Μητσοτάκης, Σαμαράς, Καραμανλής

 

Έχει ενδιαφέρον εν όψει εκλογών, αλλά και ολίγον ευρύτερα ιστορικά και κοινωνιολογικά, αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους μήνες (μπορεί και χρόνο) στη Νέα Δημοκρατία με τους δύο πρώην αρχηγούς της και πρώην πρωθυπουργούς

Ο μεν ένας, ο Κώστας Καραμανλής, έπειτα από ένα τεράστιο διάστημα πλήρους αφωνίας ενώ η χώρα βούλιαζε στα μνημόνια και στη «Συριζίλα» από το 2015 δεν έβγαζε λέξη. Μιλιά. Είπε μόνο στο δημοψήφισμα ότι είναι υπέρ του ΝΑΙ και μάλλον έκανε και κακό στους φιλοευρωπαϊστές. Ο δε άλλος, ο Αντώνης Σαμαράς, υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Μητσοτάκη σε όλα του, είχε τακτική επικοινωνία μέσω τρίτου προσώπου και στενού συνεργάτη του Μητσοτάκη έως το 2022 και σιγά-σιγά αποκόπηκε, για να φτάσει σήμερα στην προετοιμασία κόμματος ειδικού σκοπού με θέμα «να ρίξω τον Μητσοτάκη και τι στον κόσμο».
Δεν ξέρω πολλά από ψυχολογία, ούτε και όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν για να δημιουργηθεί μια κανονική βεντέτα του Μητσοτάκη με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Λένε για τον Σαμαρά ότι το 2019 ο Μητσοτάκης, ενώ του είχε τάξει να τον κάνει επίτροπο της χώρας στην Ε.Ε., τελευταία ώρα δεν το έκανε και έβαλε τον Σχοινά.
Λένε επίσης -και αυτό το βρίσκω λογικό ως επιχείρημα- ότι έπρεπε ο νυν πρωθυπουργός να «βλέπει» έστω και για λόγους πολιτικής και ηθικής τάξεως τους πρώην. «Τι του κόστιζε, βρε αδελφέ, μία φορά το τρίμηνο να τρώνε και να τα λένε δημοσίως στο Μαξίμου ή ιδιωτικώς στο σπίτι του;», ακούω από πολλούς πολιτικούς και μη

Ο «γονυκλινής» Φάμελλος, ο αντιρρησίας Πολάκης, και οι αεροβάτες της ΕΛΑΣ

Το σαιξπηρικό ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει», ταλανίζει σε πολιτική επανέκδοση, οπαδούς και αξιωματούχους του ΣΥΡΙΖΑ: Να υπάρχει το κόμμα ή να μην υπάρχει;

Περίπου τρεις στους δέκα ψηφοφόρους, απαντούν «ναι», αφού προφανώς διατηρούν την αριστερή τους συνείδησης αλώβητη από την φιλοδοξία της εξουσίας (από την οποία ούτως ή άλλως δεν έχουν λαμβάνειν. Η εξουσία πάντα είναι πλουσιοπάροχη μόνο για τους αξιωματούχους και τους ανθρώπους των αρχηγών).

Μαζί τους συμφωνούν, για άλλους λόγους και στελέχη που ούτως ή άλλως θα βρεθούν εκτός νυμφώνος της ΕΛΑΣ.

Ο Παύλος Πολάκης, εις εξ αυτών, προτίθεται να θέσει θέμα αρχηγού στην επόμενη συνεδρίασης της Κ.Ε. αφού θα έχει εκπνεύσει (έχει ήδη εκπνεύσει) η δεκαήμερη διορία που έδωσε στον Σωκράτη Φάμελλο, να φέρει συμφωνία με τον Τσίπρα, αφού είναι προσηλωμένος στη λογική της «συμπόρευσης».

Όπως έχει δηλώσει ο «αψύς» (επίθετο που του φιλοτέχνησε ο Τσίπρας που τώρα δεν τον καταδέχεται): «Ή υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στο κόμμα του κυρίου Τσίπρα και στην ηγετική ομάδα γύρω από τον κύριο Φάμελλο, ή είναι μια τρομερή επίδειξη πολιτικής υποταγής σε μια προσπάθεια να σε ελεήσουν και να σε δεχτούν αύριο μεθαύριο στα ψηφοδέλτια» (εμφατικά τους αποκαλεί «κυρίους» όχι «συντρόφους»).

