Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης θα μονομαχήσουν μέχρις εσχάτων την ώρα που η απήχησή τους στην κοινωνία δεν έχει δυναμική και ο παράγοντας Καρυστιανού απειλεί να τους αφήσει τρίτους και καταϊδρωμένους.
Πολύφερνη νύφη για την αναδιοργάνωση της Προοδευτικής Παράταξης είναι
αδιαμφισβήτητα το ΠΑΣΟΚ. Oσο όμως ο Ανδρουλάκης αρνείται το
κεντροαριστερό συνοικέσιο που του προτείνουν Φάμελλος, Χαρίτσης και
λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, μάλλον δεν υπάρχουν καν οι στοιχειώδεις
προϋποθέσεις για να γίνει αυτός ο... γάμος. Τζάμπα λοιπόν συζητάνε για
τον προοδευτικό πολιτικό φορέα που θα κατέλθει στις εκλογές με ενιαίο
ψηφοδέλτιο για να αφαιρέσουν την πρωτοκαθεδρία του Μητσοτάκη και το
γκουβέρνο από τη δεξιά παράταξη. Επειδή διχάζονται και τσακώνονται για
το αντιπολιτευτικό μέτωπο, το αποτέλεσμα είναι τα κόμματα -τα οποία
δυνητικά θα το συγκροτούσαν- να χάνουν δυνάμεις. Αντί για ωφέλεια,
έχουμε πολιτική και δημοσκοπική ζημία. Και φυσικά εσωκομματική γκρίνια
αφού συζητούν για κάτι που δεν θα γίνει. Είναι ακριβώς το ίδιο με τη
συζήτηση στο ΠΑΣΟΚ για την εκλογική νίκη έστω και με μία ψήφο, που
διακηρύσσει ο επικεφαλής του. Ουδείς τους πιστεύει. Ούτε και οι ίδιοι.
Αυτός είναι και ο λόγος που στη μεν Χαριλάου Τρικούπη «η βελόνα είναι
κολλημένη», στον δε ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά τα πολιτικά και
δημοσκοπικά δεδομένα όλο και χειροτερεύουν.
Παράδοξο παιχνίδι
Επιπροσθέτως, με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα έχουμε ένα ακόμη παράδοξο στο παιχνίδι της ενότητας της πληθυντικής Αριστεράς. Ο Αλέξης, όπως και οι πρώην σύντροφοί του, μιλάει και αυτός για ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων. «Χρειάζεται πρόσθεση και πολλαπλασιασμός και όχι αφαίρεση και διαίρεση», υποστηρίζει. Και προσθέτει: «Διαφορετικά, η κοινωνία θα μας ξεπεράσει». Και θα τους προσπεράσει, θα προσθέταμε εμείς, αφού για να γίνει πράξη η πολυδιαφημιζόμενη ενότητα, θα πρέπει να υπάρξουν σίγουρα δύο, ενδεχομένως και τρεις, ακόμη διασπάσεις. Από τη στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός «δεν συνομιλεί με χώρους, αλλά με πρόσωπα», όπως διατείνεται ο εξ απορρήτων του Νίκος Μαραντζίδης, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά θα πρέπει να διασπαστούν σε «προθύμους» και «απορριπτικούς», αν θέλουν να συμπορευτούν μαζί του, ενώ θα πρέπει να αποχωρήσουν και από το ΠΑΣΟΚ όσοι δεν βολεύονται με τον Ανδρουλάκη.
Η εγγύηση της διάσπασης ως στρατηγική νίκης δεν είναι εξ ορισμού λάθος. Την είχε εφαρμόσει με επιτυχία και ο Γιώργος Παπανδρέου το 2007 -στις εκλογές για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ- απέναντι στον Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος εμφανιζόταν ως «ο εγγυητής του όλου ΠΑΣΟΚ». Αλλα όμως τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, λέει θυμόσοφα ο λαός μας. Τότε υπήρχε ισχυρός δικομματισμός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν πράγματι οιονεί πρωθυπουργός. Τώρα η μάχη του Τσίπρα, του Ανδρουλάκη και των υπολοίπων αρχηγών της αντιπολίτευσης θα γίνει για τη δεύτερη θέση. Και όχι για την πρωθυπουργία. Γι’ αυτούς οι κάλπες, που θα στηθούν την άνοιξη του 2027, δεν συνιστούν το εκλογικό γκραν πρι. Είναι μάχη για την pole position και όχι για τη νίκη. Τις θεωρούν προετοιμασία για τις δεύτερες κάλπες.
