Φόροι και Αριστερά, μήπως να τους διώξουμε όλους;

Επανέρχομαι στα θέματα φορολόγησης των πλουσίων, που ξεκίνησε κυρίως το νέο κόμμα του Τσίπρα, ως αφορμή για μια γενικότερη θεώρηση του άκρως ενδιαφέροντος θέματος της παγκόσμιας περιουσίας και όχι γιατί το λέει το συγκεκριμένο κόμμα

Μας έχει συνηθίσει, άλλωστε, στην ελαφρότητα και την εμμονική προσέγγιση τέτοιων ζητημάτων.

Πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστό ότι ένα από τα μεγαλύτερα hedge funds του κόσμου, που διαχειρίζεται πάνω από 20 δισ. δολάρια παγκοσμίως και του οποίου ο μάνατζερ είναι και ελληνικής καταγωγής, ο Κρις Ρόκος, αφήνει τη φορολογική έδρα του Λονδίνου και τη μεταφέρει στην Αθήνα. Προχθές ακολούθησε η είδηση ότι ένα ακόμα μεγάλο hedge fund, το Millennium, αποφάσισε κι αυτό να μετακινήσει τη φορολογική του έδρα στην Αθήνα. Τα νέα αυτά, όπως αντιλαμβάνεται ο σχετικός αναγνώστης, αποτέλεσαν πρώτη είδηση για τα μεγάλα διεθνή media του κόσμου και πράγματι έγιναν πρωτοσέλιδο στους «Financial Times», που εξηγούν το γιατί, και στους «Sunday Times», που γράφουν ότι ο Ρόκος ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος φορολογούμενος της Βρετανίας και πλήρωνε περί τα 330 εκατ. λίρες τον χρόνο.

Ο λόγος που η κυβέρνηση, και ειδικά το επιτελείο του Πιερρακάκη, «έπεισε» τα funds αυτά να

Ασφυξία

Σε διάστημα μιας εβδομάδας, παρακολούθησα δύο πολύωρες εμφανίσεις του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη κι ακόμη δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς ήθελε να πει.

Κυρίως, απέναντι σε έναν συγκροτημένο Μητσοτάκη, που μεσολάβησε το περασμένο Σαββατοκύριακο, στην ίδια πόλη.

Ο τόνος βέβαια του πρώην πρωθυπουργού ήταν συγκρατημένος και ήπιος. Στη δεύτερη εμφάνιση μάλιστα, δεν παρέλειψε να πει πόσο του άρεσε η πρώτη.

Αλλά, σε καμία στιγμή, δεν έδινε την εντύπωση κάποιου που ετοιμάζεται να κερδίσει τις εκλογές ή έστω να τις διεκδικήσει.

Λογικό. Κανείς δεν περιμένει κάτι τέτοιο.

Όσο για τους υπολογισμούς του περί «πρώτης εντολής», με την οποία θα φτιάξει κυβέρνηση, ή «δεύτερης κάλπης» την οποία υποτίθεται «ξορκίζει ο Μητσοτάκης», θυμίζουν λίγο το ΠαΣοΚ που θα έβγαινε πρώτο κόμμα, έστω «με μια ψήφο διαφορά».

Με αυτό δεδομένο, ο Τσίπρας είχε το δύσκολο έργο να

ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να σοβαρευτούν για να «χτυπήσουν» Μητσοτάκη

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την πρόταση περί «πατριωτικής εισφοράς του 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων». Ο ίδιος προχθές στην συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, παραδέχτηκε τη δομική αδυναμία της πρότασης. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί αυτό το 1% αφ’ ής στιγμής δεν υπάρχει περιουσιολόγιο.

Θα μπορούσε να υποσχεθεί την συγκρότηση του άμα τη ανόδω της ΕΛΑΣ στην εξουσία. Θα μπορούσε να απαιτήσει από την κυβέρνηση να ξεκινήσει τις διαδικασίες συγκρότησής του.

