Όπως έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»
Τι να πρωτοθυμηθώ; Μα από την πρώτη στιγμή έδειξαν την «ταυτότητά» τους.
Οταν συγκυβέρνησαν με τον δεξιότατο και βασιλικότατο Πάνο Καμμένο. Οταν
έπαιξαν τη μοίρα της χώρας στο μπαρμπούτι. Και όταν ξεζούμισαν τους
μικρομεσαίους. Για να μην ανακαλέσω σκηνές φαρσοκωμωδίας που
διαδραματίστηκαν με την απόκτηση αδειών των καναλιών.
Ασε το μπάχαλο το εσωτερικό με τις «συνισταμένες» τις αιρετικές. Μα πώς μια ομαδούλα του 3% με 4% κατάφερε να εκτιναχθεί στο 35%; Η απάντηση γνωστή: ο Αντώνης Σαμαράς. Κορδωμένος κι αυτός έσκιζε τα Μνημόνια. Ο δεξιότατος Σαμαράς, ο ανελκυστήρας του ταχαριστερού Τσίπρα.
Το ζήτημα είναι επίκαιρο. Το μάθημα πάθημα. Τίποτα εμείς. Οι λωτοφάγοι. Χωρίς μνήμη. Ο Σαμαράς, ο ανελκυστήρας και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η οποία ακόμα και σήμερα κατηγορεί τον Τσίπρα για την κωλοτούμπα που οδήγησε στην παραμονή της Σωρρακώσταινας στην Ευρωζώνη. Για τη Ζωή η σωτηρία της χώρας είναι το έγκλημα που διέπραξε ο Τσίπρας. Το μεγαλείο μιας παράνοιας που δεν έχει όριο και φραγμό. Αντί να αυτομαστιγωθεί για τις ακραίες θέσεις της που αν ο Τσίπρας της τηρούσε, τώρα θα αγοράζαμε μπομπότα και θα καταλήγαμε στο στομάχι του σουλτάνου Ερντογάν, εκείνη εξακολουθεί να πορεύεται με το ίδιο βιολί.
Και υπάρχουν συμπολίτες μας που την ακολουθούν. Οπως και τον Αντώνη Σαμαρά. Οπως και τον Κυριάκο Βελόπουλο. Με το φάρμακο για τη φαλάκρα και τις επιστολές του Ιησού. Ενα σύμπλεγμα διαφορετικών κομμάτων που στην ουσία αλληλοσυμπληρώνονται. Σαν θίασος. Οι ρόλοι διαφορετικοί. Ομως όλοι παίζουν στο ίδιο έργο με τίτλο «Πώς θα απαλλαγούμε από τον Κυριάκο».
Ο Σαμαράς σπρώχνει τον Τσίπρα. Ο Τσίπρας τον Καμμένο. Ο Καμμένος, παλιά στελεχάρα της γαλάζιας παράταξης. Και μέσα σ’ αυτό το αλαλούμ αναδεικνύονται πρόσωπα που χρησιμοποιούν διαφορετική ρητορική με στόχο την προσωπική τους προβολή.
Και με κάθε ευκαιρία να κι ένας ακόμα νεοφερμένος και νεόκοπος σωτήρας της χώρας. Οπως, λόγου χάριν, η Μαρία Καρυστιανού. Η οποία παζάρευε και αγόραζε διαμέρισμα τη στιγμή που θρηνούσε το παιδί της. Η περίπτωση της κυρα-Μαρίας μοναδική στα παγκόσμια χρονικά. Ας πούμε στην Ισπανία με τη σιδηροδρομική τραγωδία 30 θυμάτων, ουδείς και ουδεμία σκέφτηκαν να καταλήξουν αρχηγοί πολιτικών κομμάτων.
Με απλά λόγια, το Μνημόνιο, το εφαλτήριο του Σαμαρά να εξασφαλίσει κυβερνητική πρωτοκαθεδρία. Ομως, ταυτόχρονα, ο Σαμαράς, ο ανελκυστήρας του Τσίπρα. Και η τραγωδία των Τεμπών, το πολιτικό εφαλτήριο της κυρα-Μαρίας. Τα πρόσωπα διαφορετικά, οι στόχοι κοινοί.
