Γεροβασίλη: «Πολύ πιθανή συνεργασία με ΠΑΣΟΚ». Ισχύει σύντροφοι;

Οι καιροί και η κεντροαριστερά τους...

Ο Αντρέας Παπανδρέου έκανε στις μέρες του διεύρυνση εκ δεξιών με τον σεβάσμιο Γιάννη Μπούτο και εξ αριστερών με τον αξιόλογο Αντώνη Μπριλάκη, καθώς και ιστορικά πρόσωπα όπως ο Μανόλης Γλέζος και ο Μάρκος Βαφειάδης. Ο γιος του Γιώργος με τους Στέφανο Μάνο, Ανδρέα, Ανδριανόπουλο, Μίμη Ανδρουλάκη και Μαρία Δαμανάκη. Πρόσωπα με αμιγώς πολιτικό προφίλ, ασχέτως αντιρρήσεων του κάθε πολίτη για τα επί μέρους χαρακτηριστικά τους.

Ο Αλέξης Τσίπρας κάνει διεύρυνση με τον Βαγγέλη Αντώναρο, τον εκ των ΑΝΕΛ Θανάση Παπαχριστόπουλο, και τον Μιθριδάτη. Δεν εκπλήσσει. Οι διευρύνσεις ανταποκρίνονται στο στάτους κάθε κόμματος. Και η το λαϊκίστικο στάτους του μορφώματος που οικειοποιείται τον όρο Αριστερά, είναι γνωστή εδώ και δεκαετία στο πανελλήνιο.

Και σαφώς για την αποδοχή του Μιθριδάτη είχε άδικο η ΝΔ στην επίθεσή της στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν της πέφτει λόγος. Ο Μιθριδάτης δεν έχει καταδικαστεί για κάτι αξιόποινο. Η όποια απαξία του λόγου του, αφορά το κόμμα που τον περιέθαλψε και τους ψηφοφόρους του. Αν συντονίζονται μαζί του, αν τους κάνει η ποιότητά του, χαλάλι τους.

Το ΠΑΣΟΚ με την σειρά του εξέδωσε ανακοίνωση για την υποψηφιότητα του Βαγγέλη Αντώναρου στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ επίσης δεν

Θέλουμε «κυβέρνηση-πατσαβούρα» και μια χώρα σε περιπέτεια;

Εάν υποθέσουμε ότι ο Αρειος Πάγος απορρίψει το κόμμα που εκπροσωπεί, ως παρένθετο, τη Χρυσή Αυγή και εντέλει οι ψηφοφόροι του δεν συγκεντρώσουν πάνω από 3% ώστε κάποιο παρόμοιο κόμμα να μπει στη Βουλή, έχουμε πιθανότητες να προκύψει -πάντα στη δεύτερη κάλπη- αυτοδυναμία

Αφού βέβαια θεωρήσουμε ως βάση υπόθεσης (και αποδειχθεί στην πράξη) ότι οι δημοσκόποι δεν πέφτουν έξω και όντως σήμερα η Ν.Δ. βρίσκεται στην περιοχή του 34% και ο ΣΥΡΙΖΑ στο 29%, με αναγωγές αναποφάσιστων και μάλιστα όχι αναλογικές, λίγο πιο συγκρατημένες για το πρώτο κόμμα. Δηλαδή είναι αρκετά πιθανό να πάει η Ν.Δ. από το 34% στο 37%, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλογικά στο 32%, που ήταν και το ποσοστό του το 2019, και κατά κάποιο τρόπο να «βρεθεί» η αυτο­δυναμία. Θεωρώ ότι αν ο Μητσοτάκης πάρει πάνω από 36% στη δεύτερη κάλπη, δύσκολα θα χάσει μια δεύτερη ευκαιρία στη διακυβέρνηση.
Θα ήταν βέβαια, αν όχι εξίσου, σχετικά απλούστερα τα πράγματα αν ο κ. Ανδρουλάκης είχε τοποθετηθεί διαφορετικά στο ενδεχόμενο μη αυτοδυναμίας. Αλλά ο ίδιος έχει την άποψή του. Και φυσικά η άποψή του είναι απολύτως σεβαστή, εκφράζεται και σήμερα με συνέντευξή του στο «Πρώτο ΘΕΜΑ» και ξεκαθαρίζει ότι δεν επιθυμεί να συμπράξει σε κυβέρνηση υπό τον κ. Μητσοτάκη ή τον κ. Τσίπρα ό,τι και να γίνει.
Περιγράφει μάλιστα (αρκετά) τα χαρακτηριστικά του τρίτου προσώπου που μπορεί να προτείνει για πρωθυπουργό (πολιτικά αυτόνομος, αξιόπιστος, με διεθνές κύρος και όραμα κ.λπ.) και επαναλαμβάνει ότι αν ο λαός δεν του δώσει διψήφιο ποσοστό δεν επιθυμεί ουσιαστικά να παίξει ο ίδιος ρόλο, δηλαδή να συμμετάσχει σε κυβέρνηση κ.λπ. Προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτή η προϋπόθεση που βάζει, να είναι το ΠΑΣΟΚ διψήφιο, είναι μεν προς τιμήν του κ. Ανδρουλάκη, γιατί λέει εμμέσως ότι δεν θα είναι

