Ο Τσίπρας και αν εγέρασε…

Ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως το λάθος που έκανε το 2015 ήταν ότι δεν έκλεισε τις τράπεζες από την επόμενη των εκλογών που κέρδισε, αντί να τις αφήσει να κλείσουν από τους δανειστές το καλοκαίρι. Ο κ. Τσίπρας, προκειμένου να ψαρέψει στα θολά νερά των οικονομικά αναλφάβητων, αγνοεί πως τις τράπεζες τις έκλεισαν οι καταθέτες, οι οποίοι απέσυραν μαζικά τις καταθέσεις τους λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του και στην κυβέρνησή του.

Αυτό που διδάχθηκε από την κρίση της δεύτερης χρεοκοπίας του 2015, την οποία ο ίδιος προκάλεσε, είναι πως τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα αν είχε επιβάλει capital controls από τον Φεβρουάριο, ώστε οι καταθέτες να μην μπορούν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους.

Ο κ. Τσίπρας μπήκε στην ΚΝΕ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα χρόνια που κατέρρεε η ΕΣΣΔ. Τούτο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του ανδρός. Αν ήταν επιχειρηματίας, θα ήταν σαν να άνοιγε αντιπροσωπεία της Kodak, π.χ., τη χρονιά που η εταιρεία χρεοκοπούσε.

Ο κ. Τσίπρας αγνοεί βασικά πράγματα της οικονομίας. Αγνοεί πως, για να έχουν δουλειά οι άνθρωποι χωρίς καταθέσεις, πρέπει να

Αν έμπαινε κοριός και αλλού;

 

Για να δούμε την λίγο πιο μεγάλη εικόνα. Η ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις εμπλοκές έντεκα πολιτικών προσώπων, βουλευτών και υπουργών, είναι η αποκάλυψη μιας κρυφής αλλά πασίγνωστης αλήθειας. Αλλά και μερικής αλήθειας. Για τους περίπου 500.000 αγρότες που έχει η χώρα, το πολιτικό σύστημα βρέθηκε να τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Και να εξηγεί τα ανεξήγητα.

Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο ποιοι μιλούσαν με ποιους και για ποιον λόγο. Το ενδιαφέρον είναι το μέγεθος της κοινωνικής ομάδας που αφορά η υπόθεση. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι, σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, αρκούν για να προκαλέσουν πολιτικό σεισμό. Να ανοίξουν τη συζήτηση περί ευθυνών, να φτάσουν μέχρι τη Βουλή, να απειλήσουν καριέρες.

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα απλό και ταυτόχρονα εκρηκτικό ερώτημα. Τι θα συνέβαινε αν η εισαγγελία είχε αποφασίσει να παγιδεύσει τα τηλέφωνα ενός άλλου πεδίου; Όχι του αγροτικού. Αλλά του συνταξιοδοτικού ή της πρόνοιας. Εκεί όπου δεν μιλάμε για

Ο πόλεμος αποκάλυψε την τουρκική «φούσκα»

Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν αποκάλυψε τις στρατιωτικές αδυναμίες της Τουρκίας ενώ εξέπληξε τη διεθνή κοινή γνώμη με τις δυνατότητες της Ελλάδας.

Αποκάλυψε πως η Τουρκία δεν διαθέτει στοιχειώδη αντιπυραυλική προστασία ενώ η Ελλάδα κατάφερε να προσφέρει προστασία από την Σαουδική Αραβία, την Ερυθρά Θάλασσα, την Ν.Α. Μεσόγειο μέχρι τα μισά Βαλκάνια.

Η Ελλάδα κατάφερε να στείλει στην Κύπρο σε 24 ώρες δύο φρεγάτες ενώ σε λίγες ώρες 4 F-16, την ώρα που μεσαίες δυνάμεις όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία χρειάστηκαν αρκετές μέρες. Στη Σαουδική Αραβία η ελληνική συστοιχία των patriot κατέρριψε ιρανικό πύραυλο και drone που κατευθυνόταν στα διυλιστήρια. Μετά την επιτυχία και άλλες χώρες του Κόλπου ζητάνε να διευρύνουν τις αμοιβαίες αμυντικές συνεργασίες με τη χώρα μας.

Η Τουρκία με στρατιωτική παρουσία σε τρεις ηπείρους από πρωταγωνιστής των εξελίξεων έχει μείνει παρατηρητής που ζητάει από τους συμμάχους να καλύψουν τον εναέριο χώρος της από προσβολές.