Θέλουν να βρεθούν στη δεύτερη θέση ώστε στις επόμενες εκλογές (ως το αντίπαλον, και με την εκλογική βούλα, δέος του Μητσοτάκη) να λεηλατήσουν τα άλλα αντιπολιτευόμενα κόμματα και να αθροίσουν -είτε το «κόμμα Τσίπρα» είτε το ΠΑΣΟΚ- όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις προκειμένου να καπαρώσουν την ηγεμονία στην αντιπολίτευση και την Κεντροαριστερά, η οποία ακόμη και σήμερα, τουλάχιστον δημοσκοπικά, αμφισβητείται. Με χαρτοπαικτικούς όρους θα λέγαμε πως είναι «παιζόμενη». Και επειδή αναφερθήκαμε στη χαρτοπαιξία, να πούμε ότι κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μάς έλεγε πως το παιχνίδι ανάμεσα στα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης θυμίζει το παιχνίδι της πόκας «μιζέρια». Και μάλιστα: «Σκέτη μιζέρια, ούτε καν εναλλασσόμενη». Και για τους αδαείς της πράσινης τσόχας, η «μιζέρια» είναι το μόνο παιχνίδι που δεν κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο χειρότερος. Και μάλλον έτσι είναι αφού στην πορεία προς τις κάλπες κάποιοι προβλέπουν πως «θα χυθεί αίμα ανάμεσα στον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα».
Μετά το καλοκαίρι και την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα και όσο θα πλησιάζουμε προς τις κάλπες, ο αγώνας για τη δεύτερη θέση θα είναι αδυσώπητος. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι τα πυρά τόσο του ενός όσο και του άλλου θα είναι ίδιας ισχύος με αυτά κατά του Μητσοτάκη. Τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Ανδρουλάκης ξέρουν πως το αποτέλεσμα της κάλπης θα είναι «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Οποιος στις πρώτες κάλπες πάρει τη δεύτερη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης θα είναι αυτός που θα έχει την πρώτη τύχη στις επόμενες ή ακόμη και στις μεθεπόμενες, εάν πάμε, όπως κάποιοι -μεταξύ αυτών και πρώην πρωθυπουργοί, που συζήτησαν προσφάτως με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας-προβλέπουν, και σε τρίτες εκλογές. Και οπωσδήποτε εκτός από την ηγεμονία στην Κεντροαριστερά θα είναι και αυτός που θα έχει ρόλο στο κυβερνητικό παιχνίδι και ως είναι φυσικό θα λαμβάνεται και σοβαρά υπ’ όψιν από τα λεγόμενα «γκρι κοστούμια» της εξουσίας.
Ο σκόπελος του Συνεδρίου
Ο Ανδρουλάκης για να διεκδικήσει με αξιώσεις -από τον Τσίπρα, ενδεχομένως και την Καρυστιανού- τη δεύτερη θέση θα πρέπει να ξεπεράσει τον εσωκομματικό σκόπελο του συνεδρίου. Μάλλον θα τα καταφέρει αφού, εκτός από την οργανωτική υπεροπλία που διαθέτει, ευνοείται και από τη συγκυρία εφόσον το δικαστήριο ουσιαστικά τον δικαίωσε για τις υποκλοπές και είναι λογικό να κερδίζει πόντους στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Την απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές επιχειρεί να εκμεταλλευτεί και ο Αλέξης, ο οποίος μετά τη σύγκρουση με τον κεντρικό τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα, αντιπαρατίθεται δημόσια και με τον πρώην ισχυρό άνδρα του Μαξίμου και ανιψιό του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη, ο οποίος του έστειλε εξώδικο για συκοφαντική δυσφήμηση. Βεβαίως, γνωρίζει πως ούτε η σύγκρουση με τον Στουρνάρα για το 2015, ούτε με τον Δημητριάδη για τις υποκλοπές θα του δώσουν ψήφους.
Ειδικά στη νεολαία, στους ηλικίας 17-34 ψηφοφόρους, η διακυβέρνηση Τσίπρα και οι υποκλοπές δεν πρόκειται να βαρύνουν στην ψήφο τους. Κατά συνέπεια, η αντιπαράθεση του Τσίπρα με τον Στουρνάρα και τον Δημητριάδη δεν θα του προσθέσει ψήφους από το Κέντρο και τη Δεξιά που έχει ανάγκη για να κερδίσει τη δεύτερη θέση, ενώ είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα σηκώσει και αριστερό κόσμο από τον καναπέ του. Ο Τσίπρας για να ευδοκιμήσει εκλογικά χρειάζεται και τη νεολαία και όσους απείχαν από τις εκλογές του 2023. Χρειάζεται το επιτελείο του να επεξεργαστεί διαφορετικές προσεγγίσεις για το κάθε εκλογικό τμήμα.
