Πωλούνται οι σημαίες Ιβάν;

Η στήλη δεν έχει ασχοληθεί άλλοτε με ποδοσφαιρικό θέμα, αλλά η υπόθεση της μεταγραφής του Γιάννη Κωνσταντέλια από τον ΠΑΟΚ στην γερμανική Ντόρτμουντ ξεπερνάει τα στενά όρια των γηπέδων. Ο Μέσι της Ελλάδας, όπως πολλοί αποκαλούν τον Ντέλια, ένας παίκτης σύμβολο για τον ΠΑΟΚ και τη Θεσσαλονίκη, πουλήθηκε. Όπως ένα καλό εμπόρευμα. Πωλούνται  οι… σημαίες; Και μάλιστα από οικονομικά εύρωστους ανθρώπους, όπως ο Ιβάν Σαββίδης; Ο ερχομός Σαββίδη στην Θεσσαλονίκη ήταν γεγονός με ευρύτερες διαστάσεις. Το ίδιο μπορεί να αποδειχτεί και η πώληση του καλύτερου ποδοσφαιριστή του!

Την τελευταία φορά που το Liberal έγραψε κάτι για τον Ιβάν Σαββίδη και την οικονομική του κατάσταση δέχτηκα πολλές «επιθέσεις» από ιστοσελίδες «γνωστών αγνώστων» για τα φίλια αισθήματά τους στους εντολοδόχους τους. Προσωπικά δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το αν ο Ιβάν Σαββίδης έχει χρήματα ή όχι. Αυτό αφορά τον ίδιο και τους κληρονόμους του. Μακάρι οι άνθρωποι να έχουν χρήματα και να τα χαίρονται. Το θέμα με την προ ετών «επέλαση» του Ιβάν στη Βόρεια Ελλάδα, όμως, μας αφορά όλους. Ή καλύτερα θα έπρεπε να μας αφορά, καθώς ο συμπαθής Ιβάν ουδέποτε έκρυψε τις σχέσεις του με το καθεστώς Πούτιν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όμως, προτίμησαν να μην ταράξουν τα νερά. Φοβήθηκαν «τον λαό του ΠΑΟΚ». Κι εν πάση περιπτώσει, πιο εύκολο είναι να «διαπραγματεύεται» κανείς με έναν ευάλωτο - λόγω συνθηκών - σύστημα, παρά με κάποιο άλλο που μπορεί και να μην τον έχει ανάγκη…

Ο Ιβάν Σαββίδης με τον

Ο Κυριάκος φταίει

Αν σοβαρά λάβω υπόψη μου όσα ακούω να εκτοξεύονται εναντίον του πρωθυπουργού, τότε το συμπέρασμα αυτονόητο: για όλα ποιος άλλος; Φυσικά ο Κυριάκος!

Η ανοησία δεν έχει τελειωμό. Η εμπάθεια πιο πέρα και από το σύμπαν το τρομερό. Το μίσος ασυγκράτητο και χολερικό. Οπως έλεγε και ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ, «το μίσος είναι το δηλητήριο που πίνουμε, ελπίζοντας ότι άλλοι θα πεθάνουν». 
Να τα πάρω ένα-ένα. Ποιος φταίει για την πύρινη κόλαση στο Πόρτο Γερμενό; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Ποιος φταίει για τη σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων και τον θάνατο δύο πιλότων; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Ποιος φταίει για τη megafire που δεν σβήνει όσοι πυροσβέστες και όσα εναέρια μέσα κι αν επιχειρούν; Μα φυσικά ο Κυριάκος.

