Προς αναποφάσιστους Φθιωτείς ψηφοφόρους δευτέρας ανοιχτής επιστολής το ανάγνωσμα
Αδελφοί,
Πριν
από οτιδήποτε άλλο σας πληροφορώ ότι υγείαν έχω και το όμοιον επιθυμώ
και δι’ υμάς. Σας πληροφορώ επίσης ότι ο σκοπός της επιστολής που
ακολουθεί είναι απολύτως σοβαρός και ότι τα κίνητρα που με ώθησαν στη
συγγραφή και τη δημοσιοποίησή της είναι δύο: 1) Να συμβάλω, μέσω της
γνωστοποίησης του προβληματισμού μου περί του πρακτέου στις εκλογές της
Κυριακής, στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων, τα οποία ίσως αντιμετωπίζετε
αυτήν την περίοδο, όπως κι εγώ. (Το πώς θα τα επιλύσετε θα σας το
αποκαλύψω στο τέλος, διότι διαφορετικά, πολλοί από σας δε θα μπείτε στον
κόπο να διαβάσετε όλη την επιστολή μου). 2) Να αποκτήσω αυτό που
λέγεται «αναγνωρισιμότητα» (απλοελληνιστί να γίνω επώνυμος), ώστε στις
επόμενες εκλογές που θα πλησιάζω στην τωρινή ηλικία του Βασίλη Λεβέντη
και της Αλεξάνδρας-Ντολόρες Ιμπαρούρι-Παπαρήγα, να μπορέσω κι εγώ να
γίνω αρχηγός κόμματος. Οδηγός μου το παράδειγμα των επωνύμων Καμμένου
και Κατσέλη, οι οποίοι έγιναν, και μάλιστα
στο πιτς φιτίλι, αρχηγοί, για να σώσουν την Ελλάδα από το μνημόνιο, όπου
την οδήγησαν βασικά τα κόμματα στα οποία ανήκαν ως χτες και οι ίδιοι.
Προλογικά τέλος οφείλω να εξηγήσω ότι χαρακτηρίζω την επιστολή μου αυτή
ως «δευτέρα», διότι ως «πρώτη» λογαριάζω μια επίσης ανοιχτή επιστολή
προς τους υποψήφιους βουλευτές, την οποία προσυπέγραψα με αρκετούς
άλλους ενεργούς πολίτες του νομού μας στα μέσα Απριλίου και την οποία
ίσως έτυχε να διαβάσετε στις τοπικές εφημερίδες ή στο διαδίκτυο. Μ’
εκείνη την επιστολή μας ζητούσαμε από τους υποψήφιους εθνοπατέρες μας
και τις υποψήφιες εθνομητέρες μας να δεσμευτούν δημόσια ότι μετεκλογικά
θα παλέψουν για κάποιες συγκεκριμένες θεσμικές αλλαγές, που θα βελτιώσουν την ποιότητα της δημοκρατίας μας.
Έρχομαι
τώρα στο κυρίως θέμα μου, δηλονότι στον προβληματισμό μου περί του
πρακτέου στις εκλογές, που έγινε εντονότερος μετά τη