Μύθοι και μυθοποιοί: Νέα προσωπεία, ίδιοι ρόλοι

«Εχει παρατηρηθεί πως οι άνθρωποι σπάνια διατηρούν απαράλλαχτες τις συνήθειές τους όταν έρχονται αντιμέτωποι με πολύ κρίσιμες περιστάσεις. Μερικές φορές υψώνονται πάνω από αυτές, ενώ άλλες εξαχρειώνονται και το ίδιο συμβαίνει γενικά με τα έθνη. Οι ακραίοι εθνικοί κίνδυνοι ενίοτε περιστέλλουν την ενέργεια ενός λαού αντί να την τονώνουν. Εξάπτουν τα πάθη του αντί να τα κατευθύνουν δημιουργικά. Και αμβλύνουν τις αντιληπτικές του ικανότητες αντί να τις οξύνουν». Alexis de Tocqueville, «Η Δημοκρατία στην Αμερική» (1840)

Ισχύουν και στην Ελλάδα οι οξυδερκείς παρατηρήσεις του σπουδαίου Γάλλου πολιτικού στοχαστή και ιστορικού, καθώς πολλοί ψηφίσαμε στο παρελθόν συχνά με το θυμικό και λιγότερο με τη λογική. Αν επαναληφθούν τα εκλογικά φαινόμενα που γνωρίσαμε στα χρόνια της κρίσης, αν η ψήφος στις προσεχείς εκλογές δεν δώσει σταθερή μακροπρόθεσμη λύση, η χώρα θα βρεθεί πάλι αντιμέτωπη με νέα αδιέξοδα.

Αν δηλαδή ξαναδούμε ποσοστά κομμάτων να ανεβοκατεβαίνουν σαν ανελκυστήρες και βουλευτές να μεταπηδούν από κόμμα σε κόμμα με μοναδικό κριτήριο την επανεκλογή τους είναι φανερό ότι θα δούμε ξανά σκηνές από το παρελθόν, όπως επί παραδείγματι έχουμε ήδη δει:

■ Τον ΣΥΡΙΖΑ να ανεβαίνει από το 4% στο 36%, το ΠΑΣΟΚ να πέφτει από το 44% στο 4% και τη Νέα Δημοκρατία από το 41% στο 28%, περνώντας ενδιαμέσως, τον Μάιο του 2012, και από το 19%.

■ Τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά, με τα Ζάππεια και τα σκισίματα των μνημονίων, να φτάνει στην εξουσία, την οποία όμως δεν μπόρεσε να διαχειριστεί.

■ Τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα με τα προγράμματα της Θεσσαλονίκης και τα δικά του σκισίματα των μνημονίων να φτάνει στην εξουσία, που επίσης δεν μπόρεσε να διαχειριστεί, εισφέροντας τελικά στην ελληνική κρίση ένα τρίτο βαρύτερο μνημόνιο.

■ Τη διαδοχική αποτυχία να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τη δεκαετή κρίση 2009-2019 και το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως στην αποτυχία αυτή να

Κόμμα Καρυστιανού: «Ξεφουσκώνει» και το εγκαταλείπουν όλοι

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ξεκίνησε με ένα σπάνιο πολιτικό πλεονέκτημα αν και απόλυτα προσωποπαγές. Δεν χρειαζόταν να «χτίσει» αναγνωρισιμότητα, να αναζητήσει αφήγημα ή να πείσει ότι εκπροσωπεί την κοινωνική αγανάκτηση. Είχε ήδη στη διάθεσή του ένα ισχυρό ηθικό και συναισθηματικό κεφάλαιο, το οποίο είχε δημιουργηθεί μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και τον δίκαιο αγώνα των οικογενειών για δικαιοσύνη.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαδήλωση, ούτε τηλεοπτική παρουσία. Είναι οργάνωση, πρόγραμμα, επιλογή προσώπων, κανόνες λειτουργίας, συλλογική ευθύνη και δυνατότητα διαχείρισης κρίσεων.

Εκεί ακριβώς άρχισε η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» να αποτυγχάνει.

Λίγους μήνες μετά την επίσημη παρουσίασή της, η εικόνα της πολιτικής ορμής έχει αντικατασταθεί από φυλλορροή στελεχών, δημόσιες καταγγελίες, εσωτερική καχυποψία και δημοσκοπική υποχώρηση. Πρόσωπα που είχαν συνδεθεί με το εγχείρημα αποχωρούν το ένα μετά το άλλο, καταγγέλλοντας έλλειψη διαδικασιών, προσωπικά κέντρα επιρροής και απόσταση ανάμεσα στις αρχικές διακηρύξεις και στην πραγματική λειτουργία του κόμματος.