Ποιος ο υπεύθυνος για τα σπίτια που μετατράπηκαν σε στάχτη και αποκαΐδια; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Και ποιος φταίει που την ίδια στιγμή πυροσβέστες και εναέρια μέσα δεν βρίσκονταν σε όλα τα μέτωπα της πύρινης κόλασης από τη μια μέχρι την άλλη άκρη; Μα φυσικά ο Κυριάκος.
Με τη φόρα που έχουν πάρει όλοι αυτοί οι

Τα περιστέρια του Βγενόπουλου, ο Τσίπρας και οι κουρασμένοι…

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος συνήθιζε να λέει την ιστορία με τα περιστέρια, θέλοντας να δείξει ότι οι επενδυτές διαθέτουν ασθενή μνήμη. Ένα περιστέρι, λοιπόν, κατεβαίνει να πιει νερό στο συντριβάνι και την ώρα εκείνη ερχότανε κάποιος και το κτυπούσε. Το περιστέρι έφευγε τρομαγμένο. Έπειτα από λίγα λεπτά ξεχνούσε τι είχε συμβεί και… επέστρεφε στο συντριβάνι. Θυμήθηκα τον συγχωρεμένο και την ιστορία του ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα. Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το εκλογικό σώμα μπορεί να ξανακατέβει στο… συντριβάνι!

Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι δεν ήξερε την προηγούμενη φορά πώς θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους του. Αλλά τώρα ξέρει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας λέει ακριβώς ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι του. Θυμόμαστε, για παράδειγμα, την προηγούμενη φορά που μας έλεγε ότι ήθελε να μετατρέψει την Ελλάδα στην Βενεζουέλα της Ευρώπης. Σήμερα διαμαρτύρεται επειδή κάποιοι τον αποκαλούν Μαδούρο της Μεσογείου.

Προσωπικά θέλω να πιστέψω ότι ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ίδιος με τον Αλέξη Τσίπρα του 2015. Αν αυτό είναι τελικά αλήθεια, θα είναι η

Το πού είναι αυτό το «αλλού» δεν μας λένε οι υπερπατριώτες!

Η Τουρκία θα πρέπει τώρα να απαντήσει στην κίνηση της Αθήνας για το καλώδιο. Η ελληνογαλλική συμφωνία αμφισβητεί ευθέως την λογική της «γαλάζιας πατρίδας». Ο «ενδοτικός» Μητσοτάκης, έβαλε δύσκολα στην Άγκυρα. Έκανε το καλύτερο δυνατό, με βάση τις αντικειμενικές συνθήκες που αντιμετωπίζει η χώρα. Η Ελλάδα θέλει ήρεμα νερά, αλλά δεν μπορεί να μείνει απαθής στην αμφισβήτηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων, όπως συνέβη στην Κάσο. Και δεν είναι η Ελλάδα εκείνη που ναρκοθετεί οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Ο ένας δρόμος οδηγεί στη Χάγη. Ο άλλος δρόμος δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση.  

Για να μας πουν τώρα οι υπερπατριώτες τι περισσότερο έχουν κάνει στη δική τους θητεία, για να «νομιμοποιούνται» και καθυβρίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη για «προδοσία και ενδοτισμό». Ποια ήταν τα δικά τους έργα. Και κυρίως πώς σκέφτονται να στηρίξουν την ελληνική κυβέρνηση στις προσπάθειές της. Διότι η μέχρι σήμερα στάση τους δείχνει ότι υπονομεύουν την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Δεν κατανοούμε ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός τους. Ο κ. Μητσοτάκης δεν κάνει αυτό το οποίο τον κατηγορούν. Αντιθέτως, τολμάει εκεί που δεν έχουν τολμήσει άλλοι στο παρελθόν, προσπαθώντας να παραδώσει στις επόμενες γενιές μια ισχυρή Ελλάδα. Ποιο λοιπόν είναι το πρόβλημα των υπερπατριωτών;

Εκτός αν χρησιμοποιούν τα έωλα επιχειρήματά τους για να

Το εγχείρημα απέτυχε διότι οι προσδοκίες ήταν υψηλές

 

Αναφέρομαι στην κάθοδο της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική. Την επιτυχία από την αποτυχία τη χωρίζει ένας πήχης. Όσο πιο ψηλά μπαίνει τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες αποτυχίας, αλλά σε αυτή την περίπτωση, η επιτυχία θα έχει τα χαρακτηριστικά του θριάμβου. Αυτό ακριβώς συνέβη με το κόμμα της Μ. Καρυστιανού. 

