Ισπανοί

Μεγάλη αναστάτωση οι Ισπανοί. Εκεί που αναρωτιόντουσαν τι θα γίνει με τη Ρεάλ Μαδρίτης που έχει τα χάλια της, πήγαν και συγκρούστηκαν δυο τρένα έξω από το Ανταμούθ στην περιοχή της Κόρδοβας.

Κάπου σαράντα οι νεκροί και δεν έχει τελειώσει η καταμέτρηση.

Είναι ακόμη ασαφές αν η τραγωδία οφείλεται σε μεταφορά λαθραίου ισπανικού ξυλολίου, από τι δημιουργήθηκε η πυρόσφαιρα κι αν εξαφανίστηκαν βαγόνια, όπως συνέβη παλαιότερα σε άλλα σιδηροδρομικά δυστυχήματα.

Ο αρμόδιος υπουργός παραδέχτηκε ότι τα αίτια του δυστυχήματος παραμένουν ακόμη «άγνωστα», παρόλο που μοιάζουν «εξαιρετικά παράξενες» οι συνθήκες της σύγκρουσης.

Η ισπανική τηλεόραση προγραμμάτιζε ήδη εκπομπή όπου οι εμπειρογνώμονες Λακαφώσης και Κοκοτσάκης κλήθηκαν επειγόντως να επιληφθούν της διερεύνησης.

Υποθέτω άλλωστε πως το ΠΑΣΟΚ Ισπανίας θα κατέθετε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης και θα τα μαθαίναμε όλα. Μόνο που εκεί πρωθυπουργός είναι ο σύντροφος Σάντσεθ, συνεπώς άλλοι πρέπει να κάνουν τη δουλειά.

Μικρό το πρόβλημα. Τόσοι νεκροί αποκλείεται να μην έχουν γονείς και συγγενείς που θα

Αρπάτε την τώρα

Έτσι, έτσι. Πρώτα κάντε την ηρωίδα κι ύστερα ρωτήστε την τι ιδεολογία διακονεί και ποια πολιτική άποψη έχει για τα βασικά θέματα που μας ταλανίζουν. Πρώτα κατεβείτε στις πλατείες μόλις σας καλέσει κραδαίνοντας τα πλακάτ με τα συνθήματα της κι ύστερα αναρωτηθείτε τι καπνό φουμάρει εκείνη που σας κάλεσε. Μπράβο σας, πολύ έξυπνη τακτική πατριώτες. Πρώτα καρφιτσώστε το φωτοστέφανο της ηθικής υπεροχής στην κορυφή του κεφαλιού της, ύστερα κοιταχτείτε εμβρόντητοι αναμεταξύ σας όταν την ακούσετε να επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο όσα έλεγε ο Καντιώτης πριν πενήντα χρόνια. Μόνο που είναι ήδη αργά. Το θέμα των αμβλώσεων επανήλθε. Άντε τώρα να ξαναθυμηθείτε τα επιχειρήματα που είχατε πριν μισό αιώνα για να αντιπαρατεθείτε.

Έρχονται κι άλλα από την μάνα των Τεμπών. Η ατζέντα Τραμπ δεν σταματά στην κατάργηση της νομιμότητας των αμβλώσεων. Έχει και επαναφορά της θανατικής ποινής. Έχει και φυλάκιση όλων ανεξαιρέτως των ξένων, δίχως να υπάρχει διαχωρισμός πρόσφυγα και μετανάστη. Περιμένετε και θα δείτε την Καρυστιανού να τα θέτει ένα-ένα. Εξάλλου, και τώρα δεν είπε ευθύς εξ αρχής για

Μυρίζει πρόβλημα...

Να συμφωνήσουμε ότι από τα μνημόνια και μετά, το ύφος και το στυλ τουλάχιστον του δημόσιου λόγου εντός κι εκτός Βουλής έχει πέσει στα τάρταρα, θα έλεγα ότι μπορεί και να είμαστε μία βαθμίδα πριν από την Ταϊβάν, στην οποία κάθε τόσο πέφτει ξύλο.

