Μοίρα

Ησυχία παρακαλώ στο ακροατήριο. Silence. Shut up. Ruhe bitte.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (αν υπάρχει ακόμα…) Αρβανίτης ζήτησε την παραίτηση της προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν διότι «είναι επικίνδυνη για τους λαούς της Ευρώπης και δρα ενάντια στα συμφέροντά τους» (11/3).

Δεν ήξερα ότι ο Αρβανίτης γνωρίζει τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης (όλων των λαών, υποθέτω…) ώστε να διαπιστώσει ότι η κυρία Ούρσουλα δρα εναντίον τους.

Το έμαθα εντυπωσιασμένος.

Αν και ο εντυπωσιασμός μου περιορίστηκε αμέσως μόλις πληροφορήθηκα από τις Βρυξέλλες πως δεν υπάρχει περίπτωση η κυρία Ούρσουλα να υποκύψει στο τελεσίγραφο Αρβανίτη.

Θα συνεχίσει να δρα εναντίον των συμφερόντων των λαών της Ευρώπης, τα οποία ευτυχώς πληροφορήθηκε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (αν υπάρχει ακόμα…) και η πρόεδρος πλέον δεν μπορεί να του κρυφτεί.

Αλλά μια κι ο λόγος περί λαών να θυμίσω την έκφραση του γαλλικού λαού ότι «το γελοίο σκοτώνει». Δεν είμαι βέβαιος. Αν ίσχυε θα είχαν γεμίσει πτώματα οι δρόμοι.

Αντιθέτως αυτό που σίγουρα ισχύει είναι ότι

Διαγράφεται η λογική;

Εντάξει, ο Νίκος τον έδιωξε τον Οδυσσέα και πράγματι γλύτωσε από κάποιον που συχνά-πυκνά «τροφοδοτούσε την εσωστρέφεια», όπως είπαν και οι «πηγές» του Κινήματος για να δικαιολογήσουν την διαγραφή. Ναι, αλλά αν αυτό το «δεν πάμε καλά» που λέει και η κουτσή ΠασοκοΜαρία στις ρούγες, στο σημερινό ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται αυτομάτως σε φυτίλι εσωστρέφειας, τότε κάτι πάει στραβά στο κόμμα του Ανδρουλάκη. Η κοινή λογική δεν δυναμιτίζει ένα κανονικό κόμμα, ίσα-ίσα που το βοηθά και το δυναμώνει. Και ο Κωνσταντινόπουλος στην επίμαχη συνέντευξη ήταν τέρας λογικής.

Εντάξει, να μην το έλεγε ο βουλευτής Αρκαδίας ότι δεν υπάρχει πιθανότητα ένα ΠΑΣΟΚ του 13% να υπερκεράσει μέσα σε λίγους μήνες μια ΝΔ του 30%. Πράγματι αυτό ήταν παραβίαση κομματικής γραμμής. Έλα όμως που η κομματική γραμμή παραβιάζει κάθε λογική και κάθε μαθηματική πιθανότητα. Εκεί τώρα, ο βουλευτής πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε τρία πράγματα.

Πρώτο, να συνεχίσει να επαναλαμβάνει προς τον κόσμο που τον ακούει, κάτι που θεωρεί απραγματοποίητη αρλούμπα. Διότι αρλούμπα είναι το «πρώτοι έστω και με μια ψήφο». Δεύτερο, να το κάνει μόκο και να μην μιλά καθόλου. Τρίτο, να βγει και να πει

Νάρκες

Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος με το Ιράν; Και πώς; Είναι μια βάσιμη απορία, που γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη, από τη στιγμή που, όπως φαίνεται, δεν περπατάνε τα άλλα δύο μεγάλα εγχειρήματα της εποχής μας.

Το rebranding του Τσίπρα περιοδεύει στην επαρχία, αλλά δεν ακούω και μεγάλο ενθουσιασμό.

