Μια εκπομπή γεμάτη μνήμες

Παρακολούθησα την άρτια, από κάθε άποψη, εκπομπή του κ. Παύλου Τσίμα στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ για τα δέκα χρόνια από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο χρόνος πάντα λειαίνει τις γωνίες, σε βοηθάει να προσεγγίσεις ανθρώπους και καταστάσεις με μεγαλύτερη κατανόηση, όσο αυτό γίνεται, και το κυριότερο, να τα κρίνεις όλα αυτά ξαναζώντας το κλίμα εκείνης της εποχής. Την επόμενη μέρα από τη συγκεκριμένη εκπομπή ξανακοίταξα τις σημειώσεις μου από το εμβληματικό βιβλίο των κυριών Βαρβιτσιώτη και Δενδρινού «Η τελευταία μπλόφα» για να συμπληρώσω τα αναπόφευκτα κενά της μνήμης.

Τελικά τι έμεινε από όλη αυτή την περιπέτεια της αριστερής διακυβέρνησης; Ποια είναι η αίσθηση που υπάρχει μετά δέκα χρόνια; Για όσους από την πρώτη στιγμή τοποθετήθηκαν απέναντι, ο χρόνος εκτόνωσε τον θυμό τους; Είδαν με μεγαλύτερη επιείκεια τα πεπραγμένα των τότε πρωταγωνιστών; Προσωπικά, γνωρίζοντας πρόσωπα και συμπεριφορές, από την πρώτη στιγμή είπα πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πολιτικοί απατεώνες. Όντως πιστεύουν πως μπορεί να αλλάξουν την Ευρώπη. Ο βολονταρισμός είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του χώρου της μαρξιστικής Αριστεράς. «Δεν υπάρχουν άπαρτα κάστρα για εμάς», έλεγε ο Λένιν. Και με τα δικά του τα βιβλία διαπαιδαγωγήθηκε ο ιστορικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, όταν κέρδισαν τις εκλογές μέσα σε

Η εργαλειοποίηση μιας τραγωδίας

Η απονομή Δικαιοσύνης είναι πρωταρχικό θέμα για μια κοινωνία που θέλει να προχωρήσει. Και στην τραγωδία των Τεμπών οι οικογένειες των 57 θυμάτων ζητούν την αλήθεια. Ζητούν δικαίωση. Κι η Δικαιοσύνη είναι τυφλή για κάποιον λόγο. Δεν έχει σχέση με τα λαϊκά δικαστήρια κι οι δικαστές δεν δικάζουν στις πλατείες. Η αλήθεια για τα Τέμπη δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις θεωρίες συνωμοσίας που εξυφαίνονται στο παρασκήνιο, ούτε με την πορτοκαλί επανάσταση που εξελίσσεται αυτήν τη στιγμή σε βάρος της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η θλίψη των συγγενών, η αγανάκτησή τους για ένα κράτος που δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή, έχει εργαλειοποιηθεί στα χέρια αδίστακτων εμπόρων του πόνου. Ο στόχος τους δεν είναι η αναζήτηση της αλήθειας και η απόδοση ευθυνών στους υπαίτιους, αλλά η πτώση της κυβέρνησης.

Μας είπαν τερατώδη πράγματα, τροφοδοτώντας την κοινωνία με μεγάλες δόσεις τοξικότητας, επιχειρώντας να προκαταβάλλουν τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Κι ούτε που ένιωσαν την ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμη από το ακροατήριό τους όταν οι διαδώσεις τους διαψεύστηκαν κατηγορηματικά από

Σχέδιο

Δεν ξέρω αν εξελίσσεται κάποιο «σχέδιο αποσταθεροποίησης». Αν και τίποτα δεν θα με εξέπληττε, στην Ελλάδα ζούμε όπου ο καθένας υποδύεται τον πολιτικό παράγοντα.

