Δεν είμαστε οικονομολόγοι, αλλά ούτε μικρά παιδιά

Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να πέσει ο πληθωρισμός. Να μειώσουμε κατά 15 εκατομμύρια τους τουρίστες που έρχονται στη χώρα. Από 40 εκατομμύρια να τους κάνουμε 25. Γίνεται αυτό, αν το αποφασίσουμε. Βάζει το κράτος ένα φόρο διανυκτέρευσης 30 ευρώ ανά βραδιά στα καταλύματα. Διπλασιάζει τα τέλη των αεροδρομίων. Βάζει κεφαλικό φόρο αποβίβασης από τα κρουαζιερόπλοια 40 ευρώ. Τριπλασιάζει τα εισιτήρια των αρχαιολογικών μας χώρων. Η διεθνής τουριστική αγορά θα ανταποκριθεί αμέσως μειώνοντας τις τουριστικές εισροές. Αυτομάτως, λόγω πτώσης της ζήτησης, θα πέσουν και εδώ οι τιμές. Και στην ταβέρνα και στο σούπερ μάρκετ και στις υπηρεσίες. Το θέλουμε; Όχι βέβαια. Θέλουμε και τα 40 εκατομμύρια τουρίστες και την πτώση του πληθωρισμού. 

Δικαίως τα θέλουμε και τα δυο, δεν μέμφομαι κανέναν, απλώς πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι οι επιθυμίες μας δεν γίνονται αυτομάτως πραγματικότητα. Ούτε υπάρχει μαγικό ραβδί ή «συμφωνία κυρίων» (κυβέρνηση – σουπερμαρκετάδες) που μπορεί να αντιστρέψει σε μόνιμη βάση τους βασικούς οικονομικούς νόμους. Οι οποίοι λένε ότι η υπερβάλλουσα ζήτηση προϊόντων και υπηρεσιών, ωθεί τις τιμές προς τα πάνω. Το ίδιο κάνει και το

«Σφάξε» τους Αλέξη… ν’ αγιάσουν

«Έδωσα τα νιάτα μου στο ΠΑΣΟΚ για τη νίκη του Κινήματος», αγόρευε σε ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Όντως… χαράμισε τα νιάτα της: Ευρωβουλευτής επικεφαλής της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πρώτη γυναίκα Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών, υπουργός Υγείας ΠΑΣΟΚ.

Ακόμη στο ξόδεμα των νιάτων της υπέρ ΠΑΣΟΚ, Γενική Γραμματέας Εμπορίου στο υπουργείο Ανάπτυξης, συνεργάτης στη Γραμματεία της Σοσιαλιστικής Ομάδας, όπως και στο Γραφείο του τότε Επιτρόπου Χρήστου Παπουτσή, και επιστημονική συνεργάτης της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και ακόμη, Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές υποθέσεις από Σεπτέμβριο του 2010 ως τον Φεβρουάριο του 2012 στην κυβέρνηση του Γιώργου, από την οποία παραιτήθηκε διαφωνώντας με το δεύτερο μνημόνιο.

Θα είχε κάθε δικαίωμα στη μεταγραφή της στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλοι πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν τη ΝΔ. Και θα ήταν υπεράνω κριτικής ημών, εάν δεν είχε προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ (και αναλάβει υπουργική θέση) αφότου το κόμμα του Τσίπρα είχε ήδη υπογράψει το Τρίτο μνημόνιο - ενώ είχε αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ λόγω του Δεύτερου.

Και αν δεν ήταν η ίδια που είχε επιδοκιμάσει το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου εναντίον του εκλεγμένο προέδρου Στέφανου Κασσελάκη, όταν την έπιασαν οι κάμερες να λέει μπράβο, σώσαμε το κόμμα.

