Πού ζούμε;

Έτσι γίνεται στα γήπεδα. Ακόμα και δίχως αφορμή, έτσι με μια κουβέντα, ξεσπούν καυγάδες, χαστούκια, μπουνίδια, συρράξεις σωματοφυλάκων και επιθέσεις σε πουκάμισα που καταλήγουν κουρέλια. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν παλιές αιτίες, με βάθος που ο απλός κόσμος δεν μπορεί να γνωρίζει. Μια ολόκληρη μυθολογία στήνεται πάνω σε τέτοια απρόσμενα επεισόδια, με προεκτάσεις που ξεφεύγουν από τις εξέδρες του κλειστού του ΟΑΚΑ και επεκτείνονται στην πολιτικής μας ζωής. 

Ναι, αλλά το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η συφοριασμένη πολιτική μας ζωή, είναι να ποδοσφαιροποιείται ή μπασκετοποιείται μ’ αυτό τον τρόπο. Το προτελευταίο επίσης, είναι να σκεπάζεται από μια αχλή τέτοιων προσωπικών αντιθέσεων, που υποδηλώνουν την ύπαρξη σκοτεινών, ύποπτων και θανάσιμων μυστικών που άπτονται (ή ίσως είναι βυθισμένα) στον πυρήνα της εξουσίας της χώρας. Ανοικτή και καθαρή πολιτική θέλουμε, όχι μια βυζαντινή ίντριγκα της οποίας τα πλοκάμια κάνουν τον κανονικό άνθρωπο να ανατριχιάζει. 

Δεν μπορείτε να διανοηθείτε τι έχω ακούσει από χθες, για το επεισόδιο Μαρινάκη-Δημητριάδη. Τα ξυλόλια, τα χαμένα

βαγόνια και τα καμένα έλαια σιλικόνης την περίοδο της δόξας τους, ωχριούν μπροστά στην παραφιλολογία που στήθηκε πάνω στη σύρραξη των δύο. Κυριολεκτικά ο κάθε Έλληνας, ξέρει κι από έναν άλλον λόγο για τον οποίον έγινε το επεισόδιο. Και όλοι καταλήγουν στον Μητσοτάκη, το επιτελικό κράτος του και το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Λες και σε κείνα τα σκαλοπάτια παίχτηκε το μέλλον της χώρας. 

Ευτυχώς που κέρδισε ο Ολυμπιακός, διότι αν δεν υπήρχε ο θρίαμβος, ο τελικός θα είχε μονοπωληθεί απ’ αυτό το γεγονός. Δεν ξέρω γιατί πιάστηκαν οι δυο τους. Αν μου έβαζαν ένα πιστόλι στον κρόταφο και με υποχρέωναν να πάρω το μέρος κάποιου, θα υποστήριζα τον Γρηγόρη, δίχως –επαναλαμβάνω- να έχω ιδέα τι ακριβώς συνέβη και τι κρύβεται από πίσω. Όμως η γενική εικόνα κάθε άλλο παρά κολακευτική ήταν. Όχι για τους δυο, αυτό είναι δεδομένο, αλλά για την πολιτική μας ζωή εν γένει. 

Κάθε ιστορική περίοδος, κάθε εξουσία, κάθε κέντρο δημόσιας ή οικονομικής επιρροής, κουβαλά τα σκοτεινά μυστικά του. Δεν είμαστε αφελείς να ομνύουμε σ’ έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. 

Αλλά όταν αυτά τα σκοτεινά μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια με τέτοιο τρόπο, σαν τα κατακάθια του ελληνικού καφέ που ανακατώθηκε, τότε το πράγμα ξεφεύγει. Βγάζει μια συνολική αρρώστια που ο μέσος απλός άνθρωπος δεν ανέχεται. Στην ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2026 ζούμε και θέλουμε να ζούμε, όχι στην Ρώμη την περίοδο που οι πραιτοριανοί έπαιζαν ποδόσφαιρο (της εποχής) με τα κομμένα κεφάλια των αυτοκρατόρων. 

 Δημ. Καμπουράκης-liberal.gr