Από τη στιγμή που συγκέντρωσε σε μια μέρα, την ίδια ώρα, εκατομμύρια πολίτες σε όλη την Ελλάδα, ήταν επόμενο η κάθοδος της στην πολιτική να συνοδευόταν από υψηλές προσδοκίες. Δε θα ίδρυε ακόμη ένα κόμμα, αλλά θα ίδρυε το κόμμα που θα άλλαζε όλον τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας, απειλώντας μάλιστα με πτώση την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Το τι πήγε τόσο στραβά και η προσπάθειά της απέτυχε, έχει αναλυθεί από πολλούς έγκριτους σχολιαστές. Όμως να επαναλάβω πως η αποτυχία της είναι άμεσα συνδεδεμένη με τους υψηλούς στόχους που έθεσε όχι τόσο η ίδια όσο οι συνθήκες που την έσπρωξαν στην πολιτική. Τι θέλω να πω; Ότι αν τελικά λάβει στις εκλογές ένα 5% θα είναι αποτυχία, την ίδια στιγμή που για άλλα κόμματα αυτό το ποσοστό θα είναι θρίαμβος.

Και όλος αυτός ο κόσμος που την

Τα ανορθόδοξα και σκαμπρόζικα της Ζωής

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει τη «χάρη» να τροφοδοτεί με σκαμπρόζικες ειδήσεις το πολιτικό ρεπορτάζ, καθώς λειτουργεί ανορθόδοξα και άκρως επιθετικά και εξουσιαστικά, σε όσους είχαν την… τύψη να συνεργαστούν μαζί της. 

Αποκαλυπτικά για την συμπεριφορά της ήταν όσα είπε ο πρώην βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας και νυν του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλης Χουρδάκης. Στη μία περίπτωση του ζήτησε το γραφείο του στη Βουλή, γραφείο που παραδίδει η Βουλή στους βουλευτές επαρχίας, ώστε να πηγαίνουν οι συνεργάτες της, και όταν τη ρώτησε ο ίδιος που θα κάθεται, του απάντησε «Στις Σκάλες»!  

Την άλλη του ζήτησε επιμόνως να προσλάβει ως συνεργάτιδα μια κυρία. Και όταν ο βουλευτής έμαθε το αντικείμενο της επεσήμανε ότι δεν χρειαζόταν γιατί με αυτό το αντικείμενο υπήρχαν άλλη τρεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Η απάντηση της Ζωής ήταν «Μην ασχολείσαι»! 

Προσφάτως πάλι η Ζωή έγινε δημιουργός επεισοδίου στη Βουλή, με την συμπεριφορά της κατά γυναίκας δημοσιογράφου, ονόματι Μαρία Πολύζου.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι

Ο Τσίπρας πήγε για μαλλί…

Στην Αμερική κυκλοφορεί ένα ανέκδοτο για το πολιτικό χρήμα. Οι φτωχοί, λέει, πληρώνουν φόρους. Οι εύποροι πληρώνουν λογιστές.

Οι πλούσιοι πληρώνουν δικηγόρους. Και οι πάρα πολύ πλούσιοι αγοράζουν πολιτικούς. Το θυμήθηκα αυτές τις ημέρες με τη φασαρία που έγινε για τη χρηματοδότηση της ΕΛΑΣ.

Σε αυτή την ιστορία το κόμμα Τσίπρα πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένο. Άνοιξε το ζήτημα για τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι τα δύο κόμματα «ανήκουν στις τράπεζες»! Και βρέθηκε κατηγορούμενο για κρυφές χρηματοδοτήσεις καθώς δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποιος πληρώνει τις ακριβές καμπάνιες των τελευταίων μηνών. Στά κοινωνικά δίκτυα έγινε πάρτι καθώς άρχισαν να κυκλοφορούν και ονόματα μιντιαρχών οι οποίοι υποτίθεται ότι χρηματοδοτούν τον Τσίπρα. Φυσικά χωρίς στοιχεία.