Η διεύρυνση του ΠαΣοΚ δεν μπορεί να φτιάξει, ούτε καλλιτεχνικό σχήμα. Και τελικά, πλακώθηκαν μεταξύ τους.

Τι μας μένει, λοιπόν; Τα Στενά του Ορμούζ.

Χίλιες φορές να αναρωτιέσαι αν βάζουν νάρκες οι Ιρανοί στα Στενά, παρά τι κόμμα είναι σήμερα ο Πελεγρίνης.

Το τέλος του πολέμου κανείς δεν το έχει προσδιορίσει. Ούτε ο Τραμπ, που συνηθίζει να ανακοινώνει, ό,τι του κατέβει στο κεφάλι.

Ενδεχομένως, οι εμπόλεμοι περιμένουν να ξεκινήσει ο Μητσοτάκης το πυρηνικό πρόγραμμα, πριν σταματήσουν τις εχθροπραξίες.

Λογικό. Διότι, αν φτιάξει και η Ελλάδα πυρηνικά, τέρμα τα καλαμπούρια στην περιοχή. Αρκεί να μην το ξεφτιλίσουμε εντελώς. Την αντίθεσή της άλλωστε, διατύπωσε ρητά και η Πέτη Πέρκα, νομίζω αρκεί.

Υπάρχουν όμως, δύο σοβαρά ερωτηματικά, για το τέλος του πολέμου.

Πρώτον, τι κόστος θα έχει καταβάλει η παγκόσμια οικονομία. Δηλαδή, εμείς.

Δεύτερον, σε τι κατάσταση θα βρίσκεται η Μέση Ανατολή.

Στο πρώτο, διαβάζουμε αναλύσεις, προβλέψεις και

Με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις

Η αμυντική συνδρομή της Ελλάδας στην Κύπρο δεν είναι απλώς αυτονόητη

Είναι επιβεβλημένη. Διατρανώνει τους εθνικούς δεσμούς που συνδέουν τις δυο χώρες και οι οποίοι συμβολίζονται με τον ίδιο εθνικό ύμνο.

Υπενθυμίζει την μακραίωνη κοινή ιστορία των δυο ομόγλωσσων και ομόθρησκων λαών. Υπογραμμίζει την αποτροπή των κινδύνων που απειλούν τις δομές ασφαλείας, όχι μόνο του Κυπριακού εδάφους αλλά όλης της Ευρώπης.

Η Ελλάδα, εξάλλου, δεν είναι κανένας περιθωριοποιημένος και ουδέτερος παρατηρητής στη κρίσιμη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συνιστά σημαντικό γεωπολιτικό παίκτη. Έχει ξεχωριστό ειδικό βάρος στον συσχετισμό των δυνάμεων της. Είναι λειτουργικά φερέγγυα στις συμμαχίες που μετέχει και αξιόπιστη στις στρατηγικές συνεργασίες που έχει συνάψει.

Τηρεί με σοβαρότητα τις αποφάσεις και τιμά με ευσυνειδησία τις επιλογές της. Με απαρέγκλιτη προτεραιότητα την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Επέδειξε τη συνέπεια της ανταποκρινόμενη άμεσα στο αίτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας για στρατιωτική βοήθεια.

Ταυτόχρονα, εν μέσω πολεμικής κρίσης στη Μέση Ανατολή, διεμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση τον ενιαίο αμυντικό χώρο των δυο χωρών. Προφανώς, η αποστολή στη Κύπρο τμήματος των

Αυτό δεν είναι κράτος, κάτι άλλο είναι

Τώρα που τα στενά του Ορμούζ έκλεισαν, οπότε η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου πήγαν στον ουρανό, το γεγονός ότι η Ελλάδα παράγει το 50% του ρεύματος της από τον ήλιο και τον αέρα σώζει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Κρατά την τιμή του ρεύματος κατά το δυνατόν χαμηλά. Το φθηνό ρεύμα το θέλουμε, αλλά τα μηχανήματα που το παράγουν δεν τα θέλουμε. Ούτε να το αποθηκεύουμε θέλουμε. Χθες έγραψα για το μπλόκο που έκαναν κάποιοι στην εγκατάσταση συστήματος μπαταριών σε ένα κορφοβούνι της Αρκαδίας, πλην δεν είναι το μοναδικό συμβάν.