Έχει άλλωστε υπέρ του ως επιχείρημα το οργανωμένο κίνημα πλουσίων των ΗΠΑ, τους Patriotic Millionaires. Ιδρύθηκαν το 2010 και ζήτησαν από τον Ομπάμα να μην παρατείνει τις φοροελαφρύνσεις που είχε κάνει ο υιός Μπους.

Προσωπικά θυμάμαι τον χρηματιστηριακό «γκουρού» Γουόρεν Μπάφετ, πάμπλουτο και λιτοδίαιτο, να διερωτάται δημοσίως «έχω τόσα πολλά λεφτά, γιατί ο Μπους μου δίνει και άλλα; Πληρώνω μικρότερο πραγματικό φορολογικό συντελεστή από τη γραμματέα μου»!

Ωστόσο το κίνημα αυτό δεν παύει να είναι περιθωριακό. Σε μια χώρα όπου οι εκατομμυριούχοι με βάση και την ακίνητη περιουσία ανέρχονται σε 23 εκατομμύρια, ενώ χωρίς αυτή με βάση τα εισοδήματα σε περίπου 9 εκατομμύρια, μόνο 300 άτομα έχουν ενστερνιστεί τους στόχους των Patriotic Millionaires.

Ως εκ του αριθμού των συμμετεχόντων καταδεικνύεται ότι

Αντώνης

Ο Αντώνης ζει τον μύθο του. Ξάφνου όλοι οι προβολείς στέκονται επάνω του. Από την μοναξιά της συνταξιοδότησης, στο μεγαλείο του ρυθμιστή. Από την έρημο της μεταπρωθυπουργικής απραξίας, στους ανθισμένους κήπους των πρωτοσέλιδων και των τηλεοπτικών αναλύσεων. Από την θανατερή ησυχία ενός τηλεφώνου που δεν χτυπούσε, στο συνεχές ντριν-ντριν από διάφορους κολασμένους και εγκαταλελειμμένους της πολιτικής που παρακαλούν «πάρε με κι εμένα». Από την αδράνεια του απομονωμένου γέροντα, στην αδρεναλίνη του κυβερνήτη αόρατου υποβρυχίου που ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί για να φύγει η τορπίλη. Λίγο το χεις;

Ο Αντώνης ζει την ανανεωμένη του δόξα. Από απόμαχος Μεσσηνιάρχης, ξανά πανελλαδικός δερβέναγας. Από Novartiανός κατηγορούμενος του «μεγαλύτερου σκανδάλου από συστάσεως του ελληνικού κράτους», εκλεκτός των Τσιπρικών, των αποδέλοιπων Συριζαίων, των Ζωη-Κωνσταντοπουλικών και των Βαρουφακικών. Από συνταξιούχο που δεν είχε δουλειά να κάνει –πλην ίσως την συγγραφή των απομνημονευμάτων του- σε πρόθυμο μεταφορέα όλων των προσδοκιών μιας κουτσής ελληνικής αριστεράς, που

Μαλάουι

 

Να είμαστε ειλικρινείς. Κανείς πρωθυπουργός ή υποψήφιος πρωθυπουργός δεν κέρδισε τις εκλογές στη ΔΕΘ. Ούτε τις έχασε.

Συνεπώς οι σαχλαμάρες είναι περιττές. Και κυρίως άσκοπες.

Διότι η πολιτική είναι στο βάθος μια σοβαρή υπόθεση. Που σπανίως αφορά κλαπατσίμπαλους.

Ετσι, ακόμη περιμένουμε να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση από την κυρία Καρυστιανού και τις πλατείες των Τεμπών.

Ακόμη καραδοκούμε τον Τσίπρα να ρίξει τα τσιμέντα με το πρόγραμμά του.

Ακόμη προσμένουμε το κόμμα Σαμαρά να πλακώσει τους gay και τους lgbtq+.

Αλλά εν τω μεταξύ τον Μητσοτάκη μια χαρά τον είδα στη Θεσσαλονίκη. Δεν κατάλαβα να χολοσκάει.

Συνεπώς όλη η σαχλαμάρα είναι άνευ σημασίας. Και βασικά άνευ αντικειμένου.