Και συνεχίζει λογικά (ναι ο Πολάκης μπορεί να είναι ορθολογικός όταν τον συμφέρει):

Πώς θα αντέξουμε εννιά μήνες προεκλογική περίοδο

 Ο πειρασμός των πρόωρων εκλογών είναι διαχρονικός στην ελληνική πολιτική ζωή. Ειδικά επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη κάθε φορά που η συγκυρία έμοιαζε ευνοϊκή, οι δικοί του τον συμβούλευαν να πάει «αιφνιδιαστικά» στις κάλπες. Δύο φορές ως σήμερα ο πρωθυπουργός έχει αποκρούσει το ενδεχόμενο, καλλιεργώντας έτσι ένα θεσμικό προφίλ. Το ζήτημα είναι αν θα αντισταθεί και αυτή τη φορά ή αν θα υποκύψει.
Η χώρα έχει μπει στο μεταξύ σε μια οιονεί προεκλογική περίοδο και κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει με σιγουριά αν οι εκλογές θα γίνουν τον προσεχή Οκτώβριο ή με το νέο έτος. Όσο κι αν ο πρωθυπουργός επιμένει για «εκλογές την άνοιξη με φουτεράκι», σημασία έχει ότι οι περισσότεροι τις περιμένουν νωρίτερα, το σύστημα βρίσκεται σε αναβρασμό και όλοι μαζί ζούμε σε μια αχρείαστη αβεβαιότητα.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι άρχισε ήδη η πιο αφόρητη και αντιπαραγωγική περίοδος της παροχολογίας, του λαϊκισμού και της προεκλογικής ασυναρτησίας. Η αντιπολίτευση έχει φτάσει τα όρια του παραλογισμού: Ένας Αριστερός καλλιτέχνης αποκάλεσε τον Τσίπρα «Τζοκόντα», νομίζοντας ότι έτσι τον εξυψώνει. Άλλος Αριστερός λέει, αντίθετα, τον Τσίπρα φεουδάρχη ηγεμόνα σε ΙΧ κόμμα με υποτακτικούς που τον προσκυνάνε. Δικηγόρος της Καρυστιανού δηλώνει ότι δεν αποκλείει να πάρουν αυτοδυναμία και να κυβερνήσουν. Ένας τέως ΠΑΣΟΚ και νυν ΕΛΑΣίτης θέλει να

Καταργούμε τη φτώχεια με ένα νόμο, με ένα άρθρο

Η λύση είναι απλή και δεν τη σκέφτηκε κανένας. Μειώνουμε τις τιμές και αυξάνουμε τους μισθούς. Άρα, φτώχεια τέλος στην Ελλάδα. Είναι γνωστό πως το συνταγολόγιο καταπολέμησης της φτώχειας είναι πολύ πλούσιο και ευρηματικό. Από το σύνθημα «αυξήσεις, αυξήσεις και όχι απολύσεις» ως την πλειοδοσία παροχών, έχει μεσολαβήσει μια χρεοκοπία που σημαίνει κάτι πολύ απλό: το λεφτόδεντρο έχει βαθιές τις ρίζες του στην ελληνική κοινωνία. Το φύτεψαν, το πότιζαν και το περιποιούνταν τα δύο μεγάλα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και από κοντά σύμπασα η Αριστερά.

Σήμερα, η μεν Νέα Δημοκρατία παλεύει να βάλει σε μια τάξη την Οικονομία και κάπως τα καταφέρνει, το ΠΑΣΟΚ θυμάται τον παλιό καλό του εαυτό και η Αριστερά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και από κοντά οι Νέες Πολιτικές Δυνάμεις που ουδεμία σχέση έχουν με το ΚΟΔΗΣΟ, για τους παλιότερους. Κινούνται στον αστερισμό του ρουβλίου. 

