Κόμμα Καρυστιανού: Τζούφια η πρεμιέρα

Περίμεναν οι διοργανωτές της εκδήλωσης - πρεμιέρας χιλιάδες Βορειοελλαδίτες να κατακλύσουν τους γύρω χώρους από τον κινηματογράφο «Ολύμπιον» και μόλις μετά βίας γέμισαν την αίθουσα. Τα παλιά τα μεγαλεία πέρασαν. Τώρα πλέον η Μαρία Καρυστιανού δεν αντιμετωπίζεται ως η πενθούσα μητέρα, αλλά ως μια πολιτική αρχηγός ενός ρωσόφιλου κόμματος. Και είναι απολύτως φυσιολογικό από εδώ και εμπρός να πυκνώνουν και οι επιθέσεις προς τις απόψεις της, το πρόσωπό της, τους συνεργάτες της. Και το κυριότερο, θα μετριέται στις δημοσκοπήσεις δίπλα σε όλα τα άλλα κόμματα, χωρίς την μπούρδα του δυνητικού ακροατηρίου. 

Γράφτηκε, και σωστά, πως η δεδομένη ρωσοφιλία δεν είναι κάτι το αρνητικό για το κόμμα Καρυστιανού, καθώς περίπου ένα 30% των Ελλήνων διάκειται φιλικά προς τη Ρωσία και τον Πούτιν. Όμως αυτό το 30% καλύπτεται πολιτικά από τουλάχιστον τέσσερα κόμματα, γεγονός που θα επιφέρει μια ανακατανομή της δύναμής τους. Δηλαδή ψιλικατζίδικα πράγματα. Αυτή η πορεία της πτώσης, από τις πλατείες με τα εκατομμύρια, στην αίθουσα ενός κινηματογράφου θα αποτυπωθεί και στις πρώτες δημοσκοπήσεις. 

Επί πλέον, είναι γνωστό πως ο χρόνος δουλεύει σε

Από τη Μαρία στον Αλέξη, πέντε μέρες δρόμος

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, που κάνει πρεμιέρα απόψε στο Ολύμπιον, δεν είναι το πρώτο που δηλώνει ως έδρα τη Θεσσαλονίκη.

 Είχε προηγηθεί το 2019 η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού, ένα από τα κόμματα που προορίζονται να κονιορτοποιηθούν εφόσον το εγχείρημά της πετύχει – και δεν θα είναι το μοναδικό.
Παραδοσιακά, η Βόρεια Ελλάδα ελκύει τα κόμματα του αντισυστημισμού – κυρίως της δεξιάς όχθης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μέτρηση για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που έρχεται την Τρίτη, κατέγραψε χαμηλές πτήσεις στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.

Βέβαια, Ελλάδα δεν είναι μόνον η Θεσσαλονίκη, οπότε αυτός ο Ιούνιος θα είναι των δημοσκόπων. Πέντε κόμματα θίγονται άμεσα από την παρουσία Τσίπρα και Καρυστιανού – το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελληνική Λύση, η Πλεύση Ελευθερίας και η Νίκη, που είπαμε στην αρχή.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει μετά το συνέδριό του να κατοχυρώνει την δεύτερη θέση, με τη βελόνα του να ξεκολλάει οριακά. Ωστόσο, του λείπει κάτι που παίζει ιδιαίτερο ρόλο για ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων:

Στάνη

Αχός βαρύς ακούεται από τα έγκατα της πλατείας Κουμουνδούρου.