Πριν λίγες μέρες, επισκέφθηκε το Αμύνταιο Φλώρινας «αντιπροσωπεία αγωνιστών» από τις Σκουριές Χαλκιδικής (!!!) και απαίτησε από τις δημοτικές αρχές να σταματήσουν την ανέγερση ενός data center που έχει αδειοδοτηθεί, για λόγους -είπαν- προστασίας του περιβάλλοντος. Είναι τα παρακλάδια του ίδιου μπλοκ, που αντιτίθεται «δυναμικά και αγωνιστικά» στις μπαταρίες στην Αρκαδία, στα data centers στην Φλώρινα ή στα καλώδια υψηλής τάσης στην Κρήτη. Βεβαίως, και τα κινητά τους (με τις μπαταρίες λιθίου) χρησιμοποιούν, και την Τεχνητή Νοημοσύνη (από τα data centers) επιστρατεύουν, και φθηνό ρεύμα για τα ξενοδοχεία και τις βίλες τους στις παραλίες της Μεγαλονήσου απαιτούν.

Ο Μητσοτάκης, ο Παπασταύρου, ο Πιερακάκης, ο Θεοδωρικάκος, ξέρουν ότι αν

Εκλογές και τρίτη τετραετία

Στο ΠΑΣΟΚ η βελόνα δεν ξεκολλάει, παρά τις μεταγραφές αεροδρομίου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι βέβαιο πότε θα ανακοινώσει το κόμμα του, αφού ο ίδιος το συναρτά με τις πιθανότητες νίκης!  Η Μαρία Καρυστιανού είναι τελικά αυτό που φαινότανε και άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν είναι ικανές να απειλήσουν τη ΝΔ. Αν συνυπολογίσουμε τις δυσκολίες στην Οικονομία που φέρνει ο πόλεμος και την αίσθηση της σιγουριάς που προσφέρει στους ταραγμένους μας καιρούς ο κ. Μητσοτάκης με την εξωτερική του πολιτική, όλα αυτά οδηγούν σε ένα δρόμο: Εκλογές!

Με τον τρόπο αυτόν θα λυθεί και το θέμα της… κυβερνησιμότητας που προβάλλουν με τόσο έντονο τρόπο πολιτικοί παράγοντες που παράλληλα καλλιεργούν την ίδια ώρα ένα κλίμα πολιτικής ανυπακοής! Κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία ένα πράγμα. Με τις εκλογές, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης έχει μια καλή ευκαιρία να αναμετρηθεί με το club του καπνεργοστασίου. Και φυσικά να βγει νικητής απέναντι στην Πέμπτη φάλαγγα που συστηματικά τον υπονομεύει από την επομένη κιόλας ημέρα της νίκης του στις δεύτερες εκλογές και προκαλεί έτσι σημαντική ζημία στη χώρα και στις υποθέσεις της.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σήμερα ο

Τι είπαμε στους Τούρκους αυτές τις μέρες;

Θα σας πω σήμερα έναν επιπλέον λόγο για τον οποίον χάρηκα που η χώρα δηλώνει σοβαρή και αξιόμαχη στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, με όπλα υψηλών στρατηγικών δυνατοτήτων και μεγάλης εμβέλειας. Ποια είναι η πάγια επιδίωξη της Τουρκίας; Να βγει στο Αιγαίο. Για να το πετύχει αυτό, της αρκεί η κατάληψη ενός ελληνικού νησιού της παραμεθορίου. Πάντα ψάχνει την στιγμή που θα μας βρει μπόσικους για να το πετύχει, μην γελιόμαστε. Γι αυτό άλλωστε πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας σε εξοπλισμούς. 