Αλλα θέματα και προβλήματα απασχολούν τους 17-34, άλλα τους 35-60 και άλλα τους άνω των 65 ψηφοφόρους. Μια γενική στρατηγική δεν πρόκειται να αποδώσει. Για παράδειγμα, το εκλογικό σώμα, στις εκλογές του 2023, ήταν 9.813.595 ψηφοφόροι. Οι ηλικίας 17-34 εκτιμάται πως είναι περίπου 1.900.000 και αντιστοιχούν στο 19%-20% του εκλογικού σώματος. Οι 35-60 ξεπερνούν τα 4.000.000 και σε ποσοστό είναι περίπου το 41%-43%. Οι άνω των 60 ετών υπολογίζονται σε περίπου 3.800.000 που μεταφράζεται σε 38%-40% του εκλογικού σώματος. Με βάση αυτά τα στοιχεία, οι αναλυτές και οι δημοσκόποι υποστηρίζουν πως η πλέον καθοριστική ομάδα ψηφοφόρων είναι αυτή των άνω των 60 ετών επειδή έχουν σταθερότερη κομματική συμπεριφορά αλλά και γιατί, συγκριτικά με τις δύο άλλες, ψηφίζουν σε πολύ υψηλότερα ποσοστά. Μάλιστα, οι ειδήμονες των εκλογικών μαθηματικών διατείνονται πως αν ένα κόμμα κερδίσει καθαρά τους άνω των 60 ετών ψηφοφόρους έχει μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων του. Οποιος κυριαρχήσει στις ηλικίες 35-60 σχεδόν πάντα κερδίζει τις εκλογές επειδή είναι η μεγαλύτερη αριθμητικά κατηγορία, περιλαμβάνει μισθωτούς, ελεύθερους επαγγελματίες, γονείς και επηρεάζεται άμεσα από οικονομία, φορολογία, ασφάλεια. Η Ν.Δ. προηγείται καθαρά στους άνω των 60, οι οποίοι, εκτός των άλλων, έχουν υψηλά στις εκλογικές του προτεραιότητες την κυβερνητική σταθερότητα. Στους 35-60 ο Μητσοτάκης στηρίχθηκε για να κερδίσει τις εκλογές του 2019 και του 2023 και προφανώς στην πορεία προς τις κάλπες εκεί θα ρίξει το βάρος αφού οι 35-60 δοκιμάζονται από την ακρίβεια, τη μειωμένη αγοραστική δύναμη και την αβεβαιότητα για το αύριο.
Τσίπρας και Ανδρουλάκης θα πρέπει να κερδίσουν τη μάχη της ενδιάμεσης ηλικίας για να μπορούν να ελπίζουν. Αρα το οικονομικό τους πρόγραμμα και οι προτεραιότητες στα θέματα ασφάλειας και φορολογίας είναι αυτά που θα κρίνουν ποιος θα είναι ο βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη. Εκτός όμως από την πολιτική παράδοση των άνω των 60 και το οικονομικό πρόγραμμα των 35-60, υπάρχουν και οι νέοι και νεαρής ηλικίας ψηφοφόροι που μπορούν να ανατρέψουν τα δεδομένα, εφόσον όμως υπάρξει μαζική προσέλευσή τους στις κάλπες. Συνήθως στην ηλικιακή αυτή κατηγορία η αποχή είναι μεγάλη, αγγίζει σχεδόν το 50%.