Δεν είναι προσωποποιημένη κριτική. Είναι δείγμα των καιρών. Άλλωστε, κατά τα άλλα, είναι ένα

Η Ν.Δ. αλλάζει αρχηγούς, η Κεντροαριστερά αλλάζει κόμματα

 

Μπήκαμε για τα καλά σε προεκλογική τροχιά και η Νέα Δημοκρατία, ύστερα από δύο συνεχόμενες εκλογικές νίκες, παραμένει ο σταθερός φορέας της ελληνικής Κεντροδεξιάς και θεωρείται εκ νέου ο βασικός διεκδικητής της εξουσίας

Στην απέναντι πλευρά, η Κεντροαριστερά διεκδικεί απλώς τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν και άλλαξε δύο φορές εκφραστή από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται μπροστά σε μια τρίτη μεγάλη αναδιάταξη με την ΕΛΑΣ.
Το ερώτημα είναι γιατί ένα κόμμα επιβιώνει μισό αιώνα, ενώ ο ιδεολογικός και πολιτικός του αντίπαλος αναγκάζεται να αλλάζει συνεχώς όνομα, μορφή και φορέα. Η Νέα Δημοκρατία άντεξε, αν και έκανε πολλά και επώδυνα λάθη. Δεν ήταν όλοι οι αρχηγοί της αδιαμφισβήτητοι ή επιτυχημένοι. Αντεξε όμως επειδή κατάφερε να μετατραπεί από κόμμα σε παράταξη. Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέχρι τον Κυριάκο Μητσοτάκη μεσολάβησαν εντελώς διαφορετικές πολιτικές φυσιογνωμίες. Αλλοι πιο φιλελεύθεροι ή πιο λαϊκοί, πιο πατριωτικοί ή τεχνοκράτες. Ωστόσο ποτέ δεν τέθηκε σε αμφισβήτηση ότι η Νέα Δημοκρατία αποτελούσε το φυσικό πολιτικό σπίτι της ελληνικής Κεντροδεξιάς. Οι ηγέτες άλλαζαν, η παράταξη παρέμενε.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η ιστορία της ελληνικής Κεντροαριστεράς είναι πολύ πιο σύνθετη και

Όμορφα

Μην το ψάχνετε. Συνήθως τα όμορφα κόμματα, όμορφα καίγονται. Ετσι και το κόμμα Καρυστιανού βαδίζει αγέρωχα τον δρόμο της ομορφιάς του. Οι οπαδοί πηδάνε από τα παράθυρα.

Προς το παρόν χάσαμε τον «επιστήμονα» του ξυλόλιου και μερικούς ακόμη διακεκριμένους συναδέλφους του που θα έφτιαχναν το πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής μόλις μάθουν τον ωροσκόπο του Ερντογάν και μελετούσαν ήδη την «πυρόσφαιρα».

«Εμείς με τη Μαρία, εσείς με τη Μαφία».

Μα φεύγουν τα νούμερα, ακούω. Και λοιπόν; Όταν πήγαιναν δεν ήταν νούμερα; Τώρα έγιναν; Στο περπάτημα;

Αλλά η τελευταία που φταίει είναι η δυστυχής Καρυστιανού. Έπεσε θύμα πολλών παρεξηγήσεων.

Πρώτον, διάβαζε δημοσκοπήσεις που την ανέβαζαν στο 20% ακατέβατο χωρίς να καταλαβαίνει τι λένε.

Λάθος. Δεν έλεγαν ό,τι καταλάβαινε.

Δεύτερον, πίστεψε την ανόητη δοξασία ότι η πολιτική είναι μια εύκολη υπόθεση όπου ο «κάθε απλός πολίτης» προορίζεται για μεγάλα πράγματα, αρκεί να βγει μπροστά.

Λάθος. Δεν αρκεί.

Τρίτον, θεώρησε ότι

E, όχι και 5,5 μονάδες μέσα σε ένα μήνα!

