περιφέρει ως

Οι Λωτοφάγοι του Αλέξη

Τα wannabe στελέχη του Τσίπρα έχουν πάρει φωτιά.

 Ο Νίκος Μπίστης για παράδειγμα έχει ζωστεί τα φισεκλίκια. «Είμαστε σε πόλεμο» διακηρύσσει. «Ο αντίπαλος έχει πολλά πρόσωπα και μέσα. Αφήστε τις αφέλειες και τους καθωσπρεπισμούς». Ο πόλεμος μάλιστα θα είναι «contra omnes» εναντίον όλων δηλαδή. Βάλτε φωτιά στα τόπια. Το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές βέβαια. Αυτό το «εναντίον όλων» θέλει μια δόση αλατοπίπερο. Ξεχωριστή θέση στη λίστα των στόχων του Μπίστη έχει, τι άλλο, η «δεξιά πτέρυγα» του ΠΑΣΟΚ η οποία «αντικειμενικά» ανοίγει το δρόμο της συνεργασίας με τη ΝΔ. Πόσο ωραία αραχνιασμένη κομμουνιστική γλώσσα αυτό το «αντικειμενικά». Ας λέτε ότι θέλετε, «αντικειμενικά» είστε ότι πω εγώ. Αναγορεύει μάλιστα ηγέτιδα αυτής της τάσης «εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά» την Άννα Διαμαντοπούλου. 
Η επίθεση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι ενδεικτικό ότι ανάλογη ιερεμιάδα είχε προηγηθεί από τον γκουρού του Τσίπρα, τον Νίκο Μαραντζίδη. Αυτός ξεκινούσε πιο θεωρητικά καταλογίζοντας την ευθύνη για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς» στη δεξιά ψυχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή κατάντησε το ΠΑΣΟΚ σε ένα «αφυδατωμένο κόμμα του κέντρου» κι άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ. Προχωρά όμως ακόμα πιο πέρα υποστηρίζοντας πως

«μεγάλο μέρος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας κηρύσσει διμέτωπο αγώνα απέναντι στη Δεξιά και την Αριστερά για να αποκρύψει μια απλή αλήθεια: όποιος αρνείται τη διαίρεση Δεξιάς - Αριστεράς είναι δεξιός». Αυτοί οι κρυφοδεξιοί λοιπόν έχουν στόχο τη