Ρευστή ψήφος
Είναι η πιο ρευστή και αντισυστημική ψήφος. Δεν κρίνει μόνη της τις εκλογές, αλλά εάν η συμμετοχή των 17-34 από το 48% των τελευταίων εκλογών φτάσει στο 65% -δηλαδή αν αντί για περίπου 900.000 προσέλθουν 1.200.00- τότε μπορεί να αλλάξει η πολιτική δυναμική και το κόμμα που θα προηγηθεί σε αυτή την κατηγορία ψηφοφόρων θα προσθέσει, εκτιμούν οι περί τα εκλογικά ειδήμονες, έως και τρεις μονάδες στο ποσοστό του. Οχι και άσχημα για τη μάχη της pole position. Το πρόβλημα για Ανδρουλάκη και Τσίπρα είναι ότι στους 17-34 προηγείται η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ενώ συγκεντρώνουν υπολογίσιμα ποσοστά και κόμματα που κατατάσσονται στον λεγόμενο αντισυστημικό χώρο. Το ΠΑΣΟΚ και το «κόμμα Τσίπρα» δεν φαίνεται να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των εκλογικών προτιμήσεων των νέων και νεαρής ηλικίας ψηφοφόρων. Η προσέγγιση αυτής της κατηγορίας ψηφοφόρων χρειάζεται «γωνίες» και όχι «στρογγυλό λόγο», λένε οι αναλυτές. Είναι μια άσκηση δύσκολη, αφού θα πρέπει οι θέσεις, το κυβερνητικό πρόγραμμα και το πολιτικό σχέδιο των κομμάτων της αντιπολίτευσης να έχουν προτεραιότητες που θα ικανοποιούν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων χωρίς όμως να τοποθετούν απέναντι τα τμήματα του εκλογικού σώματος των οποίων η προτίμηση ήταν ή συνεχίζει να είναι η Ν.Δ. Το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει στο συνέδριό του να βρει απαντήσεις για τα ανωτέρω. Αντί να τσακώνονται για τη «βελόνα» και τις μετεκλογικές συμμαχίες ή να εξαγγέλλουν πολιτικές διευρύνσεις που περισσότερο θυμηδία προκαλούν, θα ήταν φρόνιμο να δουν πώς μπορεί να υπάρξει «πανστρατιά» προκειμένου το κοινωνικό αίτημα της πολιτικής αλλαγής, που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, να μετατραπεί σε πολιτική και κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και «πανστρατιά» χωρίς συμμαχίες δεν γίνεται.
Οσο Ανδρουλάκης και Τσίπρας θα θέτουν -εν τοις πράγμασι και όχι στα λόγια- τις προσωπικές τους φιλοδοξίες υπεράνω αφενός της ανάγκης για ανασυγκρότηση, με κυβερνητικούς όρους, της Προοδευτικής Παράταξης και αφετέρου των συμφερόντων των πολιτών και της χώρας, ο Μητσοτάκης δεν πρέπει να ανησυχεί. Οι δύο αντίπαλοί του στις ερχόμενες εκλογές θα αναμετρηθούν για τη δεύτερη θέση και όχι για την πρώτη. Και θα κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί για να είναι αυτοί που θα κόψουν το νήμα της δεύτερης θέσης.
Ηδη η στρατηγική του Τσίπρα να διαλύσει ό,τι απέμεινε από την Αριστερά της οποίας ηγήθηκε για να κερδίσει την πρωθυπουργία αποδίδει καρπούς. ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά δύσκολα θα αντέξουν μέχρι το φθινόπωρο, τη στιγμή που θα τροχοδρομήσει το κόμμα του ο πρώην πρωθυπουργός. Το δεύτερο σκέλος της στρατηγικής της καθυστέρησης, που έχει επιλέξει ο Αλέξης, επίσης φαίνεται να αποδίδει καρπούς, καθώς η Μαρία Καρυστιανού «ξεφουσκώνει». Συνεχίζει να προηγείται και του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, αλλά η απήχησή της βαίνει μειούμενη. Οπως έδειξε προσφάτως και δημοσκόπηση στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να αλλάζατε την επιλογή σας υπέρ κάποιου άλλου κόμματος», υπέρ του Τσίπρα το ποσοστό από το 10,1% ανέβηκε στο 11,3%, ενώ της Καρυστιανού έπεσε από το 14,5% στο 9,9%. Συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού υποστηρίζουν πως «τελικά καλά κάνει ο Αλέξης που καθυστερεί το κόμμα».
Περιορισμένη απήχηση
Παράδοξο παιχνίδι
Επιπροσθέτως, με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα έχουμε ένα ακόμη παράδοξο στο παιχνίδι της ενότητας της πληθυντικής Αριστεράς. Ο Αλέξης, όπως και οι πρώην σύντροφοί του, μιλάει και αυτός για ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων. «Χρειάζεται πρόσθεση και πολλαπλασιασμός και όχι αφαίρεση και διαίρεση», υποστηρίζει. Και προσθέτει: «Διαφορετικά, η κοινωνία θα μας ξεπεράσει». Και θα τους προσπεράσει, θα προσθέταμε εμείς, αφού για να γίνει πράξη η πολυδιαφημιζόμενη ενότητα, θα πρέπει να υπάρξουν σίγουρα δύο, ενδεχομένως και τρεις, ακόμη διασπάσεις. Από τη στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός «δεν συνομιλεί με χώρους, αλλά με πρόσωπα», όπως διατείνεται ο εξ απορρήτων του Νίκος Μαραντζίδης, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά θα πρέπει να διασπαστούν σε «προθύμους» και «απορριπτικούς», αν θέλουν να συμπορευτούν μαζί του, ενώ θα πρέπει να αποχωρήσουν και από το ΠΑΣΟΚ όσοι δεν βολεύονται με τον Ανδρουλάκη.