 

Δεν έχω αμφισβητήσει ποτέ καμιά δημοσκόπηση, αλλά βρίσκω εξαιρετικά πρωτότυπο το γεγονός το κόμμα του Α. Τσίπρα, στην προχθεσινή δημοσκόπηση, να ανέβηκε κατά 5,5 μονάδες από τον Μάιο στον Ιούνιο. Παρακολουθώ ανελλιπώς τις δημοσκοπήσεις που διεξάγονται κάθε μήνα, εδώ και τέσσερα χρόνια, και είναι πρώτη φορά που καταγράφεται τέτοια θεαματική άνοδος για ένα κόμμα. Προσπάθησα να δω αν συνέβη κάποιο γεγονός αυτές τις 30 μέρες που να δικαιολογεί αυτό το φαινόμενο και δεν βρήκα τίποτα. Απεναντίας, στην επικαιρότητα κυριαρχούσαν οι άστοχες δηλώσεις των πρωτοεμφανιζόμενων συνεργατών του Α. Τσίπρα.

 Συνεπώς το «σπρώξιμο» προς την ΕΛΑΣ ήταν τόσο κραυγαλέο, που μόνο θυμηδία προκάλεσε. Εξάλλου ήταν και αχρείαστο. Τη δεύτερη θέση την είχε κλειδωμένη, όμως φαίνεται πως στους δημοσκόπους - φίλους του Τσίπρα αυτό δεν ήταν αρκετό. Βιάστηκαν να τον βάλουν στο παιχνίδι της διεκδίκησης της εξουσίας μειώνοντας τη διαφορά από την «κολλημένη» Νέα Δημοκρατία στις 6,5 μονάδες. Και το ΠΑΣΟΚ στα τάρταρα. Υποθέτω πως στη δημοσκόπηση του Ιουλίου η καλή εταιρεία θα δείχνει μια μάχη για την πρώτη θέση στήθος με στήθος. 

Είπαμε το «γοργόν και χάριν έχει», αλλά και «όποιος βιάζεται σκοντάφτει». Η αγωνία του Α. Τσίπρα να

Η Μαρία Καρυστιανού και η αποσύνθεση των Αγανακτισμένων

Όπως έχει καταστεί προφανές το φοβερό και τρομερό κόμμα το οποίο ευαγγελιζόταν η κυρία Καρυστιανού και περίμεναν με αγωνία τα κατεστημένα κόμματα, οδηγείται σε ταχύτατη συρρίκνωση. Γεγονός το οποίο καταδεικνύεται τόσο από τις δημοσκοπήσεις, όσο και κυρίως από την παντελή έλλειψη δημόσιου λόγου, ενώ πολλαπλασιάζονται και οι αποχωρήσεις στελεχών. Για άλλη μία φορά, μετά το 2010-2012, οι Έλληνες «αγανακτισμένοι» αποδείχτηκαν ανίκανοι να συγκροτήσουν ένα αξιόλογο πολιτικό κίνημα και για άλλη μια φορά οδηγούνται στην αποσάθρωση. 

Ένας από τους λόγους είναι οι έλλειψη μιας κατάλληλης ηγετικής φυσιογνωμίας, πράγμα που όμως συναρτάται με τα ίδια τα χαρακτηριστικά αυτού του ρεύματος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνοι πολιτικοί που κατόρθωσαν να εγκολπωθούν αυτό το ρεύμα και να φτάσουν ακόμα και στην εξουσία, υπήρξαν υπαρκτοί πολιτικοί πυρήνες και κόμματα που κατάφεραν, τουλάχιστον για ένα διάστημα, να «μαντρώσουν αυτό το ρεύμα σε ένα συστημικό / και ιδιότυπα αντισυστημικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Ήδη, κατά την περίοδο των αγανακτισμένων, παράλληλα με την «επάνω πλατεία» που εξέφραζε το αυθεντικό κίνημα των αγανακτισμένων που είχαν καταστραφεί από

Ο Μαυρογιαλούρος είναι εδώ

 

Σοβαροί οικονομικοί παράγοντες διαπιστώνουν ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος είναι ό,τι χειρότερο για επενδύσεις

Επειδή αστάθεια. Και επειδή παροχολογία. Τι σημαίνει αυτό; Μόνιμου ή περιστασιακού χαρακτήρα πολιτική παροχών, με επακόλουθο την αύξηση του δημόσιου ελλείμματος.

Ποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτό; Πάντως, όχι το κοπέλι του ΠΑΣΟΚ. Που ήδη, μέσα στον πανικό οριστικής συντριβής, μοιράζει τζάμπα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Στους νέους. Και γιατί όχι στους χαμηλόμισθους; Και γιατί μόνο εισιτήρια; Να υποσχεθεί και τζάμπα διακοπές. Και γιατί μόνο διακοπές και όχι φθηνότερα τρόφιμα;

Το υπόσχεται και αυτό. Πώς; Με τον περιορισμό του ΦΠΑ και την αύξηση των ελεγκτικών μηχανισμών. Ωραία, λέω εγώ. Αν μειωθεί ο ΦΠΑ, κάθε σούπερ μάρκετ θα απορροφήσει το υπόλοιπο για λογαριασμό του.

Ωραία, λένε. Να επιβληθούν πρόστιμα. Να πέσουν καμπάνες. Τέλεια. Πέφτουν καμπάνες. Της τάξεως του 1 εκατ. ευρώ. Ε, και; Απαντάει πλαγίως η θηριώδης Procter & Gamble. Η οποία ελέγχει τα μισά προϊόντα που διακινούνται στα σούπερ μάρκετ. Και η οποία μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου αναπληρώνει το 1 εκατ. ευρώ της καμπάνας από τις πωλήσεις.

Προφανώς, εντός του ΠΑΣΟΚ καμώνονται ότι

Ανδρέας Παπανδρέου: 30 χρόνια από τον θάνατό του

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τις 23 Ιουνίου 1996 και τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, πρωθυπουργού για τρεις θητείες και ενός από τους επιδραστικότερους και λαοφιλέστερους πολιτικούς ηγέτες στην ελληνική ιστορία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και είχε νοσηλευτεί για 4 περίπου μήνες στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

Τον Ιανουάριο του 1996, η σοβαρή κατάσταση της υγείας του είχε οδηγήσει στην παραίτησή του από την πρωθυπουργία και στην αντικατάστασή του, ύστερα από ψηφοφορία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, από τον Κώστα Σημίτη.

Μητσοτάκης, Σαμαράς, Καραμανλής

 

Έχει ενδιαφέρον εν όψει εκλογών, αλλά και ολίγον ευρύτερα ιστορικά και κοινωνιολογικά, αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους μήνες (μπορεί και χρόνο) στη Νέα Δημοκρατία με τους δύο πρώην αρχηγούς της και πρώην πρωθυπουργούς

Ο μεν ένας, ο Κώστας Καραμανλής, έπειτα από ένα τεράστιο διάστημα πλήρους αφωνίας ενώ η χώρα βούλιαζε στα μνημόνια και στη «Συριζίλα» από το 2015 δεν έβγαζε λέξη. Μιλιά. Είπε μόνο στο δημοψήφισμα ότι είναι υπέρ του ΝΑΙ και μάλλον έκανε και κακό στους φιλοευρωπαϊστές. Ο δε άλλος, ο Αντώνης Σαμαράς, υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Μητσοτάκη σε όλα του, είχε τακτική επικοινωνία μέσω τρίτου προσώπου και στενού συνεργάτη του Μητσοτάκη έως το 2022 και σιγά-σιγά αποκόπηκε, για να φτάσει σήμερα στην προετοιμασία κόμματος ειδικού σκοπού με θέμα «να ρίξω τον Μητσοτάκη και τι στον κόσμο».
Δεν ξέρω πολλά από ψυχολογία, ούτε και όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν για να δημιουργηθεί μια κανονική βεντέτα του Μητσοτάκη με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Λένε για τον Σαμαρά ότι το 2019 ο Μητσοτάκης, ενώ του είχε τάξει να τον κάνει επίτροπο της χώρας στην Ε.Ε., τελευταία ώρα δεν το έκανε και έβαλε τον Σχοινά.
Λένε επίσης -και αυτό το βρίσκω λογικό ως επιχείρημα- ότι έπρεπε ο νυν πρωθυπουργός να «βλέπει» έστω και για λόγους πολιτικής και ηθικής τάξεως τους πρώην. «Τι του κόστιζε, βρε αδελφέ, μία φορά το τρίμηνο να τρώνε και να τα λένε δημοσίως στο Μαξίμου ή ιδιωτικώς στο σπίτι του;», ακούω από πολλούς πολιτικούς και μη