Βρισκόμαστε περίπου 10 μήνες πριν από τις εκλογές και ο αγώνας της παροχολογίας ήδη άρχισε. Ο Νίκος μας κάτι υποσχέθηκε και αμέσως μετά ήρθε ο Ριμπράντης ή Τζοκόντας και πλειοδότησε, αφήνοντας τον Νικόλα μας παξιμάδι, που λένε. Την επόμενη φορά αυτό που θα υποσχεθεί θα πρέπει να είναι άνευ ανταγωνισμού, καθώς ο Τζοκόντας καραδοκεί. 

Στη σκηνή έχει ανέβει και η μικρή Μαρία μας που είναι

Αργά για δάκρυα

Μια χαρά το είπε ο Αλέξης. «Σε λίγα εικοσιτετράωρα γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση». Βούτυρο στο ψωμί του οι συνεχιζόμενες μετρήσεις, με τις οποίες παγιοποιείται η πεποίθηση ότι είναι δεύτερος. Διότι αυτά τα δημοσκοπικά ποσοστά, αν επιβεβαιωθούν από τις κάλπες του ’27, θα κάνουν πράγματι τον Τσίπρα διεκδικητή της εξουσίας το 2031. Aυτή είναι βέβαια η επιδίωξη του, το ξέρει κι η Κουτσή Μαρία. Τα περί εξουσίας το ’27 είναι μπουρδολογίες που πρέπει να λέγονται κι ας μην τις πιστεύει ούτε η Περιστέρα.

Ο Ανδρουλάκης να τα βλέπει. Όπως πάει το πράγμα, από τους τρεις (Μητσοτάκη, Τσίπρα και αυτόν), μόνο ο Νίκος θα είναι σπίτι του την δεκαετία του ’30, οι άλλοι δυο θα συνεχίσουν να βρίσκονται στο πολιτικό παιχνίδι. Ο ένας ως πρωθυπουργός (αυτοδύναμος ή συμμαχικός) κι ο άλλος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνο ο Νίκος θα τους κοιτάζει εκ του μακρόθεν και άπραγος, έχοντας μάλιστα κληροδοτήσει στον διάδοχό του ένα κόμμα σε κακή κατάσταση.

Διότι η παγίωση της πεποίθησης ότι βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη είναι ο Τσίπρας, θα οδηγήσει ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ κι ένα άλλο κομμάτι στην ΝΔ. Πάνω από τους μισούς σημερινούς ΠΑΣΟΚους, μη βλέποντας προοπτική εξουσίας με το κόμμα τους, θα λακίσουν. Όσοι είναι σκληροί αντιδεξιοί θα

Tα ορφανά του Τσίπρα, ένα λυπηρό θέαμα

Βρίσκω θλιβερό το θέαμα άλλοτε πανίσχυρα κυβερνητικά στελέχη και, υποτίθεται, μεγάλα κεφάλια της εποχής ΣΥΡΙΖΑ να περιμένουν σήμερα σαν ορφανά μπροστά από την κλειστή πόρτα της ΕΛΑΣ την άδεια εισόδου. Κάποιος τους παρομοίασε, επιτυχημένα, με τους μετανάστες της νήσου Έλις στην Αμερική του Μεσοπολέμου, εκεί όπου οι άνθρωποι στοιβάζονταν στις αποβάθρες και εξετάζονταν (εξονυχιστικά και εξευτελιστικά) πριν γίνουν δεκτοί στη γη της επαγγελίας.
Δεν απορώ για το τέλος τους, επηρεασμένη πιθανόν από το ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού «Στο χιλιοστό», που απογύμνωσε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από τα τελευταία της ψιμύθια. Εκπλήσσομαι με τον Αλέξη Τσίπρα που επανακάμπτει στην πολιτική, μετά την καταστροφική θητεία του 2015, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Και σκέφτομαι ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που πίστεψαν πως οι άνθρωποι αυτοί θα μας έσωζαν από το ναυάγιο της χρεοκοπίας. Ενώ σήμερα αποδεικνύονται οι ίδιοι ναυαγοί της πολιτικής.
Και, πράγματι, η αυλαία πέφτει με δραματικό τρόπο στον ΣΥΡΙΖΑ και στην αποκαλούμενη «πρώτη φορά Αριστερά». Οι άνθρωποι που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την ενοποίηση του «προοδευτικού χώρου» αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ενότητα ούτε στο ίδιο τους το κόμμα. Αυτοί που επίμονα και φανατικά φώναζαν για κοινή πορεία απέναντι στον κακό Μητσοτάκη έχουν γίνει χίλια κομμάτια. Ακόμη και η Νέα Αριστερά (η πιο ανούσια διάσπαση), όταν