Το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων το κανονίζουν αρμόδιες επιτροπές ειδικών – περισσότερα από εννιακόσια άτομα, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας!

Ούτε η κυβέρνηση κανονίζει, ούτε η αντιπολίτευση, ούτε κάθε περαστικός, ούτε καν ο Σαμαράς με τον Τζηκαλάγια.

Και ευτυχώς. Δεν είναι δουλειά τους.

Θα ήταν όμως σίγουρα πιο

Ψάχνουν πολιτικά οφέλη στους θανάτους των δύο πιλότων

Επιμέλεια: Νίκος Ταμπακόπουλος

Τραγικό δυστύχημα στην Τανάγρα. Δύο νέοι πιλότοι έχασαν τη ζωή τους όταν έπεσε το Phantom κατά τη διάρκεια φεστιβάλ επίδειξης. Για αυτό το δυστύχημα ορισμένοι στην Αριστερά στοχοποιούν την κυβέρνηση, τον Νίκο Δένδια και τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο γνωστός από τον ακτιβισμό του στα Τέμπη -που έβλεπε ξυλόλια και μιλούσε για «έγκλημα»- Κώστας Αρβανίτης βγαίνει (ξανά) μπροστά. Κατηγορεί τον υπουργό Άμυνας για μια σειρά από απίθανα πράγματα.  Όπως για το θεσμικό πλαίσιο. Για να δούμε πότε υπεγράφη η σύμβαση για τη συμμετοχή της Αεροπορίας στο φεστιβάλ…

---

Ήταν το 2017 επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… Τότε η διεθνής αεροπορική επίδειξη Athens FlyingWeek υπέγραψε στις 6 Δεκεμβρίου μνημόνιο συνεργασίας με το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας. Διάρκειας δέκα ετών… Στα social media μιλούν για

Σπίτια

Πάμε καλά. 50 χιλιάδες σπίτια μοίρασε την Τετάρτη ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη. Στο μιλητό, βέβαια.

Ενημερώνω μάλιστα ότι υπό την αρχηγία του, θα αρχίσει και «πορεία αλλαγής της χώρας». Πότε; Υποθέτω μόλις πάρουμε τα σπίτια.

Χθες, περιμέναμε να δούμε τη ρελάνς του Ανδρουλάκη από την Κρήτη, όπου έσβηνε κεράκια το ΠαΣοΚ και πλάκωσαν τις ρακές.

Και το Σαββατοκύριακο, έχουμε Μητσοτάκη, πάλι στη Θεσσαλονίκη, να δούμε τι συμφέρει τελικά περισσότερο.

Μη βιάζεστε, όμως. Ο Τσίπρας θα ξαναπάει Θεσσαλονίκη την άλλη εβδομάδα. Ξέχασε κάτι; Δεν ξέρω.

Ίσως δεν είχε υπολογίσει τις θέσεις στάθμευσης που θα πάνε μαζί με τα σπίτια. Ίσως ανέβει μόνο για τα μερεμέτια.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάντως, δεν υπόσχονται τίποτα. Πήγαν κουβά με την αντιπροεδρία της Βουλής και κυκλοφορούν με πλερέζες.

Ακόμη περισσότερο, που ο Παππάς «13-0» στηλίτευσε τη «θεσμική εκτροπή» που σχεδίασε ο Μητσοτάκης κι έπεσε το μαύρο στην κάλπη. Μου λένε ότι στενοχωρήθηκε και ο Δουδωνής.

Φυσικά, δεν υπάρχει καμία «θεσμική εκτροπή». Δημοκρατία έχουμε, ο καθένας ψηφίζει ό,τι θέλει και η ψηφοφορία ήταν συντριπτική. Απλώς, μας ξεκούφανε λίγο με τις τσιρίδες η Κωνσταντοπούλου.

Αλλά, βρε παιδί μου, να μιλάει για «θεσμική εκτροπή» ο «13-0», δεν το καταλαβαίνω. Είναι σαν να δίνει τα σπίτια ο Τσίπρας, χωρίς κλειδαριά.