Ο «γονυκλινής» Φάμελλος, ο αντιρρησίας Πολάκης, και οι αεροβάτες της ΕΛΑΣ

Το σαιξπηρικό ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει», ταλανίζει σε πολιτική επανέκδοση, οπαδούς και αξιωματούχους του ΣΥΡΙΖΑ: Να υπάρχει το κόμμα ή να μην υπάρχει;

Περίπου τρεις στους δέκα ψηφοφόρους, απαντούν «ναι», αφού προφανώς διατηρούν την αριστερή τους συνείδησης αλώβητη από την φιλοδοξία της εξουσίας (από την οποία ούτως ή άλλως δεν έχουν λαμβάνειν. Η εξουσία πάντα είναι πλουσιοπάροχη μόνο για τους αξιωματούχους και τους ανθρώπους των αρχηγών).

Μαζί τους συμφωνούν, για άλλους λόγους και στελέχη που ούτως ή άλλως θα βρεθούν εκτός νυμφώνος της ΕΛΑΣ.

Ο Παύλος Πολάκης, εις εξ αυτών, προτίθεται να θέσει θέμα αρχηγού στην επόμενη συνεδρίασης της Κ.Ε. αφού θα έχει εκπνεύσει (έχει ήδη εκπνεύσει) η δεκαήμερη διορία που έδωσε στον Σωκράτη Φάμελλο, να φέρει συμφωνία με τον Τσίπρα, αφού είναι προσηλωμένος στη λογική της «συμπόρευσης».

Όπως έχει δηλώσει ο «αψύς» (επίθετο που του φιλοτέχνησε ο Τσίπρας που τώρα δεν τον καταδέχεται): «Ή υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στο κόμμα του κυρίου Τσίπρα και στην ηγετική ομάδα γύρω από τον κύριο Φάμελλο, ή είναι μια τρομερή επίδειξη πολιτικής υποταγής σε μια προσπάθεια να σε ελεήσουν και να σε δεχτούν αύριο μεθαύριο στα ψηφοδέλτια» (εμφατικά τους αποκαλεί «κυρίους» όχι «συντρόφους»).

Και συνεχίζει λογικά (ναι ο Πολάκης μπορεί να είναι ορθολογικός όταν τον συμφέρει):