Οι αποχωρήσεις και οι βαριές καταγγελίες

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, πρόσωπο με έντονη παρουσία στην

Πόσοι θα αντέξουν μέχρι την άνοιξη;

Ο προγραμματισμός όλων των κομμάτων υποθέτω πως γίνεται πλέον με δεδομένο ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν την άνοιξη. Η δέσμευση του πρωθυπουργού είναι δημόσια, άλλωστε η εξάντληση της τετραετίας - όπως έγινε και στις προηγούμενες εκλογές -ταιριάζει και στο ευρύτερο προφίλ του. Φυσικά, αυτή η απόφαση έχει σημαντικά ρίσκα, καθώς με την πάροδο του χρόνου είναι λογικό και η φθορά να αυξάνεται και το ενδεχόμενο παλιές αμαρτίες να εμφανιστούν σε αυτό το κρίσιμο διάστημα. Η κυβερνητική φθορά όμως μπορεί να ισοσκελιστεί από την απόδοση συγκεκριμένων κυβερνητικών μέτρων και τις παλιές αμαρτίες, αν εμφανιστούν, τις διαχειρίζεται, θεωρητικά, με μικρότερο κόστος ένα κόμμα όταν κυβερνά.

Αν για την κυβέρνηση οι εκλογές την άνοιξη έχουν τα ρίσκα τους, για την αντιπολίτευση και κυρίως για την ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα τα προβλήματα που δημιουργούνται ίσως είναι σημαντικότερα. Πλέον, ευθύς μετά την καλοκαιρινή περίοδο, θα πρέπει να αρχίσει η ΕΛΑΣ να συγκεκριμενοποιεί τις πολιτικές της θέσεις. Το rebranding, ως μια σύλληψη, έχει εκ των πραγμάτων ημερομηνία λήξεως και ο Α. Τσίπρας και η ομάδα του θα πρέπει με σαφήνεια να πουν ποιοι είναι και πού θέλουν να πάνε. Δε θα είναι εύκολη η δουλειά, καθώς στη γωνία θα τον περιμένουν οι παλιοί του σύντροφοι. Διότι άλλο ριμπράντης και άλλο ιδεολογικός μπερμπάντης. Αυτό έχει κόστος. Είδαμε τι αντιδράσεις προκάλεσε η ρεαλιστική θέση της ΕΛΑΣ για τον νόμο Πιερρακάκη, κάτι που υποχρέωσε αμέσως τον Α. Τσίπρα, για να κρατήσει τα ίσα, να εξαπολύσει μια επίθεση στην κυβέρνηση που θύμισε τον «παλιό, καλό του εαυτό». 

Επί πλέον, αν το δημοσκοπικό ταβάνι της ΕΛΑΣ βρίσκεται περί το 15%  θα πρέπει ο Α. Τσίπρας κάτι να πει και κάτι να

Λύση

 

Έχω ευχάριστα νέα. Ο πολύπειρος πολιτικός Α. Σαμαράς ζούσε τα τελευταία χρόνια σε μια άγνωστή μας χώρα.

Σε μια χώρα όπου «η δημοκρατία είναι κολοβή», «ευνουχισμένη», «με μια οικονομία για πολύ λίγους», «προβληματική» ασφάλεια του πολίτη και την οποία απειλεί να καταλάβει η Τουρκία.

Δράμα. Σκέφτομαι τι θα πέρασε ο άνθρωπος.

Αν κατάλαβα καλά ετοιμάζεται να επαναπατριστεί, πρόθεση που αναντίρρητα χαροποιεί τους εν Ελλάδι φίλους του.

Λέγεται μάλιστα ότι φτιάχνει και κόμμα να κατατροπώσει τον Μητσοτάκη για λόγους που δεν ξέρουμε.

Καλώς να ορίσει, όμως. Υπάρχουν μάλιστα και μερικοί που συστήνουν μια μετεκλογική κυβέρνηση του Σαμαρά με τη ΝΔ αλλά χωρίς τον Μητσοτάκη που θα έχει εν τω μεταξύ κατατροπωθεί.

Δεν είναι κακή ιδέα. Ο Σαμαράς θα ρίξει τον Μητσοτάκη και μετά η ΝΔ του Μητσοτάκη χωρίς τον αρχηγό της θα φτιάξει κυβέρνηση με τον Σαμαρά που θα την έχει ρίξει.