Αν εξελίσσεται όμως τέτοιο σχέδιο, δεν ξεκίνησε και πολύ καλά.

Ο πρώτος στόχος (αν θυμάστε) ήταν η υποψηφιότητα Τασούλα που δεν άρεσε σε κάποιους επειδή, λέει, «έκρυβε δικογραφίες».

Κανένα πρόβλημα. Προφανώς ο άνθρωπος δεν έκρυβε τίποτα και η διαδικασία εκλογής εξελίσσεται κανονικά.

Αν δεν προκύψει κάτι ουρανοκατέβατο ο Τασούλας θα εκλεγεί Πρόεδρος στην τέταρτη ψηφοφορία της 12ης Φεβρουαρίου.

Στη συνέχεια οι ενδιαφερόμενοι την έπεσαν στη Δικαιοσύνη.

Αλλά ούτε εκεί είδα τίποτα μεγάλες επιτυχίες. Οι δικαστές συνεχίζουν μέσα στη φασαρία να κάνουν τη δουλειά τους και μάλιστα με σοβαρότητα.

Μετά μπερδευτήκαμε. Ίσως επειδή μπερδεύτηκαν και εκείνοι με το «σχέδιο».

Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να πέσει η κυβέρνηση; Πώς; Με πρόταση δυσπιστίας; Με εκλογές; Με τρικλοποδιά;

Αλλά μεταξύ μας, ούτε αυτό το

Για φανταστείτε, να μην υπήρχε κυβέρνηση

Η ερώτηση είναι απλή. Αν υποθέσουμε ότι η χώρα βρισκόταν σε περίοδο αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης έπειτα από μία ή δυο συνεχόμενες εκλογές και ένας σεισμός βούλιαζε τη Σαντορίνη, πώς θα αντιδρούσε το ελληνικό κράτος; Σας την απαντώ από τώρα. Δεν θα αντιδρούσε. Μ’ έναν άσχετο δικαστικό για υπηρεσιακό πρωθυπουργό και με υπουργούς δίχως λογοδοσία και πολιτική νομιμοποίηση, το κράτος μας θα καθόταν και θα κοίταζε την καταστροφή (υλική, ανθρωπιστική και οικονομική) από την τηλεόραση. 

Κάνω και δεύτερη απλή ερώτηση. Αν αντί για σεισμό στην Σαντορίνη, συνέβαινε μια πλημμύρα παρόμοια μ’ αυτή της Θεσσαλίας σε κάποιο άλλο σημείο της χώρας, πώς θα αντιδρούσε ένα κράτος με τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου να παριστάνει τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου, περιμένοντας τις πολιτικές δυνάμεις να συνεννοηθούν για τον σχηματισμό κυβέρνησης; Ή αν, αντί για πλημμύρα ή καταποντισμό, εκείνη την κρίσιμη περίοδο αποφάσιζαν οι Τούρκοι να κάνουν κάποιο προχωρημένο τσαμπουκά; Το χουν ξανακάνει, στο ενδιάμεσο της μετάβασης από τον Ανδρέα στον Σημίτη. Ποιος υπεύθυνος θα έπαιρνε την καθοριστική απόφαση «απαντήστε»;  
 