Μόνο που η βαβούρα δεν αφορά τις ωδίνες κάποιου τοκετού στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεν είναι καν ο σαματάς μιας εικονοκλαστικής ρήξης. Ούτε η φασαρία μια ανατρεπτικής αφήγησης.
Είναι το νταβαντούρι του καβγά. Οι οιμωγές της απόγνωσης. Το τρίξιμο των αλυσίδων των χθεσινών φαντασμάτων. Η εκκωφαντική βοή της βαλβίδας εξαέρωσης μιας κουτσά στραβά συγκροτημένης υπόστασης. Μα πιο πολύ, είναι ο τρανταχτός θόρυβος από τα υστερικά γέλια για το θεατρικό ανέβασμα μιας φάρσας.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ μεταδίδει εμφατικά το ακέραιο συναίσθημα μιας αδίστακτης ειρωνείας. Κρατάει ακόμη τα κλειδιά των γραφείων, τη σφραγίδα, το σήμα, τη κρατική επιχορήγηση του. Υποτίθεται και τα ηνία της κοινοβουλευτικής ομάδας του. Μοιάζει, όμως, σαν τα παλιά καράβια που αλλάζουν σημαίες μεσοπέλαγα για να συνεχίσουν να ταξιδεύουν.
Παλεύει με τον εαυτό και τις σκιές του σε φουρτούνες. Με διαγραφές, αποχωρήσεις, κατακερματισμό, πικρίες. Το χειρότερο, δρομολογεί στο δημόσιο χώρο συνθήκες αυτοδιάλυσης, ευτελισμού, ταπείνωσης των ψηφοφόρων που τον εμπιστεύτηκαν στις κάλπες . Με μια λέξη κατάντια.
Δεν είναι απλώς η διαγραφή από τη Κ.Ο. του Παύλου Πολάκη από το Σωκράτη Φάμελλο που επισπεύδει μια μοιραία ρότα προς ένα ακόμη καταστροφικό ναυάγιο. Με το «αψύ» Κρητικό να τη περιφέρει ως

Οι Λωτοφάγοι του Αλέξη

Τα wannabe στελέχη του Τσίπρα έχουν πάρει φωτιά.

 Ο Νίκος Μπίστης για παράδειγμα έχει ζωστεί τα φισεκλίκια. «Είμαστε σε πόλεμο» διακηρύσσει. «Ο αντίπαλος έχει πολλά πρόσωπα και μέσα. Αφήστε τις αφέλειες και τους καθωσπρεπισμούς». Ο πόλεμος μάλιστα θα είναι «contra omnes» εναντίον όλων δηλαδή. Βάλτε φωτιά στα τόπια. Το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές βέβαια. Αυτό το «εναντίον όλων» θέλει μια δόση αλατοπίπερο. Ξεχωριστή θέση στη λίστα των στόχων του Μπίστη έχει, τι άλλο, η «δεξιά πτέρυγα» του ΠΑΣΟΚ η οποία «αντικειμενικά» ανοίγει το δρόμο της συνεργασίας με τη ΝΔ. Πόσο ωραία αραχνιασμένη κομμουνιστική γλώσσα αυτό το «αντικειμενικά». Ας λέτε ότι θέλετε, «αντικειμενικά» είστε ότι πω εγώ. Αναγορεύει μάλιστα ηγέτιδα αυτής της τάσης «εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά» την Άννα Διαμαντοπούλου. 
Η επίθεση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι ενδεικτικό ότι ανάλογη ιερεμιάδα είχε προηγηθεί από τον γκουρού του Τσίπρα, τον Νίκο Μαραντζίδη. Αυτός ξεκινούσε πιο θεωρητικά καταλογίζοντας την ευθύνη για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς» στη δεξιά ψυχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή κατάντησε το ΠΑΣΟΚ σε ένα «αφυδατωμένο κόμμα του κέντρου» κι άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ. Προχωρά όμως ακόμα πιο πέρα υποστηρίζοντας πως

«μεγάλο μέρος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας κηρύσσει διμέτωπο αγώνα απέναντι στη Δεξιά και την Αριστερά για να αποκρύψει μια απλή αλήθεια: όποιος αρνείται τη διαίρεση Δεξιάς - Αριστεράς είναι δεξιός». Αυτοί οι κρυφοδεξιοί λοιπόν έχουν στόχο τη

Στην εποχή της σαχλαμάρας

 

Ο «φέρε μου» έχασε, ευτυχώς, την Eurovision και έτσι δεν θα επαληθευτεί  ότι είμαστε η χώρα της σαχλαμάρας.  Όχι ότι δεν το υποψιαζόμαστε! Από το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, ας πούμε. Εδώ ο Ερντογάν ετοιμάζεται να εκδράμει στο Σούνιο και η επικαιρότητα κατακλύζεται από «κατακλυσμιαίες» ειδήσεις για το σπίτι του Ανδρουλάκη! Θετική η αναφορά του πρωθυπουργού στο συνέδριο της ΝΔ στις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: Δεν υπάρχει άλλος να παράγει πολιτική; Ούτε εντός ούτε εκτός ΝΔ;