Η ΕΛΑΣ έπεσε βέβαια θύμα του ίδιου του λαϊκισμού της. Ο Τσίπρας νομιμοποίησε την επίθεση εναντίον του κόμματος του ανοίγοντας ο ίδιος το ζήτημα της χρηματοδότησης. Το έκανε μάλιστα με προχειρότητα, χωρίς να υπολογίσει τα επόμενα βήματα. Όταν είσαι ανοικτός σε ένα θέμα δεν προκαλείς. Και τα ερωτήματα για το πού βρίσκει τα χρήματα είχαν τεθεί από καιρό. Έδειξε έτσι για μια ακόμα φορά πόσο δύσκολο του είναι να κινηθεί με στρατηγική υπομονή.

Επιδιώκει εύκολες νίκες και δεν αντέχει στον

Ένας άξιος άνθρωπος

 

Τον πρόσεξα από την πρώτη μέρα που κατέβηκα σ’ αυτή την παραλία. Ήταν ιδιαίτερος σε όλα του. Ψηλός, λεπτός, ξυρισμένος, με αθλητικό παπούτσι και λευκή κάλτσα, φορούσε μια κάτασπρη ζακέτα μικροπωλητή που άστραφτε από καθαριότητα, ενώ είχε ένα πολύ περίεργο ψαθάκι στο κεφάλι. Στο δεξί του χέρι του κρεμόταν ένα ψυγείο παραλίας μεγάλου σχήματος, απ’ αυτά που διατηρούν παγωμένα τις μπύρες και τα φρούτα, στο χερούλι του οποίου ήταν περασμένη μια μεταλλική τσιμπίδα. Στη μέση του είχε ζωστεί μια πάνινη ζώνη -δικής του προφανώς κατασκευής- η οποία είχε πεντέξι γεμάτες τσέπες. Έκανε την πιο ταπεινή δουλειά του κόσμου. Πουλούσε βρασμένα καλαμπόκια στους λουόμενους της παραλίας. 

Τις δυο πρώτες μέρες δεν αγόρασα καλαμπόκι, είχα να φάω τέτοιο έδεσμα στη θάλασσα από τότε που ήμουν παιδί και μου αγόραζε ο πατέρας μου. Την τρίτη μέρα τον φώναξα και του ζήτησα ένα. Με χαιρέτησε με ευγένεια, ακούμπησε το ψυγειάκι του στην άμμο κι ύστερα πήρε από την μια του τσέπη γάντια μιας χρήσης και τα φόρεσε στις παλάμες του. Τον κοίταξα κατάπληκτος. Μετά άνοιξε το ψυγειάκι και πήρε ένα βραστό καλαμπόκι με την τσιμπίδα, που το ακούμπησε σε δυο κομμάτια ριζόχαρτου που έβγαλε από την επόμενη τσέπη. 

Μετά με ρώτησε αν θέλω αλάτι στο καλαμπόκι. Προφανώς ήθελα –έτσι τρώγεται, με μπόλικο αλάτι- και τότε με ξαναρώτησε αν θέλω απλό ή χοντρό θαλασσινό. Είχε κι απ’ τα δυο στην επόμενη τσέπη. Τον ξανακοίταξα έκπληκτος. Μου έδωσε τα πασπαλισμένο καλαμπόκι, ήταν μεγάλο και ζεστό, εξηγώντας μου ότι

Μην υποτιμάτε τον Αλέξη

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την κίνησή του. Τα έσπασε με το ΠΑΣΟΚ, διαλύοντας τις όποιες «προσδοκίες» της ολιγαρχίας για τη συγκρότηση ενός ισχυρού μετώπου απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι ολιγάρχες θέλουν να ρίξουν τον Κυριάκο τώρα. Ο Αλέξης έχει άλλα σχέδια. Βλέπει το 2030 και θέλει στο μεταξύ να «τελειώσει» το ΠΑΣΟΚ, αφού θα έχει πρώτα στα χέρια του την πολιτική παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου. Το πρόβλημα το έχει ο Νίκος Ανδρουλάκης, επειδή παρασύρθηκε να πολεμήσει στο γήπεδο του Αλέξη Τσίπρα. Εκεί που τους κανόνες τους φτιάχνει ο Αλέξης. Πρόβλημα έχουν και οι «επενδυτές»! 