Να το κάνω πιο light; Αν η οργή του κόσμου για

Ας φτιάξουν επιτέλους το λαϊκό μέτωπο, καλό θα κάνουν

Είναι προφανές νομίζω ότι η αντιπολίτευση που βρίσκεται στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας μόνον αν ενωθεί μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία, παρά το γνωστό εμπόδιο του εκλογικού νόμου για το μπόνους. Πάντως, θα πάψει να είναι το σημερινό σκορποχώρι που γκρινιάζει, φωνάζει, αλλά πολιτική δεν παράγει. Ας καθίσει ο Ανδρουλάκης, με τον Φάμελλο και τους λοιπούς-Ζωή, Βαρουφάκη, Χαρίτση, Κασσελάκη- γύρω από ένα τραπέζι και ας βρουν τι τους ενώνει και τι τους χωρίζει. Και στη συνέχεια, αφού δώσουν τα χέρια, ας συντάξουν ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα. Υποθέτω πως θα βρεθεί ένας τρόπος να ξεπεραστούν οι προσωπικές φιλοδοξίες και να επουλωθούν οι πληγές του παρελθόντος. Αυτές οι συγκλίσεις και οι συμμαχίες προχωρούν μόνον μέσα από συμβιβασμούς και παραμερισμό των προσωπικών φιλοδοξιών.

Αυτή τη συνεργασία ζητά και σχεδόν όλο το μέρος του αντιδεξιού ακροατηρίου που πλαισίωσε τις πρόσφατες συγκεντρώσεις. Δυσκολίες υπάρχουν; Φυσικά, είναι πολλές και αφορούν το ΠΑΣΟΚ, καθώς είναι δεδομένο πως τόσο σε επίπεδο στελεχών όσο και σε επίπεδο βάσης, αυτή την πορεία δε θα την ακολουθήσουν όλοι. Θα υπάρξουν σημαντικές διαρροές που

Φτου κι από την αρχή

Άντε, φτου κι από την αρχή. Θέλαμε – δεν θέλαμε, μπλέξαμε πάλι με τους «αντισυστημικούς».

Αν ήμουν λίγο περισσότερο ανορθολογικός θα υπέθετα πως έχουμε να κάνουμε με ένα είδος ενδημικής διαταραχής που ανακυκλώνεται κάθε δέκα – δεκαπέντε χρόνια για να μας ταλαιπωρεί.

Κάτι σαν «μάστιγα του Θεού».

Πρώτα οι «αντισυστημικοί» ήταν αριστερόστροφοι κι «αντιμνημονιακοί». Αντε και λίγο ψεκασμένοι.

«Αγανάκτηση», «αξιοπρέπεια», πλατείες, «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», «στα βαριά καλαμπαλίκια του Αλέξη κρέμεται ολόκληρη η Ευρώπη» («Kontranews», 30/1/2015).

Μόλις όμως η Αριστερά γύρισε το αντάρτικο σε βαριετέ κι άρχισε να βγάζει γέλιο, ηρεμήσαμε. Τους πέρασε το νταηλίκι, πάει κι η μαγκιά.

Ύστερα οι «αντισυστημικοί» έγιναν «χρυσαυγίτες». Εκεί να δεις νταηλίκι και μαγκιά που έπεσε. Μέχρι μαχαίρια βγήκαν.

Τους μάζεψε τελικά ο μπόγιας, καταδικάστηκαν, χάθηκαν κι αυτοί από την παρέα.

Στη συνέχεια πλάκωσε η πανδημία και οι «αντισυστημικοί» κυκλοφορούσαν ως «αρνητές του κορωνοϊού» (στην αρχή) και «αρνητές των εμβολίων» (στη συνέχεια).

Καλώς ή κακώς οι άνθρωποι δεν ήθελαν το φορτωθούν το τσιπάκι που θα τους φύτευε μαζί με τα εμβόλια ο Μπιλ Γκέιτς. Καλά να πάθει ο Γκέιτς που τον πήραν χαμπάρι τα σαΐνια.

Τώρα και στη συνέχεια των προηγούμενων, καταλήξαμε σε κάτι δεξιόστροφους «αντισυστημικούς» που

Η πολιτική δεν είναι παίγνιο που παίζεται εν ου παικτοίς

Το πρωί της περασμένης Κυριακής «ανέβηκε», όπως σχεδόν κάθε Κυριακή, στον λογαριασμό του πρωθυπουργού στο fakebook ο -κατά το Μέγαρο Μαξίμου- εβδομαδιαίος απολογισμός της κυβερνητικής δράσης.

