Τσίπρας: Αρχίζει το ταξίδι… άλλος με το «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ ΙΙ»

Ζητώ προκαταβολικώς την κατανόησή σας, φίλες και φίλοι αναγνώστες, για το μακάβριο του τίτλου, αλλά η προειδοποίηση όσο σκληρή και αν είναι, αποτελεί ηπιότατη έκφραση σε σύγκριση με το επαπειλούμενο αποτέλεσμα.

Ένα «ταξίδι» με κυβερνήτη τον Αλέξη Τσίπρα είναι βέβαιο ότι θα έχει μοιραία κατάληξη, καθώς το δικό του «ταξίδι» και δεν ήταν «ωραίο» και δεν τού έδωσε «γνώση» (για να παραπέμψουμε και στην, αυθεντική, «Ιθάκη»). Το «σκαρί» άλλωστε στο οποίο μάς καλεί να μπούμε, δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη. Δεν φτάνει σε καμιά «Ιθάκη» το σκαρί του που εγώ θα το έλεγα – πέραν του τίτλου – και «Το Μεθυσμένο Καράβι» ή και «Η Σχεδία της ‘Μέδουσας’».
Αλλά ας αφήσουμε τα ποιητικο-καλλιτεχνικά για να μείνουμε στην πραγματικότητα την πολιτική, την σημερινή. Η οποία είναι μια άλλη πραγματικότητα από αυτή, κατά την οποία «εκκινεί» το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα. Αναφέρομαι στο ουτοπικό και εμπεριέχον μια «εσωτερική – βαθιά – αντιφατικότητα» θηριώδες κείμενο των περίπου 8.000 λέξεων (7.774 για την ακρίβεια) που συγκροτεί το «Μανιφέστο» του νέου «πολιτικού φορέα» του κ. Τσίπρα. Κείμενο μέσα στο οποίο ο ίδιος και οι συντάκτες του εννοούν να «βάλουν» την κοινωνία μας, ιδίως δε την νεολαία μας, για «το μέλλον», όπως το φαντάζονται…

Δεν προτίθεμαι να παραπέμψω σε χαρακτηριστικά αποσπάσματα, από τα οποία φαίνεται ότι οι συντάκτες του κειμένου αυτού ανήκουν στην κατηγορία των αριστερών που γοητεύθηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου και την ριζοσπαστική συνθηματολογία του ’74 – ’81 και απογοητεύθηκαν από την μετέπειτα «κυβερνητική προσαρμογή»… Βεβαίως υπήρξαν και πάρα πολλοί που από τα πρώτα χρόνια «απομακρύνθηκαν» από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά αυτοί ανήκουν σε άλλες κατηγορίες…

Μένω στον τίτλο και μόνο του κειμένου με το οποίο εισάγει ο κ. Τσίπρας τον νέο πολιτικό φορέα: Μανιφέστο για την Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας». Η λέξη-κλειδί, κατά την γνώμη μου, δεν είναι άλλη από την «Συμπαράταξη». Την λέξη αυτή εισήγαγε στο πολιτικό μας λεξιλόγιο, ακριβώς, ο Ανδρέας Παπανδρέου στα μέσα του 1982, επικειμένου του πρώτου ταξιδιού του στο εξωτερικό, με την ιδιότητα του Πρωθυπουργού, στην Κύπρο. Τότε είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά την λέξη «συμπαράταξη» αντί της καθιερωμένης «συμπαράσταση»…

Το «Μανιφέστο» και ο Αλέξης Τσίπρας στο ΠΑΣΟΚ απευθύνεται και στην θέση του ΠΑΣΟΚ θέλει να υποκατασταθεί ως νέος πολιτικός φορέας, ως σοσιαλιστικό-δημοκρατικό κίνημα, εκφράζοντας αυτό που εξέφρασε τότε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ο σημερινός φορέας του οποίου εξεμέτρησε - κατά την αντίληψη αυτή - το «πολιτικόν ζην»…