Βαβέλ

 

Δεν ξέρω αν η αντιπολίτευση είναι «θίασος» ή «Βαβέλ». Δεν ξέρω αν αποτελούν «απειλή για τη δημοκρατία» ή αν θέλουν «να εξαντλήσουν τη χώρα», όπως τους κατηγόρησε ο Μητσοτάκης (10/6).

Υποψιάζομαι όμως ότι είναι η πιο αυτοκαταστροφική αντιπολίτευση που γνώρισε ποτέ η χώρα.

Δεν θα σταθώ στις κωμικές αφέλειες της κυρίας Καρυστιανού, ούτε στην τραγική άγνοιά της, το περιμέναμε.

Δεν νομίζω να είχε κανείς την ψευδαίσθηση ότι μία «κβαντική παιδίατρος» έκρυβε θησαυρούς στοιχειωδών γνώσεων για τη διπλωματία ή τα οικονομικά.

Δεν θα σταθώ ούτε στους συνεργάτες του Σαμαρά που ανακάλυψαν «οργανωμένο σχέδιο» εναντίον του πρώην πρωθυπουργού.

Συγγνώμη αλλά τι περίμεναν; Οτι θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς να την πέσει στον Μητσοτάκη και θα τον υποδεχτούν με ανθοδέσμες;

Από την άλλη όμως δεν περίμενα τέτοιο ξεκατίνιασμα στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε υποψιαζόμουν ποτέ ότι το ΠαΣοΚ θα προσφερθεί τόσο γενναιόδωρα να στηθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Και για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν πέσαμε ακριβώς από τα σύννεφα. Τους έβλεπες και καταλάβαινες ότι το τραβάει η ψυχή τους. Υπάρχει άλλωστε και μια ισχυρή αριστερή παράδοση ξεκατινιάσματος.

Αλλά ομολογώ ότι το ΠαΣοΚ ήταν έκπληξη. Δεν περίμενα τόση αφέλεια.

Πάνε πρώτα και ψηφίζουν την

Ο Τσίπρας νούμερο ένα και ο Τσίπρας νούμερο δύο

 

Ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε το πιο παράδοξο πολιτικό φαινόμενο της μεταπολεμικής Πολιτικής Ιστορίας της Ελλάδας.

Υπήρξε ο νεότερος, μόλις σε ηλικία 33 ετών, αρχηγός κόμματος. Υπήρξε, μετά τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη το 1865, ο δεύτερος σε ηλικία νεότερος πρωθυπουργός, σε ηλικία 41 ετών. Και υπήρξε το χαρακτηριστικότερο δείγμα πολιτικoύ διχασμού προσωπικότητας που γνώρισε ο τόπος. Ενός διχασμού προσωπικότητας που του επέτρεπε να μεταπηδά με ευκολία, ταχύτητα και χωρίς ενοχές από το ένα άκρο στο άλλο.

Μερικά μόνο από τα πάρα πολλά σχετικά παραδείγματα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές:

* Ο ηγέτης της υποτιθέμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς και αυτοχαρακτηριζόμενος «παιδί των καταλήψεων» σχημάτισε συγκυβέρνηση με τους ακροδεξιούς ΑΝ.ΕΛ. του Πάνου Καμμένου, το πρώτο στην Ευρώπη ακροαριστεροακροδεξιό συγκρότημα εξουσίας.

* Ο αντιμνημονιακότερος των αντιμνημονιακών πολιτικών στα χρόνια της κρίσης μεταβλήθηκε στον συνεπέστερο και αυστηρότερο εφαρμοστή των μνημονίων, ψήφισε μάλιστα και το τρίτο το δικό του, που κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε ίσως να είχε αποφευχθεί. Προηγουμένως είχε διενεργήσει το ανεκδιήγητο και προφανώς αντισυνταγματικό δημοψήφισμά του, τασσόμενος αναφανδόν υπέρ του ΟΧΙ και αμέσως μετά εφάρμοσε το ΝΑΙ, αγνοώντας την πλειοψηφία του 61%, που είχε ακολουθήσει την υπόδειξή του.

