ΣΥΡΙΖΑ - ερωτική συμμαχία

«Είμαι ερωτευμένη με το μυαλό του Πολάκη». Παρακολουθώντας χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις ζυμώσεις στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν διάβασα την εξομολόγηση της κ. Μπαζιάνα νόμισα πως είναι η συνεισφορά της στον έρανο της αυτοκριτικής. Απλώς εκείνη είχε το θάρρος να μην μασήσει τα λόγια της σε αντίθεση με τον σύζυγό της ο οποίος χρησιμοποίησε διάφορες περιστροφές για να εκφράσει τα αισθήματα που κάποτε σάρωσαν την ψυχή του για τον κ. Βαρουφάκη. Εκείνος είπε πως απατήθηκε, εκτίμησε λάθος, μην τολμώντας να ομολογήσει πως την άνοιξη εκείνη του 2015 τελούσε υπό την επήρεια της μαγείας με την οποία η εποχή αυτή του χρόνου φουσκώνει τα αισθήματα με τις υποσχέσεις της καρποφορίας μεταμορφώνοντας τα απαίσια σκουλήκια σε υπέροχες πεταλούδες. Εννοείται, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αναφερόμαστε σε σχέσεις αμιγώς πλατωνικές, απολύτως προσαρμοσμένες στους όρους του πραγματικού έρωτος που θέτει ο Πλάτων στο Συμπόσιο. Κοινώς μην επιτρέψετε στον νου σας να

Τα Οσκαρ και τα Βατόμουρα για τους έλληνες πολιτικούς

Στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, η βραδιά της βράβευσης έχει το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον. Οι υποψήφιοι έχουν αναγγελθεί τουλάχιστον έναν μήνα πριν, άλλοι με περισσότερες, άλλοι με λιγότερες πιθανότητες να κερδίσουν.
Οσοι αποφασίζουν τους νικητές αποτελούν κομμάτι ενός συγκεκριμένου ακροατηρίου, που ανανεώνεται μόνο σε μικρό ποσοστό ανά έτος. Η ψήφος τους είναι μυστική και η επιλογή γίνεται, τελικά, μόνο με προσωπικά κριτήρια. Τα τελευταία χρόνια σπάνια υπάρχουν εκπλήξεις – ακόμα και οι ευχαριστήριοι λόγοι είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι. Υπάρχει μόνο μία διαφορά: στο σινεμά, η βράβευση ξεχνιέται λίγο καιρό αργότερα. Στην πολιτική ζεις με το βάρος της απόφασης περίπου τέσσερα χρόνια.
Και βέβαια υπάρχουν πάντα τα άλλα, εκείνα τα βραβεία που κανείς ποτέ δεν θέλει να πάρει. Θυμίζουν κόκκινα φρούτα του δάσους και είναι ξινά, σαν τη γεύση που αφήνει μια κακή ταινία. Και από αυτά μπόλικα δίνονται στους πολιτικούς. Μόνο που, σε αντίθεση με ό,τι

ΣΥΡΙΖΑ: Το κόμμα της κουκούλας

Μάξιμος Τσίπρας, θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος αυτού του άρθρου, καθώς η ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με τους προστατευόμενους μάρτυρες είναι πλήρης. 

Επιδίωξη του Α.Τσίπρα—που έκανε προσωπική δήλωση—είναι να παραμείνει το καθεστώς προστασίας. Για ποιο λόγο όμως επιμένει σε αυτήν την στάση, την στιγμή που για τους εφτά από τους, υπό κατηγορίες τελούντες, πολιτικούς η υπόθεση μπήκε στο αρχείο; 

Τι φοβάται ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Ας πάρουμε την υπόθεση από την αρχή. Κι ένας πρωτοετής φοιτητής της Νομικής γνωρίζει πως μαρτυρίες της μορφής «άκουσα πως...» ή «δεν μπορεί να πήρε λιγότερο από 120.000 ευρώ» ή « μου είπαν πως κυκλοφορούσαν στο Μέγαρο Μαξίμου τροχήλατες βαλίτσες...», δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν κατηγορητήριο. Η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο. 

Η κυρία Τουλουπάκη δεν το έκανε αυτό αλλά έστειλε την

Καλημέρα από τον ΚΥΡ

Ο έντεχνος λόγος της σύγχυσης

Είναι και αυτό μία εκδήλωση της αυταρέσκειας της Αριστεράς, να χρησιμοποιεί με χαρακτηριστική ελευθερία τον ποιητικό λόγο στην πολιτική ―αυταρέσκεια, η οποία  πηγάζει προφανώς από την πεποίθηση ότι αποτελούν την «πνευματική πρωτοπορία», όπως αντιστοίχως και οι θρησκόληπτοι οιασδήποτε άλλης ομολογίας ή δόγματος. Είναι λοιπόν η επίγνωση (δηλαδή, η αυταπάτη) της πνευματικής ανωτερότητας, που συμπληρώνει την αυταπάτη της ηθικής ανωτερότητας και κάνει τον πολιτικό  λόγο της Αριστεράς να είναι «έντεχνος», κατ’ αναλογία με το τραγούδι.
Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να σπαζοκεφαλιάσει κανείς για να αντιληφθεί το νόημα της περιβόητης δήλωσης του Τσίπρα για τους «αρμούς της εξουσίας», ούτε χρειάζονται οι φιλολογικές ερμηνείες τρίτων. Όταν από τις καταθέσεις των μαρτύρων προκύπτει τόσο παραστατικά ο βάναυσα παρεμβατικός ρόλος του Δ. Παπαγγελόπουλου στο παρασκήνιο της Δικαιοσύνης, η κοινή γνώμη καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοεί ο Τσίπρας, όταν