Ξεκινήσαμε από τη Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη, που ήταν σχεδόν μια ολόκληρη Κοινοβουλευτική Ομάδα από τραμπούκους και μπράβους της νύχτας, συνεχίσαμε με το «εσείς στα 4» του Πάνου Καμμένου, ασχέτως αν ο ίδιος με τον Αλέξη κυβέρνησαν μια χαρά με αυτά που αποκαλούσαν «στα 4» τους υπολοίπους. Σήμερα φτάσαμε στον Βαρουφάκη να περιγράφει αποθεωτικά την εμπειρία του από τη φούντα και τα έκσταση («χόρευα σαν τρελός», είπε) και κάποιον τυχάρπαστο ελεγχόμενο από τη Δικαιοσύνη «αγρότη» ονόματι Ανεστίδη, να καθυβρίζει μπροστά σε δέκα δημοσιογράφους με ανοιχτές κάμερες τον πρωθυπουργό της χώρας. Πολλά τέτοια έχουμε ακόμα, τον Βελόπουλο που είπε «κακιά» τον Καιρίδη, τον Καιρίδη που έβρισε τη μονίμως υβρίζουσα τους πάντες Κωνσταντοπούλου, τον Κυρανάκη που είπε στην Πέρκα να μην τσιρίζει κι εκείνη του απάντησε ότι είναι φασίστας κ.λπ.
Αυτά είναι ενδεικτικά της «πολιτικής ντεκαντάνς» που ζούμε αρκετά χρόνια τώρα και είναι μια τάση που δυστυχώς απλώνεται παντού. Στα σχολεία τα παιδιά δεν παίζουν καμιά κλωτσιά στο ποδόσφαιρο («μπάλα και ξυλίκι», που έλεγε ένα παλιό τραγούδι), αλλά μαχαιρώνονται, στα γήπεδα επίσης κυκλοφορούν μαστουρωμένοι τραμπούκοι και όλα αυτά

Τι σόι άνθρωποι είναι;

Δε ζητώ να χειροκροτήσουν τον Μητσοτάκη ή τον Δένδια ή την κυβέρνηση για τη φρεγάτα «Κίμων». Το ελάχιστο που θα μπορούσαν να κάνουν, ως Έλληνες πατριώτες, θα ήταν να χαρούν διότι ενισχύθηκε η εθνική άμυνα της πατρίδας μας. Μαζί με τα Ραφάλ, τα αναβαθμισμένα F-16, τα γερμανικά υποβρύχια και τα σύγχρονα οπλικά συστήματα που έχει προμηθευθεί η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, έχει αποκατασταθεί η ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο.

Όμως, αντί να εκδηλώσουν αυτή την ανυπόκριτη χαρά, άρχισαν τα μεμψίμοιρα σχόλια για την παραδοσιακή, για το Ναυτικό μας, υποδοχή του «Κίμωνα». Και δεν αναφέρομαι στην πλειοψηφία των αριστερών. Αυτοί είναι «εκπαιδευμένοι» να μετατρέπουν αυτομάτως τις αμυντικές δαπάνες σε νοσοκομεία, σχολεία, συντάξεις κλπ. Αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν το γεγονός ότι για να υπάρξουν νοσοκομεία, σχολεία και συντάξεις πρέπει πρωτίστως να υπάρχει η Ελλάδα. Και η Ελλάδα χωρίς ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις θα ήταν χώρα περιορισμένης κυριαρχίας. Αλλά για την πλειοψηφία των αριστερών αυτά είναι ψιλά γράμματα. Φυσικά, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που

Θεσμοί

Δύο ακλόνητοι θεσμοί της ανθρωπότητας βρίσκονται στο πρόθυρο του κουβά.

• Η παπαδοκρατία (τουλάχιστον στο μοντέλο του Ιράν) που κινδυνεύει σε λίγο να την κλαίνε οι ρέγκες.
• Το ΚΚΕ που τα έχει κάνει μούτι με τους αγρότες και δεν ξέρει πώς να μαζέψει τα «αγωνιστικά μπλόκα».

Αλλά έτσι είναι η ζωή. «Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια» θα έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος.

Όταν θέλεις να εκβιάζεις ή να κουμαντάρεις μια χώρα κινδυνεύεις να σε πάρει από κάτω και στο τέλος να σε πάρουν σηκωτό.

Βεβαίως και η παπαδοκρατία στο Ισλάμ και το ΚΚΕ στα μπλόκα είναι σκληρά καρύδια. Δεν θα βάλουν τα κλάματα. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι η πολλή μαγκιά σκοτώνει κι όχι μόνο τους άλλους.