Πού επικεντρωνόταν ως τώρα το άνισο της στρατιωτικής μας σχέσης; Στο γεγονός ότι εμείς πρέπει να υπερασπιστούμε καμιά σαρανταριά νησιά δίχως να ξέρουμε ποιο θα χτυπήσουν οι Τούρκοι, ενώ εκείνοι αρκούσε να συγκεντρώσουν την επιθετική τους ισχύ σε ένα. Εμείς έχουμε διασπείρει τους άνδρες και τα όπλα μας σε μια τεράστια γραμμή που πιάνει από τη Λήμνο ως το Καστελόριζο, εκείνοι θα επιτεθούν με ό,τι έχουν σ’ ένα μόνο σημείο που θα επιλέξουν και μάλιστα αιφνιδιαστικά. Δεν είναι υπέρ μας όλο αυτό.  

Το δεύτερο που θέλω να επισημάνω, είναι ότι η στατική μας άμυνα στα νησιά δεν είναι δα και το αγλάισμα της αποτρεπτικής στρατιωτικής δύναμης. Κάτι φαντάροι που βλαστημάνε επειδή δεν έχουν βίσμα και βρέθηκαν εκεί, κάτι αξιωματικοί που κάνουν κρα να μετατεθούν στο Επιτελείο, κάτι οχήματα και άρματα που τα

Η Κύπρος δεν κείται μακριά

 

Οι κύριοι Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας έχουν κυβερνήσει. Έχουν βρεθεί στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν καταστάσεις ανάλογες με εκείνες του Έβρου ή του πολέμου στο Ιράν. Δεν πέταγαν πύραυλοι επί των ημερών τους πάνω από την Κύπρο, αλλά έχουν την εμπειρία για να μας πουν τι θα έκαναν στη θέση του κ. Μητσοτάκη. Δεν θα έστελναν πλοίο και αεροπλάνα στην Κύπρο; Θα απαγόρευαν στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν την Σούδα; Να μας πουν.

Ο κ. Μητσοτάκης έχει κατηγορηθεί από το club του Καπνεργοστασίου για την εξωτερική του πολιτική. Τα μέλη του club τον κατηγόρησαν ακόμη και για… ενδοτικότητα! Τον πρωθυπουργό που έχει αυξήσει σημαντικά την αμυντική ικανότητα της χώρας. Κάτι που δεν έγινε επί των δικών τους ημερών, έγινε σήμερα.

Η φράση «η Κύπρος κείται μακράν» αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δεν είναι βέβαιο ότι ειπώθηκε έτσι ακριβώς, αλλά η ουσία μάλλον αποδίδεται σωστά. Βρισκόμαστε μετά την εισβολή στην Κύπρο και ο σκοπός είναι να αποτραπεί μία νέα ήττα, σε περίπτωση που ακολουθούσαμε το θυμικό μας. Τη στιγμή εκείνη και όπως είχαν διαμορφωθεί τα πράγματα οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος μας. Ήταν μία στάση απολύτως ρεαλιστική, η οποία, όμως, μας έδειχνε κάτι που δεν μας άρεσε: Τη βαριά ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε στη συνέχεια ότι «Η Κύπρος δεν κείται μακράν», εκφράζοντας την ανάγκη του ελληνισμού να σταματήσει να σκύβει το κεφάλι απέναντι στην άκρατη επιθετικότητα της Τουρκίας. Την ίδια λογική ακολουθεί και το ενιαίο αμυντικό δόγμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λοιπόν, περνάει από

Ο θάνατός σου, η ζωή μου: Ο δεύτερος της κάλπης τα παίρνει όλα

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης θα μονομαχήσουν μέχρις εσχάτων την ώρα που η απήχησή τους στην κοινωνία δεν έχει δυναμική και ο παράγοντας Καρυστιανού απειλεί να τους αφήσει τρίτους και καταϊδρωμένους.