Χωρίς σύγχρονη αποτελεσματική αντιπυραυλική και αντιαεροπορική άμυνα τα αεροπλανοφόρα, ολόκληρος ο τουρκικός στόλος, τα αεροδρόμια καθώς οι

Ο αναμάρτητος (στο ρουσφέτι) πρώτος τον λίθον βαλέτω... και έρχεται και Πάσχα

Πριν από περίπου έναν μήνα, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος του Κόλπου Νο2 και βγήκαν οι πρώτες μετρήσεις, η δημοτικότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά και τα βασικά ποιοτικά στοιχεία κυρίως γύρω από τον ίδιο έκαναν ένα μεγάλο άλμα

Η Ν.Δ., σύμφωνα με τις έρευνες, ξαναγύρισε σε ποσοστά που εν καιρώ εκλογών, πόλωσης και συσπείρωσης παρέπεμπαν στην αυτοδυναμία, δηλαδή 34%-35%.

Λίγες ημέρες μετά, εμφανίστηκε η υπόθεση των υποκλοπών εξαιτίας μιας βαριάς καταδικαστικής απόφασης που εξόργισε τον προμηθευτή παράνομου λογισμικού εν Ελλάδι, ο οποίος άρχισε τις «προειδοποιητικές βολές», ισχυριζόμενος ότι, πρώτον, δεν μετείχε στις παράνομες παρακολουθήσεις και, δεύτερον, ότι εκείνος πούλησε την «πραμάτεια» του στο κράτος και όχι σε ιδιώτες, άρα είναι αθώος.

Από την προηγούμενη Τετάρτη ήρθε το δεύτερο χτύπημα στην κυβέρνηση, πολύ πιο απτό και ξεκάθαρο, από μια δεύτερη δικογραφία που διαβίβασε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Εν πολλοίς αναμενόμενη εδώ και έξι μήνες, αλλά πιο γεμάτη με ονόματα υπουργών και βουλευτών που βασικά ζητούσαν κι έπαιρναν από τη διοίκηση του Οργανισμού χάρες και ρουσφέτια για

Κόμμα

 

Κανείς δεν αμφέβαλλε εδώ και κάποιο διάστημα ότι η Καρυστιανού διεκδικούσε ρόλο στα δημόσια πράγματα. Θεμιτό. Και δικαίωμά της.

Τελικά εξήγγειλε τη δημιουργία κόμματος.

Πράγματα που συμβαίνουν. Πολλές φορές ένα ισχυρό συναισθηματικό σοκ μεταβάλλει σε πολλούς ανθρώπους την ψυχοσύνθεση και την αυτογνωσία.

Και άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς, όλοι κάπως μπαίνουν στην πολιτική. Σε δημοκρατία ζούμε.

Η κυρία Καρυστιανού ξεκίνησε ως μητέρα ενός θύματος των Τεμπών. Ανέλαβε την εκπροσώπηση και άλλων γονέων, συγγενών ή κηδεμόνων.

Και εύλογα διεκδικούσε μία κατά την άποψή της «αλήθεια» (την οποία ουδείς έκρυβε) και μια δικής της αντίληψης «δικαιοσύνη» (την οποία κανείς δεν προσπάθησε να στερήσει).

Το αντίθετο. Ολο αυτό όμως συγκρότησε ένα σοβαρό συγκινησιακό κεφάλαιο, το οποίο φάνηκε στις πολυπληθείς διαδηλώσεις προ δωδεκαμήνου.

Αν και μειούμενο τους επόμενους μήνες, το κύμα αυτό εκδηλώθηκε έντονα, ίσως υπερβολικά, και στις εικόνες από την έναρξη της δίκης των Τεμπών με το αίτημα ενός «σεβασμού» των θυμάτων ή των συγγενών του.

Έτσι υπηρετήθηκε σχεδόν εκ των πραγμάτων ένα

«Είναι εντολή της προέδρου. Θα περάσετε από επάνω»

Με ύφος υπηρεσιακό και ανέκφραστο η αστυνομικός που εκπροσωπούσε την Ελληνική Πολιτεία έβαλε κάθε ταραξία στη θέση του. Στεκόταν στην είσοδο του χώρου όπου διεξαγόταν η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών και επέτρεπε ή δεν επέτρεπε την πρόσβαση, σύμφωνα με τις εντολές που είχε πάρει. Το αποτέλεσμα; Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Η αστυνομικός εκπροσωπεί την Ελλάδα που θέλει ο κάθε λογικός και νομιμόφρων πολίτης. Η άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα του μπάχαλου, ηττήθηκε. Η δίκη άρχισε και θα συνεχιστεί διότι αυτό απαιτεί το δημοκρατικό μας πολίτευμα. 