Θα φταίει ο λαός και όχι ο κ. Τσίπρας για την ήττα…

Έχουμε κοντά σαράντα ημέρες έως τις εκλογές και το καλάθι των υποσχέσεων άρχισε να ξεχειλίζει επικίνδυνα, ενώ ένας θεός ξέρει πού θα φτάσουμε έως τις 21 Μαΐου. Δεν είναι βεβαίως ούτε πρωτοφανές ούτε περίεργο που στην προεκλογική περίοδο λέγονται από υπερβολές έως ατόφια ψέματα. Μια κοινωνία εθισμένη στην κολακεία από το πολιτικό προσωπικό της χώρας απαιτεί διαρκώς και κάτι παραπάνω, με τη λογική «ό,τι πάρουμε καλό είναι». Οι κυβερνήσεις πάντοτε υποκύπτουν ευκολότερα σε πιέσεις, ενίοτε και εκβιασμούς, κοινωνικών ομάδων και οργανωμένων μικρών ή μεγάλων συμφερόντων όσο νιώθουν ότι πλησιάζει η ώρα της κρίσεως. Άλλωστε οι αριθμοί μιλούν ξεκάθαρα και αποτυπώνουν τη λεηλασία του Δημοσίου στα προεκλογικά έτη όλων των εποχών. Μια ματιά στην εκτέλεση των προϋπολογισμών του κράτους τη χρονιά των εκλογών, με εξαίρεση την περίοδο των μνημονίων, μας πείθει για το πάρτι της καταστροφής που παρατηρείται διαχρονικά. Το λογικό θα ήταν η χώρα, έπειτα από μια υπερδεκαετή περίοδο οικονομικής κρίσης που ακολούθησε τη χρεοκοπία, να έχει πάρει το μάθημά της και να σοβαρευτεί. Δυστυχώς φαίνεται ότι

Πρωθυπουργός: O ηγέτης του πρώτου κόμματος

 

Είναι και κουραστικό και άχαρο να επιχειρηματολογούμε υπέρ του αυτονόητου. Πολλές φορές όμως είναι απαραίτητο. Στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ αυτονόητο πως σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό σύστημα, πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει το πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Όταν ψηφίζουν οι πολίτες στην Ελλάδα ένα κόμμα εξουσίας, πρωτίστως το ψηφίζουν γιατί επιθυμούν ο ηγέτης του να γίνει και πρωθυπουργός. Αυτόν εμπιστεύονται. Πάντα στην πατρίδα μας οι πλειοψηφίες συγκροτούνταν γύρω από το πρόσωπο του ηγέτη, είτε λεγόταν Κωνσταντίνος Καραμανλής είτε Ανδρέας Παπανδρέου είτε Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, κλπ. Αντιθέτως, η παρουσία ενός αναιμικού ηγέτη επέφερε και την εκλογική ήττα. Και εδώ υπάρχουν τα σχετικά παραδείγματα. 

Συνεπώς, το κόμμα που πλειοψήφησε στις

Τα Κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

Διαβάστε τα Κυριακάτικα φύλλα.