Η εγγύηση της διάσπασης ως στρατηγική νίκης δεν είναι εξ ορισμού λάθος. Την είχε εφαρμόσει με επιτυχία και ο Γιώργος Παπανδρέου το 2007 -στις εκλογές για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ- απέναντι στον Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος εμφανιζόταν ως «ο εγγυητής του όλου ΠΑΣΟΚ». Αλλα όμως τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, λέει θυμόσοφα ο λαός μας. Τότε υπήρχε ισχυρός δικομματισμός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν πράγματι οιονεί πρωθυπουργός. Τώρα η μάχη του Τσίπρα, του Ανδρουλάκη και των υπολοίπων αρχηγών της αντιπολίτευσης θα γίνει για τη δεύτερη θέση. Και όχι για την πρωθυπουργία. Γι’ αυτούς οι κάλπες, που θα στηθούν την άνοιξη του 2027, δεν συνιστούν το εκλογικό γκραν πρι. Είναι μάχη για την pole position και όχι για τη νίκη. Τις θεωρούν προετοιμασία για τις δεύτερες κάλπες.
Θέλουν να βρεθούν στη δεύτερη θέση ώστε στις επόμενες εκλογές (ως το αντίπαλον, και με την εκλογική βούλα, δέος του Μητσοτάκη) να λεηλατήσουν τα άλλα αντιπολιτευόμενα κόμματα και να αθροίσουν -είτε το «κόμμα Τσίπρα» είτε το ΠΑΣΟΚ- όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις προκειμένου να καπαρώσουν την ηγεμονία στην αντιπολίτευση και την Κεντροαριστερά, η οποία ακόμη και σήμερα, τουλάχιστον δημοσκοπικά, αμφισβητείται. Με χαρτοπαικτικούς όρους θα λέγαμε πως είναι «παιζόμενη». Και επειδή αναφερθήκαμε στη χαρτοπαιξία, να πούμε ότι κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μάς έλεγε πως το παιχνίδι ανάμεσα στα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης θυμίζει το παιχνίδι της πόκας «μιζέρια». Και μάλιστα: «Σκέτη μιζέρια, ούτε καν εναλλασσόμενη». Και για τους αδαείς της πράσινης τσόχας, η «μιζέρια» είναι το μόνο παιχνίδι που δεν κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο χειρότερος. Και μάλλον έτσι είναι αφού στην πορεία προς τις κάλπες κάποιοι προβλέπουν πως «θα χυθεί αίμα ανάμεσα στον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα».
Μετά το καλοκαίρι και την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα και όσο θα πλησιάζουμε προς τις κάλπες, ο αγώνας για τη δεύτερη θέση θα είναι αδυσώπητος. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι τα πυρά τόσο του ενός όσο και του άλλου θα είναι ίδιας ισχύος με αυτά κατά του Μητσοτάκη. Τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Ανδρουλάκης ξέρουν πως το αποτέλεσμα της κάλπης θα είναι «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Οποιος στις πρώτες κάλπες πάρει τη δεύτερη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης θα είναι αυτός που θα έχει την πρώτη τύχη στις επόμενες ή ακόμη και στις μεθεπόμενες, εάν πάμε, όπως κάποιοι -μεταξύ αυτών και πρώην πρωθυπουργοί, που συζήτησαν προσφάτως με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας-προβλέπουν, και σε τρίτες εκλογές. Και οπωσδήποτε εκτός από την ηγεμονία στην Κεντροαριστερά θα είναι και αυτός που θα έχει ρόλο στο κυβερνητικό παιχνίδι και ως είναι φυσικό θα λαμβάνεται και σοβαρά υπ’ όψιν από τα λεγόμενα «γκρι κοστούμια» της εξουσίας.