Σήμερα αποδείχθηκε πώς η Πολιτεία μπορεί να ανταπεξέλθει σε εξαιρετικές καταστάσεις - και η συγκεκριμένη δίκη αποτελεί μια εξαιρετική κατάσταση. Γιατί; Διότι σημαντικοί παράγοντές της είχαν συμφέρον να μη διεξαχθεί. Οι λόγοι έχουν αναπτυχθεί επαρκώς. Συνεπώς το κρίσιμο ερώτημα ήταν πώς θα αντιδράσει η συντεταγμένη Πολιτεία. Και είδαμε πώς αντέδρασε στην άψογη, αποφασιστική και αποτελεσματική συμπεριφορά της συγκεκριμένης αστυνομικού. 

Είχε πολύ σαφείς εντολές και τις τήρησε μέχρι κεραίας, παρά τις

Νίκος Ανδρουλάκης, με κανέναν

Η συνεδριακή δέσμευση που «απαγορεύει» κάθε μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία («όποιος κι αν είναι επικεφαλής») δεν ήταν η καλύτερη ιδέα που είχε ο Νίκος Ανδρουλάκης, για έναν απλό λόγο: εκ των πραγμάτων πλέον η χώρα δεν θα ζητήσει τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ για να κυβερνηθεί.

Και το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μεταμορφωθεί, με δική του πρωτοβουλία, σε κόμμα διαμαρτυρίας. Είναι σαν να αποδέχεται ότι αδυνατεί να διαμορφώσει μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Όταν δηλώνεις μόνο με ποιoν ΔΕΝ θέλεις να πας, λειτουργείς ως συμπληρωματικός και όχι ως εναλλακτικός πόλος εξουσίας, ως ομάδα διαμαρτυρίας και όχι ως πολιτικό κόμμα.
Πολλοί επισημαίνουν ότι υπάρχει επίσης ο κίνδυνος ο κόσμος του Κέντρου και των ανένταχτων, που παλιά ψήφισε Μητσοτάκη, και ενδεχομένως να στρέφονταν προς το ΠΑΣΟΚ, τώρα να μην το κάνει. Διότι το ΠΑΣΟΚ από μόνο του δήλωσε, μέσω του Συνεδρίου, ότι θα προκαλέσει ακυβερνησία και αστάθεια. Και για τον κανονικό κεντρώο ψηφοφόρο όχι μόνο μοιάζει άκαιρη αυτή η σπουδή με ποιoν ΔΕΝ θα συνεργαστεί, αλλά πολλοί σκέφτονται μήπως το ΠΑΣΟΚ φλερτάρει με την αυταπάτη ότι μπορεί να εκλεγεί αυτοδύναμο ή πρώτο («με μια ψήφο διαφορά»), ή σε κάθε περίπτωση να έχει πάνω από 25% για να σχηματίσει κυβέρνηση. Αυτές οι εικασίες δεν οδηγούν σε μια

«Να διαλυθούν ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά»

Αυτό το πρωτοφανές ζήτησε ο στενός συνεργάτης του Α. Τσίπρα, ο κ. Γιώργος Βασιλειάδης. Δε θυμάμαι να υπάρχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι: Και γιατί να διαλυθούν; Για να εμφανιστεί ο ηγεμόνας Τσίπρας που θα ενώσει τον χώρο. Αυτή η απαίτηση αποκαλύπτει και τις δυσκολίες του εγχειρήματος του πρώην πρωθυπουργού να επιστρέψει δριμύτερος και από θέση ισχύος στην κεντρική πολιτική σκηνή. Διότι αυτό που θα μετρήσει - όπως έχει γραφεί κατά κόρον –είναι αν θα καταφέρει να κατακτήσει τη θέση του ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τον τρίτο δεν το υπολογίζει κανένας. 

