Εγώ θα έφευγα!

Αμάν πια!

Ολοι έχουν πέσει πάνω του να τον κατασπαράξουν. Ακόμα και οι δικοί του. Να μην πω κυρίως οι δικοί του. Απίστευτο. Η μια βολή μετά την άλλη. Κάτι ο ΟΠΕΚΕΠΕ, κάτι οι παρακολουθήσεις, κάτι η δίκη των Τεμπών και τελευταία η εξωφρενική ιστορία με τον Μακάριο Λαζαρίδη.
Πάντα έλεγα και πάντα πίστευα ότι, πριν απ’ όλα, πριν από σπουδές, πτυχία, κομματικές σημαίες και ιδεολογίες -είτε αριστερές είτε σοσιαλιστικές- το πρώτο κριτήριο είναι η αξιοπρέπεια. Αδιαπραγμάτευτη. Ακλόνητη. Μοναδική. Μόνο αυτή.

Και δεύτερο βασικό κριτήριο, η αλήθεια. Οι έξυπνοι πάντα λένε την αλήθεια. Αυτό το οχυρό. Η αυτοπροστασία. Η πανοπλία. Ωστε να μην επιτρέπεις σε κανέναν να σε κατηγορήσει, να σε χλευάσει, να σε εκθέσει. Ανεπανόρθωτα. 
Ας πούμε το γλέντι με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πάντα γινόταν. Ηταν εφεύρεση του ΠΑΣΟΚ. Με τα ευρωπαϊκά πακέτα που κατέληγαν στα προσωπικά ταμεία αγροτών. Δισεκατομμύρια σκορπίστηκαν, εξαφανίστηκαν και εξαερώθηκαν. Είναι όλα αυτά δικαιολογίες ώστε να μην τραυματιστεί η σημερινή κυβέρνηση; Οχι, δεν είναι. Κάθε κυβέρνηση διαχειρίζεται τα ταμεία. Επομένως, δική της η ευθύνη που πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη. Σωστό.
Η απάτη, όμως, το εθνικό μας σπορ. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από εκατοντάδες περιπτώσεις. Γιατί να τα

Ποια αντιπολίτευση;

Η ποιότητα της δημοκρατίας μας, του πολιτικού μας συστήματος, απαιτεί πάντα μια ποιοτική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Η τελευταία σχετίζεται με τεκμηριωμένες κυβερνητικές προτάσεις, με όραμα για το μέλλον της χώρας και σαφείς πολιτικούς στόχους, με ποιοτικό, τόσο πολιτικά όσο και ηθικά στελεχιακό δυναμικό και, βέβαια, με σαφή κυβερνητική πλειοψηφία που θα κληθεί να στηρίξει την εφαρμογή και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβερνητικής πρότασης.
Ποια είναι σήμερα η εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ώστε η χώρα να διασφαλίσει την κυβερνησιμότητα και τη σταθερότητά της στις εκλογές του 2027; Σε μια μάλιστα περίοδο από τις πλέον ασταθείς και επικίνδυνες για δεκατίες. Η γεωπολιτική αστάθεια, ο βίαιος αναθεωρητικός και η τάση βίαιης αλλαγής συνόρων, η αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου και των σχετικών διεθνών οργανισμών, η χαλάρωση των συμμαχιών δεκαετιών, η ανάδειξη νέων άναρχων συμμαχιών καθιστούν το διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά επικίνδυνο, ιδιαίτερα για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα.
Ποια είναι λοιπόν τα κόμματα και οι πολιτικοί ηγέτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πιθανή άλλη κυβέρνηση από τη σημερινή; Μια κυβέρνηση με συνεκτικό οικονομικό πρόγραμμα, με ασφαλή εξωτερική πολιτική, με πολιτικούς ηγέτες σεβαστούς στα διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων; Η σημερινή αντιπολίτευση περιλαμβάνει μια πανσπερμία μικρών πολιτικών κομμάτων, δίχως ολοκληρωμένα κυβερνητικά προγράμματα, κόμματα και κομματίδια διαμαρτυρίας που

Θα καλέσει εισαγγελέας τον ευρωβουλευτή Αρβανίτη για τις «πειραγμένες εκλογές;

Το «επιχείρημα» προετοιμαζόταν προεκλογικά. Ξεκίνησε από αναρτήσεις και τα δημοσιεύματα εκδότη δημοσιογράφου, που τότε ήταν υποστηρικτικός στον Τσίπρα και τώρα τον περνάει γενεές δεκατέσσερις.  