Πώς θα αντέξουμε εννιά μήνες προεκλογική περίοδο

 Ο πειρασμός των πρόωρων εκλογών είναι διαχρονικός στην ελληνική πολιτική ζωή. Ειδικά επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη κάθε φορά που η συγκυρία έμοιαζε ευνοϊκή, οι δικοί του τον συμβούλευαν να πάει «αιφνιδιαστικά» στις κάλπες. Δύο φορές ως σήμερα ο πρωθυπουργός έχει αποκρούσει το ενδεχόμενο, καλλιεργώντας έτσι ένα θεσμικό προφίλ. Το ζήτημα είναι αν θα αντισταθεί και αυτή τη φορά ή αν θα υποκύψει.
Η χώρα έχει μπει στο μεταξύ σε μια οιονεί προεκλογική περίοδο και κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει με σιγουριά αν οι εκλογές θα γίνουν τον προσεχή Οκτώβριο ή με το νέο έτος. Όσο κι αν ο πρωθυπουργός επιμένει για «εκλογές την άνοιξη με φουτεράκι», σημασία έχει ότι οι περισσότεροι τις περιμένουν νωρίτερα, το σύστημα βρίσκεται σε αναβρασμό και όλοι μαζί ζούμε σε μια αχρείαστη αβεβαιότητα.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι άρχισε ήδη η πιο αφόρητη και αντιπαραγωγική περίοδος της παροχολογίας, του λαϊκισμού και της προεκλογικής ασυναρτησίας. Η αντιπολίτευση έχει φτάσει τα όρια του παραλογισμού: Ένας Αριστερός καλλιτέχνης αποκάλεσε τον Τσίπρα «Τζοκόντα», νομίζοντας ότι έτσι τον εξυψώνει. Άλλος Αριστερός λέει, αντίθετα, τον Τσίπρα φεουδάρχη ηγεμόνα σε ΙΧ κόμμα με υποτακτικούς που τον προσκυνάνε. Δικηγόρος της Καρυστιανού δηλώνει ότι δεν αποκλείει να πάρουν αυτοδυναμία και να κυβερνήσουν. Ένας τέως ΠΑΣΟΚ και νυν ΕΛΑΣίτης θέλει να

Καταργούμε τη φτώχεια με ένα νόμο, με ένα άρθρο

Η λύση είναι απλή και δεν τη σκέφτηκε κανένας. Μειώνουμε τις τιμές και αυξάνουμε τους μισθούς. Άρα, φτώχεια τέλος στην Ελλάδα. Είναι γνωστό πως το συνταγολόγιο καταπολέμησης της φτώχειας είναι πολύ πλούσιο και ευρηματικό. Από το σύνθημα «αυξήσεις, αυξήσεις και όχι απολύσεις» ως την πλειοδοσία παροχών, έχει μεσολαβήσει μια χρεοκοπία που σημαίνει κάτι πολύ απλό: το λεφτόδεντρο έχει βαθιές τις ρίζες του στην ελληνική κοινωνία. Το φύτεψαν, το πότιζαν και το περιποιούνταν τα δύο μεγάλα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και από κοντά σύμπασα η Αριστερά.

Σήμερα, η μεν Νέα Δημοκρατία παλεύει να βάλει σε μια τάξη την Οικονομία και κάπως τα καταφέρνει, το ΠΑΣΟΚ θυμάται τον παλιό καλό του εαυτό και η Αριστερά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και από κοντά οι Νέες Πολιτικές Δυνάμεις που ουδεμία σχέση έχουν με το ΚΟΔΗΣΟ, για τους παλιότερους. Κινούνται στον αστερισμό του ρουβλίου. 

Βρισκόμαστε περίπου 10 μήνες πριν από τις εκλογές και ο αγώνας της παροχολογίας ήδη άρχισε. Ο Νίκος μας κάτι υποσχέθηκε και αμέσως μετά ήρθε ο Ριμπράντης ή Τζοκόντας και πλειοδότησε, αφήνοντας τον Νικόλα μας παξιμάδι, που λένε. Την επόμενη φορά αυτό που θα υποσχεθεί θα πρέπει να είναι άνευ ανταγωνισμού, καθώς ο Τζοκόντας καραδοκεί. 

Στη σκηνή έχει ανέβει και η μικρή Μαρία μας που είναι

Αργά για δάκρυα

Μια χαρά το είπε ο Αλέξης. «Σε λίγα εικοσιτετράωρα γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση». Βούτυρο στο ψωμί του οι συνεχιζόμενες μετρήσεις, με τις οποίες παγιοποιείται η πεποίθηση ότι είναι δεύτερος. Διότι αυτά τα δημοσκοπικά ποσοστά, αν επιβεβαιωθούν από τις κάλπες του ’27, θα κάνουν πράγματι τον Τσίπρα διεκδικητή της εξουσίας το 2031. Aυτή είναι βέβαια η επιδίωξη του, το ξέρει κι η Κουτσή Μαρία. Τα περί εξουσίας το ’27 είναι μπουρδολογίες που πρέπει να λέγονται κι ας μην τις πιστεύει ούτε η Περιστέρα.