Και ο Α. Τσίπρας θέλει να παίξει εκ του ασφαλούς και χωρίς πρόσθετα ρίσκα. Γνωρίζει πως ακόμα και αυτό το 1% της Νέας Αριστεράς μπορεί να καθορίσει τη μοίρα του και επιδιώκει να το απορροφήσει δια της εξαλείψεως. Επίσης με την αυτόνομη παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ - με τις όποιες δυνάμεις του - το κυνήγι της δεύτερης θέσης είναι άπιαστο όνειρο. Τι του απομένει; Να ζητήσει, με το θράσος που του περισσεύει, να διαλυθούν αυτά τα δύο κόμματα για να πετύχει αυτός τον στόχο του. Δεν του αρκούν οι προσχωρήσεις στελεχών, θέλει την πλήρη διάλυση και πιθανόν και την

Ο πόνος στον αγκώνα και ο καρκίνος

Σ’ αυτό το συνέδριο, συζήτησαν καθόλου τους λόγους για τους οποίους το 50% των ψηφοφόρων του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, δεν θεωρεί τον Ανδρουλάκη κατάλληλο για πρωθυπουργό; Όχι, το έβαλαν κάτω από το χαλί. Μήπως αναρωτήθηκαν από βήματος συνεδρίου, γιατί στην πρωθυπουργική καταλληλότητα ο Νίκος κινείται στο γλίσχρο 5% και πώς θα αντιστρέψουν αυτή την καταστροφική αρχηγική εικόνα; Ούτε αυτό. Μα τότε τι κουβέντιαζαν τρεις ολόκληρες μέρες;

Δηλώνουν ότι θέλουν να εκφράσουν πολιτικά το 70% του εκλογικού σώματος που θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης από την πρωθυπουργία, αλλά παραδόξως δεν δίνουν σημασία στο 95% του ίδιου κόσμου που δηλώνει ότι δεν προορίζει τον Ανδρουλάκη για την θέση του Κυριάκου. Εντάξει, τους αριθμούς πάντα τους διαβάζουμε όπως μας συμφέρει, αλλά οι αριθμοί – ξέρετε – εκδικούνται. Την κρίσιμη εκλογική στιγμή, δραπετεύουν μόνοι τους κάτω από το χαλί όπου είναι καταχωνιασμένοι και σκάνε μύτη μέσα στους φακέλους της κάλπης.

Συζήτησαν μήπως τους λόγους για τους οποίους οι προτάσεις τους για τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, περνάνε στο ντούκου; Γιατί προτείνουν διάφορα πράγματα, όμως δεν τους ακούει κανείς; Όχι, ξέχασαν να το κουβεντιάσουν κι αυτό ή το παρέλειψαν. Και μη μου πουν ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έχει απήχηση, διότι βαυκαλίζονται. Κανένας, δεν ξέρει καμιά τους πρόταση. Ακόμα κι αυτές που κατά καιρούς είχαν

Έρχεται μπόρα αγνώστου έντασης

Ο πόλεμος στον περσικό φέρνει άσχημα μαντάτα στην Οικονομία. Πόσο άσχημα δεν το ξέρουμε ακόμη. Εξαρτάται από τη διάρκεια και την έκβαση του πολέμου. Σε κάθε περίπτωση η κατάσταση αναμένεται να είναι από δύσκολη ως πολύ δύσκολη. Για την Ελλάδα τα πράγματα έχουν έναν επιπλέον «άγνωστο χ», την πορεία του τουρισμού. Ο τουρισμός μπορεί να πατώσει, αλλά μπορεί και να κερδίσει νέους πελάτες από τις αγορές που θα έχουν πληγεί. Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις. Πέραν μιας! Η ακρίβεια θα κτυπήσει έτσι ή αλλιώς κόκκινο. Δεν ξέρουμε πόσο πιο πέρα από το κόκκινο…

Για τα μέτρα που ανακοίνωσαν οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη να μην το συζητήσουμε καλύτερα. Ασπιρίνες για την μεγάλη επιδημία που έρχεται. Κινήσεις εντυπωσιασμού χωρίς ουσιαστικό αποτύπωμα στις κοινωνίες. Ακόμη και ο σούπερ σταρ της αριστεράς στην Ισπανία ανακοίνωσε μείωση του ΦΠΑ, ο οποίος ακόμη και μετά από την μείωση είναι υψηλότερος απ’ αυτόν της Ελλάδας! Αυτό μπορούσε; Αυτό ήταν. Για τα σπουδαία και τα μεγαλύτερα θα χρειαστεί ένα νέο πακέτο σαν αυτό του Ταμείου Ανάκαμψης. Θα έρθει; Και πώς; Θα καταφύγει η Ευρώπη στη λύση του ευρωομόλογου; Κάπως πρέπει να βρει τα χρήματα.