Καλλιεργούσαν το έδαφος προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη, ότι στην περίπτωση που νικούσε η ΝΔ, οι εκλογές του 2023 θα ήταν αποτέλεσμα νοθείας. Είχαν πιστέψει χωρίς καμία δημοσκοπική ή άλλη ένδειξη να δικαιολογεί την πίστη τους, ότι τα ποσοστά  θα κρίνονταν στον πόντο.

Αποτέλεσμα αυθυποβολής που δημιουργήθηκε από τις επιθυμίες τους, τον  αντι-Μητσοτακικό εχθρικό οίστρο που αναπαρήγαγαν τα troll τους στα social media, και το περίφημα σύνθημα  «Μητσοπτάκη γ@@@σαι»!  

Η πλάκα είναι ότι και στη νεολαία που φώναζε το σύνθημα η ΝΔ πρώτευσε. Είναι ελπίδα τους που μεταπλάστηκε σε εικονική   πραγματικότητα. Και αλίμονο στην πραγματικότητα όταν συγκρούεται με τις επιθυμίες του ΣΥΡΙΖΑ - παρόλο που η προηγούμενη πείρα τους θα έπρεπε να τους έχει συνετίσει.  

Μετά τις ευρωεκλογές του 2019 ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε μέσω SMS συγγνώμη από τον δημοσκόπο Δημήτρη Μαύρο. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο κ. Μαύρος η συγγνώμη αφορούσε τα όσα είχε πει

Η χώρα δεν είναι μπακαλικάκι να κλείσει

Όλο και πιο συχνά συναντώ ανθρώπους που μου λένε «ο Μητσοτάκης ζορίζεται». Μα φυσικά ζορίζεται. Φαντάστηκε κανείς ότι θα καταφέρει ανέφελα, αυτό που δεν πέτυχε κανένας άλλος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός; Εύκολη είναι μια τρίτη συνεχόμενη πρωθυπουργική θητεία; Η πολιτική είναι σκληρό άθλημα παντού στον κόσμο, στην Ελλάδα ένα παραπάνω. Κάποιοι μου λένε «ας τα παρατήσει, οκτώ χρόνια πρωθυπουργός ήταν, δεν του φτάνουν;».

Πλάκα κάνετε τώρα; Εδώ βλέπουμε να επανέρχονται θρασύτατα Τσίπρες και Σαμαράδες που έφαγαν στο κεφάλι τρομακτικές ήττες και παλλαϊκή χλεύη, αυτός που προηγείται με 15 μονάδες από τον δεύτερο θα κατεβάσει ρολά και θα πάει στο σπίτι του; Αφήστε που όταν ρωτάω όσους θέλουν να τον διώξουν «για να έρθει στην θέση του, ποιός;» δεν έχουν ιδέα. Το μόνο που ξέρουν με βεβαιότητα είναι ότι ο Κυριάκος «τα ‘φαγε τα ψωμιά του».

Σύμφωνοι, σκάνε διαρκώς Λαζαρίδηδες και ΟΠΕΚΕΠΕδες στον δρόμο του. Αλλά έτσι είναι η ζώσα πραγματικότητα. Ο Μητσοτάκης παρέλαβε ένα κράτος με σαράντα προβληματικούς τομείς, μεταρρύθμισε τους μισούς, άφησε τους

Τοξικότητα: Φανταστείτε τι θα γίνει πριν τις εκλογές!

Τοξικότητα και διχαστικός λόγος υπάρχει, αλλά δε συγκρίνεται, μέχρι στιγμής, με αυτό που ζήσαμε την περίοδο 2022 - 2023. Τότε όλο αυτό το νοσηρό κλίμα ήταν ενταγμένο στη στρατηγική της επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση του τόπου. Το 31.5% που είχε πάρει στις εκλογές του 2019 έδινε στους φίλους του την ελπίδα πως έστω με μια «κυβέρνηση των ηττημένων» θα απολάμβαναν και πάλι τα αγαθά της εξουσίας και «η δεύτερη φορά Αριστερά θα ήταν αλλιώς». Για αυτό και οι λυσσώδεις επιθέσεις κατά του Μητσοτάκη, σε προσωπικό επίπεδο, από την πολιτική αλητεία των ακροδεξιών και αριστερών εντύπων. Τότε που το ίδιο χέρι έγραφε τα πρωτοσέλιδά τους. Όμως, ως γνωστόν, ο ελληνικός λαός αποφάσισε αλλιώς. 