Τέλος πάντων, πέρασε κι αυτό. Έχουμε τώρα τρία

Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ ψάχνουν αφήγημα: Από τις «παροχές» στη ΔΕΘ στη διακυβέρνηση

 

Για ένα πράγμα, για το οποίο δύσκολα μπορεί κανείς να κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ -ακόμη και εάν έχει σκοπό να το κάνει- είναι για την έγκαιρη και επίμονη προσπάθειά του να εμφανίσει ένα καλά «δουλεμένο» πρόγραμμα, με συγκεκριμένες προτάσεις, αρχή, μέση και τέλος

Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις επιμέρους προτάσεις, πίσω από αυτές, φαίνεται καθαρά ότι έχει προηγηθεί η αναζήτηση λύσεων για τα σύγχρονα προβλήματα που καθηλώνουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Από πολύ νωρίς – ειδικά μετά από τις εκλογές του 2023- το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε την προγραμματική προσπάθεια και ενώ επένδυσε σε αυτήν, δεν κατάφερε να αποκομίσει ιδιαίτερα πολιτικά κέρδη, να κάνει δηλαδή το προσδοκώμενο δημοσκοπικό άλμα. Από πολύ νωρίς για παράδειγμα παρουσίασε λύσεις για το στεγαστικό πρόβλημα που «καίει» τις μεγαλύτερες αλλά κυρίως τις νεότερες γενιές από τα πρώτα βήματά τους στην αγορά εργασίας, όταν επιχειρούν να οργανώσουν και να ζήσουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, ανακαλύπτοντας κάθε φορά νέες ευκαιρίες, σε κάθε τομέα. Και από πολύ νωρίς «μίλησε» για την ακρίβεια και το ιδιωτικό χρέος, περιγράφοντας το δικό του δρόμο και τις πόρτες διαφυγής από το πρόβλημα. Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις προτάσεις, αφιέρωσε χρόνο στην ενδυνάμωση του προγραμματικού του λόγου, βελτιώνοντας στην πορεία αρκετές από τις προτεινόμενες λύσεις, όχι όμως τόσο το «αμπαλάζ».

Από χθες, μπήκε και το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που

Οι καημοί των πρώην…

Στα ελληνικά θεατρικά μπουλούκια που όργωναν την Ελλάδα στις «ηρωικές εποχές» του λαϊκού θεάτρου, το όνειρο των ηθοποιών ήταν να πεθάνουν πάνω στο σανίδι. Το ίδιο και το όνειρο πρώην Πρωθυπουργών στο σανίδι της πολιτικής. 

Μόνο που ενώ οι πρώτοι είχαν το πάθος της προσφοράς, οι δεύτεροι έχουν το πάθος της φιλαυτίας. Δεν αποχωρούν οριστικά γιατί εκλαμβάνουν την εκλογική εκδίωξή τους ως αδικία που χρήζει επανόρθωσης. Και αν δεν μπορούν να επανέλθουν ως νυν, απαιτούν  τουλάχιστον να προβάλλουν τον ρόλο του εγγυητή της πολιτικής καθαρότητας («ό,τι τους είχα πει έκαναν το αντίθετο» δήλωσε σχετικά πρόσφατα ο Α. Σαμαράς). 

Συνήθως δεν υπερασπίζονται μια ιδέα. Υπερασπίζονται τον εαυτό τους και την υπαρξιακή ανάγκη τους να είναι στο προσκήνιο, αφού όπως έχει πει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον «το να εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις  λίγο». Έτσι στην αποχώρηση, στην ανυπαρξία, το έργο σου γίνεται αντικείμενο κριτικής και η φωνή σου πιο ασθενής για να το υπερασπιστεί.