«Καλημέρα! Άλλη μία εβδομάδα γεμάτη με πολλές κυβερνητικές δράσεις, αλλά και με σημαντικές επενδυτικές κινήσεις, ολοκληρώθηκε και είμαι εδώ για να τα μοιραστώ μαζί σας. Πρωτοβουλίες μεγάλες, αλλά και μικρές, που αλλάζουν την καθημερινότητα των πολιτών και δίνουν μια νέα δυναμική στη χώρα μας», εμφανιζόταν να γράφει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον πρόλογο ενός μακροσκελέστατου κειμένου που αριθμούσε ούτε λίγο ούτε πολύ 2.491 λέξεις.
Είναι απορίας άξιον ποιος έπεισε τον πρωθυπουργό ότι υπάρχει κοινό στο Διαδίκτυο έτοιμο να αφιερώσει χρόνο για να διαβάσει ένα τέτοιο «μακρυνάρι», το οποίο αντιστοιχεί σε ένα πυκνογραμμένο τετρασέλιδο μιας κλασσικής εφημερίδας. Κι ακόμη μεγαλύτερη είναι η απορία για το αν βρέθηκε κάποιος να του μεταφέρει τα καταιγιστικά επικριτικά σχόλια χρηστών που σωρηδόν προστίθεντο κάτω από την ανάρτηση αμέσως μόλις αυτή δημοσιεύθηκε. Σχόλια τα οποία δεν είχαν σχέση με το περιεχόμενο του αναρτημένου κειμένου, αλλά στην συντριπτική τους πλειονότητα αναφερόταν στις προγραμματισμένες για τις επόμενες ώρες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.

Αν το κυβερνητικό επιτελείο διέθετε τους

Ας πούμε λοιπόν πως παραιτείται

Και που καταλήξαμε, το λοιπόν, μετά το Mea Culpa του Μητσοτάκη; Μετά την αποδοχή του δηλαδή, ότι ενδεχομένως να είχε πέσει θύμα παραπληροφόρησης για το φορτίο του τραίνου; Να παραιτηθεί, κατά που τον ρώτησε ο Σρόιντερ; Εντάξει, να το δεχτούμε κι αυτό ως σενάριο. Ας πούμε ότι γίνεται αύριο το πρωί. Θα πούμε «τον έφαγε μια λάθος δήλωση». Και μετά; Θα παραδώσει την πρωθυπουργία σε άλλον της κυβερνητικής πλειοψηφίας ή θα πάει τη χώρα σε εκλογές; Κι αν παραδώσει σε άλλον και συνεχίσει να υπάρχει κυβέρνηση ΝΔ ως το 2027, θα επέλθει κάθαρση στο θέμα των Τεμπών; 

Ή να πει, «παραιτούμαι για να ξεπεραστεί η σημερινή πολιτική κρίση, αλλά καταφεύγω στον λαό να κρίνει, αν θέλει να συνεχίσω»; Και θα δικαιούται ηθικά να είναι ξανά υποψήφιος πρωθυπουργός ή άπαξ και παραιτηθεί πρέπει να πάει δια παντός στο σπίτι του και να μην ξαναεμφανιστεί στο πολιτικό προσκήνιο; Κι αν πάμε σε εκλογές, με ή χωρίς Μητσοτάκη, από τις οποίες θα προκύψει αδυναμία σχηματισμού οποιασδήποτε κυβέρνησης, οπότε θα ξαναπάμε και θα ματαξαναπάμε σε κάλπες, αυτό θα βοηθήσει στη γρήγορη και άψογη διαλεύκανση της τραγωδίας; Ή τα Τέμπη θα είναι πια μια παρανυχίδα μπροστά στο μεγάλο πρόβλημα της ακυβερνησίας της χώρας;