Βέβαια, δεν ξέρω πώς γίνεται. Αλλά υποθέτω πως το έχουν ψάξει. Τι πολύπειροι είναι άλλωστε;

Σημειώνω απλώς δύο κενά.

Πρώτον, τι θα συμβεί αν πριν ρίξει τη ΝΔ ο Σαμαράς προλάβει και τη ρίξει ο Σαλμάς.

Δεύτερον, ποιοι άλλοι θα μετέχουν στην κυβέρνηση. Φοβάμαι ας πούμε ότι η Κουφονικολάκου δεν ευκαιρεί διότι θα κυνηγάει τον Νετανιάχου.

Βεβαίως η Κουφονικολάκου κράτησε μια πισινή διότι είπε ότι

Η Eκάλη και το Πέραμα: Πού θα κριθούν οι εκλογές;

Ουδείς γνωρίζει αν οι προσεχείς εκλογές θα διεξαχθούν περί τον Οκτώβριο του 2026 ή περί τον Μάρτιο του 2027.

Μάλλον ούτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος πιθανότατα θα λάβει τις σχετικές αποφάσεις του μετά τον Σεπτέμβριο αυτής της χρονιάς και μετά την Έκθεση της Θεσσαλονίκης, αφού εκτιμήσει και αναλύσει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων εκείνης της χρονικής περιόδου. 
Όπως είναι γνωστό, οι δημοσκοπήσεις αποτελούν μία πολιτική «φωτογραφία» των συγκεκριμμένων ημερών στις οποίες διενεργούνται. Κατά τούτο πολύ πιο αξιόπιστο εργαλείο για την εκτίμηση των τάσεων του εκλογικού σώματος είναι η ανάλυση και η εκτίμηση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων και κυρίως αυτών του 2019 και των διπλών εκλογών του 2023.

Τι φανερώνουν λοιπόν τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων; Πως όσο πιο εύπορες είναι οι κοινωνικές ομάδες που κατοικούν σε συγκεκριμμένες περιοχές των βορείων ή των νοτίων προαστίων τόσο ισχυρότερα ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και όσο οικονομικά ασθενέστερες είναι και κατοικούν σε περιοχές λαϊκών τάξεων τόσο ισχυρότερα ψηφίζουν κόμματα ή αποκόμματα της Αριστεράς ή ακόμη και της Ακροδεξιάς. Διαμορφώνεται έτσι η νέα διαχωριστική γραμμή, που

Ούτε Αιδώς, ούτε Νέμεσις

Όπως έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»

Τι να πρωτοθυμηθώ; Μα από την πρώτη στιγμή έδειξαν την «ταυτότητά» τους. Οταν συγκυβέρνησαν με τον δεξιότατο και βασιλικότατο Πάνο Καμμένο. Οταν έπαιξαν τη μοίρα της χώρας στο μπαρμπούτι. Και όταν ξεζούμισαν τους μικρομεσαίους. Για να μην ανακαλέσω σκηνές φαρσοκωμωδίας που διαδραματίστηκαν με την απόκτηση αδειών των καναλιών.
Ασε το μπάχαλο το εσωτερικό με τις «συνισταμένες» τις αιρετικές. Μα πώς μια ομαδούλα του 3% με 4% κατάφερε να εκτιναχθεί στο 35%; Η απάντηση γνωστή: ο Αντώνης Σαμαράς. Κορδωμένος κι αυτός έσκιζε τα Μνημόνια. Ο δεξιότατος Σαμαράς, ο ανελκυστήρας του ταχαριστερού Τσίπρα. 

Το ζήτημα είναι επίκαιρο. Το μάθημα πάθημα. Τίποτα εμείς. Οι λωτοφάγοι. Χωρίς μνήμη. Ο Σαμαράς, ο ανελκυστήρας και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η οποία ακόμα και σήμερα κατηγορεί τον Τσίπρα για την κωλοτούμπα που οδήγησε στην παραμονή της Σωρρακώσταινας στην Ευρωζώνη. Για τη Ζωή η σωτηρία της χώρας είναι το έγκλημα που διέπραξε ο Τσίπρας. Το μεγαλείο μιας παράνοιας που δεν έχει όριο και φραγμό. Αντί να αυτομαστιγωθεί για τις ακραίες θέσεις της που αν ο Τσίπρας της τηρούσε, τώρα θα αγοράζαμε μπομπότα και θα καταλήγαμε στο στομάχι του σουλτάνου Ερντογάν, εκείνη εξακολουθεί να πορεύεται με το ίδιο βιολί.
Και υπάρχουν συμπολίτες μας που