* Πρώτος απ’ όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες, που έως τότε κρατούσαν αποστάσεις, επισκέφτηκε τον

Χρειαζόμαστε στα σίγουρα ομαδική ψυχοθεραπεία

Η κυρία Καρυστιανού άρχισε, επιτέλους, να μιλάει κι αυτό είναι χρήσιμο. Ρωτήθηκε για την ακρίβεια, αλλά δεν μας είπε πώς θα ρίξουμε την τιμή του βερίκοκου. Η λύση κατά Μαρίας Ευαγγέλιο είναι ότι χρειάζεται να έχουμε πολιτική βούληση. Και ο κύριος Τάκης έχει από δαύτη, Μαρία, αλλά δεν! Μίλησε και για τα ελληνοτουρκικά και σημείωσε ότι πριν την συνάντηση (με τους Τουρκους) θα πρέπει να έχουμε κάνει πριν μία ψυχανάλυση των συνομιλητών μας. Σε αυτό με την ψυχανάλυση τείνω να συμφωνήσω. Σε ποιους χρειάζεται βρίσκεται η πιθανή διαφωνία…

Η κυρία Καρυστιανού συγκεντρώνει αυτήν τη στιγμή υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις και παλεύει στήθος με στήθος με το ΠΑΣΟΚ για την τρίτη θέση. Ορισμένες εκτιμήσεις, όμως, την θέλουν ακόμη υψηλότερα από το 10% - 12% που την βρίσκουν σήμερα οι ερευνητές. Κι αυτό διότι η Μαρία Καρυστιανού είναι η εκλεκτή ενός κοινού που δεν εκδηλώνεται στις δημοσκοπήσεις και το οποίο είχε στο παρελθόν κάνει την έκπληξη με την Νίκη, αλλά με τους ΑΝΕΛ. Θρησκευτικά σωματεία, παλαιοημερολογίτες και λοιποί «διαμεσολαβητές» της Θείας Παρουσίας στον κόσμο μας, έχουν το δικό τους κοινό και τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας και συμπεριφοράς.

Η κυρία Καρυστιανού δεν μας λέει αν είναι δεξιά ή αριστερή. Η αλήθεια είναι ότι

Εις σάρκα μίαν Μαρία Καρυστιανού και Κυριάκος Βελόπουλος;

 

Επιμέλεια: Νίκος Ταμπακόπουλος

Ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε το κόμμα να το ανακοινώσει λίγο πριν τις εκλογές. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα γίνουν, αλλά ο πρόεδρος Αντώνης ξέρει… Εκτός από τον στόχο να στερήσει από τη ΝΔ και τον  Κυριάκο Μητσοτάκη πόντους, θα πρέπει να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα… Θα προλάβει;

---

«Τις δημοσκοπήσεις δεν τις έχουμε αμφισβητήσει ποτέ» λέει ο κ. Γλαβίνας του ΠΑΣΟΚ, διαψεύδοντας τον κ. Γλαβίνα του ΠΑΣΟΚ που μιλούσε για «μαγειρέματα στην εκτίμηση ψήφου».

---

Στον πράσινο πλανήτη συσκέπτονται. Ο πρόεδρος Νίκος για τρεις ώρες μάζεψε τους Αττικάρχες για να συζητήσουν την ανατροπή των συσχετισμών στο Λεκανοπέδιο. Ενώ αλλού πάνε τρένο… Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο γραμματέας κ. Βαρδακαστάνης, ο υπεύθυνος οργανωτικού κ. Δρούλιας και οι βουλευτές Αποστολάκη, Χριστίδης, Γιαννακοπούλου, Μάντζος και Χριστοδουλάκης. Παρόντες ήταν οι υποψήφιοι κ. Καρχιμάκης (Λευτέρης) και Μ. Κακουδάκη. Συμμετείχε και ο Δούκας των Αθηνών μαζί με τον διευθυντή του Χ. Πρωτόπαπα καθώς και οι αντιδήμαρχοι Πειραιά Δ. Καρύδης και Καλλιθέας Γ. Εμιρζάς.