Ο σκόπελος του Συνεδρίου
Ο Ανδρουλάκης για να διεκδικήσει με αξιώσεις -από τον Τσίπρα, ενδεχομένως και την Καρυστιανού- τη δεύτερη θέση θα πρέπει να ξεπεράσει τον εσωκομματικό σκόπελο του συνεδρίου. Μάλλον θα τα καταφέρει αφού, εκτός από την οργανωτική υπεροπλία που διαθέτει, ευνοείται και από τη συγκυρία εφόσον το δικαστήριο ουσιαστικά τον δικαίωσε για τις υποκλοπές και είναι λογικό να κερδίζει πόντους στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Την απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές επιχειρεί να εκμεταλλευτεί και ο Αλέξης, ο οποίος μετά τη σύγκρουση με τον κεντρικό τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα, αντιπαρατίθεται δημόσια και με τον πρώην ισχυρό άνδρα του Μαξίμου και ανιψιό του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη, ο οποίος του έστειλε εξώδικο για συκοφαντική δυσφήμηση. Βεβαίως, γνωρίζει πως ούτε η σύγκρουση με τον Στουρνάρα για το 2015, ούτε με τον Δημητριάδη για τις υποκλοπές θα του δώσουν ψήφους.
Ειδικά στη νεολαία, στους ηλικίας 17-34 ψηφοφόρους, η διακυβέρνηση Τσίπρα και οι υποκλοπές δεν πρόκειται να βαρύνουν στην ψήφο τους. Κατά συνέπεια, η αντιπαράθεση του Τσίπρα με τον Στουρνάρα και τον Δημητριάδη δεν θα του προσθέσει ψήφους από το Κέντρο και τη Δεξιά που έχει ανάγκη για να κερδίσει τη δεύτερη θέση, ενώ είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα σηκώσει και αριστερό κόσμο από τον καναπέ του. Ο Τσίπρας για να ευδοκιμήσει εκλογικά χρειάζεται και τη νεολαία και όσους απείχαν από τις εκλογές του 2023. Χρειάζεται το επιτελείο του να επεξεργαστεί διαφορετικές προσεγγίσεις για το κάθε εκλογικό τμήμα.
Αλλα θέματα και προβλήματα απασχολούν τους 17-34, άλλα τους 35-60 και άλλα τους άνω των 65 ψηφοφόρους. Μια γενική στρατηγική δεν πρόκειται να αποδώσει. Για παράδειγμα, το εκλογικό σώμα, στις εκλογές του 2023, ήταν 9.813.595 ψηφοφόροι. Οι ηλικίας 17-34 εκτιμάται πως είναι περίπου 1.900.000 και αντιστοιχούν στο 19%-20% του εκλογικού σώματος. Οι 35-60 ξεπερνούν τα 4.000.000 και σε ποσοστό είναι περίπου το 41%-43%. Οι άνω των 60 ετών υπολογίζονται σε περίπου 3.800.000 που μεταφράζεται σε 38%-40% του εκλογικού σώματος. Με βάση αυτά τα στοιχεία, οι αναλυτές και οι δημοσκόποι υποστηρίζουν πως η πλέον καθοριστική ομάδα ψηφοφόρων είναι αυτή των άνω των 60 ετών επειδή έχουν σταθερότερη κομματική συμπεριφορά αλλά και γιατί, συγκριτικά με τις δύο άλλες, ψηφίζουν σε πολύ υψηλότερα ποσοστά. Μάλιστα, οι ειδήμονες των εκλογικών μαθηματικών διατείνονται πως αν ένα κόμμα κερδίσει καθαρά τους άνω των 60 ετών ψηφοφόρους έχει μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων του. Οποιος κυριαρχήσει στις ηλικίες 35-60 σχεδόν πάντα κερδίζει τις εκλογές επειδή είναι η μεγαλύτερη αριθμητικά κατηγορία, περιλαμβάνει μισθωτούς, ελεύθερους επαγγελματίες, γονείς και επηρεάζεται άμεσα από οικονομία, φορολογία, ασφάλεια. Η Ν.Δ. προηγείται καθαρά στους άνω των 60, οι οποίοι, εκτός των άλλων, έχουν υψηλά στις εκλογικές του προτεραιότητες την κυβερνητική σταθερότητα. Στους 35-60 ο Μητσοτάκης στηρίχθηκε για να κερδίσει τις εκλογές του 2019 και του 2023 και προφανώς στην πορεία προς τις κάλπες εκεί θα ρίξει το βάρος αφού οι 35-60 δοκιμάζονται από την ακρίβεια, τη μειωμένη αγοραστική δύναμη και την αβεβαιότητα για το αύριο.