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Μπορεί όλοι μας να

Προπαντός ψυχραιμία, ας μην πάμε γυρεύοντας…

Ψυχραιμία. Αυτό βασικά χρειάζεται εδώ στην Αθήνα, τώρα που ο πρόεδρος Τραμπ βρίσκεται πάλι στην εξουσία. Δεν υπάρχει κυβέρνηση σε όλο τον κόσμο που να μην «ψάχνεται» αυτή τη στιγμή για να βρει κανάλια επικοινωνίας, με ποιους πρέπει να μιλήσει. Ολοι προσπαθούν να μαντέψουν τι θα κάνει ο Τραμπ σε κρίσιμους τομείς, στους δασμούς, στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, για την αμερικανική παρουσία στη Συρία. Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν, γιατί ο Τραμπ λατρεύει κυριολεκτικά να θεωρείται απρόβλεπτος. Ενθουσιάζεται με την ιδέα να μιλάει χαλαρά στους δημοσιογράφους ρίχνοντας διάφορες «βόμβες», οι οποίες μονοπωλούν την επικαιρότητα.

Θα πάρει, όμως, καιρό για να δούμε ποιος θα είναι τελικά ο Τραμπ ΙΙ. Αν, δε, μάθαμε κάτι από τον Τραμπ Ι, αυτό είναι πως τα πρόσωπα σε θέσεις-κλειδιά αλλάζουν αιφνιδιαστικά και πολύ σύντομα. Ας μην ξεχνάμε πόσους συμβούλους Εθνικής Ασφαλείας άλλαξε στην πρώτη του θητεία. Είχα εντυπωσιαστεί όταν, κυνηγώντας μια συνέντευξη με κάποιον από αυτούς, η βοηθός του κατέληγε στο email που μου έστειλε για να κανονίσουμε την ώρα: «Αυτό υπό την προϋπόθεση ότι θα είμαστε και αύριο σε αυτό το γραφείο όλοι μας». Και πράγματι, η συνέντευξη δεν έγινε ποτέ, γιατί ο εν λόγω σύμβουλος έχασε εν τω μεταξύ τη θέση του.

Θα πάρει καιρό επίσης για

Τέμπη: O θυμός, ο φανατισμός και ο δόλος

Ένα σημαντικό γεγονός—και ήταν σημαντικό γεγονός οι μεγάλες συγκεντρώσεις της Κυριακής - καλό είναι να το εκτιμήσεις μετά από 24 ή και 48 ώρες. Τότε βλέπεις πιο καθαρά τις διαστάσεις του. Και αυτές οι συγκεντρώσεις έθεσαν ένα ερώτημα: γιατί δύο χρόνια μετά την τραγωδία ένα χαλκευμένο ή γνήσιο ηχητικό «ντοκουμέντο» κινητοποίησε τόσο κόσμο; Δεν ήταν μόνον η επιδίωξη της πολιτικής εκμετάλλευσης. Ούτε το άρτιο οργανωτικό στήσιμο της όλης επιχείρησης. Αυτά ας τα εξετάσουν προσεκτικά οι κυβερνώντες και ας αντιδράσουν αναλόγως, πάντα μιλώντας πολιτικά.

Προσωπικά - πέραν των 57 νεκρών που ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός αρκετό από μόνο του να με εξοργίσει - με εξόργισε και ότι σταμάτησα να χρησιμοποιώ το τρένο για το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη--Αθήνα. Με ένα χαμηλό τίμημα, μέσα σε τέσσερις ώρες, ήμουν από το σπίτι μου στον προορισμό μου, ενώ σε αυτό το τετράωρο μπορούσα και να εργαστώ. Μετά την τραγωδία δεν εμπιστεύομαι τη ζωή μου σε αλιτήριους δημόσιους υπαλλήλους και σε συμμορίες Ρομά που κλέβουν σιδηροδρομικό υλικό. Συνεπώς, υπό προϋποθέσεις θα μπορούσα κι εγώ να ήμουν στην Καμάρα, στην πολύ μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

Στις συγκεντρώσεις της Κυριακής διακρίθηκαν και οι

Εξηγήσεις

Την περασμένη Παρασκευή (24/1) βρέθηκα στο Παρίσι για το 2ο Φόρουμ που οργάνωσε το «Φόρουμ των Δελφών» σε συνεργασία με «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ».