«Η Αριστερά θέλει να σε βρίζει κι εσύ να είσαι μούγκα στη στρούγκα»

Αυτά και άλλα πολλά απολαυστικά είπε ο γνωστός ηθοποιός Χάρης Ρώμας στην «Ομάδα της Αλήθειας». Δεν πρωτοτύπησε στις διαπιστώσεις του, η επιθετικότητα της πλειοψηφίας των αριστερών στην άλλη άποψη είναι γνωστή, ιδίως στον χώρο των καλλιτεχνών. Όποιος καλλιτέχνης ξεφεύγει από τις γνωστές νόρμες, δηλαδή δεν στέκεται δίπλα στον «Άνθρωπο», δεν είναι κατά του «γενοκτονικού» κράτους, δεν είναι υπέρ μια «ανώτερης κοινωνίας», δε στηρίζει το ηρωικό καθεστώς της Κούβας, και όλα αυτά με την υπογραφή του, τότε δέχεται μια ανελέητη επίθεση τόσο από επώνυμα στελέχη της Αριστεράς όσο και από έναν όχλο στο Διαδίκτυο. 

Όπως είπε ο Χάρης Ρώμας, η καλή του φίλη και συμπατριώτισσα η Νατάσσα Μποφίλιου έχει κάθε δικαίωμα να θέλει να ανέβει στο βουνό, όμως θα πρέπει να είναι σεβαστή και η θέση όσων δε θέλουν να ανέβουν στο βουνό. Τι να κάνουμε; Σε μια δημοκρατία όλες οι γνώμες θα πρέπει να ακούγονται χωρίς κατάρες και κραυγές. Όμως, όταν κάποιοι πιστεύουν πως αυτοί εκφράζουν την πρόοδο και το απόλυτο καλό για τον Άνθρωπο, είναι επόμενο να κηρύσσουν πόλεμο στην αντίθετη άποψη. Η λέξη «αντιδραστικός», με το ιδιαίτερα αρνητικό φορτίο, δεν προέκυψε τυχαία στην Ιστορία. 

Ούτε προέκυψε τυχαία το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» το οποίο δίνει αίγλη και κύρος σε όσους διατείνονται πως είναι φορείς και κοινωνοί του. Διότι όταν είναι με τον

Οι τζάμπα μάγκες και πού θα φτάσει ο «άλλος Τσίπρας»

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή επιβεβαιώνει την επαγγελματική δουλειά που έγινε στο rebranding

Ο ίδιος άνθρωπος επιχειρεί να παρουσιάσει μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού του, σαν να πέρασε από εργαστήριο πολιτικής ανακατασκευής. Αλλα συνθήματα, άλλη γλώσσα, άλλες προτεραιότητες, διαφορετικό ύφος. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τον Αλέξη Τσίπρα του 2023 με τον Αλέξη Τσίπρα του νέου κόμματος. Τότε υποστήριζε ότι μπορούσε να κυβερνήσει ακόμη και ως δεύτερο κόμμα μέσω μιας «κυβέρνησης των προοδευτικών δυνάμεων». Ηταν η περίφημη θεωρία της «κυβέρνησης των ηττημένων», η οποία τελικά αποδοκιμάστηκε δύο φορές από την κάλπη. Σήμερα, το αφήγημα αυτό έχει εξαφανιστεί. Πλέον μιλά για πρωτιά, αυτοπεποίθηση, νίκη και απευθείας διεκδίκηση της διακυβέρνησης, παρότι πολιτικά και δημοσκοπικά βρίσκεται σε δυσμενέστερη αφετηρία από εκείνη του 2023. Δεν ζητά από τους πολίτες να τον κάνουν ρυθμιστή. Ζητά να τον κάνουν πρώτο.

