Ούτε Αιδώς, ούτε Νέμεσις

Όπως έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»

Τι να πρωτοθυμηθώ; Μα από την πρώτη στιγμή έδειξαν την «ταυτότητά» τους. Οταν συγκυβέρνησαν με τον δεξιότατο και βασιλικότατο Πάνο Καμμένο. Οταν έπαιξαν τη μοίρα της χώρας στο μπαρμπούτι. Και όταν ξεζούμισαν τους μικρομεσαίους. Για να μην ανακαλέσω σκηνές φαρσοκωμωδίας που διαδραματίστηκαν με την απόκτηση αδειών των καναλιών.
Ασε το μπάχαλο το εσωτερικό με τις «συνισταμένες» τις αιρετικές. Μα πώς μια ομαδούλα του 3% με 4% κατάφερε να εκτιναχθεί στο 35%; Η απάντηση γνωστή: ο Αντώνης Σαμαράς. Κορδωμένος κι αυτός έσκιζε τα Μνημόνια. Ο δεξιότατος Σαμαράς, ο ανελκυστήρας του ταχαριστερού Τσίπρα. 

Το ζήτημα είναι επίκαιρο. Το μάθημα πάθημα. Τίποτα εμείς. Οι λωτοφάγοι. Χωρίς μνήμη. Ο Σαμαράς, ο ανελκυστήρας και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η οποία ακόμα και σήμερα κατηγορεί τον Τσίπρα για την κωλοτούμπα που οδήγησε στην παραμονή της Σωρρακώσταινας στην Ευρωζώνη. Για τη Ζωή η σωτηρία της χώρας είναι το έγκλημα που διέπραξε ο Τσίπρας. Το μεγαλείο μιας παράνοιας που δεν έχει όριο και φραγμό. Αντί να αυτομαστιγωθεί για τις ακραίες θέσεις της που αν ο Τσίπρας της τηρούσε, τώρα θα αγοράζαμε μπομπότα και θα καταλήγαμε στο στομάχι του σουλτάνου Ερντογάν, εκείνη εξακολουθεί να πορεύεται με το ίδιο βιολί.
Και υπάρχουν συμπολίτες μας που

«Η Αριστερά θέλει να σε βρίζει κι εσύ να είσαι μούγκα στη στρούγκα»

Αυτά και άλλα πολλά απολαυστικά είπε ο γνωστός ηθοποιός Χάρης Ρώμας στην «Ομάδα της Αλήθειας». Δεν πρωτοτύπησε στις διαπιστώσεις του, η επιθετικότητα της πλειοψηφίας των αριστερών στην άλλη άποψη είναι γνωστή, ιδίως στον χώρο των καλλιτεχνών. Όποιος καλλιτέχνης ξεφεύγει από τις γνωστές νόρμες, δηλαδή δεν στέκεται δίπλα στον «Άνθρωπο», δεν είναι κατά του «γενοκτονικού» κράτους, δεν είναι υπέρ μια «ανώτερης κοινωνίας», δε στηρίζει το ηρωικό καθεστώς της Κούβας, και όλα αυτά με την υπογραφή του, τότε δέχεται μια ανελέητη επίθεση τόσο από επώνυμα στελέχη της Αριστεράς όσο και από έναν όχλο στο Διαδίκτυο. 

Όπως είπε ο Χάρης Ρώμας, η καλή του φίλη και συμπατριώτισσα η Νατάσσα Μποφίλιου έχει κάθε δικαίωμα να θέλει να ανέβει στο βουνό, όμως θα πρέπει να είναι σεβαστή και η θέση όσων δε θέλουν να ανέβουν στο βουνό. Τι να κάνουμε; Σε μια δημοκρατία όλες οι γνώμες θα πρέπει να ακούγονται χωρίς κατάρες και κραυγές. Όμως, όταν κάποιοι πιστεύουν πως αυτοί εκφράζουν την πρόοδο και το απόλυτο καλό για τον Άνθρωπο, είναι επόμενο να κηρύσσουν πόλεμο στην αντίθετη άποψη. Η λέξη «αντιδραστικός», με το ιδιαίτερα αρνητικό φορτίο, δεν προέκυψε τυχαία στην Ιστορία. 