Είχα την ευκαιρία μιας συζήτησης με τον Πιέρ Μοσκοβισί.

Θυμίζω. Ο Μοσκοβισί είναι σήμερα στη Γαλλία πρόεδρος της Cour des Comptes, ένα όργανο πολύ πιο ενισχυμένο από το δικό μας Ελεγκτικό Συνέδριο.

Αλλά υπήρξε από τα κεντρικά πρόσωπα στην κρίση της περασμένης δεκαετίας. Το διάστημα 2012 – 2014 διετέλεσε υπουργός Οικονομικών του Ολάντ και συνέχισε το 2014 – 2019 ως επίτροπος Οικονομικών στην Κομισιόν Γιούνκερ.

Επτά κρίσιμα χρόνια ασχολήθηκε σχεδόν προνομιακά με την Ελλάδα – της οποίας παρεμπιπτόντως είναι φίλος… Μου θύμισε ότι την περίοδο εκείνη χρειάστηκε να ταξιδέψει στη χώρα μας 18 (!) φορές και όχι για μπάνια.

Μετά τον Τραμπ και την Ευρώπη, η κουβέντα πήγε στα παλιά.

Βοήθησε άλλωστε η επέτειος των δέκα χρόνων από την άνοδο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία αλλά και μια συνέντευξη του Τσίπρα στη «Libération», με την οποία δεν έδειξε σημεία μεταμέλειας ή έστω αναστοχασμού.

Ολα ήταν καλώς καμωμένα κι έφταιγαν οι άλλοι.

Περιέργως, αλλά όχι ανεξήγητα, ο Μοσκοβισί έχει θετική γνώμη για τον Τσίπρα. Προσθέτοντας ότι γνωρίζει πως αυτή τη γνώμη δεν συμμερίζεται η μεγάλη πλειοψηφία στην Ελλάδα.

Τον χαρακτήρισε «απροετοίμαστο», αλλά «νέο άνθρωπο», «έξυπνο», «καλών προθέσεων» που αδικήθηκε κυρίως από τον πρώτο υπουργό Οικονομικών. Εννοεί τον Βαρουφάκη, ο οποίος, κατά τον Μοσκοβισί, «γράφει ψέματα» στο βιβλίο του.

Επιπροσθέτως χαρακτήρισε τον

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα της τραμπικής Δεξιάς;

Χαράς ευαγγέλια για τον πέραν της Νέας Δημοκρατίας δεξιό χώρο. Δύο οι αιτίες της χαράς τους. Πρώτον, η νίκη του Τραμπ και δεύτερον, οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι αυτά τα κόμματα κινούνται κάπου μεταξύ 18-20%, ανάλογα με την εταιρεία. Χωρίς αμφιβολία και οι δύο λόγοι θα μπορούσαν να ήταν σοβαροί. Και το ΚΚΕ θα πανηγύριζε αν οι μπολσεβίκοι επέστρεφαν στη Ρωσία και αν έμπαινε στη… δεύτερη κατανομή, κατά το σύνθημα «ΚΚΕ - αλλαγή - δεύτερη κατανομή».

Φυσικά, οι τοπικοί κλώνοι του Τραμπ έχουν τόση σχέση μαζί του όση η ελληνική κοινωνία με την αμερικανική. Αν επιχειρήσω συγκρίσεις νομίζω πως θα προσβάλλω τη νοημοσύνη των αναγνωστών. Άλλωστε, ο Τραμπ ακόμα έχει πολύ δρόμο μπροστά του για να δώσει σοβαρά δείγματα γραφής. Ο αρχικός ενθουσιασμός είναι εύκολο να μετατραπεί σε μια βαθιά απογοήτευση γιατί και η δική του εκλογή κινήθηκε στο γνωστό μας κλίμα «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα». Όχι ότι συγκρίνονται τα δύο πρόσωπα, αλλά είθισται οι ματαιώσεις αυξημένων προσδοκιών να οδηγούν σε μια πολιτική, και όχι μόνον, κατάθλιψη.