Τσίπρας και Ανδρουλάκης θα πρέπει να κερδίσουν τη μάχη της ενδιάμεσης ηλικίας για να μπορούν να ελπίζουν. Αρα το οικονομικό τους πρόγραμμα και οι προτεραιότητες στα θέματα ασφάλειας και φορολογίας είναι αυτά που θα κρίνουν ποιος θα είναι ο βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη. Εκτός όμως από την πολιτική παράδοση των άνω των 60 και το οικονομικό πρόγραμμα των 35-60, υπάρχουν και οι νέοι και νεαρής ηλικίας ψηφοφόροι που μπορούν να ανατρέψουν τα δεδομένα, εφόσον όμως υπάρξει μαζική προσέλευσή τους στις κάλπες. Συνήθως στην ηλικιακή αυτή κατηγορία η αποχή είναι μεγάλη, αγγίζει σχεδόν το 50%.
Ρευστή ψήφος
Είναι η πιο ρευστή και αντισυστημική ψήφος. Δεν κρίνει μόνη της τις εκλογές, αλλά εάν η συμμετοχή των 17-34 από το 48% των τελευταίων εκλογών φτάσει στο 65% -δηλαδή αν αντί για περίπου 900.000 προσέλθουν 1.200.00- τότε μπορεί να αλλάξει η πολιτική δυναμική και το κόμμα που θα προηγηθεί σε αυτή την κατηγορία ψηφοφόρων θα προσθέσει, εκτιμούν οι περί τα εκλογικά ειδήμονες, έως και τρεις μονάδες στο ποσοστό του. Οχι και άσχημα για τη μάχη της pole position. Το πρόβλημα για Ανδρουλάκη και Τσίπρα είναι ότι στους 17-34 προηγείται η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ενώ συγκεντρώνουν υπολογίσιμα ποσοστά και κόμματα που κατατάσσονται στον λεγόμενο αντισυστημικό χώρο. Το ΠΑΣΟΚ και το «κόμμα Τσίπρα» δεν φαίνεται να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των εκλογικών προτιμήσεων των νέων και νεαρής ηλικίας ψηφοφόρων. Η προσέγγιση αυτής της κατηγορίας ψηφοφόρων χρειάζεται «γωνίες» και όχι «στρογγυλό λόγο», λένε οι αναλυτές. Είναι μια άσκηση δύσκολη, αφού θα πρέπει οι θέσεις, το κυβερνητικό πρόγραμμα και το πολιτικό σχέδιο των κομμάτων της αντιπολίτευσης να έχουν προτεραιότητες που θα ικανοποιούν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων χωρίς όμως να τοποθετούν απέναντι τα τμήματα του εκλογικού σώματος των οποίων η προτίμηση ήταν ή συνεχίζει να είναι η Ν.Δ. Το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει στο συνέδριό του να βρει απαντήσεις για τα ανωτέρω. Αντί να τσακώνονται για τη «βελόνα» και τις μετεκλογικές συμμαχίες ή να εξαγγέλλουν πολιτικές διευρύνσεις που περισσότερο θυμηδία προκαλούν, θα ήταν φρόνιμο να δουν πώς μπορεί να υπάρξει «πανστρατιά» προκειμένου το κοινωνικό αίτημα της πολιτικής αλλαγής, που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, να μετατραπεί σε πολιτική και κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και «πανστρατιά» χωρίς συμμαχίες δεν γίνεται.
Οσο Ανδρουλάκης και Τσίπρας θα θέτουν -εν τοις πράγμασι και όχι στα λόγια- τις προσωπικές τους φιλοδοξίες υπεράνω αφενός της ανάγκης για ανασυγκρότηση, με κυβερνητικούς όρους, της Προοδευτικής Παράταξης και αφετέρου των συμφερόντων των πολιτών και της χώρας, ο Μητσοτάκης δεν πρέπει να ανησυχεί. Οι δύο αντίπαλοί του στις ερχόμενες εκλογές θα αναμετρηθούν για τη δεύτερη θέση και όχι για την πρώτη. Και θα κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί για να είναι αυτοί που θα κόψουν το νήμα της δεύτερης θέσης.
Ηδη η στρατηγική του Τσίπρα να διαλύσει ό,τι απέμεινε από την Αριστερά της οποίας ηγήθηκε για να κερδίσει την πρωθυπουργία αποδίδει καρπούς. ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά δύσκολα θα αντέξουν μέχρι το φθινόπωρο, τη στιγμή που θα τροχοδρομήσει το κόμμα του ο πρώην πρωθυπουργός. Το δεύτερο σκέλος της στρατηγικής της καθυστέρησης, που έχει επιλέξει ο Αλέξης, επίσης φαίνεται να αποδίδει καρπούς, καθώς η Μαρία Καρυστιανού «ξεφουσκώνει». Συνεχίζει να προηγείται και του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, αλλά η απήχησή της βαίνει μειούμενη. Οπως έδειξε προσφάτως και δημοσκόπηση στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να αλλάζατε την επιλογή σας υπέρ κάποιου άλλου κόμματος», υπέρ του Τσίπρα το ποσοστό από το 10,1% ανέβηκε στο 11,3%, ενώ της Καρυστιανού έπεσε από το 14,5% στο 9,9%. Συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού υποστηρίζουν πως «τελικά καλά κάνει ο Αλέξης που καθυστερεί το κόμμα».