Αν και προσωπικά εκείνο που με ενθουσιάζει είναι η αγωνία. Πάρτε μολύβι και χαρτί.

Εκεί, στις αρχές του φθινόπωρου, είχαμε μεγάλη φασαρία που θα πήγαιναν να μιλήσουν οι Καραμανλής – Σαμαράς επειδή ανησυχούσαν.

Κανείς δεν έμαθε γιατί ανησυχούσαν αλλά πάει το φθινόπωρο, πέρασε η παρέλαση, πάει κι η φασαρία.

Μπήκε ο Νοέμβριος. Κι ετοιμαστήκαμε να επιβιβαστούμε ενθουσιασμένοι με τον Τσίπρα για την «Ιθάκη». Αλλοι στον

Ιράν: Μια πετυχημένη συνταγή προς δικτάτορες

Αν δολοφονήσετε όλους τους αντιφρονούντες, όλους τους διαδηλωτές, σώζετε το καθεστώς σας. Όλα τα υπόλοιπα είναι για τους δικτατορίσκους. Ένας δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του εφαρμόζει τη συνταγή των μουλάδων. Τι χρειάζεται για αυτό; Να έχεις φροντίσει να διαθέτεις ένα άριστα εξοπλισμένο σώμα φανατισμένων φρουρών που δε θα διστάσουν να πυροβολήσουν στο ψαχνό. Όποιον πάρει ο Χάρος, στην κυριολεξία. Σε λίγο καιρό τα πάντα θα έχουν ξεχαστεί και η κανονικότητα θα έχει επανέλθει πατώντας επάνω σε χιλιάδες πτώματα, αλλά ποιος ασχολείται τώρα με ό,τι συνέβη στο παρελθόν. Μάλιστα, όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, το θεοκρατικό καθεστώς θα επιβάλλει ακόμα πιο σκληρή καταπίεση για να εξασφαλίσει τη μεσοπρόθεσμη συνοχή και την επιβίωσή του. Έτσι πορεύεται 47 ολόκληρα χρόνια. 

Ήδη στις ΗΠΑ, κύκλοι των Ρεπουμπλικάνων, απογοητευμένοι, παρομοιάζουν τον Ντόναλντ Τραμπ με τον Τζίμι Κάρτερ, όταν διέρρευσε η πληροφορία πως μέσω Πακιστάν και Ρωσίας ενημέρωσε τους αγιατολάδες ότι δεν πρόκειται να κινηθεί στρατιωτικά εναντίον τους. Για τους νεότερους αναγνώστες, επί Κάρτερ, οι ΗΠΑ έχασαν έναν πιστό σύμμαχο, το Ιράν του Σάχη και στη συνέχεια ενεπλάκησαν στην επιχείρηση απελευθέρωσης των ομήρων της

Κακή αρχή έκαναν, Τσίπρας και Καρυστιανού

Πόσο της δίνει της Καρυστιανού η Interview; Την βγάζει δεύτερη με 14,5%, με τον  Τσίπρα να είναι στο 10% και το ΠΑΣΟΚ ανάμεσα τους στο 10,5%, σωστά; Μέσα στην πραγματικότητα είναι η δημοσκόπηση, να είστε βέβαιοι. Εκεί κινούνται τα δυο νεότευκτα κομματικά σκαριά του πολιτικού μας πελάγους, αυτή είναι η αφετηρία τους. Η οποία είναι πάντα πολύ καλύτερη από το ποσοστό στο οποίο κάθεται τελικά η πραγματική εκλογική μπίλια. Η εμπειρία λέει πως όταν πρωτοεμφανίζεται ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα, παίρνει το ψηλότερο δημοσκοπικό ποσοστό που μπορεί να χτυπήσει κι ύστερα αρχίζει να παλεύει με την πτώση προς τα κάτω. 