Εκλογές: Ζητούνται καθαρές λύσεις

Τι αναζητούμε ενόψει των εθνικών εκλογών της 21ης Μαΐου; Το προφανές – καθαρές λύσεις. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να ψάχνεται σε ένα περιβάλλον που μυρίζει μπαρούτι σε όλα τα επίπεδα.

Το ΔΝΤ – ναι, το περιβόητο Ταμείο που μας έκανε τη ζωή πατίνι για μία δεκαετία – προειδοποιεί ότι έρχεται μία δύσκολη πενταετία για όλον τον πλανήτη. Δεν είμαστε στο επίκεντρο του «σεισμού», όπως το 2010, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα είναι εύκολα για μία χώρα που είχε πολεμικού τύπου απώλειες του ΑΕΠ για να ξεπεράσει, όσο την ξεπέρασε, μία κρίση χρέους. Κάνει λάθος το ΔΝΤ; Έρχεται μία εποχή ευημερίας και δεν το έχει αντιληφθεί; Μπορεί – αλλά συνήθως τέτοιοι Οργανισμοί πέφτουν μέσα στα κακά νέα, όχι στα καλά.
Πώς μπήκαμε στην ελληνική κρίση; Με μία κυβέρνηση ισχνής αυτοδυναμίας – η ΝΔ νίκησε στις εκλογές του 2007, αλλά δεν είχε την ισχύ να λάβει αποφάσεις που θα θωράκιζαν στην πράξη και όχι στα λόγια την ελληνική οικονομία. Κατέληξε να κάνει φαντασιακές συμφωνίες σε χαρτοπετσέτες την ώρα που οι αγορές έψαχναν το επόμενο θύμα – και το θύμα ήμασταν εμείς.

Πόσο πιθανό είναι να έχουμε μια κυβέρνηση ισχνής αυτοδυναμίας μετά από

Θα θέλαμε έναν νεκρό;

Το περιστατικό με το περιπολικό που περνούσε έξω από την ΑΣΟΕΕ είναι γνωστό. Δέχτηκε επίθεση με πέτρες και ο ένας αστυνομικός που εγκλωβίστηκε, πυροβόλησε στον αέρα. Η ΕΛ.ΑΣ. κίνησε πειθαρχική δίωξη εναντίον και των τριών αστυνομικών γιατί δεν έπρεπε να βρίσκονταν σε εκείνη την περιοχή. Αυτή η ενέργεια της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, που ομολογουμένως, σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης, έχουν ισχυρή βάση. Πού ακούστηκε να υπάρχει άβατο για την Αστυνομία; Τι θα έπρεπε να κάνει ένας αστυνομικός που βρίσκεται σε προφανή θέση άμυνας; Πώς θα υπερασπιζόταν διαφορετικά τη σωματική του ακεραιότητα;

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης αυτού του συμβάντος. Ας υποθέσουμε πως ο αστυνομικός έχανε την ψυχραιμία του και αντί να πυροβολήσει στον αέρα πυροβολούσε πιο χαμηλά. Και ας σκεφτούμε πως υπήρχε ένας νεκρός από τη βολή του. Θα άντεχε σήμερα, εν μέσω προεκλογικής περιόδου και αμέσως μετά την

Η ανωμαλία ανασκουμπώνεται

Οι εκλογές χάνονται για τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς η κυβέρνηση έχει επικεφαλής έναν πολιτικό του μέτρου και της ακάματης προσπάθειας και έχει πετύχει σε ασύγκριτα πολλά περισσότερα από αυτά που έχει αποτύχει, ιδιαίτερα στα θέματα οικονομίας και εξωτερικής πολιτικής, από τα βασικά που απασχολούν τους πολίτες, όπως έδειξαν πρόσφατα πολλές δημοσκοπήσεις.

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να εκφράσει μια προοπτική κυβερνητική πρόταση. Είναι πλήρης τυχοδιωκτών και γραφικών πολιτικών. Το αδιαμφισβήτητο επικοινωνιακό ταλέντο του επικεφαλής του έχει τρωθεί από την εμφανή έλλειψη γνώσης, αξιοπιστίας και οράματος για την χώρα, από την επικράτηση της τυχοδιωκτικής παραπλάνησης των πολιτών ως της κυρίας πολιτικής του συμπεριφοράς.