---

Υπήρχε έντονη κατήφεια. Στο Νότιο Τομέα οι μετρήσεις δίνουν το κίνημα στο…7,9%. Εκλέγουν έναν βουλευτή και θα ήθελαν παραπάνω… Εκεί πρόκειται μάλλον να κατέβει και η κα. Διαμαντοπούλου. Το ίδιο και στον Δυτικό Τομέα όπου τα νούμερα είναι χαμηλά. Θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους για μία θέση στη Βουλή η Νάντια Γιαννακοπούλου και ο γιος του Μιχάλη Καρχιμάκη (που είχε ηττηθεί), Λευτέρης. Το λες και άτυπη ρεβάνς…

---

Στη Β’ Πειραιά, που πάλι τα νούμερα είναι απογοητευτικά, θα συγκρουστούν η Νίνα Κασιμάτη με τον Δ. Διαμαντίδη.

---

Από τη σύσκεψη προέκυψε ότι το

Στο Χιλιοστό: Οι ώρες που η Ελλάδα βρέθηκε μια ανάσα από το Grexit, το «Όχι» που έγινε «Ναι» και το τηλεφώνημα Ολάντ στον Τσίπρα

Στις δραματικές ημέρες του καλοκαιριού του 2015, από το δημοψήφισμα έως τις καθοριστικές διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες που έκριναν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, εστιάζει το έκτο και τελευταίο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό» του ΣΚΑΪ.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει προκηρύξει δημοψήφισμα, αιφνιδιάζοντας τους Ευρωπαίους εταίρους και πυροδοτώντας έντονη ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. «Λυπάμαι, αλλά τώρα θα μάθουμε αν οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στην Ευρωζώνη», δηλώνει εκείνες τις ημέρες ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ.

«Συμφώνησαν να αφιερώσουν όλη τη μέρα καλώντας τους ευρωπαίους ηγέτες, τους επικεφαλής των θεσμών, τους αρχηγούς κρατών ώστε να αποφευχθούν δηλώσεις που θα ερμήνευαν το δημοψήφισμα ως έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και μετά θα μιλούσαν με τον Ελληνα πρωθυπουργό» ανέφερε ο Φιλίπ Λεγκλίζ Κόστα, σύμβουλος του Ολάντ.

Το κλίμα στην Ελλάδα είναι ασφυκτικό. Οι ουρές στα ΑΤΜ παραμένουν, οι συγκεντρώσεις υπέρ του «ΝΑΙ» και του «ΟΧΙ» συγκεντρώνουν χιλιάδες πολίτες, ενώ οι πολιτικές αντιπαραθέσεις κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο. Η αγωνία για την επόμενη ημέρα συνυπάρχει με τον φόβο, τον θυμό και την αβεβαιότητα, σε μια κοινωνία βαθιά διχασμένη.

Στις 30 Ιουνίου 2015 η Ελλάδα δεν καταβάλλει τη δόση ύψους 1,6 δισ. ευρώ προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καθιστάμενη η πρώτη ανεπτυγμένη οικονομία που αθετεί πληρωμή προς

Μετά

Αν ο Παντοδύναμος με είχε κάνει Βίκτωρα Ουγκώ θα σας έγραφα σήμερα για τους Αθλιους και τα Μυστήρια των Παρισίων.

Αλλά δεν με φρόντισε. Κι έτσι θα βολευτούμε με τους Κακόμοιρους και τα Μυστήρια της Κουμουνδούρου.

Μικρό ιστορικό διότι είμαι βέβαιος ότι έχετε μπερδευτεί.

Καλοκαίρι 2023. Επειτα από διάφορες ήττες, ο Τσίπρας αποχωρεί από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι σαφές γιατί. Μάλλον κουράστηκε ο άνθρωπος.

Μετά υποψήφιοι να τον διαδεχτούν είναι η Αχτσιόγλου κι ο πρωτοεμφανιζόμενος Κασσελάκης. Η Αχτσιόγλου έμεινε με την υψωμένη μπουνιά.

