Το σαιξπηρικό ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει», ταλανίζει σε πολιτική επανέκδοση, οπαδούς και αξιωματούχους του ΣΥΡΙΖΑ: Να υπάρχει το κόμμα ή να μην υπάρχει;
Περίπου τρεις στους δέκα ψηφοφόρους, απαντούν «ναι», αφού προφανώς διατηρούν την αριστερή τους συνείδησης αλώβητη από την φιλοδοξία της εξουσίας (από την οποία ούτως ή άλλως δεν έχουν λαμβάνειν. Η εξουσία πάντα είναι πλουσιοπάροχη μόνο για τους αξιωματούχους και τους ανθρώπους των αρχηγών).
Μαζί τους συμφωνούν, για άλλους λόγους και στελέχη που ούτως ή άλλως θα βρεθούν εκτός νυμφώνος της ΕΛΑΣ.
Ο Παύλος Πολάκης, εις εξ αυτών, προτίθεται να θέσει θέμα αρχηγού στην επόμενη συνεδρίασης της Κ.Ε. αφού θα έχει εκπνεύσει (έχει ήδη εκπνεύσει) η δεκαήμερη διορία που έδωσε στον Σωκράτη Φάμελλο, να φέρει συμφωνία με τον Τσίπρα, αφού είναι προσηλωμένος στη λογική της «συμπόρευσης».
Όπως έχει δηλώσει ο «αψύς» (επίθετο που του φιλοτέχνησε ο Τσίπρας που τώρα δεν τον καταδέχεται): «Ή υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στο κόμμα του κυρίου Τσίπρα και στην ηγετική ομάδα γύρω από τον κύριο Φάμελλο, ή είναι μια τρομερή επίδειξη πολιτικής υποταγής σε μια προσπάθεια να σε ελεήσουν και να σε δεχτούν αύριο μεθαύριο στα ψηφοδέλτια» (εμφατικά τους αποκαλεί «κυρίους» όχι «συντρόφους»).
Και συνεχίζει λογικά (ναι ο Πολάκης μπορεί να είναι ορθολογικός όταν τον συμφέρει):