Σήμερα όλη αυτή η εξαχρείωση που ζούμε αλλού αποβλέπει, καθώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης, πολύ δε περισσότερο η πολυδιασπασμένη ριζοσπαστική Αριστερά, δεν μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία. Ο στόχος είναι ένας και μοναδικός. Το minimum είναι να μην αποκτήσει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία και το maximum το ποσοστό που θα λάβει να είναι τόσο χαμηλό που να καθιστά τις δεύτερες εκλογές άνευ νοήματος. Σε αυτήν την περίπτωση δρομολογείται η κυβέρνηση ειδικού σκοπού. 

Συνεπώς το κλίμα του διχασμού και της

Αντιπολίτευση: Εκλογές τώρα, για Κυβέρνηση … «θα δούμε»

Η πολυαναμενόμενη συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, στην Βουλή, κατέδειξε αδρότατα το τεράστιο πολιτικό κενό στον χώρο της Αντιπολίτευσης

Όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί και εκπρόσωποι των κομμάτων της Αντιπολίτευσης ζήτησαν να φύγει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με προσφυγή σε άμεσες εκλογές, αλλά δεν φάνηκε από καμία αγόρευση κάποιο ίχνος πρότασης, έστω, για την συγκρότηση μιας μετεκλογικής Κυβερνήσεως. Φέρθηκαν και μίλησαν όλοι - πλην του εξόχως … αναχρονιστικού κ. Κουτσούμπα - ωσάν να ήταν μέλη διοικητικού συμβουλίου εξωραϊστικού συλλόγου προτείνοντα λύση για την συγκρότηση της νέας … Διοίκησής του, ή ως μέλη «δεκαπενταμελούς μαθητικού συμβουλίου», αγωνιούντα για το ποιος πρέπει να ρυθμίζει τα της «μαθητικής κοινότητας» και όχι ως εκλεγμένοι από τον λαό πολιτικοί αρχηγοί, ανησυχούντες και μοχθούντες για την ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. Γιατί… δεν πρέπει να λησμονούμε – αυτό που εκείνοι λησμονούν – ότι δηλαδή οι εκλογές γίνονται για να Κυβερνηθεί η χώρα…
Εκείνος που περισσότερο από όλους εκτέθηκε – στην ουσία – είναι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο οποίος είχε και την πρωτοβουλία να προκαλέσει την συζήτηση. Ο κ. Ανδρουλάκης, προερχόμενος από το πρόσφατο συνέδριο του κόμματός του, «θριαμβευτής», αν και επωμίσθηκε την «θέση Δούκα» - με την παρεμβολή Σκανδαλίδη - είχε την «καλύτερη» ευκαιρία και χώρο και κοινό για να διακηρύξει την κεντρική απόφαση του Συνεδρίου του για την περαιτέρω πορεία του κόμματος ενόψει εκλογών και με προοπτική την μετεκλογική δράση. Εντολή – καθοδηγητική γραμμή – για το ΠΑΣΟΚ και τον κ. Ανδρουλάκη είναι η «σύμπραξη» και η «διεύρυνση». Με αυτά δεδομένα εκείνο που θα ανέμενε λογικώς κάποιος τρίτος παρατηρητής θα ήταν ο κ. Ανδρουλάκης να ζητήσει μεν άμεσες εκλογές, αλλά και να κάνει ταυτοχρόνως το πιο επίσημο άνοιγμα-κάλεσμα σε όλες τις «δυνάμεις», στις οποίες ο κ. Δούκας και ο κ. Σκανδαλίδης σχεδόν τον ανάγκασαν να «απευθυνθεί». Από πού και πότε θα κάνει αυτό το κάλεσμα, αφού