Η Ευρώπη που δεν έχει σκεφτεί μέχρι σήμερα τι θα της

Η Καρυστιανού τώρα και Κολοκοτρώνης

Και χίλια άτομα να χωρούσε η αίθουσα των δικαστηρίων Λάρισας και υπόδειγμα οργάνωσης να ήταν η δίκη για τα Τέμπη, κάποιοι θα έστηναν σόου, όπως κάνουν εδώ και τρία χρόνια.

Στο μεταξύ, πρόκειται για μια αίθουσα 460 θέσεων, μεγαλύτερη από αυτή του Εφετείου Αθηνών όπου έγινε η δίκη για τη Χρυσή Αυγή. Ακόμη και η δίκη για τους 120 νεκρούς στο Μάτι μπόρεσε να γίνει σε μικρότερη αίθουσα στην Αθήνα. Φώναξε τότε κανείς, έγιναν έκτροπα, απειλήθηκαν δικαστές; Όχι βέβαια. Με 120 νεκρούς, 180 εγκαυματίες και δεκάδες δικηγόρους δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Δεν είχαν ακουστεί ούτε βαρύγδουπες δηλώσεις για την αίθουσα, ούτε είχε ζητηθεί η παραίτηση του υπουργού Δικαιοσύνης. Εξάλλου οι δίκες δεν γίνονται σε γήπεδα ώστε να μπορεί να οχλαγωγεί η εξέδρα ή να τρομοκρατεί το δικαστικό σώμα. Ούτε οι δίκες γίνονται για να μπουκάρουν συλλογικότητες, ΜΚΟ, Εργατικά Κέντρα, νεολαίες κομμάτων, δημοσιογράφοι χωρίς πιστοποίηση, φιλόδοξοι δικηγόροι, πολιτικάντηδες και πραγματογνώμονες, όπως στην αίθουσα του Εφετείου Λάρισας.
Η συγκεκριμένη δίκη έχει αποκτήσει για κάποιους χαρακτήρα προεκλογικής συγκέντρωσης. Τα Τέμπη έχουν, με αυτά θα πορευθούν στην αντιπολίτευση. Η Κωνσταντοπούλου μέχρι και τον γηραιό μπαμπά της κουβάλησε στη Λάρισα για να χαρακτηρίσει την αίθουσα «σταύλο» και να κάνει υπαινιγμούς για το

Πώς λέγεται ο σταθμάρχης, είπαμε;

Μην τρελαίνεστε με την φασαρία για την αίθουσα. Σε μια βδομάδα αυτή η βαβούρα θα χει ξεχαστεί. Δεν θα την θυμούνται ούτε αυτοί που σήμερα διατείνονται ότι (επί τούτου) τους στρίμωξε εκεί μέσα ο Φλωρίδης, ούτε εκείνοι που λένε ότι και στο Μπάκιγχαμ να είχαν βάλει την Κωνσταντοπούλου με την Καρυστιανού, εκείνες θα διαμαρτύρονταν. Μην το ψάχνετε αναγνώστες μου, το 60%-40% του δημοψηφίσματος του 2015 ζει και βασιλεύει. Απλώς το 40% έχει αρχηγό και μια σχετικά συμπαγή μάζα λογικών ανθρώπων, ενώ το 60% έχει δέκα αρχηγίσκους κι έναν συρφετό ανίκανο να σκεφτεί και να δράσει ενιαία. Αυτό μας σώζει.

Μίλησα αυτές τις μέρες με φυσιολογικά σκεπτόμενους ανθρώπους, που θορυβημένοι από την τηλεοπτική εικόνα της πρώτης μέρας, είπαν αγανακτισμένοι. «Μα είναι δυνατόν να μην τα χει προβλέψει αυτά η κυβέρνηση; Να μην μπορεί να βρει μια αίθουσα; Χάνει το δίκιο της έτσι». Δεν ανησυχώ γι αυτούς, διότι διαθέτουν ικανό περίσσευμα μυαλού ώστε στην συνέχεια να κρίνουν την ουσία απόδοσης δικαιοσύνης, κι όχι να παρασύρονται από ουρλιαχτά και αναθέματα που θα επανέρχονται διαρκώς στις οθόνες μας ως τηλεοπτική λούπα.