Μετά η χαμένη Αχτσιόγλου παίρνει 10-12 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και φτιάχνουν τη Νέα Αριστερά μαζί με τον σύζυγό της και τον Μπίστη. Πρόεδρος μπαίνει ο Χαρίτσης.

Μετά ο Κασσελάκης παίρνει τους υπόλοιπους και πάνε εκδρομή στις Σπέτσες παρόλο που όπως φαίνεται οι περισσότεροι προτιμούσαν Πόρτο Χέλι ή έστω κάμπινγκ στην Αμοργό.

Μετά μαζεύονται σε ένα μπουζουξίδικο και διώχνουν τον Κασσελάκη διότι λένε ότι

Ο καταφερτζής

 

Καμιά φορά λοιπόν, κόντρα στις από 15ετίας παγιωμένες απόψεις μου για το πρόσωπο του, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να τον θαυμάζει. Είναι ο ορισμός του τετραπέρατου, η εικόνα και ομοίωση του καταφερτζή. Έχει διαβολικό ταλέντο στις μεταμφιέσεις, δεν έχει ταίρι στο να φέρνει την εικόνα του ανάποδα και το όνομα του στον αφρό. Προσέξτε τι έκανε αυτό τον καιρό. Έχει την ίδια ακριβώς αφετηρία σύγκρισης με όλους τους όλους (πλην Καρυστιανού), σήμερα φέρνει τα ίδια μ’ αυτούς δημοσκοπικά αποτελέσματα, αλλά κατάφερε όλοι οι άλλοι να λογίζονται είτε μισοκατεστραμένοι είτε και σε αξιοπρόσεκτη πτώση, με μόνον αυτόν να θεωρείται αλώβητος και ανερχόμενος. Α ρε μεγάλε ανεπανάληπτε Αλέξη.

Ποια είναι η αφετηρία όλων των αρχηγών και των κομμάτων, πλην Καρυστιανού; Οι εκλογές του ’23. Δεύτερος σταθμός σύγκρισης οι Ευρωεκλογές του 24. Τρίτο μέτρο σύγκρισης η διαχρονική πορεία κάθε κόμματος και αρχηγού στις μηνιαίες δημοσκοπήσεις. Η συγκυρία επίσης το ‘φερε, να υπάρξουν στο ενδιάμεσο κι άλλοι «σταθμοί» που λαμβάνονται υπόψη κατά περίπτωση. Για το ΠΑΣΟΚ ήταν οι εσωκομματικές εκλογές του Νοέμβρη του ’24. Για τα την Κωνσταντοπούλου και τον Βελόπουλο επίσης, σταθμός θεωρούνται τα δίχρονα των Τεμπών με τις μεγάλες διαδηλώσεις.

Το κάθε κόμμα και ο κάθε αρχηγός λοιπόν, σήμερα συγκρίνεται με

Το μετέωρο ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά ξεκίνησε

 

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς και κόμμα θα κάνει, και θα επιχειρήσει να μαζέψει όλο το χώρο της δεξιάς και της άπω δεξιάς ισχυριζόμενος ότι επιτελεί ένα ιστορικό χρέος καθώς η πατρίδα κινδυνεύει και η κεντροδεξιά παράταξη μεταλλάσσεται σε ένα υβρίδιο Σημιτικού ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού.

Μετά τη χθεσινή ομιλία – παρέμβαση σε εκδήλωση στην Κρήτη απομένει μόνο, σε μελλοντικό χρόνο να αποκαλύψει το όνομα του κόμματός του.  «Έχω πάρει μεγάλη δύναμη και σοφία ακούγοντας τον κόσμο. Τις έχω πάρει τις αποφάσεις μου και επιτρέψτε μου να τις ανακοινώσω όταν και όπως πρέπει» ανέφερε στην αυλαία της εκδήλωσης ενώ νωρίτερα είχε επισημάνει ότι εμφορείται από την αγωνία ότι η χώρα κινδυνεύει, ότι η πολιτική απονομιμοποιείται, η ότι η κοινωνία υποεκπροσωπείται και πως η παράταξη μεταλλάσσεται.  