Τα ανωτέρω είναι γενικές παραδοχές, που

Ξανά στο ή αυτοί ή εμείς;

 

Για μια ακόμα φορά το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα να ασχολείται με το «αιώνιο» δίλημμα που το απασχολεί. Τι θα κάνει δηλαδή την επομένη των εκλογών και με ποιον (δεν) θα συνεργαστεί

Έχει γίνει μάλιστα κάτι σαν επαναλαμβανόμενη θεατρική παράσταση. Ανοίγει κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο και αφού γίνει η ανταλλαγή των απαραίτητων μπηχτών το θέμα αφήνεται να ξεχαστεί με την επισήμανση ότι το Συνεδριο ψήφισε και η πολιτική του κόμματος είναι «ξεκάθαρη». 
Το εναρκτηριο λάκτισμα το δίνει φυσικά πάντοτε ο Χάρης Δούκας. Αυτή τη φορά το έκανε με ένα άρθρο του στο οποίο προειδοποιεί, ως συνήθως, για τον κίνδυνο το ΠΑΣΟΚ να γίνει παρακολούθημα της δεξιάς, να μεταλλαχθεί στη «σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης». Προσθέτει και διάφορες σάλτσες λίγο Μαντάνι, κάτι από Βέμπερ και πολύ πολιτικό καπιταλισμό υπερκέρδη και άλλα ηχηρά παρόμοια. Αυτά όμως δεν έχουν την παραμικρή σημασία. 

Για να καταλάβει κανείς τον Χάρη Δούκα πρέπει να ξεκινήσει από το ότι έχει μια καθαρά προσωπική ατζέντα. Για να μπορέσει να έχει καριέρα στην πολιτική προϋπόθεση είναι να εκλεγεί ξανά Δήμαρχος. Υπήρξαν προκάτοχοι του, ο Μπέης έρχεται στο νου, οι οποίοι το πετύχαιναν επειδή ήταν καλοί δήμαρχοι. Ανεξάρτητα δηλαδή από το πολιτικό τους στίγμα. Το τρένο αυτό ο Δούκας το έχει χάσει. Εκλέχτηκε λέγοντας ότι

Δοξολογία μιας ήττας

 

Τέτοιες ώρες πριν από 77 χρόνια έπαιρνε τέλος ο ελληνικός Εμφύλιος. Τα τελευταία υπολείμματα του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού» περνούσαν τα σύνορα και μας κουνούσαν μαντίλι για τη μαγευτική Τασκένδη και την υπερορία.

Ετσι τελείωσε μια σύγκρουση σε πολλές φάσεις και με πολλούς νεκρούς που κράτησε έξι χρόνια (1943-1949).

Το έπαθλο ήταν αυτονόητο. Η εξουσία.

Από τη μια πλευρά, μια μερίδα του ελληνικού λαού που επιδίωξε με κάθε τρόπο και κάθε μέθοδο υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ να επιβάλει ένα καθεστώς σοβιετικού τύπου.

Από την άλλη, όσοι υπεραμύνθηκαν του αστικού κοινωνικού συστήματος.

Δεν είναι τυχαίο πως στο στρατόπεδο των νικητών μετείχαν όλες οι δυνάμεις του τότε Κοινοβουλίου. Λαϊκοί και Φιλελεύθεροι. Βασιλικοί και Βενιζελικοί. Και Παπάγος και Πλαστήρας.

Οι νεότεροι δικαιούνται να βάλουν τα γέλια. Στις μέρες μας οι κομμουνιστές είναι ένα είδος προς εξαφάνιση και για τα μπάζα. Τότε όμως ήταν μόδα.

Ηλεγχαν σχεδόν τη μισή Ευρώπη και ορέγονταν την άλλη μισή.

Ευτυχώς στην Ελλάδα ηττήθηκαν. Είμαστε έτσι

Να μιλήσει πρώτος στη ΔΕΘ, να πει τι;

Πέρασε ολόκληρο καλοκαίρι, οι εκλογές πλησιάζουν και η αντιπολίτευση δεν βρήκε ακόμη τον τρόπο να αλλάξει υπέρ της τους συσχετισμούς, ενόψει της νέας σεζόν.