Εξάλλου η εμφανής πλέον επικράτηση του εκλογικού του πανικού τον οδηγεί να

Ποιος ακριβώς είναι ο «εισαγγελέας του Κασιδιάρη»

Ιδιάζουσα περίπτωση ο επίτιμος αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αναστάσιος (Τάσος) Κανελλόπουλος. Η επιλογή του να βγει μπροστά, ως πρόεδρος του «Εθνικού Κόμματος – Έλληνες», και o πολιτικός συγχρωτισμός του με τον έγκλειστο χρυσαυγίτη Ηλία Κασιδιάρη φαίνεται ότι τον εκθέτουν ολοκληρωτικά και μάλλον ανεπανόρθωτα στην ηλικία των 76 ετών. Μπροστά στον θόρυβο που έχει προκληθεί, ακόμη και τα τρία αδέλφια του (στην οικογένεια είναι όλοι νομικοί) υποχρεώθηκαν να εκδώσουν ανακοίνωση και με τον τρόπο τους να δηλώσουν ότι οικογενειακή ευθύνη δεν υπάρχει…

Ο Δημήτριος Κανελλόπουλος, επίτιμος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο Θεόδωρος Κανελλόπουλος, εν ενεργεία αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος, δικηγόρος στον Αρειο Πάγο (και πρώην πρόεδρος της ΕΠΑΕ, Ενωσης Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών) ξεκαθαρίζουν ότι η αδελφική σχέση δεν επιτρέπει πολιτικές ταυτίσεις ούτε δικαιολογεί αντίστοιχες κρίσεις και συλλογισμούς. «Ορκίζονται» στα δημοκρατικά πιστεύω τους και διαχωρίζουν τη θέση τους, τονίζοντας ότι προσπάθησαν ματαίως να μεταπείσουν τον αδελφό τους.

Η αλήθεια είναι ότι αρκετός κόσμος που γνωρίζει τον Τάσο Κανελλόπουλο έχει πέσει από τα σύννεφα. «Κάποτε ήταν πράσινος μέχρι το κόκαλο…», λένε, παραπέμποντας στον χώρο του παλαιού ΠΑΣΟΚ (καθώς και στα φιλικά του αισθήματα για το αθλητικό τριφύλλι). Με τον συγκεκριμένο χώρο είχε

«Απλή αναλογική» και εκβιασμός των μειοψηφιών

Του Θανάση Κ.

Τι ακριβώς συζητάμε σήμερα; Το ότι ο Ανδρουλάκης επιμένει, πως όποιος κι αν βγει πρώτο Κόμμα, ο ίδιος θα ζητήσει να μην είναι Πρωθυπουργός «ούτε ο Μητσοτάκης – ούτε ο Τσίπρας»!

Έχει το δικαίωμα να το θέτει αυτό ο Ανδρουλάκης;
Για να πούμε την αλήθεια, τυπικά τουλάχιστον, το έχει!
Υπάρχει τίποτε σε αυτό που… “παραβιάζει το Σύνταγμα”;
Όχι!
Είναι σωστό αυτό;
Για την παράταξή του μπορεί και να είναι. Γιατί το “ούτε – ούτε” εκφράζει ένα όχι ευκαταφρόνητο κομμάτι του εκλογικού σώματος, στα “θολά νερά” του οποίου προσπαθεί να “αλιεύσει” ψηφοφόρους.
Όμως για τη χώρα και το Πολίτευμα, αυτή η στάση σίγουρα ΔΕΝ είναι “επωφελής“!
Κάνει μεγάλη ζημιά!

* Όταν ο Ανδρουλάκης λέει: “θα σας πω ΜΕΤΑ τις εκλογές ποια προσωπικότητα θα προτείνω για Πρωθυπουργό συγκυβέρνησης”, επίσης δεν λέει κάτι «εκτός συνταγματικής νομιμότητας».
Έχει δικαίωμα να μην «δεσμεύεται» από τώρα για συγκεκριμένο πρόσωπο, γιατί πολλά θα εξαρτηθούν από το εκλογικό αποτέλεσμα. Όντως…

Θα φανούν συνεπείς;

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δηλώσει πως δεν τον ενδιαφέρει να συμμετάσχει σε κυβέρνηση, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πρώτο κόμμα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επίσης δηλώσει πως δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τον Γ. Βαρουφάκη, τον άνθρωπο που έφερε την Ελλάδα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Και ο Γ. Βαρουφάκης έχει δηλώσει, κι αυτός με τη σειρά του, πως δεν συνεργάζεται με τον Αλ. Τσίπρα.