Οι «επενδυτές» έχουν ήδη εκτεθεί, υπό την έννοια ότι έχουν ξεδιπλώσει τις δυνατότητες και τις αρετές τους. Έχουν βγάλει εφημερίδες, έχουν ενισχύσει με κάθε δυνατό τρόπο το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Το κακό με τους «επενδυτές» είναι ότι βιάζονται να δουν την επένδυσή τους να αποδίδει. Βιάζονται να ρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο πιο γρήγορος τρόπος θα ήταν μια «συγχώνευση» της ΕΛΑΣ με το ΠΑΣΟΚ. Μόνο που ο Αλέξης έχει άλλη άποψη… 

Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Τσίπρας τράβηξε πρώτος το πιστόλι και μάλιστα με ένα θέμα που εξανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να

Μεγάλο λάθος του Τσίπρα η επίθεση στο ΠΑΣΟΚ

Ο Α. Τσίπρας άνοιξε μέτωπο με το ΠΑΣΟΚ επάνω στο δανειακό χρέος που έχει προς τις τράπεζες. Το ΠΑΣΟΚ αντεπετέθηκε ζητώντας από την ΕΛΑΣ να δικαιολογήσει τα κεφάλαια που καταβάλλει για την μέχρι σήμερα πολυδάπανη εκστρατεία του κόμματος. Ποιος βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση σε αυτόν τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ Κεντροαριστεράς και Ριζοσπαστικής Αριστεράς; 

Αναντίρρητα, το ΠΑΣΟΚ. Γιατί; 

Διότι μπορεί όντως να χρωστά ένα δυσθεώρητο ποσό στις τράπεζες - όπως και η Νέα Δημοκρατία - όμως τα πάντα είναι γνωστά. Πώς και πότε δημιουργήθηκε, πώς εξυπηρετείται, ποιοι ευθύνονται για τη δημιουργία του. Με άλλα λόγια είναι μια διαφανής υπόθεση. Προβληματική, αλλά διαφανής. Δεν υπάρχουν σκιές, το νούμερο είναι γνωστό μέχρι και το τελευταίο ευρώ. Συνεπώς ο Ν. Ανδρουλάκης δεν έχει να απολογείται για τίποτα απέναντι στον κατήγορό του Τσίπρα. 

Από την άλλη μεριά τα πάντα γύρω από τα οικονομικά της ΕΛΑΣ καλύπτονται από πλήρες σκοτάδι. Η δικαιολογία του Α. Τσίπρα πως όλες αυτές οι, ανά το πανελλήνιο κομματικές εκδηλώσεις, αυτοχρηματοδοτούνται μόνον γέλια προκαλεί. Μοιραία, όταν δεν

Μύθοι και μυθοποιοί: Νέα προσωπεία, ίδιοι ρόλοι

«Εχει παρατηρηθεί πως οι άνθρωποι σπάνια διατηρούν απαράλλαχτες τις συνήθειές τους όταν έρχονται αντιμέτωποι με πολύ κρίσιμες περιστάσεις. Μερικές φορές υψώνονται πάνω από αυτές, ενώ άλλες εξαχρειώνονται και το ίδιο συμβαίνει γενικά με τα έθνη. Οι ακραίοι εθνικοί κίνδυνοι ενίοτε περιστέλλουν την ενέργεια ενός λαού αντί να την τονώνουν. Εξάπτουν τα πάθη του αντί να τα κατευθύνουν δημιουργικά. Και αμβλύνουν τις αντιληπτικές του ικανότητες αντί να τις οξύνουν». Alexis de Tocqueville, «Η Δημοκρατία στην Αμερική» (1840)

Ισχύουν και στην Ελλάδα οι οξυδερκείς παρατηρήσεις του σπουδαίου Γάλλου πολιτικού στοχαστή και ιστορικού, καθώς πολλοί ψηφίσαμε στο παρελθόν συχνά με το θυμικό και λιγότερο με τη λογική. Αν επαναληφθούν τα εκλογικά φαινόμενα που γνωρίσαμε στα χρόνια της κρίσης, αν η ψήφος στις προσεχείς εκλογές δεν δώσει σταθερή μακροπρόθεσμη λύση, η χώρα θα βρεθεί πάλι αντιμέτωπη με νέα αδιέξοδα.