Μυλωνάκης, πόση τοξικότητα θα αντέξει η χώρα μας

Ένας νέος άνθρωπος, ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Γιώργος Μυλωνάκης, βρίσκεται στη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού, μετά από εγκεφαλική αιμορραγία. Ευλόγως οι δικοί του άνθρωποι συνδέουν το περιστατικό με το αλύπητο σφυροκόπημα που υπέστη τις προηγούμενες ημέρες από αντιπολιτευόμενα Μέσα, για δήθεν ανάμειξή του σε σκάνδαλο στην Κύπρο.
Ως πριν από λίγες ημέρες ο Γιώργος Μυλωνάκης εμφανιζόταν από «μέσα ενημέρωσης» ως μέλος μια εγκληματικής οργάνωσης που υπό τον μανδύα των ...Ροδόσταυρων δρούσε σε Ελλάδα και Κύπρο. Ο ίδιος απέκρουσε τις κατηγορίες και κατέφυγε στη δικαιοσύνη. Στη συνέχεια κατέρρευσε μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου και σήμερα παλεύει για τη ζωή του. Το πιθανότερο είναι ότι τα δύο πράγματα συνδέονται. Οι συμπεριφορές και οι λέξεις μπορεί να γίνουν σφαίρες.
Η μάχη της χυδαιότητας και της τοξικότητας στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε έχει δυστυχώς χαθεί. Ο χώρος των μίντια και των σόσιαλ μίντια έχει καταληφθεί από τέρατα που διψούν για αίμα αντιπάλων. Εδώ και μεγάλο διάστημα η πολιτική αντιπαράθεση έχει μετατραπεί σε λασπομαχία και ανταγωνισμό τοξικότητας. Πολιτικοί, αρχηγοί κομμάτων, δημοσιογράφοι και τρολ παντός είδους διακινούν κάθε πιθανή και απίθανη κατηγορία, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν στοιχεία και γεγονότα. Η αλήθεια έχει χαθεί από το προσκήνιο.
Η υπεροχή Μητσοτάκη στις δημοσκοπήσεις, παρά

«Θα φωνάξω τον μπαμπά»

Τον Ιανουάριο του 2025, η πρόεδρος του προσωποκεντρικού κόμματος Πλεύση Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έχτισε ακροατήριο οικειοποιούμενη την έντεχνη αντικυβερνητική οργή γύρω από το τρομερό δυστύχημα των Τεμπών, παρενέβη στις προτάσεις των κομμάτων για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όπως ίσως θυμάστε, συζητούνταν δύο πρόσωπα για τη θέση: του νυν προέδρου, Κωνσταντίνου Τασούλα, και του άλλοτε προέδρου του ΠΑΣΟΚ και αντιπροέδρου στην κυβέρνηση Σαμαρά, Ευάγγελου Βενιζέλου. Τότε παρενέβη η Ζωή Κωσταντοπούλου η οποία πρότεινε… τον μπαμπά της! Με ποια επιχειρήματα; Τα παραθέτω: «[Ο πρόεδρος] δεν είναι ένα πρόσωπο που κατευνάζει ανησυχίες ή εγγυάται πειθήνια εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών. Πρέπει να είναι ένα πρόσωπο που να ξέρουμε όλοι ότι την κρίσιμη στιγμή θα επιλέξει το κοινωνικό συμφέρον και τη δημοκρατία και για αυτό θα πρέπει να έχει δώσει εξετάσεις στη ζωή του. Πιστεύω ότι πρέπει να είναι πολιτικό πρόσωπο και δεν πιστεύω ότι προσφέρεται η θέση αυτή για συνταξιοδοτική αποκατάσταση πολιτικών προσώπων. […] Θεωρώ […] ότι μια προσωπικότητα στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας που εξασφαλίζει αυτά τα οποία όλοι θα θέλαμε και όλοι οι πολίτες ζητούν είναι ο πατέρας μου ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Είναι ένας αυτόνομος πολιτικός άνδρας και φυσικά η πορεία του δεν προσδιορίζεται από το τι πιστεύω εγώ. Πρόκειται για ένα πρόσωπο που έχει δώσει δείγμα γραφής διαχρονικά». Δεν μπορώ να φανταστώ τι σημαίνει για το