Ούτε προέκυψε τυχαία το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» το οποίο δίνει αίγλη και κύρος σε όσους διατείνονται πως είναι φορείς και κοινωνοί του. Διότι όταν είναι με τον

Οι τζάμπα μάγκες και πού θα φτάσει ο «άλλος Τσίπρας»

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή επιβεβαιώνει την επαγγελματική δουλειά που έγινε στο rebranding

Ο ίδιος άνθρωπος επιχειρεί να παρουσιάσει μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού του, σαν να πέρασε από εργαστήριο πολιτικής ανακατασκευής. Αλλα συνθήματα, άλλη γλώσσα, άλλες προτεραιότητες, διαφορετικό ύφος. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τον Αλέξη Τσίπρα του 2023 με τον Αλέξη Τσίπρα του νέου κόμματος. Τότε υποστήριζε ότι μπορούσε να κυβερνήσει ακόμη και ως δεύτερο κόμμα μέσω μιας «κυβέρνησης των προοδευτικών δυνάμεων». Ηταν η περίφημη θεωρία της «κυβέρνησης των ηττημένων», η οποία τελικά αποδοκιμάστηκε δύο φορές από την κάλπη. Σήμερα, το αφήγημα αυτό έχει εξαφανιστεί. Πλέον μιλά για πρωτιά, αυτοπεποίθηση, νίκη και απευθείας διεκδίκηση της διακυβέρνησης, παρότι πολιτικά και δημοσκοπικά βρίσκεται σε δυσμενέστερη αφετηρία από εκείνη του 2023. Δεν ζητά από τους πολίτες να τον κάνουν ρυθμιστή. Ζητά να τον κάνουν πρώτο.

Η δεύτερη μεγάλη μεταβολή αφορά την οικονομία. Ο Τσίπρας που γνώρισε η χώρα συνδέθηκε με τη βαριά φορολογία, την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης και τη λογική ότι το κράτος μπορεί να χρηματοδοτεί κοινωνικές πολιτικές κυρίως μέσω της αναδιανομής. Σήμερα εμφανίζεται να αποδέχεται ότι η ελληνική οικονομία έχει αλλάξει. Δεν αμφισβητεί πλέον ευθέως ότι η οικονομία υπεραποδίδει, ούτε υποστηρίζει πως

ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν θα μας λείψει

Κανείς δεν δείχνει να συγκινείται ιδιαίτερα από το υπαρξιακό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ ή από τη δημοσκοπική κατάρρευσή του (1,4%, GPO iefimerida). Ήταν προφανές ότι χωρίς τον Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μέλλον: Εκείνος που τον έκανε κυβέρνηση είναι ο ίδιος που τον διέλυσε.
Τέλος κύκλου, τέλος εποχής. Το κόμμα που πριν από δέκα χρόνια ήταν κοινωνικό ρεύμα και απειλούσε κόσμο και ντουνιά, σήμερα βρίσκεται ένα βήμα πριν την εξαφάνισή του. Μορφές όπως η Δούρου, ο Πολάκης και ο Παππάς, που κάποτε κυκλοφορούσαν στην πιάτσα ως μεγαλοπαράγοντες, έμειναν να τριγυρίζουν στην Κουμουνδούρου σαν φαντάσματα σε ερείπια.
Αυτό το μόρφωμα γεννήθηκε στην πιο κρίσιμη στιγμή της οικονομικής κρίσης. Το τέκνο της οργής. Ακολούθησε τη μοίρα άλλων ακροαριστερών κομμάτων που ξεφύτρωσαν στην Ευρώπη την ίδια περίοδο, όπως οι Podemos στην Ισπανία, για παράδειγμα, οι οποίοι επίσης εξαερώθηκαν μόλις οι συνθήκες επανήλθαν στο κανονικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαιπώρησε την πολιτική ζωή στην Ελλάδα. Μια ομάδα άπειρων και ιδεοληπτικών στελεχών έπαιξε την τύχη της χώρας στα ζάρια και μάλιστα εντελώς συνειδητά. Αναλογιστείτε πόσοι από

Πόσο νέος μπορεί να είναι ο «νέος Tσίπρας»;

Ηταν πάλι μέρες του Ιουλίου, πριν από 11 χρόνια, όταν η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της καταστροφής

