Γουστάρουμε τους «αστοιχείωτους» Καρανίκες και τους
«πρωτόγονους» Πολάκηδες.
Η παρεξήγηση βρίσκεται κάπου μεταξύ
χωριού και πόλης. Μεταξύ ποιμενικής ζωής και αστικού περιβάλλοντος.
Πορευόμαστε όλοι μας στο μεγάλο ταξίδι των αστικών κατακτήσεων σε λάθος
αιώνα. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο δεν μπορούμε να συμμαζέψουμε όλες
τις «φυσιολογικές εξάρσεις» του χωρικού που πήρε το δρόμο για την πόλη
αλλά ακόμα πασχίζει να χτίσει τα τείχη της.
Όταν ας πούμε, ο Ραφαέλο κατασκόπευε τον
Μιχαήλ Άγγελο στην Καπέλα Σιστίνα, όταν ο Μαγγελάνος είχε κάνει τον
πρώτο περίπλου της γης, οι περισσότεροι κάτοικοι της νότιας βαλκανικής
δεν είχαν ταξιδέψει πέρα από τα όρια της επαρχίας τους.
Μ΄αυτές τις ρίζες φτιάξαμε το κράτος μας
και μ΄αυτή την παράδοση, μπήκαμε στον 21ο αιώνα. Ενώσαμε τα μεγάλα
χωριά μας χωρίς ποτέ να τα φτιάξουμε πόλεις. Κι ενώ οι άλλοι στη Δύση,
κληρονομούσαν αιώνες αστικής κουλτούρας, εμείς μιμούμασταν ξένα πρότυπα.
Ξεμείναμε λοιπόν, 10 εκ. ψυχές, χαμένες
στο χρόνο και αιωρούμενες στο πολιτισμικό μας κενό. Ένας «επιδοτούμενος
θίασος» από υπέργηρους, συνταξιούχους και