Ο Ανδρουλάκης να τα βλέπει. Όπως πάει το πράγμα, από τους τρεις (Μητσοτάκη, Τσίπρα και αυτόν), μόνο ο Νίκος θα είναι σπίτι του την δεκαετία του ’30, οι άλλοι δυο θα συνεχίσουν να βρίσκονται στο πολιτικό παιχνίδι. Ο ένας ως πρωθυπουργός (αυτοδύναμος ή συμμαχικός) κι ο άλλος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνο ο Νίκος θα τους κοιτάζει εκ του μακρόθεν και άπραγος, έχοντας μάλιστα κληροδοτήσει στον διάδοχό του ένα κόμμα σε κακή κατάσταση.

Διότι η παγίωση της πεποίθησης ότι βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη είναι ο Τσίπρας, θα οδηγήσει ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ κι ένα άλλο κομμάτι στην ΝΔ. Πάνω από τους μισούς σημερινούς ΠΑΣΟΚους, μη βλέποντας προοπτική εξουσίας με το κόμμα τους, θα λακίσουν. Όσοι είναι σκληροί αντιδεξιοί θα

Tα ορφανά του Τσίπρα, ένα λυπηρό θέαμα

Βρίσκω θλιβερό το θέαμα άλλοτε πανίσχυρα κυβερνητικά στελέχη και, υποτίθεται, μεγάλα κεφάλια της εποχής ΣΥΡΙΖΑ να περιμένουν σήμερα σαν ορφανά μπροστά από την κλειστή πόρτα της ΕΛΑΣ την άδεια εισόδου. Κάποιος τους παρομοίασε, επιτυχημένα, με τους μετανάστες της νήσου Έλις στην Αμερική του Μεσοπολέμου, εκεί όπου οι άνθρωποι στοιβάζονταν στις αποβάθρες και εξετάζονταν (εξονυχιστικά και εξευτελιστικά) πριν γίνουν δεκτοί στη γη της επαγγελίας.
Δεν απορώ για το τέλος τους, επηρεασμένη πιθανόν από το ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού «Στο χιλιοστό», που απογύμνωσε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από τα τελευταία της ψιμύθια. Εκπλήσσομαι με τον Αλέξη Τσίπρα που επανακάμπτει στην πολιτική, μετά την καταστροφική θητεία του 2015, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Και σκέφτομαι ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που πίστεψαν πως οι άνθρωποι αυτοί θα μας έσωζαν από το ναυάγιο της χρεοκοπίας. Ενώ σήμερα αποδεικνύονται οι ίδιοι ναυαγοί της πολιτικής.
Και, πράγματι, η αυλαία πέφτει με δραματικό τρόπο στον ΣΥΡΙΖΑ και στην αποκαλούμενη «πρώτη φορά Αριστερά». Οι άνθρωποι που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την ενοποίηση του «προοδευτικού χώρου» αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ενότητα ούτε στο ίδιο τους το κόμμα. Αυτοί που επίμονα και φανατικά φώναζαν για κοινή πορεία απέναντι στον κακό Μητσοτάκη έχουν γίνει χίλια κομμάτια. Ακόμη και η Νέα Αριστερά (η πιο ανούσια διάσπαση), όταν

Βαβέλ

 

Δεν ξέρω αν η αντιπολίτευση είναι «θίασος» ή «Βαβέλ». Δεν ξέρω αν αποτελούν «απειλή για τη δημοκρατία» ή αν θέλουν «να εξαντλήσουν τη χώρα», όπως τους κατηγόρησε ο Μητσοτάκης (10/6).