Πολύφερνη νύφη για την αναδιοργάνωση της Προοδευτικής Παράταξης είναι αδιαμφισβήτητα το ΠΑΣΟΚ. Oσο όμως ο Ανδρουλάκης αρνείται το κεντροαριστερό συνοικέσιο που του προτείνουν Φάμελλος, Χαρίτσης και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, μάλλον δεν υπάρχουν καν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να γίνει αυτός ο... γάμος. Τζάμπα λοιπόν συζητάνε για τον προοδευτικό πολιτικό φορέα που θα κατέλθει στις εκλογές με ενιαίο ψηφοδέλτιο για να αφαιρέσουν την πρωτοκαθεδρία του Μητσοτάκη και το γκουβέρνο από τη δεξιά παράταξη. Επειδή διχάζονται και τσακώνονται για το αντιπολιτευτικό μέτωπο, το αποτέλεσμα είναι τα κόμματα -τα οποία δυνητικά θα το συγκροτούσαν- να χάνουν δυνάμεις. Αντί για ωφέλεια, έχουμε πολιτική και δημοσκοπική ζημία. Και φυσικά εσωκομματική γκρίνια αφού συζητούν για κάτι που δεν θα γίνει. Είναι ακριβώς το ίδιο με τη συζήτηση στο ΠΑΣΟΚ για την εκλογική νίκη έστω και με μία ψήφο, που διακηρύσσει ο επικεφαλής του. Ουδείς τους πιστεύει. Ούτε και οι ίδιοι. Αυτός είναι και ο λόγος που στη μεν Χαριλάου Τρικούπη «η βελόνα είναι κολλημένη», στον δε ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά τα πολιτικά και δημοσκοπικά δεδομένα όλο και χειροτερεύουν.
Παράδοξο παιχνίδι
Επιπροσθέτως, με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα έχουμε ένα ακόμη παράδοξο στο παιχνίδι της ενότητας της πληθυντικής Αριστεράς. Ο Αλέξης, όπως και οι πρώην σύντροφοί του, μιλάει και αυτός για ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων. «Χρειάζεται πρόσθεση και πολλαπλασιασμός και όχι αφαίρεση και διαίρεση», υποστηρίζει. Και προσθέτει:

Μια μεγάλη εθνική ευκαιρία για την πατρίδα μας

«Η ουδετερότητα είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή διανοητικής προδοσίας και ίσως η πιο ποταπή. Επιδεικνύει επιείκεια για την ολοκληρωτική τρομοκρατία, αλλά χύνει αμείλικτα το δηλητήριο της καταγγελίας για κάθε αποτυχία ή αδικία της Δύσης». Αυτά έγραφε ο Άρθουρ Καίσλερ, κομμουνιστής της δεκαετίας του 1930, ο οποίος στη συνέχεια πέρασε στην απέναντι όχθη. Γνωρίζοντας πώς σκέφτονται οι πρώην σύντροφοί του, καθώς και τα όπλα της προπαγάνδας που διέθεταν, έγραψε αυτή την προφητική πρόταση πριν από σχεδόν 75 χρόνια. Σήμερα άπαντες γνωρίζουμε πως η Αριστερά συντάσσεται με τους αγιατολάδες και η «προοδευτική» διανόηση πετά χαρταετό. 

Όμως στην πατρίδα μας, ταυτόχρονα, συμβαίνουν γεγονότα που δεν μπορεί να τα προσπεράσουμε. Να επισημάνω αρχικά πως: 1. Ό,τι θετικό της κυβέρνησης το πιστώνεται ο Δένδιας και τα αρνητικά ο Μητσοτάκης και 2. Οι πρώην έχουν εξ ορισμού πάντα δίκιο, ακόμα και όταν δε μιλούν. Αφού αποφασίσουμε πως μπορούμε να ζήσουμε με τις παραπάνω παραδοχές, ας πάμε παρακάτω, υπομειδιώντας. 