Τα κρατικά ταμεία ήταν άδεια, οι τράπεζες κλειστές και υπό καθεστώς capital controls, οι πολίτες σχημάτιζαν ουρές μπροστά στα ΑΤΜ για να εισπράξουν έως 60 ευρώ, η χώρα αδυνατούσε να εκπληρώσει τις οικονομικές υποχρεώσεις της στο εσωτερικό και το εξωτερικό, οι συνταξιούχοι είδαν να καταβάλλεται η μισή τους σύνταξη, οι συντάξεις του ΟΓΑ δεν καταβλήθηκαν, η αγορά χωρίς χρήμα είχε παραλύσει καθώς κανείς δεν πλήρωνε κανέναν και κανείς δεν εισέπραττε από κανέναν. Στις αρχές του Ιουλίου, μάλιστα, η Ελλάδα δεν κατέβαλε την οφειλόμενη δόση των 1,53 δισ. ευρώ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και έγινε έτσι η πρώτη ανεπτυγμένη χώρα στην 70ετή ιστορία του που δεν αποπλήρωσε οφειλή της. Ανάλογα προηγούμενα είχαν υπάρξει στο παρελθόν με χώρες όπως η Ζιμπάμπουε ή το Σουδάν, για πολύ μικρότερα ποσά.
Ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «Ιθάκη» και ταξιδεύει ανά την Ελλάδα υμνώντας το ως να ήταν ένα προσωπικό του Ευαγγέλιο. Στο βιβλίο αλλά και στις συνεχείς ομιλίες και δηλώσεις του επιρρίπτει ευθύνες για τα όσα συνέβησαν στους άμεσους δικής του επιλογής συνεργάτες του και εμφανίζει τον εαυτό του ως έναν ηρωικό αγωνιστή που έδωσε σκληρές μάχες για το καλό της πατρίδας εναντίον συντριπτικά υπέρτερων αντιπάλων και τελικά έπεσε ένδοξα, αντιμέτωπος με τη συντριπτική ισχύ τους. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η ηρωική και ένδοξη αυτή πτώση περιελάμβανε και ένα πολύ θετικό στοιχείο: το δημοψήφισμα.

Αρχικά είχε δηλώσει ότι

Οι τρομοκράτες έχουν ιδεολογία και στόχευση

Οι τρομοκράτες υπάρχουν και δρουν εδώ και μισόν αιώνα. Είναι δε, ένα σταθερό παρακολούθημα της Μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Αναπαράγονται διότι η Αριστερά τους κανακεύει, οι διωκτικές αρχές είναι αναποτελεσματικές και το δικαστικό σύστημα ανέμελο. Η άλλη με καμιά εικοσαριά συλλήψεις, κυκλοφορούσε ελεύθερη. 

Όλη η αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει στην εμφάνιση συνεχώς νέων γενεών τρομοκρατών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι ούτε ανεγκέφαλοι ούτε ανόητοι ούτε απλώς αντικοινωνικά στοιχεία. Έχουν ιδεολογία και έχουν στόχευση. Όσοι απλοποιούν και απολιτικοποιούν τη δράση τους, σημαίνει ότι δεν πήραν χαμπάρι τι σημαίνει τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η εμφάνιση ενός «στρατού» με στολές εκείνο το καταραμένο μεσημέρι στη Μαρφίν, ο τρόπος που έδρασαν ως ομάδα μέσα στο πλήθος και η απόλυτη σιωπή στη συνέχεια γύρω από αυτόν τον «στρατό», όλα αυτά δείχνουν πως υπήρχε σχέδιο και όχι μια αυθόρμητη δράση εκείνης της στιγμής. 

Η Αριστερά είτε στην εξωκοινοβουλευτική της μορφή είτε στη ριζοσπαστική, είναι γνωστό πως πάντα είναι δίπλα στους συλληφθέντες για τρομοκρατικές δραστηριότητες και ποτέ απέναντί τους. Η φραστική καταδίκη της τρομοκρατίας είναι υποκριτική και ουδεμία σχέση έχει με το πώς την προσεγγίζουν επί του πεδίου. Είναι πλέον γνωστό πως όταν κυβερνούσαν, διαπραγματεύονταν με

Κανείς δεν θα σε σώσει!