Επιπλέον, οι ελληνικοί κλώνοι ενδεχομένως να

Παρέες

Ευτυχώς οργανωθήκαμε. Δεν πρόλαβε να κλείσει 48ωρο ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο και βγήκαν τα μεγάλα μαχαίρια της αντίστασης.

Ο Χαρίτσης συγκρότησε «λαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο» στο οποίο μετέχει ο ίδιος και ψάχνουμε τον δεύτερο.

Ο Μπίστης έφτιαξε πιο σεμνά μόνο «αντιφασιστικό μέτωπο», χωρίς να είναι όμως «λαϊκό». Λογικό. Τώρα που πέθανε κι η Καίτη Γκρέυ άντε να φτιάξεις λαϊκό πρόγραμμα.

Ενώ ο ευρωβουλευτής Αρβανίτης προσφέρθηκε οικειοθελώς και αυτοβούλως να αναλάβει στο όνομα της Αριστεράς την «πρωτοπορία» του αγώνα εναντίον του Τραμπ.

Δεν ξέρω αν ενημερώθηκε σχετικά η Αριστερά. Ούτε αν τα έμαθε όλα αυτά ο Τραμπ. Ή έστω η Μελάνια.

Αλλά αν ο πρόεδρος δεν πήρε χαμπάρι, καλύτερα. Θα τον πιάσουμε στον ύπνο.

Και κάποια στιγμή που θα γυρίζει πλευρό στην κρεβατοκάμαρα Λίνκολν του Λευκού Οίκου, να σου πετιέται ο πρωτοπόρος Αρβανίτης και «καμακώνει το θεριό με το καμάκι του Ηλιου».

Μιλάμε για μεγάλες δόξες. Διότι μην έχετε αμφιβολία:

Απορίες

Ο Κώστας Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές του 2004 με το θηριώδες 45,3% υποσχόμενος μεταξύ άλλων και την «επανίδρυση του κράτους».

Είχε το προφίλ του μετριοπαθούς πολιτικού και σημαντική ανοχή – αν όχι αποδοχή – από μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς που τον έβλεπε με συμπάθεια.

Και ενώ υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για μια επιτυχημένη θητεία, με πολιτικό κεφάλαιο αλώβητο, με ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον και με κοινοτικό χρήμα να ρέει αφειδώς, ο ίδιος δεν ανταποκρίθηκε δυστυχώς στις προσδοκίες και απέτυχε παταγωδώς. 

Στελέχωσε κατά βάση τις κυβερνήσεις του με ανθρώπους της λαϊκής Δεξιάς, προχώρησε σε δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις στο Δημόσιο, δεν έκανε καμιά σχεδόν σημαντική μεταρρύθμιση και προέβη σε ελάχιστες μόνο ιδιωτικοποιήσεις με κυριότερη αυτή της Ολυμπιακής και ενός μικρού μεριδίου του ΟΤΕ.

Η φθορά της κυβέρνησής του ήταν ταχύτατη, το 2007 έκανε πρόωρες εκλογές παίρνοντας οριακή μόνο πλειοψηφία και όταν η κατάσταση στην οικονομία ξέφυγε και φαινόταν πλέον μη διαχειρίσιμη, απέδρασε στην ουσία από την εξουσία, με νέες πρόωρες εκλογές το 2009, παραδίδοντας ένα εξωπραγματικό πρωτογενές έλλειμμα 24 δισ. αλλά και ένα χρέος 300 δισ. Η ήττα μάλιστα της Νέας Δημοκρατίας το 2009, ήταν η πιο ταπεινωτική της μέχρι τότε ιστορίας της (33,4%).  