Άρα η Καρυστιανού ξεκινά με οροφή το 14,5% και ο Τσίπρας με το 10%. Προς τα κάτω μπορούν εύκολα να πάνε αμφότεροι, προς τα πάνω είναι μάλλον απίθανο. Διότι εδώ που τα λέμε, το τελευταίο εξάμηνο έχουμε υποστεί κανονική πλύση εγκεφάλου για αυτά τα δυο καινούρια κόμματα. Μπουκώσαμε επί ένα εξάμηνο με την «Ιθάκη» του Αλέξη, ήρθε καπάκι και η υπερπληροφόρηση για το επερχόμενο κόμμα Καρυστιανού. Ε ναι, αλλά όταν μετά από τέτοια επικοινωνιακή χιονοστιβάδα χτυπάνε οροφή στο 14,5% και στο 10%, τι θα πάθουν όταν πάψουν να είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας;

Μεταξύ μας τώρα, το ποσοστό αυτό είναι καταστροφή μόνο για

Κουρελού

Δεν υποτιμώ την απελπισία πολιτικών ονείρων που σβήνουν και φιλοδοξιών που χάνονται. Είναι αποκαρδιωτικό αλλά δυστυχώς τα έχει αυτά η ζωή.

«Μονόδρομος για την πολιτική αλλαγή είναι η νίκη της δημοκρατικής παράταξης» όπως ξεκαθάρισε άλλωστε κι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ στην περιφερειακή συνδιάσκεψη της Δυτικής Μακεδονίας.

Λογικό. Επιβεβαιώνοντας έτσι και τη σοφία των παππούδων μας που έλεγαν ότι στη ζωή είναι καλύτερα να κερδίζεις παρά να χάνεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι η ιδέα είναι ολόσωστη. Στο «πώς» του μονόδρομου κολλάμε λίγο.

Ευτυχώς και μπροστά στον όλεθρο του κομματικού κατακερματισμού, ο επανεμφανιζόμενος από το παρελθόν Παπαδημούλης βρήκε τη λύση. Να ενωθούν όλοι μαζί από την άκρα Δεξιά έως την άκρα Αριστερά, τον Φάμελλο έως τον Τσίπρα και τον Κασσελάκη με τον Τάιλερ έως την Καρυστιανού με τη γερόντισσα για να νικήσουν.

Είναι το λεγόμενο «σύστημα κουρελού».

Δεν είναι κακή ιδέα. Είχε άλλωστε αποδώσει το διάστημα 2012-2015 όταν εφαρμόστηκε η λογική πως όσα πιο πολλά κουρέλια μαζέψεις, τόσες περισσότερες κυβερνήσεις μπορείς να φτιάξεις.

Μόνο που η ιδέα Παπαδημούλη κολλάει περίπου εκεί που κολλάει και ο συλλογισμός του Ανδρουλάκη. Στο «πώς».

Δηλαδή στο «πώς» θα φτιάξεις την κουρελού.

Στους ομιλούντες θέλω να θυμίσω το

Μαρία Καρυστιανού, η αποκαθήλωση

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, σύντομα όλο και λιγότεροι συμπολίτες μας θα πιστεύουν πως η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να σταθεί πολιτικά.

Κατ' αρχάς, αν επαληθευτoύν τα πρόσωπα στο team της Καρυστιανού [μάντεις, αστρολόγοι, αντιεμβολιαστές, θρησκόληπτοι, φερτά υλικά άλλων κομμάτων], τότε θα μιλάμε για κωμωδία, όχι για «κίνημα κάθαρσης». «Ό,τι είναι άστεγο πολιτικά και στο περιθώριο, γλείφουν τη Μαρία μπας και τους πάρει στο κόμμα. Πολιτικοί απαρχαιωμένοι και πεταμένοι στο περιθώριο από τα πρώην κόμματά τους. Αυτό είναι το καινούργιο και το άφθαρτο και η κάθαρση;» αποκάλυψε πρόσφατα και ο Πλακιάς σε ανάρτησή του [9/1].
Η ίδια η Καρυστιανού «υπόσχεται» φυλάκιση πολιτικών που ευθύνονται για τα Τέμπη και δήμευση περιουσιών. «Πάμε για κάτι μεγάλο», στόχος να είμαστε «πρώτο κόμμα», διαβεβαιώνει, θυμίζοντας έτσι τον άτυχο Κασσελάκη, ο οποίος, μετά την απόλυσή του από τον στρατό, τον Μάρτιο του 2024, δήλωνε: «Είμαι έτοιμος να γίνω πρωθυπουργός»! Επιπλέον, Καρυστιανού και Κασσελάκης μοιράζονται το ίδιο αφήγημα: μια πολιτική χωρίς πολιτικούς. Κινούνται στη λογική ότι όλο το πολιτικό σύστημα είναι «για πέταμα», ότι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί, από ένα κίνημα αγνό, άσπιλο και ηθικά άμεμπτο. Μια πολύ επικίνδυνη ρητορική που