Η επανάληψη της Ιστορίας, ως γνωστόν, είναι κατά κανόνα κωμωδία, στην συγκεκριμένη δε περίπτωση φαρσοκωμωδία. Δεν ανατρέχουμε στις τότε συνθήκες, τις κοινωνικές ανάγκες και το πώς τις προσήγγισε και ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο πολιτικός φορέας που ίδρυσε, γιατί δεν υπάρχει σύγκριση με τις σημερινές, από τις οποίες και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχει πια οριστικά ξεπεραστεί. Η δε απόπειρα και μόνο του κ. Τσίπρα να «επανέλθει», … εμπνεόμενος από ένα … μακρινό παρελθόν είναι πράξη απελπισίας. Πολύ δε περισσότερο καθώς η όλη «κίνηση» γίνεται με ένα κείμενο-πλαίσιο που εκφράζει ανεκπλήρωτους της νιότης πόθους κι οράματα ανθρώπων που θέλουν τώρα, στην έναρξη του γήρατος, να τα δουν πραγματοποιούμενα, σε χρονικό ορίζοντα πέραν του 2030…

Ενέχει το όλο εγχείρημα και πολύ τραγικό στοιχείο, τοποθετούμενο σε μια εποχή ταχύτατων εναλλαγών που ούτε η νέα γενιά που τις ζει μπορεί να παρακολουθήσει. Για δε τον «ηγέτη του κινήματος», τον κ. Τσίπρα, το εγχείρημά του είναι ουτοπικό στις επιδιώξεις και αντιφατικό ως προς τις πολιτικές βλέψεις και ενέργειες. Θέλει να είναι «ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ». Λέει ότι στις προσεχείς εκλογές ο Μητσοτάκης και η Κυβέρνηση της ΝΔ δεν πρέπει να είναι χωρίς αντίπαλο, υπονοώντας ότι αντίπαλος θα είναι ο φορέας του. Λέει ακόμη ότι μπορεί μέσω του κινήματός του να νικηθεί ο Μητσοτάκης, όπως ακριβώς λέει και ο κ. Ανδρουλάκης (παρά το γεγονός ότι από την πλευρά αυτή το «έστω και με μία ψήφο», τείνει να γίνει «έστω και στις δεύτερες εκλογές»). Κοινός στόχος, ξεχωριστοί δρόμοι…

Ο κ. Τσακαλώτος σε μια πρόσφατη συνέντευξή του με πολύ απλά λόγια απεκάλυψε και την πραγματικότητα, όσον αφορά στη σχέση Τσίπρα - φορέα - ΠΑΣΟΚ, αλλά και στις βλέψεις του κ. Τσίπρα… Πρώτον μεν απεκάλυψε ότι, όσον αφορά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας δεν καλεί «αριστερός – αριστερούς». Γιατί «αριστερός», υπογράμμισε ο κ. Τσακαλώτος, σημαίνει «θέσεις» και «διάλογος». Και αυτό, ανεξάρτητα αν κάποιος αποδέχεται τις θέσεις Τσακαλώτου ή όχι, είναι γεγονός. Οι αριστεροί μιλάνε, μιλάνε συνεχώς, για ιδέες, αρχές, σχέδια, «πλατφόρμες»… (Κάποτε ο Λεωνίδας Κύρκος, σε ομήγυρη δημοσιογράφων, μάς έλεγε «Εμείς οι Αριστεροί μιλάμε πολύ. Μιλάμε τόσο ώστε και το ρήμα «συνεδριάζω» το έχουμε κάνει μεταβατικό: Θα σε συνεδριάσω»…). Ο κ. Τσίπρας θα καλέσει, όποιον και όσους καλέσει, να ενταχθούν, χωρίς διάλογο, χωρίς θέσεις, χωρίς τίποτε, υπογράμμιζε ο κ. Τσακαλώτος. Για να προχωρήσει ακόμη περισσότερο: Αν θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης ο δρόμος είναι ένας. Να συμπράξει με το ΠΑΣΟΚ... Λογικότατη θέση τού άλλοτε στενού συνεργάτη τού κ. Τσίπρα. Γιατί να περιμένει να γίνει «Αξιωματική Αντιπολίτευση» στην θέση του ΠΑΣΟΚ-Ανδρουλάκη και δεν διεκδικεί την Κυβέρνηση; Αφού και οι δύο θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης και δεν μπορεί να τον νικήσει κανείς μόνος του…