Αυτές οι δηλώσεις των αλληλοαποκλεισμών δείχνουν πως κυβέρνηση των «ηττημένων» δεν μπορεί να σχηματιστεί, αν οι τρεις προαναφερθέντες αρχηγοί μείνουν συνεπείς στα όσα είπαν.

Οπότε, άδικα κατασκευάζουμε σενάρια επί σεναρίων και άδικα ψάχνουμε να δούμε ποια ποσοστά αναλογούν σε πόσες έδρες. Το ερώτημα, ως εκ τούτου, είναι αν οι Τσίπρας, Ανδρουλάκης και Βαρουφάκης θα παραμείνουν συνεπείς στις παραπάνω θέσεις τους.

Είναι γνωστό πως ο Αλ. Τσίπρας δεν διακρίνεται για τη συνέπεια λόγων και πράξεων. Δεν είναι το

Δεν φταίει που αρμενίζουν στραβά, φταίει ο λαός που είναι παραπλανημένος

Το 1953 ο λαός της Ανατολικής Γερμανίας εξεγέρθηκε επειδή, όντας ήδη εξαθλιωμένος και με έλλειψη βασικών αγαθών, του ζητήθηκε να αυξήσει την παραγωγικότητά του κατά 10% χωρίς αντίστοιχη αύξηση αμοιβών, ώστε συμβάλει στην κομμουνιστική οικοδόμηση. 

Το καθεστώς αντέδρασε και ο Κουρτ Μπάρτελ, γραμματέας του συνδέσμου συγγραφέων της Ανατολικής Γερμανίας καταφέρθηκε σκληρά κατά των οικοδόμων  που πρώτοι ξεκίνησαν τον χορό των διαδηλώσεων και των απεργών. Τους επιτιμούσε γράφοντας: «Είναι εύκολο να φτιάξεις κατεστραμμένα σπίτια. Να οικοδομήσεις την κατεστραμμένη εμπιστοσύνη όμως, είναι πολύ- πολύ δύσκολο». 

Δεν αναφερόταν στην «κατεστραμμένη εμπιστοσύνη» του λαού προς την κυβέρνηση, όπως συμβαίνει σε όλες τις αστικές δημοκρατίες του πλανήτη. Εκεί που όταν ο λαός χάσει την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση, την αλλάζει με εκλογές. Εννοούσε ότι…  η κυβέρνηση έχασε την  εμπιστοσύνη της στον λαό!       

Τότε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ έγραψε ένα ποίημα, που δημοσιοποιήθηκε αργότερα, και στο οποίο ανέφερε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι… αγνώμονες της ηγεσίας και ο «μουσαφίρης» Αντώναρος

 

Βράζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τα πουλέν του προέδρου ενώ εκείνοι που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους το προηγούμενο διάστημα διαπιστώνουν πως χάνουν το τρένο της εκλογής.

Σχεδόν καθημερινές είναι οι συγκρούσεις στον ΣΥΡΙΖΑ σε ό,τι αφορά τους υποψηφίους στα… πολυσυλλεκτικά ψηφοδέλτια, όπως λένε.

Για να καταλάβει κανείς την «τραγωδία» της επιτροπής ψηφοδελτίων, τα τηλέφωνά τους, σύμφωνα με τις πληροφορίες, χτυπούν καθημερινά, όχι για νέες υποψηφιότητες, αλλά για τη διαχείριση των υποψηφιοτήτων που αναμένονταν να είναι στα ψηφοδέλτια και τις έφαγε η… «μαρμάγκα» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.