Η δεύτερη μεγάλη μεταβολή αφορά την οικονομία. Ο Τσίπρας που γνώρισε η χώρα συνδέθηκε με τη βαριά φορολογία, την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης και τη λογική ότι το κράτος μπορεί να χρηματοδοτεί κοινωνικές πολιτικές κυρίως μέσω της αναδιανομής. Σήμερα εμφανίζεται να αποδέχεται ότι η ελληνική οικονομία έχει αλλάξει. Δεν αμφισβητεί πλέον ευθέως ότι η οικονομία υπεραποδίδει, ούτε υποστηρίζει πως

ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν θα μας λείψει

Κανείς δεν δείχνει να συγκινείται ιδιαίτερα από το υπαρξιακό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ ή από τη δημοσκοπική κατάρρευσή του (1,4%, GPO iefimerida). Ήταν προφανές ότι χωρίς τον Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μέλλον: Εκείνος που τον έκανε κυβέρνηση είναι ο ίδιος που τον διέλυσε.
Τέλος κύκλου, τέλος εποχής. Το κόμμα που πριν από δέκα χρόνια ήταν κοινωνικό ρεύμα και απειλούσε κόσμο και ντουνιά, σήμερα βρίσκεται ένα βήμα πριν την εξαφάνισή του. Μορφές όπως η Δούρου, ο Πολάκης και ο Παππάς, που κάποτε κυκλοφορούσαν στην πιάτσα ως μεγαλοπαράγοντες, έμειναν να τριγυρίζουν στην Κουμουνδούρου σαν φαντάσματα σε ερείπια.
Αυτό το μόρφωμα γεννήθηκε στην πιο κρίσιμη στιγμή της οικονομικής κρίσης. Το τέκνο της οργής. Ακολούθησε τη μοίρα άλλων ακροαριστερών κομμάτων που ξεφύτρωσαν στην Ευρώπη την ίδια περίοδο, όπως οι Podemos στην Ισπανία, για παράδειγμα, οι οποίοι επίσης εξαερώθηκαν μόλις οι συνθήκες επανήλθαν στο κανονικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαιπώρησε την πολιτική ζωή στην Ελλάδα. Μια ομάδα άπειρων και ιδεοληπτικών στελεχών έπαιξε την τύχη της χώρας στα ζάρια και μάλιστα εντελώς συνειδητά. Αναλογιστείτε πόσοι από

Πόσο νέος μπορεί να είναι ο «νέος Tσίπρας»;

Ηταν πάλι μέρες του Ιουλίου, πριν από 11 χρόνια, όταν η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της καταστροφής

Τα κρατικά ταμεία ήταν άδεια, οι τράπεζες κλειστές και υπό καθεστώς capital controls, οι πολίτες σχημάτιζαν ουρές μπροστά στα ΑΤΜ για να εισπράξουν έως 60 ευρώ, η χώρα αδυνατούσε να εκπληρώσει τις οικονομικές υποχρεώσεις της στο εσωτερικό και το εξωτερικό, οι συνταξιούχοι είδαν να καταβάλλεται η μισή τους σύνταξη, οι συντάξεις του ΟΓΑ δεν καταβλήθηκαν, η αγορά χωρίς χρήμα είχε παραλύσει καθώς κανείς δεν πλήρωνε κανέναν και κανείς δεν εισέπραττε από κανέναν. Στις αρχές του Ιουλίου, μάλιστα, η Ελλάδα δεν κατέβαλε την οφειλόμενη δόση των 1,53 δισ. ευρώ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και έγινε έτσι η πρώτη ανεπτυγμένη χώρα στην 70ετή ιστορία του που δεν αποπλήρωσε οφειλή της. Ανάλογα προηγούμενα είχαν υπάρξει στο παρελθόν με χώρες όπως η Ζιμπάμπουε ή το Σουδάν, για πολύ μικρότερα ποσά.
Ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «Ιθάκη» και ταξιδεύει ανά την Ελλάδα υμνώντας το ως να ήταν ένα προσωπικό του Ευαγγέλιο. Στο βιβλίο αλλά και στις συνεχείς ομιλίες και δηλώσεις του επιρρίπτει ευθύνες για τα όσα συνέβησαν στους άμεσους δικής του επιλογής συνεργάτες του και εμφανίζει τον εαυτό του ως έναν ηρωικό αγωνιστή που έδωσε σκληρές μάχες για το καλό της πατρίδας εναντίον συντριπτικά υπέρτερων αντιπάλων και τελικά έπεσε ένδοξα, αντιμέτωπος με τη συντριπτική ισχύ τους. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η ηρωική και ένδοξη αυτή πτώση περιελάμβανε και ένα πολύ θετικό στοιχείο: το δημοψήφισμα.