Η κυβέρνηση ξέθαψε το δόγμα του «ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας - Κύπρου». Δεν είμαι ειδικός για να

Μαρία Καρυστιανού: Sic transit gloria mundi

Αυτή τη φράση μου θύμισε η χθεσινή εικόνα της κυρίας Καρυστιανού στην κεντρική συγκέντρωση για την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών. Απομονωμένη, δεν την άφησαν να μιλήσει στους συγκεντρωμένους, διαπληκτίστηκε με κάποιους συγγενείς των θυμάτων.

Πού πήγαν τα περσινά μεγαλεία, όταν ηγείτο ενός «κινήματος» εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών σε όλη την Ελλάδα; Τότε που κάθε της κίνηση την κατέγραφαν εκατοντάδες κάμερες, ενώ την πλαισίωναν στελέχη της Αριστεράς, επαναστατικής και συμβιβασμένης. Ήταν η «μάνα των Τεμπών».  

Αυτή η πτώση είχε και τις παράπλευρες συνέπειές της. Οι χθεσινές συγκεντρώσεις ήταν μεν μαζικές, αλλά ουδεμία σχέση είχαν με τις περσινές. Υστερούσαν δραματικά σε όγκο και έδιναν πιο πολύ την εικόνα—αν κρίνω από τα πανό—συγκεντρώσεων της συνολικής Αριστεράς. Οι 200 συγκεντρώσεις του 2025, την ίδια ώρα και την ίδια μέρα σε όλη την Ελλάδα, είχαν καταθορυβήσει την κυβέρνηση. Αλλά από τότε έγιναν πολλά και το πουλόβερ της εξαπάτησης των πολλών από τους λίγους κατεργάρηδες άρχισε να ξηλώνεται.  

Στη χθεσινή εικόνα των συγκεντρώσεων συνέβαλε πρωτίστως η κυρία Μ. Καρυστιανού με τις πολιτικές φιλοδοξίες της. Ένας κόσμος απογοητεύτηκε και δε θέλησε να

Ήθελαν νέα Τέμπη;

Η καταγγελία του κ. Κ. Κυρανάκη μένει να αποδειχθεί, καθώς καταλογίζει στους δράστες όχι πρόθεση κλοπής, αλλά πρόθεση πρόκλησης δυστυχήματος. Αυτή η καταγγελία του υπουργού για να αποδειχθεί με ατράνταχτα στοιχεία απαιτεί τη σύλληψη των δραστών, κάτι ιδιαίτερα δύσκολο. Όμως μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα, μέσα από διαδοχικούς συλλογισμούς, με βάση τις εικόνες που είδαμε. 

Οι περισσότεροι υπαινίχθηκαν ή κατηγόρησαν ευθέως τους Ρομά πως αυτοί είναι οι δράστες της κοπής των καλωδίων τηλεδιοίκησης του ΟΣΕ. Αυτό είναι ένα ενδεχόμενο με βάση τη σχετική προϊστορία το οποίο φυσικά δεν μπορεί να το αποκλείσουμε. Όμως οι Ρομά κλέβουν τον χαλκό των σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων, όπως και των πυλώνων της ΔΕΗ. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχε χαλκός. Τι υπήρχε λοιπόν; 

Τα καλώδια της τηλεδιοίκησης στην κεντρική σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα - Θεσσαλονίκη δεν βρίσκονται ακάλυπτα στο έδαφος, αλλά προστατεύονται και από τσιμέντο. Οι δράστες, έξω από το Πλατύ Ημαθίας, έσπασαν τη τσιμεντένια προστασία, έσκαψαν, έκοψαν τα καλώδια και έφυγαν, χωρίς να σημειωθεί καμιά κλοπή. Όταν κόπηκαν τα καλώδια αυτομάτως έπεσε το σύστημα τηλεδιοίκησης και έτσι έγινε αντιληπτό το συμβάν. 