Μην κοροϊδευόμαστε αγαπητοί μου, αυτοί που εφηύραν και διακίνησαν τα ξυλόλια, τα παράνομα φορτία του λαθρεμπορίου και τα κομπογιαννίτικα πειράματα με τα έλαια σιλικόνης, συνεχίζουν να

«Αγανακτισμένοι» στο Σύνταγμα, «αγανακτισμένοι» και στη Λάρισα

Υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες οι μονίμως θυμωμένοι. Αυτοί που μαλώνουν με όλους και πρώτα - πρώτα με τον εαυτό τους. Είναι μια χωριστή κατηγορία, με πολλαπλές πολιτικές εκφράσεις. Συνήθως όλοι αυτοί στις εκλογές κάθονται στο σπίτι τους. Στην Ελλάδα μας προέκυψαν οι αγανακτισμένοι κατά του πρώτου μνημονίου καθώς είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται και τη ζωή τους να γίνεται πιο δύσκολη. Η αγανάκτησή τους ήταν αυθόρμητη, γι αυτό και δεν έβαλα εισαγωγικά. 

Πολύ γρήγορα όμως επέπεσαν επάνω τους οι καθοδηγητές σύμπασας της Αριστεράς και οι Χρυσαυγίτες, καθώς τα δύο άκρα δεν μπορούσαν να μην εκμεταλλευτούν πολιτικά ένα τόσο μεγάλο πλήθος. Έκτοτε η «αγανάκτηση» έγινε ένα εμπόρευμα που διακινούν οι επιτήδειοι σε κάθε περίπτωση. Έτσι εμφανίστηκαν οι επαγγελματίες «αγανακτισμένοι» που περιφέρουν την πραμάτεια τους όπου υπάρχει πόνος, πρόσφορος για πολιτική εκμετάλλευση. 

Φυσικά η τραγωδία στο Μάτι με τους 106 νεκρούς δεν άγγιξε τους «αγανακτισμένους» διότι συνέβη με κυβέρνηση της Αριστεράς. Τότε έλεγαν πως «στο μυαλό μας πάντα φταίει ο άλλος, ποτέ εμείς». Ήταν επόμενο, με τέτοια προσέγγιση, η «αγανάκτηση» να κατασταλεί, να μην εκδηλωθεί, ακόμα και στη δίκη των υπευθύνων. Δεν εμφανίστηκε ο πληθωρικός Κουτσούμπας με την κουστωδία του ούτε οι Ρουβίκωνες, ούτε οι φοιτητικοί σύλλογοι έξω από το δικαστήριο. 

Προχθές στη δίκη της Λάρισας το κλίμα ήταν

Η επιστροφή στον πρώτο-πρώτο άντρα

 

Ως γνωστόν, η Θεοδώρα Τζάκρη έχει ένα απίθανο ρεκόρ. Είναι η μόνη φανατικά αντιμνημονιακή βουλευτίνα που έχει ψηφίσει και τα τρία μνημόνια. Στα 22 χρόνια της Κοινοβουλευτικής παρουσίας (από το 2004 ως σήμερα), έχει αλλάξει τρία κόμματα (συν μια περίοδο στους ανεξάρτητους), ενώ έχει χριστεί μια φορά κοινοβουλευτική εκπρόσωπος, μια φορά υπαρχηγός κόμματος και δυο φορές υφυπουργός. Ίσως δεν τον λες πολιτικό θρίαμβο, αλλά δεν είναι και άσχημος απολογισμός για μια διακεκαυμένη εικοσαετία που έφαγε εκατοντάδες εμπειρότατους πολιτικούς κι έφτυσε τα κοκαλάκια τους.

Μνημειώδης πολιτική της ατάκα, το «σύντροφοι, τον ήπιαμε». Το είπε στο εμβρόντητο ακροατήριο της εκλογικής της περιφέρειας, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Τώρα όλα δείχνουν ότι ετοιμάζεται να επιστρέψει ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Καμία έκπληξη. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία είναι, που αφού κάνει τρεις γάμους και πάρει τρία διαζύγια, ξαναγυρίζει στον πρώτο της άντρα και τον ξαναπαντρεύεται. Σιγά τα λάχανα.