Έκτοτε και παρά το γεγονός ότι

Μέτρημα

Πρέπει να πω πως με ξάφνιασαν τα ευρήματα της πρώτης δημοσκόπησης για τους υποψήφιους Προέδρους της Δημοκρατίας (Opinion Poll, 19/1).

Ο Τασούλας εμφανίζεται ισχυρός στους ψηφοφόρους της Δεξιάς (70,6%), της Κεντροδεξιάς (68,9%), αλλά και του Κέντρου (46,7%).

Στο ερώτημα αν η υποψηφιότητά του ανταποκρίνεται «στις απαιτήσεις του θεσμικού ρόλου», συμφωνεί το 74,6% της Δεξιάς, το 73,3% της Κεντροδεξιάς, το 66,6% του Κέντρου, ακόμη και το 55% της Κεντροαριστεράς.

Λάθος μου όμως που ξαφνιάστηκα.

Είμαι βέβαιος πως στο Μαξίμου μετρούν δύο, τρεις και περισσότερες φορές κάθε επιλογή πριν την ανακοινώσουν. Λέτε να μην είχαν μετρήσει τον Τασούλα;

Καμία αντίρρηση, φυσικά. Είναι ένας σύγχρονος τρόπος να κάνεις πολιτική.

Πρώτα βάζεις κάτω τους αριθμούς και μετά αποφασίζεις μετά λόγου γνώσεως. Αλλωστε, όπως έλεγε ο μεγάλος Λίντον Τζόνσον, «ο πρώτος κανόνας της πολιτικής είναι να ξέρεις να μετράς».

Φυσικά μιλάμε απλώς για την πρώτη δημοσκόπηση. Θα ακολουθήσουν κι άλλες, ας μην προτρέχουμε.

Κυρίως όμως θα έλθουν λίγο αργότερα και δημοσκοπήσεις μετά την προεδρική εκλογή. Εκεί θα φανεί αν ο Μητσοτάκης πέρασε τον κάβο χωρίς ζημιές.

Δεν θα προτρέξουμε, λοιπόν. Αλλά δεν μπορώ να μη

Το εργοστάσιο άλλαξε χέρια. Τι γίνεται με τους αντιπροσώπους;

Η αλλαγή ολοκληρώθηκε στις ΗΠΑ, απ' ό,τι φαίνεται δεν είναι μια απλή αλλαγή φρουράς, αλλά μια τομή που θα αφήσει τα ίχνη της σε όλον τον πλανήτη. Τουλάχιστον αυτό δείχνει προς το παρόν. Μπορεί όμως για τους φίλους του νέου προέδρου να αποδειχθεί άνθρακες ο θησαυρός. Το ερώτημα είναι τώρα που το εργοστάσιο άλλαξε χέρια, τι γίνεται με τους τοπικούς αντιπροσώπους του, καθώς ο νέος ιδιοκτήτης έχει μερικές αυστηρές απαιτήσεις, έχει θέσει υψηλές προδιαγραφές για όσους ενδιαφέρονται να τον αντιπροσωπεύσουν.

Και στην Ελλάδα ουδείς πληροί αυτές τις προδιαγραφές. Κουτσά άλογα οι ενδιαφερόμενοι, απλώς προσδοκούν, διότι ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δεν μπόρεσαν ούτε να αγοράσουν μια πρόσκληση για να παραστούν στην τελετή ορκωμοσίας για να πουν ότι και αυτοί ήταν εκεί. Συνεπώς, η ελληνική αντιπροσωπεία θα παραμείνει κλειστή, άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα. Στο μεταξύ θα έχουν μορφοποιηθεί και οι πολιτικές Τραμπ για την περιοχή μας που πιθανόν θα κάψουν τις φιλοδοξίες αρκετών.

Το βασικό κριτήριο για να