Αυτά είναι τα δεδομένα για τα

Τα ίδια και χειρότερα

Όπως φίλος το περιέγραψε

Με µηχανάκι περνούσε από την πλατεία Συντάγµατος. Μπροστά του, έτερο µηχανάκι. Στην πλατεία, ο Πάνος Ρούτσι. Αυτός, ντε, µε την απεργία πείνας. Κορδωµένος να φωτογραφίζεται. Ηρωας κι αυτός. Το πιο εύκολο πράµα στη Σωρρακώσταινα είναι να γίνεις κατά λάθος ήρωας. 
Ο µπροστινός από τον φίλο µου µηχανόβιος, αντικρίζοντας τον κατά λάθος ήρωα Πάνο Ρούτσι, τον χαιρετάει. Υψώνοντας αγωνιστική γροθιά. Το σύµβολο αληθινών και ανώνυµων ηρώων. Κατασυκοφαντηµένη και η γροθιά. Ο κατά λάθος ήρωας ανταποδίδει. Και σηκώνει γροθιά. Και τότε ο µπροστινός µηχανόβιος εκστοµίζει φράση. Αυθόρµητη, αλησµόνητη, αποκαλυπτική. Του φωνάζει: «Πάνο, και το βράδυ στα µπουζούκια»! 

Τα ίδια και χειρότερα λοιπόν. Και ο Πάνος, ο κατά λάθος ήρωας, δεν είναι µόνος. Σόι πάει το βασίλειο. Ας πούµε ο Γιάννης Παναγόπουλος. Ο πράσινος. Στελεχάρα του ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια και χειρότερα κι αυτός. Ασε το άλλο. Οπως τους βλέπεις να φωτογραφίζονται στο Συνέδριο. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Ολοι, µα όλοι, σαν να προέρχονται από τις εφεδρείες του Κυριάκου Μητσοτάκη. Απίστευτα πράγµατα. 
∆ηλαδή η Αννα ∆ιαµαντοπούλου (φέρ’ ειπείν) δεν θα µπορούσε να ήταν µέλος της σηµερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας; Θα µπορούσε. Να µην αναφέρω κι άλλα ονόµατα. Εποµένως, τα ίδια και χειρότερα. 
Για παράδειγµα, η Μαρία Καρυστιανού. Μια καριέρα πάνω από τον τάφο του αδικοχαµένου παιδιού της. Φανταστείτε τώρα να συνέβαινε το ίδιο στην Ισπανία ή στην Ελβετία. Με τόσα πολύνεκρα δυστυχήµατα. Ούτε µία πιθανότητα στο

Κανόνες

Στη δημοκρατία, κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να δέρνει τον άλλον επειδή διαφωνεί μαζί του ή δεν τον γουστάρει. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά.

Κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να φτύνει ή να χειροδικεί ή να εμποδίζει επιθετικά την είσοδο κάποιου σε έναν δημόσιο χώρο.

Προφανώς ο συρφετός μερικών δεκάδων ακροαριστερών συνδικαλιστών που μαζεύονται κάθε φορά να αποδοκιμάσουν έναν υπουργό επειδή δεν τους αρέσει μπορεί να μην απαγορεύεται.

Θεωρείται διαμαρτυρία – αν και ξέρω πολύ πιο πολιτισμένους τρόπους να διαμαρτυρηθεί κανείς.

Αλλά ακόμη κι ως διαμαρτυρία είναι γελοία.

Ο υπουργός έχει το απόλυτο δικαίωμα να πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να τους ρωτάει ή να ζητήσει την άδειά τους. Και θα έλεγα μάλιστα ότι κάθε πολίτης έχει ανάλογο δικαίωμα. Χωρίς κίνδυνο να τον δείρουν ή να τον φτύσουν.

Δεν ξέρω αν οι ακροαριστεροί στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας που την έπεσαν στον υπουργό Υγείας είναι κομμουνιστές ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή το λουρί της μάνας τους.

Μπορώ όμως να αντιληφθώ ότι αυτού του τύπου η Ακρα Αριστερά εξελίσσεται σε καρκίνωμα της δημοκρατίας. Οπως και η Ακροδεξιά, όπως όλα τα άκρα.