Καλή και η επανίδρυση του κράτους. Από τότε που ειπώθηκε έχουμε περάσει και μια χρεοκοπία! Για να μην έχει γίνει στις ημέρες του Κώστα Καραμανλή του Β’ και να έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι κάποιος λόγος θα υπήρχε! Και μπορεί να διάλεξε αυτό το «ατυχές» παράδειγμα ο κ. Δένδιας για να δείξει ότι αποτελεί «συνέχεια» του καραμανλικού μπλοκ, αλλά θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι κατά τα άλλα ήταν μια μεστή πολιτική παρέμβαση. Γενικά στο συνέδριο της ΝΔ έγινε προσπάθεια να παραχθεί κάτι. Το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε. Δεν υπήρχε η διάθεση; Δεν ισχύει, από τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης έκανε την αρχή. Είναι παγιδευμένοι στην εσωστρέφεια; Δεν είδαμε κάτι τέτοιο. Όλες οι ομιλίες ήταν καλές μέσα σε ένα ενωτικό πνεύμα. Και δεν αναφερθήκαμε τυχαία σε αυτήν του κ. Δένδια. Κάποιοι περίμεναν ρήξη. Αυτή δεν φάνηκε. Κάθε άλλο! Τι έφταιξε, λοιπόν;

Πολύ φοβόμαστε ότι είχε δίκιο κάποιος

Καραμανλικοί - Τσίπρας: Σχέσεις αμοιβαίας τρυφερότητας

 

Την ημέρα που διεξαγόταν η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, λίγες ημέρες μετά το πρώτο επεισόδιο του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», των κυριών Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού, που προβάλλεται στον ΣΚΑΪ, για τα όσα απίστευτα συνέβησαν στη μεγάλη κρίση του 2015, λίγες ημέρες μετά το ακατανόητο μανιφέστο Τσίπρα, το μόνο που βρήκε να αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν τα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής στη διαχείριση του πρωτογενούς τομέα.

 Ηταν και αυτή μία δήλωση στη σειρά των άλλων που έχουν προηγηθεί, στις οποίες έχει ασκήσει με κάθε ευκαιρία επιθετική έως κατεδαφιστική κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης και ευρύτερα του Κράτους Δικαίου, την αναποτελεσματικότητα του λεγόμενου επιτελικού κράτους και πολλά άλλα συναφή. Ολα αυτά ενώ δεν έχει κρίνει σκόπιμο έως τώρα να αφιερώσει έστω μία φράση στην επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, στο πολιτικό παρελθόν του, στις περιφερόμενες ανά την Ελλάδα επικολυρικές αερολογίες της «Ιθάκης» του και τις ανάλογες αερολογίες του μανιφέστου του. Και όλα αυτά ενώ και ως ενεργεία βουλευτής αλλά και κατόπιν ως πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει ποτέ διατυπώσει κριτική άποψη για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησαν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού το πρώτο εξάμηνο που βρέθηκαν στην εξουσία.

Αντίστοιχα και ο Τσίπρας, ο οποίος με μεγάλη ευκολία συνεχίζει να επιτίθεται εναντίον των πάντων και

Η Μόσχα στέλνει το μήνυμά της. Στηρίζει Καρυστιανού

Η αναγγελία από την ίδια την κυρία Μαρία Καρυστιανού της συνεργασίας του Θανάση Αυγερινού με το κόμμα της ήταν κάτι το αναμενόμενο, με βάση τις εξελίξεις του τελευταίου ενάμισι χρόνου. Ήταν η τυπική επικύρωση μιας πολύμορφης στήριξης των προσπαθειών της να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση μέσα από την τραγωδία των Τεμπών. Με δεδομένες τις σχέσεις του κ. Θ. Αυγερινού με τη Μόσχα, αυτή η ένταξη του στο κόμμα Καρυστιανού ήταν και ένα μήνυμα με διάφορους αποδέκτες. Τι λέει αυτό το μήνυμα; Ξεκαθαρίζει ποια είναι η εκλεκτή του Κρεμλίνου. Συνεπώς όσοι και όσες πόνταραν σε μια βοήθεια από το ξανθό γένος, ας πάνε να τα βρουν με τη Μαρία, προφανώς υπό τους δικούς της όρους. Κάποιος υποθέτω το φυσά και δεν κρυώνει. Τόσος κόπος, τόσες προσπάθειες και ήρθε η άλλη και με το καλημέρα πήρε την μπουκιά από το στόμα του. Έμεινε με τις επιστολές του Ιησού. 