Αρχικά είχε δηλώσει ότι

Οι τρομοκράτες έχουν ιδεολογία και στόχευση

Οι τρομοκράτες υπάρχουν και δρουν εδώ και μισόν αιώνα. Είναι δε, ένα σταθερό παρακολούθημα της Μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Αναπαράγονται διότι η Αριστερά τους κανακεύει, οι διωκτικές αρχές είναι αναποτελεσματικές και το δικαστικό σύστημα ανέμελο. Η άλλη με καμιά εικοσαριά συλλήψεις, κυκλοφορούσε ελεύθερη. 

Όλη η αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει στην εμφάνιση συνεχώς νέων γενεών τρομοκρατών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι ούτε ανεγκέφαλοι ούτε ανόητοι ούτε απλώς αντικοινωνικά στοιχεία. Έχουν ιδεολογία και έχουν στόχευση. Όσοι απλοποιούν και απολιτικοποιούν τη δράση τους, σημαίνει ότι δεν πήραν χαμπάρι τι σημαίνει τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η εμφάνιση ενός «στρατού» με στολές εκείνο το καταραμένο μεσημέρι στη Μαρφίν, ο τρόπος που έδρασαν ως ομάδα μέσα στο πλήθος και η απόλυτη σιωπή στη συνέχεια γύρω από αυτόν τον «στρατό», όλα αυτά δείχνουν πως υπήρχε σχέδιο και όχι μια αυθόρμητη δράση εκείνης της στιγμής. 

Η Αριστερά είτε στην εξωκοινοβουλευτική της μορφή είτε στη ριζοσπαστική, είναι γνωστό πως πάντα είναι δίπλα στους συλληφθέντες για τρομοκρατικές δραστηριότητες και ποτέ απέναντί τους. Η φραστική καταδίκη της τρομοκρατίας είναι υποκριτική και ουδεμία σχέση έχει με το πώς την προσεγγίζουν επί του πεδίου. Είναι πλέον γνωστό πως όταν κυβερνούσαν, διαπραγματεύονταν με

Κανείς δεν θα σε σώσει!

Οι πολυεθνικές;

Από αυτές σωτηρία μηδενική. Θα σου πάρουν και το σκαλπ. Οι μικρομεσαίοι; Εκεί να δεις φοροδιαφυγή! Δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 3.000 και κάτι ψιλά. Αποδείξεις; Τις καταπίνουν.
Οι κυβερνήσεις; Υπόσχονται. Κάτι κάνουν για να αλιεύσουν ψήφους. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Ολο λόγια του αέρα. Προσφάτως το κοπέλι ο Ανδρουλάκης μοίραζε τζάμπα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Για τους νέους. Κάποιος άλλος πλειοδότησε και υποσχέθηκε τζάμπα εισιτήρια για όλους. Μην τους πιστεύεις! Κανείς δεν θα σε σώσει. Μόνο εσύ. Πώς; Θα σ’ το αποδείξω.

Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι στρεβλός. Γιατί; Επειδή είναι μεταπρατικός και ελάχιστα παραγωγικός. Τι σημαίνει μεταπρατικός; Ανάμεσα στο κάθε προϊόν και τον κάθε καταναλωτή, δηλαδή σε σένα, μεσολαβούν πολλά χέρια. Πολλοί μεταπράτες. Και όλοι ένα πράγμα επιθυμούν: πώς να κερδίσουν. Ετσι το προϊόν από το χωράφι μέχρι το ράφι φορτώνεται με περισσότερο χρήμα. Το καρπούζι, φέρ’ ειπείν, από τον παραγωγό της Αμαλιάδας μέχρι το σούπερ μάρκετ ή το μανάβικο καταλήγει τέσσερις με πέντε φορές παραπάνω.
Οι παραγωγοί αγανακτούν. Ωραία! Το ερώτημα είναι γιατί δεν οργανώνονται. Γιατί δεν δημιουργούν συνεταιρισμό με τεχνολογία και προσωπικό σύγχρονο και εκπαιδευμένο; Επειδή ο ένας υποψιάζεται τον άλλον. Ε, τότε καλά να πάθουν! Δεν τους φταίει ο μεταπρατικός καπιταλισμός, ούτε ο Κυριάκος. Οι ίδιοι χαράσσουν τη μοίρα τους. Οι ίδιοι καταλήγουν θύματα των

Οι αυταπάτες του Τσίπρα

 

Μερικές φορές οι λεπτομέρειες προδίδουν. Όταν για παράδειγμα η ΕΛΑΣ έδωσε στη δημοσιότητα την ιδρυτική της διακήρυξη, η απουσία κάθε αναφοράς στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και στα ελληνοτουρκικά μαρτυρούσε πόσο ήταν μια δουλειά του ποδαριού

Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να εμποδίσει τον Τσίπρα να αξιοποιήσει τις καλύτερες παραδόσεις του εθνολαϊκισμού για να χτυπήσει την κυβέρνηση και να κερδίσει ψήφους. 
Ένα τέτοιο δείγμα έδωσε την προηγούμενη εβδομάδα χαρακτηρίζοντας «εθνική ήττα» την πρόθεση του Τραμπ να δώσει F35 και στον Ερντογάν. Συμπλέοντας με την Καρυστιανού, έδωσε και αυτός τροφή στην αυταπάτη ότι η Ελλάδα μπορεί να υπαγορεύσει στις ΗΠΑ το πώς θα διαμορφώσει τη σχέση της με την Τουρκία. Εννοείται πως την ίδια αυταπάτη καλλιεργεί και η κυβέρνηση η οποία μιλούσε για εθνική επιτυχία όταν διαφήμιζε την τεχνολογική υπεροχή την οποία υποτίθεται ότι είχε η χώρα μας στον αέρα. Έτσι με μια έννοια, άθελα της, συνέβαλε και αυτή στην απόφαση Ερντογάν να κάνει πίσω για τους S400 και να τους πουλήσει σε τρίτη χώρα προκειμένου να αποκτήσει τα αεροσκάφη. Στην εξωτερική πολιτική η δράση φέρνει αντίδραση. 

Η αναβάθμιση των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι φυσικά γεγονός. Για κάθε δημοκρατικό πολίτη η εικόνα του Ερντογάν να υποδέχεται του ξένους ηγέτες για τη διάσκεψη του ΝΑΤΟ χωρίς να λένε κουβέντα για το ότι έχει βάλει στη φυλακή τη μισή αντιπολίτευση, ήταν καταθλιπτική. Απλώς επιβεβαιώνει ωστόσο ότι έχουμε μπει στην εποχή όπου έχουν καταργηθεί και τα προσχήματα:

Σαμαράς, για ένα γινάτι

 Ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία ως ένας συντηρητικός πρωθυπουργός που βοήθησε την Ελλάδα να σταθεροποιηθεί, μέσα στην οικονομική κρίση του 2012. Θα ολοκλήρωνε την καριέρα του ως statesman και θα φρόντιζε την υστεροφημία του, κλείνοντας τα θέματα με το εμπρηστικό παρελθόν του στη ΝΔ.

Αντ'αυτού, στα 75 του, ιδρύει νέο κόμμα, καθοδηγούμενος από τη γνωστή βεντέτα με την οικογένεια Μητσοτάκη. Τα δύο TikTok που λάνσαρε αυτό αποδεικνύουν. Ειδικά το βίντεο όπου επιτίθεται στη Ντόρα Μπακογιάννη αποπνέει μια εμπάθεια εντελώς προσωπική. Και μια μαγκιά κάπως ρηχή. Την κέρδισα στις εκλογές ηγεσίας και δεν έχει συνέλθει, λέει με χαιρέκακο ύφος. Αλλά και στο δεύτερο TikTok ερμηνεύει την πτώση των ποσοστών της ΝΔ μέσα από τον προσωπικό του καθρέφτη. «Τους έλεγα να κάνουν δέκα πράγματα και δεν με άκουσαν». Δεν ανέφερε φυσικά ότι επί των ημερών του η ΝΔ έπεσε στα πολύ χαμηλά (18%), ούτε εξήγησε κάποιο δικό του πολιτικό σχέδιο. Μόνο ατόφια εμπάθεια.
Για τον μέσο νεοδημοκράτη -αλλά και για όλους εμάς, ευρύτερα- η προσωπική βεντέτα του Σαμαρά ειδικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει αδιευκρίνιστα αίτια. Κανείς δεν θυμάται πώς ξεκίνησε ούτε γιατί κακοφόρμισε τόσο ραγδαία. Όλοι είχαμε μείνει ότι

Φιλέτο η «αριστερή» πολυκατοικία

Πτώση! Ελεύθερη πτώση. Με αξίνες και φτυάρια για να ενταφιάσουν το τυμπανιαίο πτώμα μιας ταχαριστερής ιδεολογίας