«Είναι κάθαρμα, αλλά δικό μας κάθαρμα»

Με αυτή την «αρχή» πορεύτηκε ο κόσμος από τον Ψυχρό πόλεμο ως τις μέρες μας. Τις μεγάλες δυνάμεις τις ενδιέφερε πρωτίστως η συνοχή των ζωνών ευθύνης τους, αδιαφορώντας για τον τρόπο που θα γινόταν αυτό. Έτσι, βρέθηκαν δικτάτορες και σκοτεινές, αδίστακτες προσωπικότητες επικεφαλής κρατών που ανήκαν στους δύο συνασπισμούς. Όμως, υπήρχε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν έναν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, στην ακραία έκφρασή του, αλλά ήταν ταγμένοι σε αυτόν. Και ο Παπαδόπουλος και ο Πινοσέτ ήταν αντικομμουνιστές και πιστοί στον ελεύθερο κόσμο, όπως αυτοί, με το μυαλό τους, τον ερμήνευαν. Δεν ήταν δικτάτορες παντός καιρού και ελευθέρας βοσκής. 

Το ίδιο και οι ηγέτες των κομμουνιστικών καθεστώτων. Πρέσβευαν μια ιδεολογία, είχαν ένα όραμα. Και χάθηκαν, όταν έσβησε και το όραμά τους. Με απλά λόγια όλοι αυτοί ήταν καθάρματα, αλλά ανήκαν σε έναν κόσμο στον οποίον πίστευαν. Εκτελούσαν μια αποστολή. Αυτό με τίποτα δεν τους παρέχει ελαφρυντικά για τα όσα διέπραξαν, όμως αποτυπώνει μια κατάσταση. 

Σήμερα τι βλέπουμε. Δεν υπάρχουν «δικά μας καθάρματα», αλλά σκέτα καθάρματα, αργυρώνητα, ασπόνδυλα, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους ισχυρούς. Και για αυτό δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αλλά οι ισχυροί του πλανήτη. Έτσι γίναμε μάρτυρες των παρακάτω πρόσφατων φαινομένων:

Και του χρόνου πάλι στα μπλόκα!

Μπορεί να μην έριξαν την κυβέρνηση, αλλά οι αγρότες θα μπορούν να ισχυριστούν ότι πήραν περισσότερα απ’ όσα φανταζόντουσαν σε αυτή την φάση. Ακριβώς επειδή η κυβέρνηση φοβήθηκε ότι μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου είχε την φωλιά της λερωμένη, το τελευταίο που χρειαζότανε ήταν «αδικημένους αγρότες» στον δρόμο. Στα μπλόκα δεν ήταν μόνο αδικημένοι αγρότες. Ή καλύτερα, οι πραγματικά αδικημένοι αυτής της ιστορίας θα εξακολουθήσουν να αδικούνται. Και η κυβέρνηση θα έχει και του χρόνου νέα μπλόκα και νέα αιτήματα.

Η αγροτική Οικονομία δεν χρειάζεται παυσίπονα. Θέλει επανάσταση. Ξέρουμε ότι στην κυβέρνηση μισούν τις επαναστάσεις. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να πάρουν λευκή κόλλα και να αρχίσουν να γράφουν την ιστορία από την αρχή. Ξέρουμε ότι οι πολιτικοί σκέπτονται με γνώμονα το σήμερα. Άντε το αύριο. Το μεθαύριο είναι… υπερβολή. Ελπίζουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα θελήσει να αφήσει ένα θετικό αποτύπωμα. Πώς λένε έπειτα από 100 χρόνια ότι η αγροτιά έζησε από την μεγάλη κίνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου να δημιουργήσει την Αγροτική Τράπεζα;

Αυτήν τη στιγμή ο αγροτικός και

Ξαμόλησαν τους αριστερούς λασπολόγους

Η ηθική εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων της Αριστεράς έχει αναχθεί σε επιστήμη πάνω από έναν αιώνα. Αποτελεί μια σταθερή πρακτική, μια δοκιμασμένη συνταγή για να εξουδετερώνονται προσωπικότητες που αντιστρατεύονται τα ιδεολογικά προτάγματα και τις πολιτικές των κομμάτων της μαρξιστικής, κομμουνιστογεννούς Αριστεράς. Σε παλιότερους καιρούς η ηθική εξόντωση ήταν το πρελούδιο της φυσικής εξόντωσης. Και αυτή η απεχθής συμπεριφορά δεν αφορούσε μόνον ταξικούς εχθρούς, αφορούσε και τους εσωκομματικούς αντιπάλους, τους αιρετικούς με το κόκκινο βιβλιάριο. 