Το κομβικό ερώτημα είναι αν θα μετακινηθεί προς την πλευρά Καρυστιανού και ένα ολόκληρο σύστημα - κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα - που στήριζε τα κόμματα που βρίσκονταν στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Και είναι κομβική η απάντηση διότι αυτό το σύστημα διαθέτει πολύ χρήμα και μεγάλη επιρροή που μεταφράζεται σε πολιτική ισχύ. 

Η πρώτη δημοσκόπηση για το κόμμα Καρυστιανού δεν ήταν

Για (έστω) μια ψήφο

Ο Ανδρουλάκης λέει ότι θέλει να περάσει με μια ψήφο τον Κυριάκο, αλλά στην πραγματικότητα θέλει έστω μια ψήφο πάνω από τον Τσίπρα. Ο Αλέξης από την άλλη, αγωνιά να περάσει έστω με μια ψήφο τον Ανδρουλάκη. Ο Σαμαράς θέλει να περάσει, έστω με μία ψήφο το κατώφλι τα Βουλής, ώστε μετά να διώξει τον Μητσοτάκη κάνοντας (απ’ έξω) εσωκομματικό παιχνίδι στη ΝΔ. Η Καρυστιανού θέλει να περάσει έστω με μια ψήφο τον Βελόπουλο ώστε να κυριαρχήσει στο πάνθεον των ακροδεξιών ψεκασμένων και έστω με μια ψήφο την Ζωή ώστε να κατοχυρωθεί ως αφεντικό των αντισυστημικών.  

Μια ψήφο πάνω από το 3% ψάχνουν επίσης η Λατινοπούλου, ο Βαρουφάκης και ο Κασσελάκης, ενώ όπως δείχνουν οι τελευταίες μετρήσεις, ο Βελόπουλος και η Ζωή εγκαταλείπουν τα παλιά σχέδια να πάρουν μια ψήφο πάνω από το 10%  και προσγειώνονται στον στόχο να περάσουν έστω με μια ψήφο τη Μάνα των Τεμπών που οι ίδιοι έφτιαξαν. (That’s life ή όποιος κατουρά στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι).

Στη μεγάλη εικόνα πάντως, για όλους τους υπόλοιπους πλην της ΝΔ, οι  ερχόμενες εκλογές θα είναι εκλογές της μιας ψήφου. Λες και οι κάλπες δεν θα στηθούν για να

Αλέξης ο μπαρμπουτιέρης

Κεραυνοβολήθηκα.

 

Τρομερή ηλεκτρική εκκένωση διαπέρασε το είναι μου. Από την πρώτη τρίχα της κεφαλής μου μέχρι τα νύχια των ποδιών μου. Και ξαφνικά βρέθηκα στο χείλος ενός γκρεμού. Και καθώς τραμπαλιζόμουν, ρίχνω μια ματιά προς τα κάτω. Στην αρχή αισθάνθηκα ίλιγγο. Ανυπόφορο και ανεξέλεγκτο. Μετά, έτσι από στιγμιαία περιέργεια, κοιτάζω στο βάθος του γκρεμού. Εκεί το σοκ το μεγάλο. Εκεί αισθάνθηκα πως όπου να ’ναι τελειώνει η σχέση μου με τον κόσμο και την ύπαρξή μου.
Εκεί στο βάθος του γκρεμού αναγνωρίζω τον Αλέξη Τσίπρα παρέα με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Με ένα «ν» το Γιάνης. Τα πρόσωπά τους μείγμα φιλοτομαρισμού και ηδονής. Και καθώς από τα μάγουλά τους εκσφενδονίζονταν μειδιάματα αυταρέσκειας, έφτυναν τις χούφτες τους παίζοντας την Ελλάδα στο μπαρμπούτι!