Περιορισμένη απήχηση
Μετά την Καρυστιανού, λένε, θα κερδίσει και τον Ανδρουλάκη ειδικά αν η
«βελόνα» συνεχίζει να είναι κολλημένη ή κινείται προς τα κάτω. Βεβαίως,
όπως παραδέχονται σοβαροί συνομιλητές του, η απήχησή του δεν είναι η
αναμενόμενη. Θα πρέπει να ξεκολλήσει και η δική του «βελόνα». Θα πρέπει
να διευρύνει την απήχησή του και πέραν του συριζαϊκού χώρου, ο οποίος
συρρικνώνεται δραματικά. Για να το καταφέρει, θα πρέπει να βρει τη
διαχωριστική γραμμή του 2027, ανάμεσα στην Προοδευτική και τη
Συντηρητική Παράταξη, και όχι να καταφεύγει στο 2015 ή να πηγαίνει για
να δώσει την «ευλογία» του σε μαζώξεις στελεχών περιορισμένης πολιτικής
και κοινωνικής απήχησης, που παρουσιάζονται ως οι «πυρήνες υποστήριξης
για την επιστροφή του Τσίπρα».
Ο Τσίπρας χρειάζεται να δώσει έμφαση και να προβάλει τα κείμενα για το κράτος, τη φορολογία, την αγροτική παραγωγή που επεξεργάζονται, με ζήλο και επιμέλεια, τα στελέχη του Ινστιτούτου του και όχι να αντικαταστήσει τις παρουσιάσεις της «Ιθάκης» του με τις προσφωνήσεις στις μαζώξεις του Στυλιανού και του Μαραντζίδη στη Θεσσαλονίκη και του Κουτσικέα και της Μωρακέα στην Καλαμάτα ή κάποιων άλλων στη Μαγκουφάνα και τον Καρβασαρά. Στοιχειώδες, Γεώργιε (Βασιλειάδη) ή Μιχαήλ (Καλογήρου), στοιχειώδες, που θα έλεγε και κάποιος Σέρλοκ της Αριστεράς, που μπορεί να είναι από τον Νίκο Μπίστη μέχρι τον Παύλο Πολάκη. Στοιχειώδες. Και φυσικά να κατανοήσει πρωτίστως ο Τσίπρας πως ό,τι κι αν είναι αυτό που ψάχνει, δεν θα έρθει με τη μορφή που το περιμένει. Η ρήση είναι του Χαρούκι Μουρακάμι, ο οποίος λογικά θα ξέρει κάτι περισσότερο από τον Γιώργο Σιακαντάρη και τον Θύμιο Γεωργόπουλο...
Ο Τσίπρας χρειάζεται να δώσει έμφαση και να προβάλει τα κείμενα για το κράτος, τη φορολογία, την αγροτική παραγωγή που επεξεργάζονται, με ζήλο και επιμέλεια, τα στελέχη του Ινστιτούτου του και όχι να αντικαταστήσει τις παρουσιάσεις της «Ιθάκης» του με τις προσφωνήσεις στις μαζώξεις του Στυλιανού και του Μαραντζίδη στη Θεσσαλονίκη και του Κουτσικέα και της Μωρακέα στην Καλαμάτα ή κάποιων άλλων στη Μαγκουφάνα και τον Καρβασαρά. Στοιχειώδες, Γεώργιε (Βασιλειάδη) ή Μιχαήλ (Καλογήρου), στοιχειώδες, που θα έλεγε και κάποιος Σέρλοκ της Αριστεράς, που μπορεί να είναι από τον Νίκο Μπίστη μέχρι τον Παύλο Πολάκη. Στοιχειώδες. Και φυσικά να κατανοήσει πρωτίστως ο Τσίπρας πως ό,τι κι αν είναι αυτό που ψάχνει, δεν θα έρθει με τη μορφή που το περιμένει. Η ρήση είναι του Χαρούκι Μουρακάμι, ο οποίος λογικά θα ξέρει κάτι περισσότερο από τον Γιώργο Σιακαντάρη και τον Θύμιο Γεωργόπουλο...
Νικ. Φελέκης-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.