Σημείο αναφοράς τις τελευταίες ώρες είναι το παρασκήνιο που υπάρχει γύρω από την υποψηφιότητα του Βαγγέλη Αντώναρου στην Ανατολική Αττική. Ο συγκεκριμένος, που εδώ και χρόνια έχει διαγραφεί από τη Ν.Δ., θεωρείται πρόσωπο που

Υπέρ του φράχτη στον Έβρο πρώην Υπουργός του Τσίπρα

 

Υπέρ του φράχτη στον Έβρο τάσσεται ο πρώην υπουργός Άμυνας επί Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Ευάγγελος Αποστολάκης, ο οποίος τονίζει ότι «καλώς έχει γίνει ότι έχει γίνει στον Έβρο».

Ο κ. Αποστολάκης χαρακτήρισε τον φράχτη «εργαλείο που βοηθάει στον έλεγχο της κατάστασης».

Υπενθυμίζεται ότι παρά το γεγονός ότι πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πει για τον φράχτη, ότι δεν αποτελεί λύση, ο Αλέξης Τσίπρας επιμένει να μένει μακριά από το θέμα και να μιλά για «φράχτες στην αδικία», χωρίς ωστόσο να έχει πάρει ξεκάθαρη θέση για το ζήτημα.

Ο κ. Αποστολάκης, μιλώντας στο ραδιόφωνο και συγκεκριμένα στα Παραπολιτικά 90.1, ανέφερε πως δεν είναι σωστό να εστιάζουμε στον

Ο Μάγος Τσίπρας

Το γαλλικό περιοδικό Le Point, προ ετών, είχε κάνει εξώφυλλο τον Αλέξη Τσίπρα. Ο τίτλος ήταν: «Ο τσαρλατάνος της Ευρώπης». Ηταν η εποχή που η Ελλάδα, με ηγέτη τον Μάγο που έπιανε πουλιά στον αέρα, ξεκινούσε το νέο αλβανικό της έπος. Κατηγορούσε την Ευρώπη για όλα τα δεινά της, την απειλούσε με αποχώρηση, ο δε Βαρουφάκης προέβλεπε την κατάρρευση του κοινού νομίσματος εντός μηνών. Ο «Ελληνας λαός» –κατά τον ΓΑΠ– ήταν πολύ θυμωμένος και ο θυμός του είχε βρει τον εκφραστή του. Κατάργηση των μνημονίων, διαγραφή του χρέους, σεισάχθεια και τα παρελκόμενα. Τίποτε απ’ αυτά δεν έγινε, ως γνωστόν. Ο «Ελληνας λαός» αποδείχθηκε υπάκουος, όπως πολλές φορές στη μακραίωνη ιστορία του. Ο θυμός του ξεθύμανε και εντέλει επικράτησε το ένστικτο της επιβίωσης. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Έκτοτε έχουν περάσει χρόνια. Και τις προάλλες, το ίδιο γαλλικό περιοδικό Le Point δημοσίευσε ένα άρθρο, υποστηρίζοντας ότι

Ο Αλέξης κάνει διαχείριση ήττας

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι έξυπνος άνθρωπος και από τους ελάχιστους στο ηγετικό απαράτ του ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχει ιδεοληψίες. Δρα ψυχρά και κυνικά, συνήθως δεν έχει ψευδαισθήσεις, εν αντιθέσει με ό,τι είχε δηλώσει στη Βουλή για την άδοξη μάχη του με τους δανειστές.

Το αρνητικό του, πέραν της έλλειψης ηθικού έρματος (που ούτως ή άλλως συναντάται σε διάφορες εντάσεις στους πολιτικούς) είναι η έλλειψη κουλτούρας. Αυτή ήταν η αιτία που δεν κατόρθωσε να προσεγγίσει και να καθιερωθεί ως ο ηγέτης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου.

Όταν έχεις μεγαλώσει με ευκολόπεπτα «αγωνιστικά» συνθήματα και με μια απλοϊκή θεώρηση που της διαφεύγει η πολυπλοκότητα του κόσμου, πορεύεσαι ερήμην αυτής. Νομίζεις ότι αρκεί η κομματική βουλησιαρχία και ο προσωπικός σου βολονταρισμός για να αλλάξεις την κατάσταση. Συνήθως αυτό είναι ίδιον της εφηβείας, αλλά η