Αν δηλαδή ξαναδούμε ποσοστά κομμάτων να ανεβοκατεβαίνουν σαν ανελκυστήρες και βουλευτές να μεταπηδούν από κόμμα σε κόμμα με μοναδικό κριτήριο την επανεκλογή τους είναι φανερό ότι θα δούμε ξανά σκηνές από το παρελθόν, όπως επί παραδείγματι έχουμε ήδη δει:

■ Τον ΣΥΡΙΖΑ να ανεβαίνει από το 4% στο 36%, το ΠΑΣΟΚ να πέφτει από το 44% στο 4% και τη Νέα Δημοκρατία από το 41% στο 28%, περνώντας ενδιαμέσως, τον Μάιο του 2012, και από το 19%.

■ Τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά, με τα Ζάππεια και τα σκισίματα των μνημονίων, να φτάνει στην εξουσία, την οποία όμως δεν μπόρεσε να διαχειριστεί.

■ Τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα με τα προγράμματα της Θεσσαλονίκης και τα δικά του σκισίματα των μνημονίων να φτάνει στην εξουσία, που επίσης δεν μπόρεσε να διαχειριστεί, εισφέροντας τελικά στην ελληνική κρίση ένα τρίτο βαρύτερο μνημόνιο.

■ Τη διαδοχική αποτυχία να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τη δεκαετή κρίση 2009-2019 και το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως στην αποτυχία αυτή να

Κόμμα Καρυστιανού: «Ξεφουσκώνει» και το εγκαταλείπουν όλοι

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ξεκίνησε με ένα σπάνιο πολιτικό πλεονέκτημα αν και απόλυτα προσωποπαγές. Δεν χρειαζόταν να «χτίσει» αναγνωρισιμότητα, να αναζητήσει αφήγημα ή να πείσει ότι εκπροσωπεί την κοινωνική αγανάκτηση. Είχε ήδη στη διάθεσή του ένα ισχυρό ηθικό και συναισθηματικό κεφάλαιο, το οποίο είχε δημιουργηθεί μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και τον δίκαιο αγώνα των οικογενειών για δικαιοσύνη.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαδήλωση, ούτε τηλεοπτική παρουσία. Είναι οργάνωση, πρόγραμμα, επιλογή προσώπων, κανόνες λειτουργίας, συλλογική ευθύνη και δυνατότητα διαχείρισης κρίσεων.

Εκεί ακριβώς άρχισε η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» να αποτυγχάνει.

Λίγους μήνες μετά την επίσημη παρουσίασή της, η εικόνα της πολιτικής ορμής έχει αντικατασταθεί από φυλλορροή στελεχών, δημόσιες καταγγελίες, εσωτερική καχυποψία και δημοσκοπική υποχώρηση. Πρόσωπα που είχαν συνδεθεί με το εγχείρημα αποχωρούν το ένα μετά το άλλο, καταγγέλλοντας έλλειψη διαδικασιών, προσωπικά κέντρα επιρροής και απόσταση ανάμεσα στις αρχικές διακηρύξεις και στην πραγματική λειτουργία του κόμματος.

Οι αποχωρήσεις και οι βαριές καταγγελίες

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, πρόσωπο με έντονη παρουσία στην

Πόσοι θα αντέξουν μέχρι την άνοιξη;

Ο προγραμματισμός όλων των κομμάτων υποθέτω πως γίνεται πλέον με δεδομένο ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν την άνοιξη. Η δέσμευση του πρωθυπουργού είναι δημόσια, άλλωστε η εξάντληση της τετραετίας - όπως έγινε και στις προηγούμενες εκλογές -ταιριάζει και στο ευρύτερο προφίλ του. Φυσικά, αυτή η απόφαση έχει σημαντικά ρίσκα, καθώς με την πάροδο του χρόνου είναι λογικό και η φθορά να αυξάνεται και το ενδεχόμενο παλιές αμαρτίες να εμφανιστούν σε αυτό το κρίσιμο διάστημα. Η κυβερνητική φθορά όμως μπορεί να ισοσκελιστεί από την απόδοση συγκεκριμένων κυβερνητικών μέτρων και τις παλιές αμαρτίες, αν εμφανιστούν, τις διαχειρίζεται, θεωρητικά, με μικρότερο κόστος ένα κόμμα όταν κυβερνά.