Η υποκρισία, η κόκκινη κλωστή που συνδέει όλα αυτά τα πρόσωπα. Τα οποία επανέρχονται. Ο Σαμαράς το σκέφτεται και το ζυγίζει. Ο Τσίπρας το αποφάσισε και επανέρχεται. Η Ζωή, ακλόνητη στο πόστο της. Και αυτή με εφαλτήριο το Μνημόνιο. Η οικονομική κρίση που πετσόκοψε ΑΕΠ, μισθούς και συντάξεις, η δεξαμενή ετερόκλητων προσώπων που ευκαιριακά αναδείχθηκαν και ευκαιριακά ωφελήθηκαν. Απίστευτο.
Και τώρα στον κατήφορο τα «απομεινάρια» των ταχαριστερών του ΣΥΡΙΖΑ. Που χωρίς ίχνος στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας ευτελίζουν ό,τι τους έχει απομείνει. Από τη μια ο Τσίπρας με το face control. Ελάτε, τους λέει. Αλλά όχι για θέσεις και βουλευτικά αξιώματα. Ελάτε και θα δούμε. Κι εκείνοι πηγαίνουν. Μπας και στο τέλος καταφέρουν να εξασφαλίσουν κάποια θεσούλα στο κομματικό μόρφωμα με την ονομασία ΕΛΑΣ.
Από την άλλη, ο Παυλάρας ο Πολάκης που διεκδικεί την πολυκατοικία της Κουμουνδούρου καθώς και το χρήμα από τη Βουλή. Σου λέει, καλύτερα με την ελπίδα μπας και κερδίσω το 3%, παρά να χτυπάω την πόρτα του Τσίπρα κι εκείνος να με έχει στο περίμενε και στο θα δούμε.
Ολο αυτό το σκηνικό παραπέμπει στο «Εργα και Ημέραι» του Ησίοδου. Που με τα χάλια των ανθρώπων η Αιδώς και η Νέμεσις έφυγαν και τους εγκατέλειψαν. Η ντροπή και η τιμωρία. Μα είναι να το κουβεντιάζουμε; Μπροστά σ’ αυτό τον κατήφορο και το χάλι, ο Κυριάκος θεός φαντάζει!
Ασε το μπάχαλο το εσωτερικό με τις «συνισταμένες» τις αιρετικές. Μα πώς μια ομαδούλα του 3% με 4% κατάφερε να εκτιναχθεί στο 35%; Η απάντηση γνωστή: ο Αντώνης Σαμαράς. Κορδωμένος κι αυτός έσκιζε τα Μνημόνια. Ο δεξιότατος Σαμαράς, ο ανελκυστήρας του ταχαριστερού Τσίπρα.
Το ζήτημα είναι επίκαιρο. Το μάθημα πάθημα. Τίποτα εμείς. Οι λωτοφάγοι. Χωρίς μνήμη. Ο Σαμαράς, ο ανελκυστήρας και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η οποία ακόμα και σήμερα κατηγορεί τον Τσίπρα για την κωλοτούμπα που οδήγησε στην παραμονή της Σωρρακώσταινας στην Ευρωζώνη. Για τη Ζωή η σωτηρία της χώρας είναι το έγκλημα που διέπραξε ο Τσίπρας. Το μεγαλείο μιας παράνοιας που δεν έχει όριο και φραγμό. Αντί να αυτομαστιγωθεί για τις ακραίες θέσεις της που αν ο Τσίπρας της τηρούσε, τώρα θα αγοράζαμε μπομπότα και θα καταλήγαμε στο στομάχι του σουλτάνου Ερντογάν, εκείνη εξακολουθεί να πορεύεται με το ίδιο βιολί.