Σήμερα με τις νέες τεχνολογίες, η παραγωγή λάσπης έχει εξελιχθεί, καθώς έχουν τελειοποιηθεί τα μέσα διάχυσής της. Το θύμα δέχεται τέτοιο καταιγισμό κτυπημάτων που, αν δεν είναι χαλκέντερο ή άριστα εκπαιδευμένο, δεν αντέχει και λυγίζει. Σε οριακές, σε έκτακτες καταστάσεις υψηλού κινδύνου, επιστρατεύονται τα παραδοσιακά μέσα λασπολογίας που τα χειρίζονται οι παλιές καραβάνες της Αριστεράς. Με χιλιάδες ώρες πτήσης στο ενεργητικό τους καλούνται από την εφεδρεία όταν ο χώρος κινδυνεύει. Γνωρίζοντας άριστα πώς παίζεται το παιχνίδι της ηθικής εξόντωσης, πιάνουν αμέσως δουλειά. 

Ο τελευταίος που θα υποστηρίξει την κυρία Καρυστιανού είναι ο γράφων. Από τις αρχές του 2024 διέγνωσα την κατεύθυνση που ήθελε να δώσει στην τραγωδία των Τεμπών, μαζί με δικηγόρους και πραγματογνώμονες που λειτουργούσαν ως ομάδα. Είχαν σχέδιο και στόχο. Και από τα τέλη του 2024 και τις αρχές του 2025 μόνον οι ανόητοι δεν έβλεπαν πως η κυρία είχε πολιτικές φιλοδοξίες. Μόνον που αυτές τις φιλοδοξίες τις

Ταραχή και ανθρωποφαγία κατά Μαρίας Καρυστιανού στο στρατόπεδο του ξυλολίου

Ήταν το ιερό τοτέμ. Η «Μάνα των Τεμπών». Η κραυγή οδύνης, η ζωντανή καταγγελία, το πρόσωπο της νεμέσεως, το απόλυτο εργαλείο εναντίον του ανάλγητου «καθεστώτος Κούλη», που δολοφόνησε τα παιδιά στα Τέμπη και μπάζωσε τον χώρο για να εξαφανίσει τα ίχνη του παράνομου λαθρεμπορίου στο οποίο συμμετείχε.

Ενός λαθρεμπορίου μηδαμινής αξίας που (700- 900 ευρώ ο τόνος στην αγορά, δηλαδή κάτω από 15.000 συνολικού κόστους του φερόμενου φορτίου) που κανείς λαθρέμπορος που… σέβεται τον εαυτό του, δεν θα καταδεχόταν να εισαγάγει κρυφίως. Και που καμιά κυβέρνηση, όσο ανήθικη και να ήταν, δεν θα ήταν τόσο ηλίθια να συμμετάσχει σε μια πλεκτάνη για ένα τόσο ευτελές ποσό.

Την αξιοποίησαν ως πολιορκητικό κριό για να αποκρύψουν την έλλειψη πειστικού αντιπολιτευτικού λόγου, που διαιωνίζει την ατροφία των δημοσκοπικών τους ποσοστών. Παρέσυραν τον κόσμο σε συγκεντρώσεις οργής, τον ίδιο κόσμο ο οποίος όμως δεν διερωτήθηκε γιατί οι ίδιοι, που τόσο είναι «με τον άνθρωπο», δεν τον κάλεσαν έστω σε μια επιμνημόσυνη εκδήλωση για τον όλεθρο του Ματιού.

Και όποιος είχε την στοιχειώδη ευθυκρισία να ανιχνεύει από την αρχή στον λόγο της κας Καρυστιανού πολιτικές συνδηλώσεις, αυτομάτως γινόταν αλεξικέραυνο της ενισχυμένης λαϊκής οργής και δεχόταν βέλη περί εθελοδουλίας στον Μητσοτάκη.