Πολύ περισσότερο μάλιστα - υπογραμμίζω εγώ - που κατά την «πρώτη φορά Αριστερά» ο κ. Τσίπρας και την εντολή σχηματισμού Κυβερνήσεως μόνο μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας του με τον κ. Καμμένο την πήρε και την διακυβέρνηση της χώρας άσκησε, κατά τον ολέθριο τρόπο που την άσκησε, με τον ακροδεξιό «κυβερνητικό συνεταίρο του. Προφανέστατα η απόσταση που χώριζε τον ΣΥΡΙΖΑ από τους ΑΝΕΛ είναι πολύ μεγαλύτερη από την απόσταση του «φορέα Τσίπρα» από το σημερινό ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη, πιεζόμενου μάλιστα και από τον κ. Δούκα για συνεργασία με «δυνάμεις και πρόσωπα της Αριστεράς»… Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί ο κ. Τσίπρας δεν αποτολμά μια προεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο λόγος είναι πολύ απλός κατά την άποψή μου: Ο κ. Τσίπρας φοβάται το ΠΑΣΟΚ, έστω και με ηγέτη τον κ. Ανδρουλάκη. Και το φοβάται γιατί ακόμη και σήμερα το κύριο μέρος της δύναμής του ΠΑΣΟΚ είναι «κεντρώοι», οι οποίοι σε μια τέτοια προσέγγιση θα αντιδρούσαν. Και θα αντιδρούσαν γιατί και από εποχής Ανδρέα Παπανδρέου ο κομματικός πυρήνας «κεντρώος» ήταν και επεκτάθηκε προς τα αριστερά. Ο ίδιος άλλωστε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ στην τελευταία ομιλία του σε κομματική εκδήλωση είχε τονίσει ότι το μεγάλο πολιτικό επίτευγμα του ΠΑΣΟΚ ήταν ότι επί εικοσαετία (τότε) είχε κρατήσει αρραγή τον «χώρο του κέντρου».

Το τι θα γίνει από τώρα – ή μάλλον από την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα – μέχρι τις εκλογές μεταξύ αυτού και του ΠΑΣΟΚ είναι άγνωστου εκβάσεως και πολλών φάσεων «πολιτική περιπέτεια» στον ευρύτερο χώρος της Κεντροαριστεράς. Ας την διερευνήσουμε:

-ΠΑΣΟΚ: πώς θα πορευθεί υπό την διπλή γραμμή Ανδρουλάκη και Δούκα. Η διαφοροποίηση είναι σαφέστατη, καθώς ο δεύτερος δεν αποκλείει σύμπραξη ούτε με αριστεριστές και ανένταχτους, όπως αυτούς που συνέπραξαν εκλογικά για να εκλεγεί δήμαρχος κατά την δεύτερη Κυριακή, εμπνεόμενος από την εκτίναξή του από το 12% την πρώτη Κυριακή στον δημαρχιακό θώκο, την Δεύτερη Κυριακή. Ήδη σημαίνοντα στελέχη του κόμματος καταφέρονται με υποτιμητικούς όρους στην «διεύρυνση» με τέτοια «πολιτικά στοιχεία». Τα οποία προδήλως «αποδιώχνουν» κεντρώους ψηφοφόρους. Και, φυσικά, δεν τους αποδιώχνουν προς τα αριστερά…

-Κόμμα Τσίπρα. Πριν ακόμη ιδρυθεί, ο ιδρυτής του απαξιώνει το συριζαϊκό παρελθόν του και με το «Μανιφέστο» του καταβάλλει προσπάθεια να αποκοπεί από το παρελθόν. Στην θέση του «πρώτη φορά Αριστερά» εφευρίσκεται ο όρος «Κυβερνώσα Αριστερά». Και η «πρώτη», τι ήταν; Δεν «κυβέρνησέ»; Δεν έφερε την καταστροφή της υπερχρέωσης με τα πλέον των 110 δις ευρώ και την εκατονταετή δέσμευση της δημόσιας περιουσίας; Αυτά δεν υπήρχαν όταν παρέλαβε η «πρώτη φορά Αριστερά»…