Οι πολυεθνικές;

Από αυτές σωτηρία μηδενική. Θα σου πάρουν και το σκαλπ. Οι μικρομεσαίοι; Εκεί να δεις φοροδιαφυγή! Δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 3.000 και κάτι ψιλά. Αποδείξεις; Τις καταπίνουν.
Οι κυβερνήσεις; Υπόσχονται. Κάτι κάνουν για να αλιεύσουν ψήφους. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Ολο λόγια του αέρα. Προσφάτως το κοπέλι ο Ανδρουλάκης μοίραζε τζάμπα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Για τους νέους. Κάποιος άλλος πλειοδότησε και υποσχέθηκε τζάμπα εισιτήρια για όλους. Μην τους πιστεύεις! Κανείς δεν θα σε σώσει. Μόνο εσύ. Πώς; Θα σ’ το αποδείξω.

Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι στρεβλός. Γιατί; Επειδή είναι μεταπρατικός και ελάχιστα παραγωγικός. Τι σημαίνει μεταπρατικός; Ανάμεσα στο κάθε προϊόν και τον κάθε καταναλωτή, δηλαδή σε σένα, μεσολαβούν πολλά χέρια. Πολλοί μεταπράτες. Και όλοι ένα πράγμα επιθυμούν: πώς να κερδίσουν. Ετσι το προϊόν από το χωράφι μέχρι το ράφι φορτώνεται με περισσότερο χρήμα. Το καρπούζι, φέρ’ ειπείν, από τον παραγωγό της Αμαλιάδας μέχρι το σούπερ μάρκετ ή το μανάβικο καταλήγει τέσσερις με πέντε φορές παραπάνω.
Οι παραγωγοί αγανακτούν. Ωραία! Το ερώτημα είναι γιατί δεν οργανώνονται. Γιατί δεν δημιουργούν συνεταιρισμό με τεχνολογία και προσωπικό σύγχρονο και εκπαιδευμένο; Επειδή ο ένας υποψιάζεται τον άλλον. Ε, τότε καλά να πάθουν! Δεν τους φταίει ο μεταπρατικός καπιταλισμός, ούτε ο Κυριάκος. Οι ίδιοι χαράσσουν τη μοίρα τους. Οι ίδιοι καταλήγουν θύματα των

Οι αυταπάτες του Τσίπρα

 

Μερικές φορές οι λεπτομέρειες προδίδουν. Όταν για παράδειγμα η ΕΛΑΣ έδωσε στη δημοσιότητα την ιδρυτική της διακήρυξη, η απουσία κάθε αναφοράς στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και στα ελληνοτουρκικά μαρτυρούσε πόσο ήταν μια δουλειά του ποδαριού

Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να εμποδίσει τον Τσίπρα να αξιοποιήσει τις καλύτερες παραδόσεις του εθνολαϊκισμού για να χτυπήσει την κυβέρνηση και να κερδίσει ψήφους. 
Ένα τέτοιο δείγμα έδωσε την προηγούμενη εβδομάδα χαρακτηρίζοντας «εθνική ήττα» την πρόθεση του Τραμπ να δώσει F35 και στον Ερντογάν. Συμπλέοντας με την Καρυστιανού, έδωσε και αυτός τροφή στην αυταπάτη ότι η Ελλάδα μπορεί να υπαγορεύσει στις ΗΠΑ το πώς θα διαμορφώσει τη σχέση της με την Τουρκία. Εννοείται πως την ίδια αυταπάτη καλλιεργεί και η κυβέρνηση η οποία μιλούσε για εθνική επιτυχία όταν διαφήμιζε την τεχνολογική υπεροχή την οποία υποτίθεται ότι είχε η χώρα μας στον αέρα. Έτσι με μια έννοια, άθελα της, συνέβαλε και αυτή στην απόφαση Ερντογάν να κάνει πίσω για τους S400 και να τους πουλήσει σε τρίτη χώρα προκειμένου να αποκτήσει τα αεροσκάφη. Στην εξωτερική πολιτική η δράση φέρνει αντίδραση. 

Η αναβάθμιση των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι φυσικά γεγονός. Για κάθε δημοκρατικό πολίτη η εικόνα του Ερντογάν να υποδέχεται του ξένους ηγέτες για τη διάσκεψη του ΝΑΤΟ χωρίς να λένε κουβέντα για το ότι έχει βάλει στη φυλακή τη μισή αντιπολίτευση, ήταν καταθλιπτική. Απλώς επιβεβαιώνει ωστόσο ότι έχουμε μπει στην εποχή όπου έχουν καταργηθεί και τα προσχήματα:

Σαμαράς, για ένα γινάτι

 Ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία ως ένας συντηρητικός πρωθυπουργός που βοήθησε την Ελλάδα να σταθεροποιηθεί, μέσα στην οικονομική κρίση του 2012. Θα ολοκλήρωνε την καριέρα του ως statesman και θα φρόντιζε την υστεροφημία του, κλείνοντας τα θέματα με το εμπρηστικό παρελθόν του στη ΝΔ.