Το θέμα δεν είναι τι θα κάνει η Θεοδώρα, αλλά τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ. Εκείνη ξεκίνησε με τον Γιώργο, ήταν αναφανδόν υπέρ της σύμπραξης Σαμαρά - Βενιζέλου, μετά τους κατήγγειλε και πήγε στον Τσίπρα, μετά κατάγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ και πήγε στον Κασσελάκη και τώρα ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τον Στέφανο και να ξαναγυρίσει στη Χαριλάου Τρικούπη του Νίκου. Πρόκειται –για να το πω ευγενικά- για τον ορισμό της πολιτικής ευελιξίας. Σε κινέζικο τσίρκο να δούλευε, λιγότερες σχοινοβασίες θα είχε κάνει.

Όλες οι πληροφορίες συνηγορούν ότι

Μας περνάνε για ηλίθιους

 

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ωρύονται για την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο του Κόλπου, επειδή η ελληνική πυροβολαρχία Patriot, η οποία έχει αποσπαστεί στη Σαουδική Αραβία βάσει αμυντικής συμφωνίας για την κάλυψη αναγκών προστασίας κρίσιμων εγκαταστάσεων, κατέρριψε δύο ιρανικούς πυραύλους που κατευθύνονταν προς αυτές.

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, Νέα Αριστερά, Νίκη και Πλεύση Ελευθερίας κατήγγειλαν την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, ζητώντας την επιστροφή της πυροβολαρχίας και του προσωπικού.

Μας περνούν για ηλίθιους ή απλώς έχουν χάσει κάθε μέτρο υποκρισίας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε την ανάκληση της πυροβολαρχίας και την επιστροφή των στρατιωτικών, κατηγορώντας την κυβέρνηση για εμπλοκή στον πόλεμο.

Το ΚΚΕ χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας ως ομολογία συμμετοχής στον πόλεμο και κάλεσε σε λαϊκή κινητοποίηση για την ανάκληση της πυροβολαρχίας.

Ο Αλέξης Χαρίτσης ζήτησε την παρουσία του

Αυτοδυναμία; Μπορεί

Φύρδην μίγδην οι λιλιπούτειοι κληρονόμοι του γίγαντα Ανδρέα Παπανδρέου

Το κόμμα το έστειλαν στη Β’ Εθνική. Ισως και πιο κάτω. Εκτός ελέγχου η μονομαχία του Χάρη Δούκα με το κοπέλι τον Νικόλα. Εδώ που τα λέμε, ο (ανύπαρκτος) δήμαρχος Αθήνας έχει τα δίκια του. Σου λέει, μα τι είδους διεύρυνση είναι αυτή! Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης; Μπας και «διεύρυνση» όλα αυτά τα ανεμομαζώματα και διαβολοσκορπίσματα; Δηλαδή, καλοδεχούμενος κάθε άστεγος και περαστικός που μας χτυπάει την πόρτα;

Στην προσεχή σύναξη της πράσινης παράταξης που την ονομάζουν «συνέδριο», διόλου απίθανο να επιχειρηθεί διαγραφή του Δούκα. Ε, τότε το μπάχαλο θα βαρέσει κόκκινο.

Από την άλλη, οι σύντροφοι του Περισσού. Οι οποίοι πλαγίως στηρίζουν τους χιτλερικούς μουλάδες του Ιράν. Η τρέλα δεν έχει τελειωμό. Πάντα εναντίον ΗΠΑ. Ακόμα και η πορδή του Τραμπ είναι ιμπεριαλιστική. Φανταστείτε το διαπιστωμένο μακελειό. Οι ρασοφόροι και γενειοφόροι χιτλερίσκοι του Ιράν είχαν φροντίσει να εκτελέσουν και να αφανίσουν κάθε κομμουνιστικό ίχνος από αυτή τη δύσμοιρη περιοχή. Ομως ο Περισσός τούς στηρίζει. Ρε συντρόφια, τουλάχιστον να τηρούσατε κάποιες αποστάσεις.

Τίποτα εκείνοι. Θα πρότεινα να επισκεφτούν την Τεχεράνη. Με την κομμουνιστική τους ταυτότητα!

Οι ταχαριστεροί του ξεπουπουλιασμένου ΣΥΡΙΖΑ σε κατάσταση ολοκληρωτικής συγχύσεως. Τι είχες μπαρμπα- Σωκράτη, τι είχα