Αποδιοπομπαίοι οι πρώην στενοί συνεργάτες… Τον έχετε δει καθόλου, ρωτήθηκε στην συνέντευξή του ο κ. Τσακαλώτος… Ναι, μία φορά στο κυλικείο της Βουλής… Μιλήσατε; Ναι και είπαμε, όπως οι παλιοί φίλοι, να τα πούμε… Αλλά τίποτα… Αυτή η εκμυστήρευση δίνει το πραγματικό επίπεδο των σχέσεων Τσίπρα-πρώην συντρόφων. Πόσοι από αυτούς θα πάνε στον νέο φορέα, και τι υποδοχής θα τύχουν από τους «εκφραστές» του νέου φορέα. Και ποιοι θα είναι τα «κυβερνητικά στελέχη» αυτής της «Κυβερνώσας Αριστεράς». Αλλά και τι θα λένε, πώς θα αντιδράσουν αυτοί που δεν θα γίνουν δεκτοί. Όπως «προϊδεάζει» η νέα; «περιπέτεια του πολλάκις διαγραφέντος και … συγχωρηθέντος κ. Πολάκη, «κάτι» θα λένε και θα κάνουν... Αν και δεν πρόκειται να φθάσουν σε επιθετικότητα και απαξιωτικές καταγγελίες την κυρία Κωνσταντοπούλου, άλλοτε εκλεκτή «συναγωνίστρια» του Αλέξη Τσίπρα που την όρισε και Πρόεδρο της Βουλής (μόνο φυσικό πρόσωπο αναπληρωτής ή αντικαταστάτης - κατά το Σύνταγμα - του Προέδρου της Δημοκρατίας… Αναλογιστείτε τι περάσαμε…).

Αναμφισβήτητά το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα θα είναι οι δύο κύριοι κομματικοί φορείς της Αντιπολίτευσης. Ήδη από το ΠΑΣΟΚ γίνεται λόγος για τις «δεύτερες εκλογές» (για τις οποίες … μετατίθεται η εκλογική νίκη». Ο δε κ. Τσίπρας αγωνίζεται για να αποκτήσει ο Μητσοτάκης «αντίπαλο δέος»… Προφανώς για τις εκλογές του …2031…

Οι ενδοκομματικές-παραταξιακές ζυμώσεις και συγκρούσεις στον χώρο ΠΑΣΟΚ – Αριστερά επίκεινται, καθώς επίκειται, επίσης, πια και η ίδρυση του κόμματος Τσίπρα. Ο αγώνας για την δεύτερη θέση, συνωθουμένου και του «κόμματος Καρυστιανού», αρχίζει. Εκείνοι στο «λάβετε θέσεις» και εμείς θεατές και κριτές…

ΥΓ: Τον «Τιτανικό» τον γνωρίζουμε οι πάντες. Για όσους ενδεχομένως δεν γνωρίζουν τις άλλες αναφορές, επεξηγώ: «Το Μεθυσμένο Καράβι» είναι το αριστούργημα που έγραψε πριν τα είκοσι του χρόνια το φαινόμενο της γαλλικής και παγκόσμιας ποίησης Αρτύρ Ρεμπώ, για να πει πως ό,τι θέλω κι αγαπώ είναι αλλού κι αφού τ’ αναζήτησα, γυρνώ… στα γνώριμα… «Η Σχεδία της ‘Μέδουσας’» είναι ένας συνταρακτικός πίνακας-καταγγελία του Γάλλου ζωγράφου Ζερικώ. Είναι εμπνευσμένος από πραγματικό γεγονός, ναυάγιο που προκλήθηκε από τον τελείως άπειρο, ακατάλληλο γι’ αυτήν την δουλειά, καπετάνιο, ευνοούμενο της Αυλής… Το πολύνεκρο ναυάγιο «επιζεί» σε δημώδες γαλλικό τραγούδι που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά: «Ήταν ένα μικρό καράβι…. Οεοέ οεοέ»…

(Στην απίθανη Σύναξη της Θεσσαλονίκης θα αναφερθώ προσεχώς, αν και δεν τρέφω αυταπάτες ότι μπορεί να επενεργήσει επ’ αυτής το Άγιον Πνεύμα.)

 Ανδ. Ζούλας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