Αντ'αυτού, στα 75 του, ιδρύει νέο κόμμα, καθοδηγούμενος από τη γνωστή βεντέτα με την οικογένεια Μητσοτάκη. Τα δύο TikTok που λάνσαρε αυτό αποδεικνύουν. Ειδικά το βίντεο όπου επιτίθεται στη Ντόρα Μπακογιάννη αποπνέει μια εμπάθεια εντελώς προσωπική. Και μια μαγκιά κάπως ρηχή. Την κέρδισα στις εκλογές ηγεσίας και δεν έχει συνέλθει, λέει με χαιρέκακο ύφος. Αλλά και στο δεύτερο TikTok ερμηνεύει την πτώση των ποσοστών της ΝΔ μέσα από τον προσωπικό του καθρέφτη. «Τους έλεγα να κάνουν δέκα πράγματα και δεν με άκουσαν». Δεν ανέφερε φυσικά ότι επί των ημερών του η ΝΔ έπεσε στα πολύ χαμηλά (18%), ούτε εξήγησε κάποιο δικό του πολιτικό σχέδιο. Μόνο ατόφια εμπάθεια.
Για τον μέσο νεοδημοκράτη -αλλά και για όλους εμάς, ευρύτερα- η προσωπική βεντέτα του Σαμαρά ειδικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει αδιευκρίνιστα αίτια. Κανείς δεν θυμάται πώς ξεκίνησε ούτε γιατί κακοφόρμισε τόσο ραγδαία. Όλοι είχαμε μείνει ότι

Φιλέτο η «αριστερή» πολυκατοικία

Πτώση! Ελεύθερη πτώση. Με αξίνες και φτυάρια για να ενταφιάσουν το τυμπανιαίο πτώμα μιας ταχαριστερής ιδεολογίας

Αφού πρώτα έσπευσαν να διεισδύσουν στο club του Αλέξη Τσίπρα. Μπας και γλιτώσουν από την προσωπική τους πολιτική εξαφάνιση. Ετσι περνούν από τη δοκιμασία του face control. Δηλαδή ο «σωτήρας» τούς διαμηνύει κάτι οδυνηρό: να κοπιάσετε, αλλά πρώτα να παραιτηθείτε από το βουλευτικό σας αξίωμα και μετά βλέπουμε. Μα, Αλέξη μου! Τίποτα, δεν ακούω τίποτα. Να παραιτηθείτε και μετά θα συνεδριάσω με τον εαυτό μου και θα σας πω.
Κάπως έτσι, ενώ ο αρχηγός, ο Σωκράτης Φάμελλος, ο οργανωτής του πραξικοπήματος εκθρόνισης του Στέφανου Κασσελάκη, είχε αποφασίσει να πορευτεί προς ΕΛΑΣ, τώρα το ξανασκέφτεται. Οχι, χαζός είναι να εγκαταλείψει το «φιλέτο» της πολυκατοικίας του ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια του Παυλάρα του Πολάκη.

Ο οποίος Παυλάρας, παριστάνοντας τον σταθερό, τον ακλόνητο και τον άνθρωπο με αρχές, ζήτησε, δηλαδή απαίτησε, την παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου. Τουτέστιν οι δύο αρχιπραξικοπηματίες εκθρόνισης του Κασσελάκη τώρα βγάζουν μαχαίρια σε θέση μονομαχίας. Ολα εδώ πληρώνονται.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, τα δημοσκοπικά ευρήματα αποκαλύπτουν εξαέρωση ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι μεταξύ 1% και 1,3%. Τώρα. Και όσο περνάει ο χρόνος το κόμμα που κυβέρνησε τον έρμο τόπο επί πέντε χρόνια οδεύει ολοταχώς προς την ολοκληρωτική εξαφάνισή του. Πώς είναι ο νυχτερινός μας εφιάλτης; Κάπως έτσι. Για να λέμε «παιδιά, εφιάλτης ήταν, πάει πέρασε».
Παρ’ όλα αυτά, ο Παυλάρας ο Πολάκης καθώς και ο Σωκράτης Φάμελλος επιμένουν σταθερά να υποστηρίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτή τη μαρκίζα θα κατέβει στις εκλογές. Λέτε να πιστεύουν στο θαύμα; Φυσικά όχι. Σε τι πιστεύουν; Σε κάποιες συμμαχίες. Οπως με το κομματίδιο του Γιάνη Βαρουφάκη. Αν φυσικά εκείνος τους δεχτεί. Ανευ face control.

