Μαγκιές

Υπάρχει μια παλιά ελληνική ταινία της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι, όπου τέσσερις άνθρωποι στέκονται στην ουρά ενός περιπτέρου του ’80 για να πάρουν τηλέφωνο. Ο πρώτος καθυστερεί πολύ μιλώντας ακατάπαυστα, ο δεύτερος του ζητά τον λόγο, πιάνονται στα χέρια, ο τρίτος (που είναι ο πρωταγωνιστής) προσπαθεί να τους χωρίσει, οπότε ο τέταρτος τρέχει, αρπάζει το τηλέφωνο και μέσα στην αναμπουμπούλα κάνει το τηλεφώνημα του. Ε λοιπόν, αυτός ο τέταρτος είναι τάλε κουάλε ο Αλέξης.

Θα πάει λέει πρώτος στη ΔΕΘ και θα μιλήσει πριν τον πρωθυπουργό. Και πολύ καλά θα κάνει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Έτσι κάνουν οι επαναστάτες. Διαλύουν τα πρωτόκολλα, σπάνε τα αρτηριοσκληρωτικά θέσμια, γκρεμίζουν τα τείχη που κανένας δεν θυμάται πότε χτίστηκαν, για ποιον και γιατί. Έτσι κάνουν οι αναμορφωτές της κοινωνίας. Αρνούνται να περιοριστούν, να υποταχτούν, να υπακούσουν. Δίνουν μια και η νεωτερική τους ορμή κάνει σκόνη όλα τα παλιά, τα σάπια, τα παρωχημένα.

Υπάρχει βέβαια και η ανάγνωση της ταινίας του προλόγου, αλλά αρνούμαι να την πιστέψω ειδικά για τον Αλέξη μας. Ότι ως κωλοπετσωμένο και καταφερτζίδικο λαϊκό παιδί, απλώς κάνει ό,τι

και κάθε κουτοπόνηρος νεοέλληνας τον οποίον φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει και να κυβερνήσει. Μόλις δει ουρά (στην στάση του τρόλεϊ, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στην είσοδο του γηπέδου), κάνει ένα αριστοτεχνικό τσαλίμι και σαν χέλι που γλιστρά, περνά μπροστά απ’ τους άλλους. Πότε παριστάνοντας τον βιαστικό, πότε τον άρρωστο, πότε τον αφηρημένο, πότε τον χαζό, πότε τον τσαμπουκαλεμένο. Μια χαρά.

Κανένα πρόβλημα. Είτε ως σαρωτικός επαναστάτης που γκρεμίζει σάπιους θεσμούς (άκου να πηγαίνει πάντα πρώτος ο εκλεγμένος πρωθυπουργός… από πού κι ως που;) είτε ως μαγκάκι της ρούγας που δεν υπολογίζει καθωσπρεπισμούς της πολιτικής αριστοκρατίας, τα τάραξε πάλι τα λιμνάζοντα νερά μας ο Αλέξης. Δημιουργεί de facto νέα θέσμια στην ΔΕΘ. Ο κάθε πολιτικός αρχηγός θα ανεβαίνει όποτε του καπνίσει και λογαριασμό δεν θα γίνει σε κανέναν.

Κι αν το κάνει ο διάολος και αποφασίσουν να πάνε όλοι μαζί την ίδια μέρα και φρακάρουν στην πόρτα, ας νικήσει ο πιο δυνατός και ο πιο μάγκας. Ας περάσει να μιλήσει πρώτος στο κοινό, όποιος μοιράσει τις περισσότερες σφαλιάρες. Όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα. Τέρμα πια τα «ω αγαπητέ», τα «μη-μου-άπτου» και οι τζούφιες ηθικολογίες. «Η επαναστατική ηθική βρίσκεται μπροστά στην κάννη του όπλου» έλεγε ο σύντροφος Μάο…

 Δ. Καμπουράκης-liberal.gr