Αν για την κυβέρνηση οι εκλογές την άνοιξη έχουν τα ρίσκα τους, για την αντιπολίτευση και κυρίως για την ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα τα προβλήματα που δημιουργούνται ίσως είναι σημαντικότερα. Πλέον, ευθύς μετά την καλοκαιρινή περίοδο, θα πρέπει να αρχίσει η ΕΛΑΣ να συγκεκριμενοποιεί τις πολιτικές της θέσεις. Το rebranding, ως μια σύλληψη, έχει εκ των πραγμάτων ημερομηνία λήξεως και ο Α. Τσίπρας και η ομάδα του θα πρέπει με σαφήνεια να πουν ποιοι είναι και πού θέλουν να πάνε. Δε θα είναι εύκολη η δουλειά, καθώς στη γωνία θα τον περιμένουν οι παλιοί του σύντροφοι. Διότι άλλο ριμπράντης και άλλο ιδεολογικός μπερμπάντης. Αυτό έχει κόστος. Είδαμε τι αντιδράσεις προκάλεσε η ρεαλιστική θέση της ΕΛΑΣ για τον νόμο Πιερρακάκη, κάτι που υποχρέωσε αμέσως τον Α. Τσίπρα, για να κρατήσει τα ίσα, να εξαπολύσει μια επίθεση στην κυβέρνηση που θύμισε τον «παλιό, καλό του εαυτό». 

Επί πλέον, αν το δημοσκοπικό ταβάνι της ΕΛΑΣ βρίσκεται περί το 15%  θα πρέπει ο Α. Τσίπρας κάτι να πει και κάτι να

Λύση

 

Έχω ευχάριστα νέα. Ο πολύπειρος πολιτικός Α. Σαμαράς ζούσε τα τελευταία χρόνια σε μια άγνωστή μας χώρα.

Σε μια χώρα όπου «η δημοκρατία είναι κολοβή», «ευνουχισμένη», «με μια οικονομία για πολύ λίγους», «προβληματική» ασφάλεια του πολίτη και την οποία απειλεί να καταλάβει η Τουρκία.

Δράμα. Σκέφτομαι τι θα πέρασε ο άνθρωπος.

Αν κατάλαβα καλά ετοιμάζεται να επαναπατριστεί, πρόθεση που αναντίρρητα χαροποιεί τους εν Ελλάδι φίλους του.

Λέγεται μάλιστα ότι φτιάχνει και κόμμα να κατατροπώσει τον Μητσοτάκη για λόγους που δεν ξέρουμε.

Καλώς να ορίσει, όμως. Υπάρχουν μάλιστα και μερικοί που συστήνουν μια μετεκλογική κυβέρνηση του Σαμαρά με τη ΝΔ αλλά χωρίς τον Μητσοτάκη που θα έχει εν τω μεταξύ κατατροπωθεί.

Δεν είναι κακή ιδέα. Ο Σαμαράς θα ρίξει τον Μητσοτάκη και μετά η ΝΔ του Μητσοτάκη χωρίς τον αρχηγό της θα φτιάξει κυβέρνηση με τον Σαμαρά που θα την έχει ρίξει.

Βέβαια, δεν ξέρω πώς γίνεται. Αλλά υποθέτω πως το έχουν ψάξει. Τι πολύπειροι είναι άλλωστε;

Σημειώνω απλώς δύο κενά.

Πρώτον, τι θα συμβεί αν πριν ρίξει τη ΝΔ ο Σαμαράς προλάβει και τη ρίξει ο Σαλμάς.