Αφού πρώτα έσπευσαν να διεισδύσουν στο club του Αλέξη Τσίπρα. Μπας και γλιτώσουν από την προσωπική τους πολιτική εξαφάνιση. Ετσι περνούν από τη δοκιμασία του face control. Δηλαδή ο «σωτήρας» τούς διαμηνύει κάτι οδυνηρό: να κοπιάσετε, αλλά πρώτα να παραιτηθείτε από το βουλευτικό σας αξίωμα και μετά βλέπουμε. Μα, Αλέξη μου! Τίποτα, δεν ακούω τίποτα. Να παραιτηθείτε και μετά θα συνεδριάσω με τον εαυτό μου και θα σας πω.
Κάπως έτσι, ενώ ο αρχηγός, ο Σωκράτης Φάμελλος, ο οργανωτής του πραξικοπήματος εκθρόνισης του Στέφανου Κασσελάκη, είχε αποφασίσει να πορευτεί προς ΕΛΑΣ, τώρα το ξανασκέφτεται. Οχι, χαζός είναι να εγκαταλείψει το «φιλέτο» της πολυκατοικίας του ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια του Παυλάρα του Πολάκη.

Ο οποίος Παυλάρας, παριστάνοντας τον σταθερό, τον ακλόνητο και τον άνθρωπο με αρχές, ζήτησε, δηλαδή απαίτησε, την παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου. Τουτέστιν οι δύο αρχιπραξικοπηματίες εκθρόνισης του Κασσελάκη τώρα βγάζουν μαχαίρια σε θέση μονομαχίας. Ολα εδώ πληρώνονται.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, τα δημοσκοπικά ευρήματα αποκαλύπτουν εξαέρωση ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι μεταξύ 1% και 1,3%. Τώρα. Και όσο περνάει ο χρόνος το κόμμα που κυβέρνησε τον έρμο τόπο επί πέντε χρόνια οδεύει ολοταχώς προς την ολοκληρωτική εξαφάνισή του. Πώς είναι ο νυχτερινός μας εφιάλτης; Κάπως έτσι. Για να λέμε «παιδιά, εφιάλτης ήταν, πάει πέρασε».
Παρ’ όλα αυτά, ο Παυλάρας ο Πολάκης καθώς και ο Σωκράτης Φάμελλος επιμένουν σταθερά να υποστηρίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτή τη μαρκίζα θα κατέβει στις εκλογές. Λέτε να πιστεύουν στο θαύμα; Φυσικά όχι. Σε τι πιστεύουν; Σε κάποιες συμμαχίες. Οπως με το κομματίδιο του Γιάνη Βαρουφάκη. Αν φυσικά εκείνος τους δεχτεί. Ανευ face control.

Με την προοπτική να

Ο ΣΥΡΙΖΑ βουλιάζει, ο Πολάκης ετοιμάζεται για «ρεσάλτο»

 

Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα που υπό την αρχηγία ενός λαϊκιστή ηγέτη, ο οποίος με εσκεμμένα ψεύδη και συνειδητή καλλιέργεια εχθροπάθειας, διέγραψε πρόσκαιρα την εκτυφλωτική πορεία ενός μετεωρίτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι που διασπάται και φυλλοροεί, αποτελεί πλέον αμελητέα ποσότητα στην πολιτική σκηνή. Η δραματική αναφορά περί «ραγδαίων εξελίξεων» προέρχεται περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα ενός δημοσιογραφικού κλισέ, παρά από ουσιαστικό αντίκρισμα στα γεγονότα. Ένα κόμμα συρρικνωμένο στο 1% δεν παράγει πλέον πολιτικές εξελίξεις. Παράγει μόνο πολιτικό κουτσομπολιό και παραπολιτικό παρασκήνιο.

Στο αδιέξοδο που είχε φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ η παραίτηση του προέδρου Σωκράτη Φάμελλου, ήταν αναμενόμενη. Ο Φάμελλος, ένας ευγενής κατά τα άλλα άνθρωπος, υπήρξε από τους πρωτεργάτες της πραξικοπηματικής καρατόμησης του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Κασσελάκη. Στο πρόσωπό του ενσαρκώνεται η βιβλική φράση «μάχαιραν έδωσες…».

Κυρίως όμως ήταν ένας αδύναμος πρόεδρος που ενώ τα γεγονότα τον ξεπερνούσαν, προσποιούταν ότι άρχει επί αυτών. Προξενεί εντύπωση το παράπονό του ότι «συνάντησε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς» ενώ ο ίδιος αγωνιζόταν για την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.

Μια τέτοια συνεργασία προϋπέθετε σχέδιο, στόχους, επαφές, συνεννόηση, και μια