Αντίθετα, το όλο σκηνικό δείχνει στασιμότητα και έλλειψη δυναμικής, όπως φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις: Η «Ελπίδα» της Καρυστιανού υποχώρησε ραγδαία, υπάρχει διστακτικότητα για το κόμμα Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε σε μονοψήφιο ποσοστό και ο Τσίπρας παραμένει σε ρηχά νερά. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, που θα έβγαινε πρώτο κόμμα «έστω και με μία ψήφο διαφορά», βρίσκεται στην τρίτη θέση και η μόνη πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ήταν να μετατρέψει την ιστορική 3η Σεπτέμβρη του Ανδρέα Παπανδρέου σε... γιορτή Ανδρουλάκη, κάπου μεταξύ Λασιθίου και Ηρακλείου.Επομένως, δεν εξέπληξε κανέναν η πρώτη δημοσκόπηση του αποκαλόκαιρου (Interview, 25/8): Η ΝΔ παραμένει κυρίαρχη πολιτική δύναμη, η ΕΛΑΣ του Τσίπρα υποχωρεί από το 15,8% (τον Ιούλιο) στο 14,5%, το ΠΑΣΟΚ παραμένει στάσιμο με 10% και το κόμμα της Καρυστιανού βρίσκεται πλέον στο οριακό 3,6%Η Μαντόνα και το δημόσιο χρέος
Ενδεικτικό της ένδειας ιδεών και σοβαρών πολιτικών πρωτοβουλιών στην αντιπολίτευση είναι ότι, για παράδειγμα, αντί να

Μαγκιές

Υπάρχει μια παλιά ελληνική ταινία της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι, όπου τέσσερις άνθρωποι στέκονται στην ουρά ενός περιπτέρου του ’80 για να πάρουν τηλέφωνο. Ο πρώτος καθυστερεί πολύ μιλώντας ακατάπαυστα, ο δεύτερος του ζητά τον λόγο, πιάνονται στα χέρια, ο τρίτος (που είναι ο πρωταγωνιστής) προσπαθεί να τους χωρίσει, οπότε ο τέταρτος τρέχει, αρπάζει το τηλέφωνο και μέσα στην αναμπουμπούλα κάνει το τηλεφώνημα του. Ε λοιπόν, αυτός ο τέταρτος είναι τάλε κουάλε ο Αλέξης.

Θα πάει λέει πρώτος στη ΔΕΘ και θα μιλήσει πριν τον πρωθυπουργό. Και πολύ καλά θα κάνει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Έτσι κάνουν οι επαναστάτες. Διαλύουν τα πρωτόκολλα, σπάνε τα αρτηριοσκληρωτικά θέσμια, γκρεμίζουν τα τείχη που κανένας δεν θυμάται πότε χτίστηκαν, για ποιον και γιατί. Έτσι κάνουν οι αναμορφωτές της κοινωνίας. Αρνούνται να περιοριστούν, να υποταχτούν, να υπακούσουν. Δίνουν μια και η νεωτερική τους ορμή κάνει σκόνη όλα τα παλιά, τα σάπια, τα παρωχημένα.

Υπάρχει βέβαια και η ανάγνωση της ταινίας του προλόγου, αλλά αρνούμαι να την πιστέψω ειδικά για τον Αλέξη μας. Ότι ως κωλοπετσωμένο και καταφερτζίδικο λαϊκό παιδί, απλώς κάνει ό,τι

Συνέχεια

Εξι μήνες κλείνει ο πόλεμος με το Ιράν και για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Οτι συνεχίζεται.

Διότι πέρα από τις φανφάρες και τις καυχησιές των δύο πλευρών, τα πράγματα είναι απλά.

Προφανώς το Ιράν έχει υποστεί πολλές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς και τον αποκλεισμό αλλά δεν έχει καταστραφεί.

Ενώ οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν υποστεί καταστροφές αλλά ούτε έχουν νικήσει.

Εστω κι αν έχουν γίνει ελαφρώς ρόμπες. Ξεκίνησαν έναν πόλεμο χωρίς κανένα σχέδιο και τον συνεχίζουν χωρίς καμία ιδέα.