Δεύτερον, ποιοι άλλοι θα μετέχουν στην κυβέρνηση. Φοβάμαι ας πούμε ότι η Κουφονικολάκου δεν ευκαιρεί διότι θα κυνηγάει τον Νετανιάχου.

Βεβαίως η Κουφονικολάκου κράτησε μια πισινή διότι είπε ότι

Η Eκάλη και το Πέραμα: Πού θα κριθούν οι εκλογές;

Ουδείς γνωρίζει αν οι προσεχείς εκλογές θα διεξαχθούν περί τον Οκτώβριο του 2026 ή περί τον Μάρτιο του 2027.

Μάλλον ούτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος πιθανότατα θα λάβει τις σχετικές αποφάσεις του μετά τον Σεπτέμβριο αυτής της χρονιάς και μετά την Έκθεση της Θεσσαλονίκης, αφού εκτιμήσει και αναλύσει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων εκείνης της χρονικής περιόδου. 
Όπως είναι γνωστό, οι δημοσκοπήσεις αποτελούν μία πολιτική «φωτογραφία» των συγκεκριμμένων ημερών στις οποίες διενεργούνται. Κατά τούτο πολύ πιο αξιόπιστο εργαλείο για την εκτίμηση των τάσεων του εκλογικού σώματος είναι η ανάλυση και η εκτίμηση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων και κυρίως αυτών του 2019 και των διπλών εκλογών του 2023.

Τι φανερώνουν λοιπόν τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων; Πως όσο πιο εύπορες είναι οι κοινωνικές ομάδες που κατοικούν σε συγκεκριμμένες περιοχές των βορείων ή των νοτίων προαστίων τόσο ισχυρότερα ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και όσο οικονομικά ασθενέστερες είναι και κατοικούν σε περιοχές λαϊκών τάξεων τόσο ισχυρότερα ψηφίζουν κόμματα ή αποκόμματα της Αριστεράς ή ακόμη και της Ακροδεξιάς. Διαμορφώνεται έτσι η νέα διαχωριστική γραμμή, που

Ούτε Αιδώς, ούτε Νέμεσις

Όπως έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»

Τι να πρωτοθυμηθώ; Μα από την πρώτη στιγμή έδειξαν την «ταυτότητά» τους. Οταν συγκυβέρνησαν με τον δεξιότατο και βασιλικότατο Πάνο Καμμένο. Οταν έπαιξαν τη μοίρα της χώρας στο μπαρμπούτι. Και όταν ξεζούμισαν τους μικρομεσαίους. Για να μην ανακαλέσω σκηνές φαρσοκωμωδίας που διαδραματίστηκαν με την απόκτηση αδειών των καναλιών.
Ασε το μπάχαλο το εσωτερικό με τις «συνισταμένες» τις αιρετικές. Μα πώς μια ομαδούλα του 3% με 4% κατάφερε να εκτιναχθεί στο 35%; Η απάντηση γνωστή: ο Αντώνης Σαμαράς. Κορδωμένος κι αυτός έσκιζε τα Μνημόνια. Ο δεξιότατος Σαμαράς, ο ανελκυστήρας του ταχαριστερού Τσίπρα. 

Το ζήτημα είναι επίκαιρο. Το μάθημα πάθημα. Τίποτα εμείς. Οι λωτοφάγοι. Χωρίς μνήμη. Ο Σαμαράς, ο ανελκυστήρας και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η οποία ακόμα και σήμερα κατηγορεί τον Τσίπρα για την κωλοτούμπα που οδήγησε στην παραμονή της Σωρρακώσταινας στην Ευρωζώνη. Για τη Ζωή η σωτηρία της χώρας είναι το έγκλημα που διέπραξε ο Τσίπρας. Το μεγαλείο μιας παράνοιας που δεν έχει όριο και φραγμό. Αντί να αυτομαστιγωθεί για τις ακραίες θέσεις της που αν ο Τσίπρας της τηρούσε, τώρα θα αγοράζαμε μπομπότα και θα καταλήγαμε στο στομάχι του σουλτάνου Ερντογάν, εκείνη εξακολουθεί να πορεύεται με το ίδιο βιολί.
Και υπάρχουν συμπολίτες μας που