Διακήρυξη ή μανιφέστο; Ιδού το μέγα δίλημμα

Κάθονται εκεί στα γραφεία του Ινστιτούτου Τσίπρα επί της λεωφόρου Αμαλίας και διαλογίζονται περί του μέλλοντος. «Θα το κάνουμε ή δεν θα το κάνουμε το καινούριο κόμμα; Και πότε θα το κάνουμε; Πριν ή μετά το καλοκαίρι; Ποιον πάμε να προλάβουμε; Τον Ανδρουλάκη ή την Καρυστιανού; Και τι ακριβώς θα πρεσβεύει αυτό που θα κάνουμε, αν το κάνουμε; Αριστερό θα ναι, κεντρώο, σοσιαλδημοκρατικό ή αντισυστημικό; Στα πρώτα του βήματα θα είναι Κόμμα, Κίνημα, Κίνηση ή εκλογική πρωτοβουλία; Και πώς θα πρωτοεμφανιστεί; Με διακήρυξη ή με μανιφέστο; Ποιους θα έχει μέσα; Τι ποσοστό παλιών και τι ποσοστό καινούριων; Να είναι 30%-70% ή να το κάνουμε 20%-80%»;  

Αυτές οι αγωνίες κατατρώνε τα σωθικά μου κάθε μέρα. Εμένα, που είμαι ένας απλός παρατηρητής της πολιτικής ζωής, φανταστείτε τι σαράκι έχουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Τύφλα να χει ο πόλεμος και η παγκόσμια ενεργειακή κρίση και η διάλυση των εφοδιαστικών αλυσίδων και οι απειλές Φιντάν και όλα τα υπόλοιπα επουσιώδη. Το μέγα ζήτημα είναι αν το καινούριο Τσιπρικό φασούλι θα εμφανιστεί με διακήρυξη ή μανιφέστο. Διότι άλλη θα ναι η μοίρα του αν έρθει με διακήρυξη κι άλλη η τροχιά του αν σκάσει μύτη με μανιφέστο. Και επίσης, με ποιους ακριβώς όρους θα

Ρώσοι, πηγαίνετε σπίτι. Αρκετά!

 

Η ήττα  Όρμπαν στην Ουγγαρία είναι η απάντηση των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στο  πανίσχυρο φιλορωσικό δίκτυο που εξαπλώθηκε σαν την πανώλη σε όλη την  Ευρώπη. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται και αντιδρούν. Τα διαλυτικά σενάρια του άξονα Πούτιν – Ερντογάν και των συμμάχων τους αφορούν την Ευρώπη από την Ιβηρική χερσόνησο μέχρι το Καστελόριζο. Η Ελλάδα στο στόχαστρό τους. Οι μάχες χαρακωμάτων μέσω των fake news, και των επιχειρήσεων πολιτικής δολιοφθοράς κινητοποιούν τους πολίτες. «Ruszkik haza», όπως έλεγαν και οι επαναστάτες στην Ουγγαρία το 1956. «Ρώσοι πηγαίνετε σπίτι». Αρκετά!

Οι πολίτες της Ουγγαρίας έδειξαν την πόρτα της εξόδου στους πουτινόφιλους. Έκριναν ότι το μέλλον τους βρίσκεται με την Ευρώπη και όχι με την Ρωσία του Πούτιν και την Τουρκία του Ερντογάν. Οι Ούγγροι τόλμησαν να πουν την αλήθεια και να αναμετρηθούν στα ίσια με τον ίδιο τον διάβολο. Μόνο με τον διάβολο μπορούν να συγκριθούν τα πανίσχυρα ρωσικά δίκτυα προπαγάνδας που στοχεύουν τα τελευταία χρόνια με δηλητήριο την καρδιά τις Ευρώπης.

Κοινός τους τόπος η προσπάθεια να διαρρηχθούν οι σχέσεις της Ευρώπης με το Ισραήλ και την ίδια ώρα να μπει η Τουρκία από την πίσω πόρτα στην αυλή της Ευρώπης και να αναλάβει την… άμυνά της! Για να προστατεύσει την Ευρώπη από

Θρίαμβος Μαγιάρ επί του Όρμπαν στην Ουγγαρία: Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν από την αλλαγή σκυτάλης μετά από 16 χρόνια

Η 16ετής κυριαρχία του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία έφτασε στο τέλος της με τον ίδιο να παραδέχεται την ήττα του στις εκλογές από τον αντίπαλό του Πέτερ Μάγιαρ, ο οποίος εξασφάλισε 138 έδρες στο κοινοβούλιο των 199 εδρών, μια πλειοψηφία που θα του δώσει ευρείες εξουσίες για να προχωρήσει σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις.