Αμφότεροι περικυκλωμένοι από δεκάδες τύπους. Κάποιοι κατηγορίας «βουλευτές». Κάποιοι άλλοι κατηγορίας «υπουργοί». Και όλοι περικυκλωμένοι από θεατές που χειροκροτούσαν. Την μπαρμπουτιέρα και τους μπαρμπουτιέρηδες. Χειροκροτούσαν και ταυτοχρόνως χαμογελούσαν. Με την ψευδαίσθηση μιας μπλόφας που ακούει στο σύνθημα «Πρώτη Φορά Αριστερά».
Το εφιαλτικό σκηνικό μού θύμισε σκηνές από το αριστουργηματικό θρίλερ τρόμου του Ρόμαν Πολάνσκι «Το μωρό της Ρόζμαρι». Οπου ο Τζον Κασσαβέτης, άνεργος ηθοποιός, πουλάει τη γυναίκα του, δηλαδή τη Μία Φάροου, στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της, στον διάβολο. Οι μεσολαβητές που

Καθυστερούν γιατί τρέμουν την κρυάδα της πρώτης δημοσκόπησης

Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη είναι εδώ. Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Ο Τσίπρας με την Καρυστιανού τι περιμένουν και δεν εξαγγέλλουν την ίδρυση των κομμάτων τους; O πρώην πρωθυπουργός έχει παρουσιάσει το μανιφέστο του, έχουν διαρρεύσει τα ονόματα των συνεργατών του, το μόνο που λείπει είναι το όνομα του κόμματός του. Και η Καρυστιανού, εδώ και τέσσερις μήνες, έχει δηλώσει την πρόθεσή της να πολιτευθεί. Προχθές μας είπε ότι δεν άντεξε στις πιέσεις των φίλων της και θα ηγηθεί του κόμματός της. Αναμένουμε. 

Τελικά, πολλά λόγια ακούμε, αλλά νέα κόμματα δε βλέπουμε. Όποιος έχει κάτι να πει στους πολίτες, όποιος έχει μια πρόταση διακυβέρνησης του τόπου, δεν καθυστερεί, βγαίνει μπροστά και παίρνει τα ρίσκα του. Ειδικά ο Τσίπρας περιφέρει τον πόνο του για το 2023 ανά την Ελλάδα, απαξιώνοντας τους υπουργούς του, και αφού παρουσίασε ένα μανιφέστο, εξαφανίστηκε. Λέτε να τον τρόμαξε μια τηλεοπτική εκπομπή; 

Η δε Καρυστιανού, μακριά από τη δίκη των Τεμπών, βλέπει τους φερόμενους ως συνεργάτες της να λακίζουν ένας - ένας ή μια - μια. Να δεχθώ ότι αναμένει το πρόγραμμα που

Ο καθένας, ό,τι του 'ρθει

Ότι ζούμε στην εποχή που ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει, είναι δεδομένο. Ούτε επίγνωση λόγων υπάρχει πια, ούτε αυτογνωσία για το πραγματικό μπόι που καθενός, ούτε στοιχειώδης φροντίδα ώστε αυτά που αμολάνε να αντέχουν στη λογική. Η Ζωή κάνει κάθε μέρα τα πιο εξωφρενικά πράγματα και ουδείς την περιμαζεύει. Ροκ σταρ της πολιτικής σκηνής έχει γίνει. Ο Τσίπρας που θα 'πρεπε να αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι κάθε αναφορά στις τράπεζες, τις κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής του επανεμφάνισης. Λες κι έχει το πολιτικό ακαταλόγιστο.

Ο Ανδρουλάκης άφησε προς στιγμήν την εμμονή με τις παρακολουθήσεις και έπαθε δεύτερη εμμονή με την τετραήμερη εργασία, την στιγμή που κάθε μαγαζί έχει στη βιτρίνα του ταμπέλα που λέει «ζητείται υπάλληλος». Ο δε Βελόπουλος απαιτεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να του ζητήσει δημόσια συγνώμη, για το… συλλείτουργο που έκανε με τον Πάπα. Ο Κώστας Καραμανλής κάνει υποδείξεις για τις κοινοτικές επιδοτήσεις, έχοντας πίσω του το πορτραίτο του Χατζηδάκη με τα 415 εκατομμύρια που επιστρέψαμε στις Βρυξέλες.

Οι εθνοπατριώτες καταπίνουν την γλώσσα τους όταν βλέπουν τις Belhara, τα Rafale, τα F-35, τις δηλώσεις Τραμπ και την

Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης και Τσίπρας

Διερωτώμαι αν όλοι αυτοί που απαντούν στις διαδοχικές δημοσκοπήσεις τι θα ψηφίσουν γνωρίζουν έστω και στοιχειωδώς ποιο είναι το πρόγραμμα του κόμματος της αντιπολίτευσης που αποτελεί την επιλογή τους.

