Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ επειδή δήθεν κινδυνεύει από κάποια «δολοφονία χαρακτήρα». Αυτό είναι το πρόσχημα. Ο πραγματικός λόγος είναι απλούστερος και πολιτικά πολύ πιο αποκαλυπτικός. Δεν θέλει να σταθεί απέναντι στα γεγονότα του 2015, διότι αυτά θυμίζουν στον κόσμο όσα εκείνος ποντάρει ότι θα ξεχάσει ενόψει της επιστροφής του.
Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή καταρρίπτει τον μύθο του αδικημένου ηγέτη. Οι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού απάντησαν ότι ούτε στο βιβλίο τους «Η Τελευταία Μπλόφα» ούτε στο ντοκιμαντέρ συσχετίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων, ενώ σημείωσαν πως η πρόσκληση προς τον Τσίπρα παραμένει ανοιχτή. (Parapolitika) Άρα το επιχείρημά του καταρρέει πριν καν αρχίσει η συζήτηση.
Ο Τσίπρας δεν φοβάται μια φράση. Φοβάται το πλαίσιο. Φοβάται την ανασύσταση της εποχής στην οποία μια κυβέρνηση με ύφος επαναστατικής επιτροπής έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Φοβάται το δημοψήφισμα που μετατράπηκε σε πολιτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Φοβάται τις κλειστές τράπεζες. Φοβάται τα capital controls. Φοβάται το τρίτο μνημόνιο, που
υπέγραψε αφού πρώτα είχε καταγγείλει όλα τα προηγούμενα ως πράξεις υποτέλειας. Και κυρίως φοβάται ότι η μνήμη δεν έχει πεθάνει.Η επιστροφή Τσίπρα στηρίζεται σε ένα στοίχημα λήθης. Να περάσει αρκετός χρόνος ώστε το 2015 να γίνει θολή ανάμνηση. Να ξεχαστεί η τερατώδης σύγκρουση ανάμεσα στη ρητορική και την πράξη. Να εμφανιστεί ξανά ως ώριμος, θεσμικός, σχεδόν σοσιαλδημοκράτης. Να ξαναγράψει την ιστορία του ως Οδυσσέας που γύρισε στην Ιθάκη, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε ο καπετάνιος που έριξε το καράβι στα βράχια και μετά ζήτησε χειροκρότημα επειδή δεν βούλιαξε τελείως.
Αυτή είναι η μεγάλη πολιτική απάτη της μεταμνημονιακής περιόδου. Ότι οι ίδιοι άνθρωποι που αντιμετώπισαν την οικονομία ως πεδίο ιδεολογικού πειράματος ζητούν σήμερα να κριθούν ως τεχνοκράτες της υπευθυνότητας. Ότι οι ίδιοι που περιφρόνησαν την ατομική ευθύνη, την ιδιοκτησία, την αποταμίευση και την κανονική ζωή της μεσαίας τάξης παρουσιάζονται τώρα ως εγγυητές σταθερότητας.
Η ουσία λοιπόν δεν είναι αν ο Τσίπρας έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται την πολιτική του διαδρομή. Προφανώς και έχει. Η ουσία είναι ότι δεν μπορεί να ζητά δεύτερη ευκαιρία χωρίς να δέχεται πρώτα τον απολογισμό της πρώτης. Στην πολιτική, η μνήμη δεν είναι εκδικητικότητα. Είναι το ελάχιστο φίλτρο σοβαρότητας μιας κοινωνίας που πλήρωσε ακριβά τα μεγάλα λόγια.
Γι’ αυτό το ντοκιμαντέρ ενοχλεί. Όχι επειδή κατασκευάζει κατηγορίες. Αλλά επειδή ξαναφέρνει στο φως την πρώτη ύλη της κρίσης. Τα πραγματικά γεγονότα. Τις μαρτυρίες. Τη σειρά των αποφάσεων. Την ψυχρή πραγματικότητα πίσω από τον μύθο.
Ο Τσίπρας θέλει να επιστρέψει ως λύση. Το πρόβλημά του είναι ότι το 2015 επιμένει να επιστρέφει ως απόδειξη.
Αλ Σκούρας-liberal.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.