Με την προοπτική να

Ο ΣΥΡΙΖΑ βουλιάζει, ο Πολάκης ετοιμάζεται για «ρεσάλτο»

 

Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα που υπό την αρχηγία ενός λαϊκιστή ηγέτη, ο οποίος με εσκεμμένα ψεύδη και συνειδητή καλλιέργεια εχθροπάθειας, διέγραψε πρόσκαιρα την εκτυφλωτική πορεία ενός μετεωρίτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι που διασπάται και φυλλοροεί, αποτελεί πλέον αμελητέα ποσότητα στην πολιτική σκηνή. Η δραματική αναφορά περί «ραγδαίων εξελίξεων» προέρχεται περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα ενός δημοσιογραφικού κλισέ, παρά από ουσιαστικό αντίκρισμα στα γεγονότα. Ένα κόμμα συρρικνωμένο στο 1% δεν παράγει πλέον πολιτικές εξελίξεις. Παράγει μόνο πολιτικό κουτσομπολιό και παραπολιτικό παρασκήνιο.

Στο αδιέξοδο που είχε φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ η παραίτηση του προέδρου Σωκράτη Φάμελλου, ήταν αναμενόμενη. Ο Φάμελλος, ένας ευγενής κατά τα άλλα άνθρωπος, υπήρξε από τους πρωτεργάτες της πραξικοπηματικής καρατόμησης του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Κασσελάκη. Στο πρόσωπό του ενσαρκώνεται η βιβλική φράση «μάχαιραν έδωσες…».

Κυρίως όμως ήταν ένας αδύναμος πρόεδρος που ενώ τα γεγονότα τον ξεπερνούσαν, προσποιούταν ότι άρχει επί αυτών. Προξενεί εντύπωση το παράπονό του ότι «συνάντησε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς» ενώ ο ίδιος αγωνιζόταν για την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.

Μια τέτοια συνεργασία προϋπέθετε σχέδιο, στόχους, επαφές, συνεννόηση, και μια

Ελέφαντας

Τα μυρμήγκια εξοργίστηκαν που ο ελέφαντας πατάει και καταστρέφει τις φωλιές τους. Εκαναν λοιπόν συνέλευση και αποφάσισαν να παραφυλάξουν και να του την πέσουν ξαφνικά.

Ετσι εκεί που ο ελέφαντας περνούσε αμέριμνος πήδηξαν όλα μαζί πάνω του από το κλαδί ενός δένδρου. Ο ελέφαντας αισθάνθηκε μια ενόχληση και τινάχτηκε.

Τα μυρμήγκια ξεπετάχτηκαν φυσικά δεξιά κι αριστερά. Εκτός από ένα μυρμήγκι που κατάφερε να μην πέσει επειδή κρατήθηκε από μια τρίχα στον λαιμό του ελέφαντα.

Και τότε τα υπόλοιπα μυρμήγκια που κοιτούσαν αποσβολωμένα άρχισαν να το προτρέπουν:

–  Πνίχ’ τον, ρε Μπάμπη, πνίχ’ τον!

Ωραία ιστορία. Με νόημα.

Πρώτα περιμέναμε την Καρυστιανού και «το κίνημα των Τεμπών» να ρίξουν το σάπιο καθεστώς. Τζίφος.

Υστερα σειρά για την πρωθυπουργία πήρε ο Κασσελάκης. Τον χάσαμε σε ένα μπουζουξίδικο.

Μετά θα έβγαινε πρώτο κόμμα το ΠαΣοΚ, έστω «με μια ψήφο». Αλλά τελικά μάλλον δεν βρέθηκε η μια ψήφος και μπάταρε το πρότζεκτ.