Υποψιάζομαι όμως ότι είναι η πιο αυτοκαταστροφική αντιπολίτευση που γνώρισε ποτέ η χώρα.

Δεν θα σταθώ στις κωμικές αφέλειες της κυρίας Καρυστιανού, ούτε στην τραγική άγνοιά της, το περιμέναμε.

Δεν νομίζω να είχε κανείς την ψευδαίσθηση ότι μία «κβαντική παιδίατρος» έκρυβε θησαυρούς στοιχειωδών γνώσεων για τη διπλωματία ή τα οικονομικά.

Δεν θα σταθώ ούτε στους συνεργάτες του Σαμαρά που ανακάλυψαν «οργανωμένο σχέδιο» εναντίον του πρώην πρωθυπουργού.

Συγγνώμη αλλά τι περίμεναν; Οτι θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς να την πέσει στον Μητσοτάκη και θα τον υποδεχτούν με ανθοδέσμες;

Από την άλλη όμως δεν περίμενα τέτοιο ξεκατίνιασμα στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε υποψιαζόμουν ποτέ ότι το ΠαΣοΚ θα προσφερθεί τόσο γενναιόδωρα να στηθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Και για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν πέσαμε ακριβώς από τα σύννεφα. Τους έβλεπες και καταλάβαινες ότι το τραβάει η ψυχή τους. Υπάρχει άλλωστε και μια ισχυρή αριστερή παράδοση ξεκατινιάσματος.

Αλλά ομολογώ ότι το ΠαΣοΚ ήταν έκπληξη. Δεν περίμενα τόση αφέλεια.

Πάνε πρώτα και ψηφίζουν την

Ο Τσίπρας νούμερο ένα και ο Τσίπρας νούμερο δύο

 

Ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε το πιο παράδοξο πολιτικό φαινόμενο της μεταπολεμικής Πολιτικής Ιστορίας της Ελλάδας.

Υπήρξε ο νεότερος, μόλις σε ηλικία 33 ετών, αρχηγός κόμματος. Υπήρξε, μετά τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη το 1865, ο δεύτερος σε ηλικία νεότερος πρωθυπουργός, σε ηλικία 41 ετών. Και υπήρξε το χαρακτηριστικότερο δείγμα πολιτικoύ διχασμού προσωπικότητας που γνώρισε ο τόπος. Ενός διχασμού προσωπικότητας που του επέτρεπε να μεταπηδά με ευκολία, ταχύτητα και χωρίς ενοχές από το ένα άκρο στο άλλο.

Μερικά μόνο από τα πάρα πολλά σχετικά παραδείγματα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές:

* Ο ηγέτης της υποτιθέμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς και αυτοχαρακτηριζόμενος «παιδί των καταλήψεων» σχημάτισε συγκυβέρνηση με τους ακροδεξιούς ΑΝ.ΕΛ. του Πάνου Καμμένου, το πρώτο στην Ευρώπη ακροαριστεροακροδεξιό συγκρότημα εξουσίας.

* Ο αντιμνημονιακότερος των αντιμνημονιακών πολιτικών στα χρόνια της κρίσης μεταβλήθηκε στον συνεπέστερο και αυστηρότερο εφαρμοστή των μνημονίων, ψήφισε μάλιστα και το τρίτο το δικό του, που κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε ίσως να είχε αποφευχθεί. Προηγουμένως είχε διενεργήσει το ανεκδιήγητο και προφανώς αντισυνταγματικό δημοψήφισμά του, τασσόμενος αναφανδόν υπέρ του ΟΧΙ και αμέσως μετά εφάρμοσε το ΝΑΙ, αγνοώντας την πλειοψηφία του 61%, που είχε ακολουθήσει την υπόδειξή του.

* Πρώτος απ’ όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες, που έως τότε κρατούσαν αποστάσεις, επισκέφτηκε τον