Αν αυτή είναι η υπερδύναμη του πλανήτη, τότε φαβορί για το επόμενο Μουντιάλ είναι η Μπουρκίνα Φάσο.

Βεβαίως το κόστος του πολέμου είναι υψηλό και το πληρώνουμε όλοι. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι οι εμπόλεμες πλευρές έχουν βάλει νερό στο κρασί τους.

Κακά τα ψέματα όμως οι εκατέρωθεν μετριοπαθείς δεν έχουν το πάνω χέρι. Οι ανισόρροποι θέλουν με κάθε τρόπο να

Καρυστιανού: «Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;»

Ο ανορθόδοξος τίτλος αυτού του κειμένου προέρχεται από στίχους ενός παλαιότερου τραγουδιού του Νίκου Καρβέλα, το οποίο είχε τραγουδήσει η Κατερίνα Στανίση. Δεν μπορεί να γνωρίζω τι είχε εμπνεύσει τότε τον δημιουργό και την ερμηνεύτρια.

Γνωρίζω, όμως, ότι οι στίχοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί σήμερα για τη Μαρία Καρυστιανού, τη Μαρία Γρατσία και το κόμμα τους. Διότι αποτελεί το περιεχόμενο των απαντήσεων που δίνουν ή δεν δίνουν στα δεκάδες μέλη και στελέχη του κόμματός τους, που αποχωρούν από αυτό με σκληρές καταγγελίες. Ή κάνουν ότι δεν άκουσαν ή ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους προσάπτουν ή ότι δεν γνωρίζουν καλά-καλά ορισμένους από αυτούς που υπήρξαν στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν στενοί συνεργάτες τους. Από τον Καραχάλιο αρχικά μέχρι τον Αυγερινό πρόσφατα. Και όσους υποτίθεται ότι γνωρίζουν τους φορτώνουν με διάφορες κατηγορίες. Οχι μόνο αυτούς μάλιστα. Αλλά και τα μέσα ενημέρωσης που αναγράφουν τις ειδήσεις των διαδοχικών αποχωρήσεων και τα ονόματα των αποχωρούντων. Χαρακτηριστικά η κυρία Καρυστιανού δήλωσε σε μια δική της προσωπική λογική του τύπου «δεν άκουσα, πώς είπατε;»:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί, στο ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά μαχαίρια γυαλίζουν από μακριά, στη Ν.Δ. περισσότερα από

Όνειρα καλοκαιρινής νύχτας

 

Τι κι αν πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος;

Ο μήνας που είναι παχιές οι μύγες συνεχίζεται. Με χαλαρή κουβέντα στη ξαπλώστρα, φλυαρία «να ’χαμε να λέγαμε» στα μπιτσόμπαρα, γαλήνιο ρεμβασμό στα δειλινά. Δεν ταιριάζουν στην εποχή οι βαθυστόχαστες αναλύσεις. Ούτε της κολλάνε οι ρητορικές ασκήσεις ιεραποστολικής κατήχησης. Της αρκούν οι ράθυμες αμπελοφιλοσοφίες.
Διάλεξε το μήνα των «μπάνιων του λαού» για να ξεδιπλώσει τις απόψεις του ο ιδρυτής του νεοπαγούς κόμματος ΕΛ.Α.Σ. Στη δροσερή σκιά ενός καφενέ με φρέντο εσπρέσο σε τσίγκινο τραπεζάκι ανέπτυξε τις πολιτικές αντιλήψεις του. Στο πλάι ένα ανεμιστήρας σαν να καραδοκούσε να σκορπίσει τα λεγόμενα του στον αέρα.

Στη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του σε δημοσιογραφική ιστοσελίδα επιχείρησε να μετατρέψει την αποτυχία, την ήττα και την εμπειρία του ως ανεπίγνωστου διαχειριστή της εξουσίας σε πολιτικό κεφάλαιο. Προσπάθησε να μεταποιήσει τη χθεσινή του ανεπάρκεια σε σημερινή δύναμη γνώσης.

Αφού απέκρουσε το κυβερνητικό παρελθόν του ενστερνίστηκε το