Ακολούθησε φορτσάτος ο Τσίπρας με ομάδα «σοφών». Κόλλησε στο 14-15% με το ζόρι.

Τώρα συζητούμε για τον Σαμαρά που θα βρει και το predator. Καλό καλοκαίρι να έχετε.

Αλλά ποιο είναι το νόημα;

Πως ζούμε σε δημοκρατία και στη

Οργή, αναξιοπιστία και μαζί τροφή στην Ακροδεξιά

Πολλοί εξ υμών θα θυμάστε την άθλια, πρωτοφανή εικόνα του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2020, που μερικοί χούλιγκαν δήθεν φοιτητές τού κρέμασαν μια ταμπέλα μέσα στο γραφείο υπέρ των καταλήψεων, με σκοπό να εξευτελίσουν τον ίδιο και το δημόσιο πανεπιστήμιο βεβαίως, όπως και το ίδιο το κράτος

Από τότε πέρασαν έξι χρόνια, τρεις ύποπτοι δικάστηκαν αλλά απηλλάγησαν λόγω αμφιβολιών -γιατί άραγε;- και η ζωή συνεχίστηκε και συνεχίζεται κανονικά. Οι καταλήψεις συνεχίζονται, κάθε τόσο μία επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. αδειάζει τους χώρους, τους βάφουν και τους καθαρίζουν δημοσία δαπάνη και μετά από λίγους μήνες κάτι άλλο ξεφυτρώνει ή, για την ακρίβεια, ξαναφυτρώνει στον ίδιο χώρο. Η αλήθεια είναι ότι στις καταλήψεις κάπως έχει μαζευτεί το άθλιο θέαμα, αλλά «μετά φόβου Θεού, πίστεως», που λένε και στην Εκκλησία. Οι μολότοφ πάντως συνεχίζουν να πέφτουν βροχή σχεδόν σε κάθε ευκαιρία, για παράδειγμα πριν από 16 μήνες στη μεγάλη πορεία για τα Τέμπη, στο Σύνταγμα, η Αστυνομία «μέτρησε» καμιά εκατοστή από αυτές τις βόμβες φωτιάς που πριν από 16 χρόνια έκαψαν τρεις αθώους ανθρώπους στη Marfin (η μία έγκυος γυναίκα), ενώ μόλις πριν από πέντε ημέρες ένα γκαζάκι έκαψε μια μάνα που η κόρη της ήταν πολιτεύτρια της Ν.Δ.

Χωρίς να ξεχνώ την απίθανη παλαιότερη δήλωση του Τσίπρα, που είχε πει ότι «εντάξει και τι έγινε, πετάνε τα παιδιά και καμιά μολότοφ», δικαιολογώντας... τα παιδιά, θα έλεγα ότι

Ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος

 

Συνομιλώντας με τον εκπρόσωπο Τύπου και στενό συνεργάτη του, Νίκο Τσούτσια, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς απάντησε στην κριτική ότι, με τη δημιουργία νέου κόμματος, κινδυνεύει να στερήσει την αυτοδυναμία από τη Νέα Δημοκρατία.

«Εγώ τους έλεγα να κάνουν κάποια πράγματα και εκείνοι έκαναν τα αντίθετα. Γι' αυτό από το 40% έφτασαν στο 20%. Ξαφνικά, εγώ είμαι αυτός που φταίει;».

Η απάντηση αυτή δείχνει ότι ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως τον φυσικό καθοδηγητή της παράταξης, του οποίου οι υποδείξεις θα έπρεπε να ακολουθούνται ανεξαρτήτως των επιλογών της εκάστοτε ηγεσίας ή των προτιμήσεων της κομματικής και εκλογικής βάσης.

Ο κ. Σαμαράς, θυμίζοντας περισσότερο τον οπαδικό λόγο του Τάκη Τσουκαλά, απάντησε με ανάλογο ύφος και στη Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία απέδωσε τη στάση του στο «γινάτι».

«Ξέρεις πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που έχασε την αρχηγία από εμένα; Δεκαεπτά χρόνια και δεν έχει συνέλθει ακόμα. Ας τα βρει πρώτα με τον αδερφό της».