Ζήσαμε προ ημερών τα γεγονότα στη Γαλλία που

Κι όμως το Κίεβο δεν έπεσε!

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την ημέρα που τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουκρανία. Επρόκειτο για μια στρατιωτική επιχείρηση - εξπρές που απέβλεπε στην αλλαγή καθεστώτος και στην εγκαθίδρυση κυβέρνησης Κουίσλιγκ, κατά τα πρότυπα των πάλαι ποτέ λαϊκών δημοκρατιών. Προφανώς, κάτι δεν πήγε καλά και οι Ρώσοι ακόμα πολεμάνε. Μάλιστα, όπως πληροφορούμαι, το τελευταίο διάστημα έχασαν σημαντικά εδάφη από τις αντεπιθέσεις των ουκρανικών δυνάμεων. 

Θυμάμαι, υπομειδιώντας, τους εγχώριους αναλυτές να προεξοφλούν πτώση του Κιέβου εντός ολίγων ημερών. Η βεβαιότητα της πρόβλεψής τους εμφανώς έκρυβε και την επιθυμία τους. Δεν κράτησαν τις στοιχειώδεις επιφυλάξεις που οφείλουν να κρατούν οι σχολιαστές και εκτέθηκαν. Όταν κάποιος προσεγγίζει την πραγματικότητα προκατειλημμένος, είναι επόμενο να ρισκάρει το κύρος του. 

Βέβαια, από την άλλη πλευρά, ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν τόσο συντριπτικός υπέρ του ρωσικού στρατού ώστε η πρόβλεψη ότι θα πετύχει τον στόχο του τάχιστα, με ελάχιστες απώλειες, ήταν ρεαλιστική. Σε αυτές τις περιπτώσεις υπεισέρχεται ένας κρίσιμος παράγοντας:

Αριστερόστροφη βία -Ποιοι θέλουν να σπάσουν το κεφάλι του Άδωνι

 Δεν έχει ακόμη κοπάσει στη Γαλλία ο σάλος από τη δολοφονία ενός νεαρού φοιτητή που ανήκε στην ταυτοτική δεξιά από μια ομάδα ακροαριστερών τραμπούκων που σχετίζονται με το κόμμα του Μελανσόν. Τον σκότωσαν σε ένα πεζοδρόμιο της Λυών, με κλωτσιές και χτυπήματα, εν ψυχρώ. Οι δράστες που συνελήφθησαν σχετίζονται με γραφείο βουλευτή της ακροαριστεράς, ο οποίος είχε ιδρύσει παλιότερα πολιτοφυλακή που έκανε επιθέσεις και βίαια επεισόδια στο όνομα της «προοδευτικότητας» και της αριστερής ιδεολογίας.
Και οι δικοί μας ακτιβιστές της άκρας Αριστεράς στο Κρατικό Νίκαιας ευχαρίστως θα του άνοιγαν το κεφάλι του Άδωνη αν μπορούσαν. Είναι ο αγαπημένος τους στόχος, ίσως γιατί τους ξεσκεπάζει ως την αριστερόστροφη μορφή φασισμού, την πιο πονηρή, απατηλή και επικίνδυνη, όπως έλεγε και ο Μίκης. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν εκδώσει ετυμηγορία κατά του «συστήματος» και κατά συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων και υποδύονται μονίμως τον εισαγγελέα. Στοχοποιούν τον Άδωνη γιατί βελτιώνει πραγματικά το ΕΣΥ. Ανακαινίζει πτέρυγες, εγκαινιάζει εντατικές, επιλύει χρόνια προβλήματα, όπως η αποστολή φαρμάκων στο σπίτι και οι προληπτικές εξετάσεις. Προσλαμβάνει προσωπικό και βελτιώνει τις υπηρεσίες, με συνέπεια να κάνει τη ζωή του πολίτη καλύτερη. Tους ενοχλεί το έργο του. Σήμερα το ΕΣΥ δεν είναι όπως το