Λίγες ώρες μετά το αποτέλεσμα, το Politico επιχείρησε να καταγράψει ποιοι είναι αυτοί που κερδίζουν και ποιοι αυτοί που χάνουν μετά το ιστορικό αποτέλεσμα στην Ουγγαρία.

Οι κερδισμένοι

Πρώτοι κερδισμένοι, σύμφωνα με το Politico, είναι οι ηγέτες της ΕΕ Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και Αντόνιο Κόστα. «Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου μπορούν πλέον να αποχαιρετήσουν έναν από τους πιο ανυποχώρητους ηγέτες της ΕΕ, ο οποίος χρησιμοποιούσε το βέτο του σε κρίσιμες αποφάσεις των Βρυξελλών, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής στήριξης προς την Ουκρανία» γράφει το Politico.

Όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, ο Όρμπαν ήταν επίσης ένας από τους πιο έντονους επικριτές των Βρυξελλών, ενισχύοντας τον ευρωσκεπτικισμό, υπονομεύοντας το κράτος δικαίου στο εσωτερικό και αντιστεκόμενος επανειλημμένα στη νομοθεσία της ΕΕ.

Κερδισμένοι κατά το Politico εν μέρει και οι Ουκρανοί καθώς μόνο φέτος ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας άσκησε βέτο σε δάνειο 90 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία, το οποίο είχε συμφωνηθεί από τους ευρωπαίους ηγέτες τον Δεκέμβριο του 2025 ενώ το Κίεβο χρειάζεται τη χρηματοδότηση για να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τη ρωσική εισβολή.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι συνεχάρη τον Μάγιαρ δηλώνοντας ότι

Ευχές

Το φετινό Πάσχα ας μας βρει με περισσότερα χαμόγελα, υγεία και ευτυχία.

 Χρόνια Πολλά!
 

Για ένα τέλειο αρνί στη σούβλα

 

Η Κυριακή του Πάσχα πλησιάζει, και στο Χωριό καθαρίζουμε τα εργαλεία του ψησίματος από πέρυσι, για το πιο νόστιμο αρνί στη σούβλα και αυτή τη χρονιά.

Ο οβελίας της Κυριακής του Πάσχα ανήκει στην παράδοσή μας, συμβολίζει τον αμνό που θυσιάζεται, και, βέβαια, το γλέντι και το φαγοπότι που ακολουθεί την επομένη του Μεγάλου Σαββάτου είναι άκρως συνυφασμένο με το σούβλισμα.

Ευχή όλων ο καιρός να είναι καλός, για να επιτρέπει το υπαίθριο ψήσιμο του αρνιού και τους ψήστες να γυροφέρνουν τη σούβλα κρατώντας ποτήρι με κρασί ή άλλο αλκοολούχο, απαραίτητο συνοδευτικό της ημέρας. Μουσική, χορός, πειράγματα, ετοιμασία των συνοδευτικών του κρέατος και απομάκρυνση όσων θέλουν να ‘κλέψουν’ λίγη τραγανή πέτσα από το υπέροχα ψημένο αρνί.

Οι ψήστες του Χωριό συγκέντρωσαν τη γνώση και την εμπειρία τους στο ψήσιμο του πασχαλινού αρνιού, άπλωσαν τα εργαλεία και τη σούβλα τους και μοιράζονται τα tips για το τέλεια ψημένο αρνί που θα ευχαριστηθούν όλοι την ημέρα του Πάσχα.