Τα γεγονότα, πράγματι, εξελίχθηκαν όπως τα περιγράφει ο κ. Σαμαράς. Ο Κώστας Καραμανλής είχε ζητήσει τη συναίνεση της Ντόρας Μπακογιάννη ώστε ο Αντώνης Σαμαράς να επιστρέψει στη Νέα Δημοκρατία ως ευρωβουλευτής, μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και την αποτυχημένη πορεία της Πολιτικής Άνοιξης.

Μετά την αποχώρηση του Κώστα Καραμανλή από την ηγεσία, η Ντόρα Μπακογιάννη θα μπορούσε να

Προς Νεοδημοκράτες υπουργούς…

 

Τους πολίτες ουδόλως τους ενδιαφέρει αν δεν φοβάστε τους τρομοκράτες. Και γιατί να τους φοβάστε όταν σας περιστοιχίζει η φρουρά σας; Τι να πουν αυτοί που, στην πρώτη γραμμή του πυρός, απροστάτευτοι, δέχονται απειλές από ακροαριστερούς και νεοναζί; Επίσης, ουδόλως ενδιαφέρει τους πολίτες αν τους δολοφόνους της Βάγιας Νέστορα τους αποκαλείτε ανόητους ή αμετανόητους. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τους θεωρεί τρομοκράτες - δολοφόνους. Και αυτά που ακούνε για αυστηρές τιμωρίες από υπουργικά χείλη τα προσπερνούν, διότι τις τιμωρίες τις επιβάλλουν οι δικαστές και εδώ η υπόθεση - για πολλούς λόγους - στραβώνει.

Όλοι οι φοιτητές που προπηλάκισαν τον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου απαλλάχθηκαν ή αθωώθηκαν, διότι αίφνης οι μάρτυρες δεν… ήταν σίγουροι για αυτά που είδαν. Τέλος, όλοι σας, μετά από εφτά χρόνια στην εξουσία, θα πρέπει να γνωρίζετε πως οι ανοχές των πολιτών είναι ελάχιστες, για να μην πω ανύπαρκτες, σε καταστάσεις κραυγαλέας παραβατικότητας. Από εσάς ζητούν παρεμβάσεις και όχι σχολιασμό. 

Αναμφίβολα ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έχει να επιδείξει σημαντικό έργο τόσο στην αντιμετώπιση του κοινού εγκλήματος, ιδίως στη βαριά μορφή του, όσο και στην

Χρίσμα

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη που δεν σας ενημέρωσα εγκαίρως να φτιάξετε τα σακίδια. Αλλά η «35η αντιιμπεριαλιστική κατασκήνωση της ΚΝΕ» άνοιξε χθες τις πόρτες της («Ριζοσπάστης», 1/7).

Πού; Στο Βίτσι!

Έτσι «χιλιάδες νέοι και νέες» θα έχουν την τύχη να βαδίσουν «στα χνάρια των μαχητών του ΔΣΕ».

Υποθέτω ότι εννοούν τα χνάρια που οι μαχητές άφησαν τρέχοντας όταν αποχώρησαν από το Βίτσι μην τους προλάβουν οι κακοί.

Διότι αν δεν πέφτουν έξω τα βιβλία της Ιστορίας, στο Βίτσι (και αμέσως μετά στον Γράμμο) τους πήρε και τους σήκωσε τους μαχητές. Και έτσι πέρασαν τα επόμενα τριάντα χρόνια της ζωής τους στη μαγευτική Τασκένδη και σε άλλους εξωτικούς τόπους.

Βλέπω όμως την αφίσα της κατασκήνωσης στον «Ριζοσπάστη» και καθησυχάζομαι ότι η φασαρία δεν τελείωσε διότι «Συνεχίζουμε».

Τι ακριβώς συνεχίζουμε; Τον Εμφύλιο; Την κατασκήνωση; Το βάδισμα; Δεν διευκρινίζεται. Αλλά ελπίζω να μην το εννοούν πλήρως και τρέχουμε να μαζέψουμε «χιλιάδες νέους και νέες» από το Ουζμπεκιστάν.

Εμείς πάντως δεν θα το κουνήσουμε ρούπι. Αν προλάβουμε να φτιάξουμε τα σακίδιά μας, θα μείνουμε ακλόνητοι κι αμετακίνητοι στους αντιιμπεριαλιστικούς προμαχώνες στο Βίτσι.

Ακόμη περισσότερο που δεν έχουμε ακόμη λύσει τη