«Το κενό εκπροσώπησης έχει πολιτικά αίτια. Ο κόσμος στέλνει μηνύματα αλλά δεν εισακούεται. Οι κοινωνίες αντιδρούν σε όσα τους συμβαίνουν. Πάρτε όλη τη Δύση. Μην το βλέπετε ότι απλά όλες οι χώρες μετακινούνται σε πιο συντηρητικές θέσεις. Οι κοινωνίες όλες απαιτούν να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα. Ατομική, κοινωνική και εθνική ταυτότητα… Το ίδιο συμβαίνει στην πατρίδα μας. Όπου η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη έχει μείνει ανεκπροσώπητη! Γιατί η ψυχή της χάθηκε, στο όνομα της εξουσίας κι ενός ιδεολογικά ακαθόριστου «κέντρου». Και το σημερινό, μεταλλαγμένο, κόμμα ομνύει περισσότερο απ’ όλους στις

Γιατί θυμώνουν οι φίλοι μας του ΠΑΣΟΚ;

Διακρίνω έναν εκνευρισμό στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, τόσο στα στελέχη του όσο και στη βάση του. Σίγουρα δεν περίμεναν ο Α. Τσίπρας με το καλημέρα να πάρει κεφάλι και μάλιστα με άνεση. Για να έχει συμβεί αυτό το γεγονός σίγουρα υπάρχουν λόγοι που δεν αφορούν μόνον τις ικανότητες του Τσίπρα, αλλά και τις αστοχίες του Κινήματος. Συνήθως αυτά πάνε μαζί. 

Όταν τους επισημαίνουμε τα λάθη τους εξοργίζονται, αλλά δεν μπορούν όμως να αιτιολογήσουν τους λόγους για τους οποίους δεν μπόρεσαν, επί σχεδόν δύο χρόνια, να δέσουν το κοινό τους. Δηλαδή την περίοδο που η ριζοσπαστική Αριστερά έτρωγε τις σάρκες της, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ προφανώς δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. 

Ισχυρίζονται οι φίλοι του Κινήματος που όσοι ασκούμε κριτική στο κόμμα τους, το θέλουμε δεκανίκι της Νέας Δημοκρατίας. Κανένας δεν το θέλει αυτό, ούτε μπορεί ένα ιστορικό κόμμα να γίνει δεκανίκι ενός άλλου κόμματος. Όμως στην εύλογη ερώτηση που τίθεται «μετά τις εκλογές με ποιον θα συνεργαστείτε;» υπάρχει μια πολύ απλή απάντηση. «Δε θα αφήσουμε τη χώρα ακυβέρνητη». Μια δέσμευση ευθύνης που δεν επιτρέπει στον κάθε Δούκα να επιβάλει την ατζέντα του και με απόφαση Συνεδρίου μάλιστα. Και αυτήν την απλή απάντηση, με τις πολλές αναγνώσεις, δεν τη δίνει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Όταν ένα κόμμα ξεκαθαρίζει πως

Πασοκόριζα

Αναρωτιέμαι γιατί τόση φασαρία. Ο δήμαρχος Δούκας μπορεί να κατέβει στις εκλογές με όποιον θέλει και για όποιον σκοπό.

Δημοκρατία έχουμε.

Μπορεί να κατέβει με τον Ανδρουλάκη ή με τον Τσίπρα ή με τον Βεελζεβούλη. Μπορεί να χορεύει στην πλατεία Συντάγματος ή τους γύρω δρόμους. Μπορεί να στήσει το άγαλμά του στη Βασιλίσσης Όλγας – για όσο φυσικά είναι δήμαρχος…

Ενα πράγμα δεν μπορεί να κάνει. Να πάει όπου θέλει παίρνοντας μαζί του και το ΠαΣοΚ.

Όχι μόνο επειδή δεν του ανήκει. Αλλά κι επειδή ουδείς του το έχει αναθέσει.

Τα υπόλοιπα θα τα βρει με εκείνους που τον ψήφισαν στον Δήμο Αθηναίων. Όταν έλθει η στιγμή. Δεν έχει να δώσει σε άλλον λογαριασμό κι ούτε υπάρχει κανένας λόγος.

Ο δήμαρχος άλλωστε δεν αποτελεί εξαίρεση ή ιδιομορφία.

Ανήκει σε μια διακριτή ομάδα πολιτών που τα