 Ποιο είναι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την ακρίβεια, τη στέγη, την εξωτερική πολιτική, τις διεθνείς σχέσεις, τις ελληνοτουρκικές διαφορές, τους εξοπλισμούς;
Ποιο είναι το πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα και του υπό ίδρυση κόμματός του πλην της -υπό την ηγεσία του- «ανασύστασης του προοδευτικού χώρου» και των νεφελωμάτων της «επιστροφής στη σταθερότητα και την κανονικότητα» ή του «νέου ηθικού και οικονομικού πατριωτισμού και του δημοκρατικού καπιταλισμού», που αποτελούν την κεντρική συνθηματολογία του;

Ποιο είναι το πρόγραμμα της Μαρίας Καρυστιανού και του υπό σύσταση κόμματός της πλην της πολιτικής εργαλειοποίησης της δίκης των Τεμπών, του δημοψηφίσματος περί του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση, της παραπομπής του Μητσοτάκη σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, της αποκατάστασης του κράτους δικαίου και της λειτουργίας της Δικαιοσύνης;
Ποιο είναι το πρόγραμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου πέραν της δημιουργίας θορύβου και επεισοδίων στις αίθουσες των δικαστηρίων, στα μέσα ενημέρωσης και στο Κοινοβούλιο;
Ποιο είναι το πρόγραμμα αυτού που απέμεινε από τον ΣΥΡΙΖΑ και

Οι όμηροι της Ζωής

 

Το όνομά της πασίγνωστο: Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η «αρετή» της, ο απόλυτος φιλοτομαρισμός της. Οι όμηροί της; Όλοι οι γονείς, τα αδέρφια, οι συγγενείς.

 

Όλες αυτές οι ανθρώπινες τραγωδίες. Οι οποίοι ποτέ δεν θα ξεχάσουν τον απροσδόκητο «εξαερισμό» των παιδιών τους εκείνη τη νύχτα των Τεμπών.
Όμηροι της πρωταθλήτριας φιλοτομαρισμού οι δικαστές. Αγανακτισμένοι οι άνθρωποι. Πρώτη φορά τέτοιο μπάχαλο εντός δικαστηρίου. Αγανακτισμένοι και διασυρμένοι από την πρωταθλήτρια. Τόσο που εγκατέλειψαν. Δηλαδή αναγκάστηκαν να κάνουν αυτό που επεδίωκε η Ζωή.

Δηλαδή το «μαγαζί», έτσι θα το λέει μέσα της, κατέβασε ρολά. Ευχαριστημένη, πανευτυχής η πρωταθλήτρια. Αυτό το σενάριο έχει γράψει στα όνειρα των φιλοδοξιών της. Αυτό το σενάριο σκηνοθέτησε. Σε αυτό πρωταγωνιστεί. One Woman Show. Οσο για το δικαστήριο, για τις αποφάσεις, για τις τιμωρίες και για τις αποζημιώσεις, στα παλαιότερα των υποδημάτων της.
Η πρωταθλήτρια εγωπάθειας, εντελώς αδιάφορη για τις συνέπειες. Για το προσωπικό κόστος που πληρώνει κάθε γονιός, κάθε αδερφός και κάθε αδερφή. Αναγκασμένοι από τα καπρίτσια της πρωταθλήτριας να πηγαινοέρχονται από την

Αγώνας μέχρι τελικής πτώσεως για τη δεύτερη θέση

Ο δεύτερος τα παίρνει όλα και είναι ένας εν αναμονή πρωθυπουργός, τυπικά τουλάχιστον. Ο τρίτος, ο ηττημένος, μπορεί να κατρακυλήσει και στην τέταρτη θέση ακόμη. Έτσι είναι εντελώς φυσιολογικό ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας να ετοιμάζονται για τη μεγάλη μάχη. Και τι θα γίνει εκείνη η συμπόρευση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία; Ανοίγω μια παρένθεση. Αυτή η μπούρδα της πολιτικής οικολογίας σε τι αναφέρεται; Υπάρχει υπαρκτή και μετρήσιμη αυτή η πολιτική οικολογία ώστε να θεωρείται πως αποτελεί ένα ιστορικό ρεύμα; Μάλλον πρόκειται για μια κατασκευή για να «φαινόμαστε πολλοί». 