Προετοιμασία:

Θρήνος της Παναγίας

 Πώς να τ’ αντέξει ο λογισμός, χωρίς να μαρτυρήσω;
Το γιο μου πάνω στο Σταυρό βλέπω, όπου γυρίσω.
Στο Λυτρωτή το βλέμμα μου στρέφω, μήπως προφθάσω
τις ύαινες και τα σκυλιά με μένα να χορτάσω.
Το σκύμνο μου, σαν λέαινα, με δόντια και με νύχια,
να τους αρπάξω θα 'θελα απ' της ψυχής τα μύχια.
Αλαφιασμένη κίνησα, να βρω τα μονοπάτια
τα δύσβατα κι ανήλιαγα, στου Άδη τα παλάτια.
Πέφτω στα πόδια, προσκυνώ, εμένα ν' αγαπήσει
η ρομφαία του Αρχάγγελου, το σπλάχνο μου ν' αφήσει.
Τι να την κάνω τη ζωή, παιδί μου, δίχως άνθη;
Της άνοιξης το λούλουδο και ο καρπός μαράνθη.
Έδυσες άστρο λαμπερό, που
φώτιζες την πλάση,
αηδόνι μου γλυκόλαλο, για πάντα έχεις σωπάσει.
Λιγοθυμώ, μα που νερό; Σταγόνες από αίμα
μού δίνουνε να δροσιστώ. Μακάρι να 'ταν ψέμα
η μάστιγα, κι αν την πλευρά σου κέντησαν με λόγχη,
στα όνειρά τους να ζητούν του Παραδείσου κόγχη.
Σκόνη κι ιδρώτα σ' έλουσαν, μα διόλου δε με νοιάζει,
το ξύδι που σε πότισαν δικό μου είναι μαράζι.
Η αντοχή μου στέρεψε έτσι να σ' αντικρίζω,
κι όταν το

Ο Τσίπρας και αν εγέρασε…

Ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως το λάθος που έκανε το 2015 ήταν ότι δεν έκλεισε τις τράπεζες από την επόμενη των εκλογών που κέρδισε, αντί να τις αφήσει να κλείσουν από τους δανειστές το καλοκαίρι. Ο κ. Τσίπρας, προκειμένου να ψαρέψει στα θολά νερά των οικονομικά αναλφάβητων, αγνοεί πως τις τράπεζες τις έκλεισαν οι καταθέτες, οι οποίοι απέσυραν μαζικά τις καταθέσεις τους λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του και στην κυβέρνησή του.

Αυτό που διδάχθηκε από την κρίση της δεύτερης χρεοκοπίας του 2015, την οποία ο ίδιος προκάλεσε, είναι πως τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα αν είχε επιβάλει capital controls από τον Φεβρουάριο, ώστε οι καταθέτες να μην μπορούν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους.

Ο κ. Τσίπρας μπήκε στην ΚΝΕ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα χρόνια που κατέρρεε η ΕΣΣΔ. Τούτο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του ανδρός. Αν ήταν επιχειρηματίας, θα ήταν σαν να άνοιγε αντιπροσωπεία της Kodak, π.χ., τη χρονιά που η εταιρεία χρεοκοπούσε.

Ο κ. Τσίπρας αγνοεί βασικά πράγματα της οικονομίας. Αγνοεί πως, για να έχουν δουλειά οι άνθρωποι χωρίς καταθέσεις, πρέπει να

Αν έμπαινε κοριός και αλλού;

 

Για να δούμε την λίγο πιο μεγάλη εικόνα. Η ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις εμπλοκές έντεκα πολιτικών προσώπων, βουλευτών και υπουργών, είναι η αποκάλυψη μιας κρυφής αλλά πασίγνωστης αλήθειας. Αλλά και μερικής αλήθειας. Για τους περίπου 500.000 αγρότες που έχει η χώρα, το πολιτικό σύστημα βρέθηκε να τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Και να εξηγεί τα ανεξήγητα.

Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο ποιοι μιλούσαν με ποιους και για ποιον λόγο. Το ενδιαφέρον είναι το μέγεθος της κοινωνικής ομάδας που αφορά η υπόθεση. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι, σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, αρκούν για να προκαλέσουν πολιτικό σεισμό. Να ανοίξουν τη συζήτηση περί ευθυνών, να φτάσουν μέχρι τη Βουλή, να απειλήσουν καριέρες.

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα απλό και ταυτόχρονα εκρηκτικό ερώτημα. Τι θα συνέβαινε αν η εισαγγελία είχε αποφασίσει να παγιδεύσει τα τηλέφωνα ενός άλλου πεδίου; Όχι του αγροτικού. Αλλά του συνταξιοδοτικού ή της πρόνοιας. Εκεί όπου δεν μιλάμε για