Αυτή τη φράση μου θύμισε η χθεσινή εικόνα της κυρίας Καρυστιανού στην κεντρική συγκέντρωση για την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών. Απομονωμένη, δεν την άφησαν να μιλήσει στους συγκεντρωμένους, διαπληκτίστηκε με κάποιους συγγενείς των θυμάτων.
Πού πήγαν τα περσινά μεγαλεία, όταν ηγείτο ενός «κινήματος» εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών σε όλη την Ελλάδα; Τότε που κάθε της κίνηση την κατέγραφαν εκατοντάδες κάμερες, ενώ την πλαισίωναν στελέχη της Αριστεράς, επαναστατικής και συμβιβασμένης. Ήταν η «μάνα των Τεμπών».
Αυτή η πτώση είχε και τις παράπλευρες συνέπειές της. Οι χθεσινές συγκεντρώσεις ήταν μεν μαζικές, αλλά ουδεμία σχέση είχαν με τις περσινές. Υστερούσαν δραματικά σε όγκο και έδιναν πιο πολύ την εικόνα—αν κρίνω από τα πανό—συγκεντρώσεων της συνολικής Αριστεράς. Οι 200 συγκεντρώσεις του 2025, την ίδια ώρα και την ίδια μέρα σε όλη την Ελλάδα, είχαν καταθορυβήσει την κυβέρνηση. Αλλά από τότε έγιναν πολλά και το πουλόβερ της εξαπάτησης των πολλών από τους λίγους κατεργάρηδες άρχισε να ξηλώνεται.
Στη χθεσινή εικόνα των συγκεντρώσεων συνέβαλε πρωτίστως η κυρία Μ. Καρυστιανού με τις πολιτικές φιλοδοξίες της. Ένας κόσμος απογοητεύτηκε και δε θέλησε να