Ώσπου η κα Καρυστιανού δήλωσε ότι

Ψαρεύοντας στα ίδια θολά νερά

Το 2025 έκλεισε αφήνοντας πίσω του πολλά ανοιχτά προβλήματα, το αγροτικό ζήτημα και το βαθύ έλλειμμα πολιτικής στον πρωτογενή τομέα, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τη δίκη των Τεμπών, τη ραγδαία επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, την ακρίβεια και την ασύδωτη λειτουργία των καρτέλ στα σούπερ μάρκετ, την ενέργεια, το τραπεζικό σύστημα.

Το 2026 έρχεται κληρονομώντας αυτά τα προβλήματα και προσθέτοντας νέα δικά του, με κυριότερο από αυτά τον διαφαινόμενο κατακερματισμό του κομματικού συστήματος, την ενίσχυση του αντισυστημισμού, αλλά και της αποχής μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος από τις κάλπες, την ενίσχυση του χώρου της Ακροδεξιάς και την άγνωστη έκβαση τριών εν εξελίξει πιθανών πολιτικών εγχειρημάτων, αυτών του Αντώνη Σαμαρά, του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού.
Στην πραγματικότητα, λοιπόν, ουδείς μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια ποιες θα είναι οι εξελίξεις της νέας αυτής χρονιάς και τι πρόκειται να ξημερώσει. Πολλώ δε μάλλον που οι διενεργούμενες δημοσκοπήσεις δεν παρέχουν πραγματική εικόνα για τις τάσεις του εκλογικού σώματος, καθώς επιμόνως καταμετρούν κόμματα αγνώστου προσανατολισμού και συνθέσεως που δεν υπάρχουν και φερόμενους ως πολιτικούς αρχηγούς που, όμως, δεν έχουν ανακοινώσει οριστικές αποφάσεις.

Δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό το φαινόμενο της αδυναμίας προβλέψεων. Όλο και περισσότερο ο κόσμος γύρω μας βυθίζεται σε μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά δεδομένα κρίση. Από την Αμερική έως την Ευρώπη εξελίσσονται φαινόμενα που

2026: η πολιτική ανωμαλία, το τελευταίο τους χαρτί

Οι ευχές διαρκούν μερικές μέρες και φυσικά δεν αλλάζουν την πραγματικότητα. Επειδή ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με τον πολιτικό σχολιασμό έχω διαπιστώσει πως η πολιτική πραγματικότητα έχει απλώσει ένα ισχυρό δίκτυ προστασίας στις…ευχές. Συνεπώς όσες και όσοι έχετε εναποθέσει στον Πανάγαθο τις πολιτικές επιθυμίες σας, έχετε χάσει από χέρι.  

Στην πολιτική λειτουργούν άλλοι νόμοι, με προεξάρχοντα αυτόν του αιτίου και του αποτελέσματος. Για να έχει συμβεί ένα γεγονός, ακόμα και το πιο παράδοξο εκ πρώτης όψεως, σίγουρα θα συνέτρεξαν κάποιοι λόγοι. Το ότι οι κεραίες μας δεν τους συνέλαβαν αμέσως, αυτό δε σημαίνει πως δεν λειτουργούσαν υπογείως μέσα στην κοινωνία. 

Γιατί κάνω αυτόν τον πρόλογο; Διότι, μετά το 2015, δε θα πρέπει να αιφνιδιαστούμε για δεύτερη φορά. Οι δυνάμεις οι οποίες τότε οδήγησαν την πατρίδα μας στα πρόθυρα της καταστροφής, δυνάμεις κρυμμένες στα έγκατα της κοινωνίας, θα επιχειρήσουν και πάλι να πραγματώσουν το έργο που άφησαν ημιτελές τότε. Ήδη αναζητούν και συγκροτούν ένα νέο πολιτικό υποκείμενο που θα φέρει σε πέρας το σχέδιο τους. 

Για όλους εμάς που τότε σταθήκαμε απέναντι, δεν θα

Ευχές

Χρόνια πολλά ,εύχομαι το 2026 να μη σας λείψει το χαμόγελο να είναι γεμάτο υγεία και χαρές !

Καλή χρονιά .