Συνεργασία ριζοσπαστικής Αριστεράς και ΠΑΣΟΚ, υπό πολεμικές συνθήκες, δεν μπορεί να υπάρξει. Και τις πολεμικές συνθήκες τις θέλουν και ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας. Ο τελευταίος διότι δεν μπορεί με άλλον τρόπο να καλύψει το χαμένο έδαφος και ο πρώτος διότι έτσι προφυλάσσει τον χώρο του και την υπεροχή του. Μάλιστα αυτός ο πόλεμος θα συνεχιστεί με την μορφή των προσχωρήσεων. Δηλαδή παλιοί συνεργάτες του Τσίπρα ήδη βρίσκουν θέση στο ΠΑΣΟΚ -ακολουθούν και άλλοι- και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δυσαρεστημένα λόγω Ανδρουλάκη, καλοκοιτάζουν κατά Τσίπρα μεριά. Ονόματα δε λέμε. 

Σε αυτόν τον αγώνα και τα δύο κόμματα είναι λογικό να εντείνουν τις επιθέσεις τους και προς την κυβέρνηση, κατηγορώντας συγχρόνως το ένα το άλλο πως συνομιλεί κρυφά μαζί της. Στο πεδίο του

Ο Τσίπρας φοβάται τη μνήμη, όχι το ντοκιμαντέρ

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ επειδή δήθεν κινδυνεύει από κάποια «δολοφονία χαρακτήρα». Αυτό είναι το πρόσχημα. Ο πραγματικός λόγος είναι απλούστερος και πολιτικά πολύ πιο αποκαλυπτικός. Δεν θέλει να σταθεί απέναντι στα γεγονότα του 2015, διότι αυτά θυμίζουν στον κόσμο όσα εκείνος ποντάρει ότι θα ξεχάσει ενόψει της επιστροφής του.

Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή καταρρίπτει τον μύθο του αδικημένου ηγέτη. Οι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού απάντησαν ότι ούτε στο βιβλίο τους «Η Τελευταία Μπλόφα» ούτε στο ντοκιμαντέρ συσχετίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων, ενώ σημείωσαν πως η πρόσκληση προς τον Τσίπρα παραμένει ανοιχτή. (Parapolitika) Άρα το επιχείρημά του καταρρέει πριν καν αρχίσει η συζήτηση.

Ο Τσίπρας δεν φοβάται μια φράση. Φοβάται το πλαίσιο. Φοβάται την ανασύσταση της εποχής στην οποία μια κυβέρνηση με ύφος επαναστατικής επιτροπής έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Φοβάται το δημοψήφισμα που μετατράπηκε σε πολιτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Φοβάται τις κλειστές τράπεζες. Φοβάται τα capital controls. Φοβάται το τρίτο μνημόνιο, που

Ο Εμίρης του Κατάρ και οι κακομοίρηδες της αντιπολίτευσης

 

Πρώτος ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, ακολούθησε ο Μακρόν - για αυτούς τα είπαμε το σαββατοκύριακο - και τώρα ήρθε ο Εμίρης του Κατάρ. Τι κοινό είχαν και οι τρεις; Τον ύμνο προς την πατρίδα μας για τα όσα πέτυχε τα τελευταία χρόνια. Χθες ο Εμίρης, εκτός από τις ευχαριστίες του για τον ενεργό ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, μίλησε και για τις επενδύσεις που έχει προγραμματίσει να κάνει το Κατάρ στην Ελλάδα. 

Είχαμε χθες και μια άλλη επίσκεψη που μπορεί να μην ήταν του ιδίου επιπέδου με αυτή του Μακρόν και του Εμίρη, αλλά είχε τον δικό της συμβολισμό. Την επίσκεψη του γνωστού μας από τα παλιά, του Γερούντ Ντάισελμπλουμ. Επισκέφτηκε τον σημερινό πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Ποιος θα το φανταζόταν αυτό πριν από μια δεκαετία; Μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξε όλη η εικόνα της πατρίδας μας, με την υπογραφή της Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη. 

Όλο αυτό το σκηνικό που μόλις περιέγραψα δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού - με τα λάθη του και τις καθυστερήσεις του - της σκληρής δουλειάς μιας ομάδας ανθρώπων, κυρίως υπουργών αλλά και τεχνοκρατών, που μέσα σε εφτά χρόνια ανέταξαν την οικονομία της Ελλάδας και αναβάθμισαν τη διεθνή εικόνα της. Από παρίες, γίναμε ένα