Και υπάρχουν συμπολίτες μας που την ακολουθούν. Οπως και τον Αντώνη Σαμαρά. Οπως και τον Κυριάκο Βελόπουλο. Με το φάρμακο για τη φαλάκρα και τις επιστολές του Ιησού. Ενα σύμπλεγμα διαφορετικών κομμάτων που στην ουσία αλληλοσυμπληρώνονται. Σαν θίασος. Οι ρόλοι διαφορετικοί. Ομως όλοι παίζουν στο ίδιο έργο με τίτλο «Πώς θα απαλλαγούμε από τον Κυριάκο».
Ο Σαμαράς σπρώχνει τον Τσίπρα. Ο Τσίπρας τον Καμμένο. Ο Καμμένος, παλιά στελεχάρα της γαλάζιας παράταξης. Και μέσα σ’ αυτό το αλαλούμ αναδεικνύονται πρόσωπα που χρησιμοποιούν διαφορετική ρητορική με στόχο την προσωπική τους προβολή.
Και με κάθε ευκαιρία να κι ένας ακόμα νεοφερμένος και νεόκοπος σωτήρας της χώρας. Οπως, λόγου χάριν, η Μαρία Καρυστιανού. Η οποία παζάρευε και αγόραζε διαμέρισμα τη στιγμή που θρηνούσε το παιδί της. Η περίπτωση της κυρα-Μαρίας μοναδική στα παγκόσμια χρονικά. Ας πούμε στην Ισπανία με τη σιδηροδρομική τραγωδία 30 θυμάτων, ουδείς και ουδεμία σκέφτηκαν να καταλήξουν αρχηγοί πολιτικών κομμάτων.
Με απλά λόγια, το Μνημόνιο, το εφαλτήριο του Σαμαρά να εξασφαλίσει κυβερνητική πρωτοκαθεδρία. Ομως, ταυτόχρονα, ο Σαμαράς, ο ανελκυστήρας του Τσίπρα. Και η τραγωδία των Τεμπών, το πολιτικό εφαλτήριο της κυρα-Μαρίας. Τα πρόσωπα διαφορετικά, οι στόχοι κοινοί.
Η υποκρισία, η κόκκινη κλωστή που συνδέει όλα αυτά τα πρόσωπα. Τα οποία επανέρχονται. Ο Σαμαράς το σκέφτεται και το ζυγίζει. Ο Τσίπρας το αποφάσισε και επανέρχεται. Η Ζωή, ακλόνητη στο πόστο της. Και αυτή με εφαλτήριο το Μνημόνιο. Η οικονομική κρίση που πετσόκοψε ΑΕΠ, μισθούς και συντάξεις, η δεξαμενή ετερόκλητων προσώπων που ευκαιριακά αναδείχθηκαν και ευκαιριακά ωφελήθηκαν. Απίστευτο.
Και τώρα στον κατήφορο τα «απομεινάρια» των ταχαριστερών του ΣΥΡΙΖΑ. Που χωρίς ίχνος στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας ευτελίζουν ό,τι τους έχει απομείνει. Από τη μια ο Τσίπρας με το face control. Ελάτε, τους λέει. Αλλά όχι για θέσεις και βουλευτικά αξιώματα. Ελάτε και θα δούμε. Κι εκείνοι πηγαίνουν. Μπας και στο τέλος καταφέρουν να εξασφαλίσουν κάποια θεσούλα στο κομματικό μόρφωμα με την ονομασία ΕΛΑΣ.
Από την άλλη, ο Παυλάρας ο Πολάκης που διεκδικεί την πολυκατοικία της Κουμουνδούρου καθώς και το χρήμα από τη Βουλή. Σου λέει, καλύτερα με την ελπίδα μπας και κερδίσω το 3%, παρά να χτυπάω την πόρτα του Τσίπρα κι εκείνος να με έχει στο περίμενε και στο θα δούμε.
Ολο αυτό το σκηνικό παραπέμπει στο «Εργα και Ημέραι» του Ησίοδου. Που με τα χάλια των ανθρώπων η Αιδώς και η Νέμεσις έφυγαν και τους εγκατέλειψαν. Η ντροπή και η τιμωρία. Μα είναι να το κουβεντιάζουμε; Μπροστά σ’ αυτό τον κατήφορο και το χάλι, ο Κυριάκος θεός φαντάζει!
Δημ Δανίκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.