«Βόμβες» Λαφαζάνη κατά Τσίπρα για το «ριφιφί» στο Νομισματοκοπείο το 2015

Εχει ενδιαφέρον, πώς να το κάνουμε λέει ο Βηματοδότης, το βιβλίο που γράφει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης για τα  δραματικά γεγονότα που σημάδεψαν το 2015, τότε που η κυβέρνηση Τσίπρα αναζητούσε τρόπους χρηματοδότησης.
Ιδού λοιπόν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του, που εξασφάλισα, όπως ο ίδιος μου το αφηγήθηκε:
«Ολη αυτή η ιστορία με το δήθεν ριφιφί στο Νομισματοκοπείο, δεν υπάρχει. Την επινόησε ο Τσίπρας και τη διέδωσε για να με συκοφαντήσει. Η πραγματική ιστορία είναι ότι στις συζητήσεις που είχαμε για έξοδο της χώρας από το ευρώ, ο Τσίπρας έλεγε πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για να φύγουμε από την ευρωζώνη. Δεν υπάρχει, έλεγε, η δυνατότητα, δεν υπήρχε η κατάλληλη προετοιμασία.
Εάν πάμε στη δραχμή η Ελλάδα σε δύο εβδομάδες πέθανε. Σε δύο εβδομάδες, επέμενε ο Τσίπρας, δεν θα βρίσκαμε στα ΑΤΜ ούτε

Ακούστε τη φωνή ενός νέου Έλληνα, που δεν έφυγε κι έμεινε εδώ: “Πατρίδα μου εσύ με κράτησες σφιχτά στην αγκαλιά σου”

Δεκέμβριος του 2018, πέντε μέρες πριν τα Χριστούγεννα μαθαίνω ότι λύνεται η σύμβαση εργασίας μου μονομερώς από την πλευρά της εταιρίας. Παγωμάρα. Δεύτερη συνεχόμενη φορά που θα έκανα Χριστούγεννα άνεργος. Ένα χρόνο πριν, σε διαφορετική εταιρία, δέκα μέρες πριν τις γιορτές αυτή την φορά, το ίδιο συναίσθημα. Παγωμάρα.. Λες και κάποιος μου έκανα το ίδιο κακόγουστο αστείο δύο φορές. Δυστυχώς ήτανε γεγονός.

Τρείς μήνες σε αναζήτηση εργασίας δίχως κανένα σημάδι. Δεν μπορούσα να χάσω άλλο χρόνο. Άλλωστε το μεγαλύτερο ποσοστό της παρέας μου, των συμφοιτητών μου και γενικότερα του κύκλου μου είχανε εγκαταλείψει απελπισμένοι τον τόπο εδώ και χρόνια για μία καλύτερη τύχη, αλλά  κυρίως για μία  δικαιότερη αντιμετώπιση. Όλοι τους αξιόλογοι άνθρωποι με διακρίσεις και γνώσεις ο καθένας στον τομέα του. Εγώ ήθελα να το παλέψω λίγο ακόμα.

      Δεν γνωρίζω αν είναι ο σωστός ή ο λάθος δρόμος, ένας νέος άνθρωπος γεμάτος όνειρα και ενέργεια λίγα χρόνια μετά την

Ποιoς είναι ο Σαράφης και γιατί «καίγεται» ο ΣΥΡΙΖΑ;

Κάποιες φορές μία κίνηση στην πολιτική σκηνή  από μόνη της μπορεί να μην λέει πολλά,  όμως η αλληλουχία παραπάνω της μίας επιλογής από έναν πολιτικό σχηματισμό μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα μπορεί και να προκαλέσει τουλάχιστον ερωτηματικά ως προς τα κίνητρα. 

Πολύς λόγος λοιπόν γίνεται για την απόφαση περί  αυτοπρόσωπης κατάθεσης, η οποία τελικά δεν έγινε, του προστατευόμενου μάρτυρα Μάξιμου Σαράφη στην προανακριτική επιτροπή. Μία απόφαση που ελήφθη παρά το γεγονός της κάθετης άρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι εδώ όλα καλά, αφού κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στάθηκε απέναντι σε αυτή την κίνηση της πλειοψηφίας αναπτύσσοντας ένα συγκεκριμένο σκεπτικό.

Κάπου εκεί όμως αρχίζει και προκαλεί έκπληξη ο τρόπος με

Καλημέρα από τον ΚΥΡ

Δεν έχουν καταλάβει τίποτε…

Υπό τις παρούσες συνθήκες, η παρακολούθηση των όσων προσπαθούν να συζητήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ προξενεί κάτι μεταξύ οργής και γέλιου.
Στην συνεδρίαση της ΚΕ του Σαββατοκύριακου κυριάρχησαν οι εντυπώσεις από την ωριαίας διάρκειας ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. Εκεί αποκαλύφθηκαν τα όσα σκέφτεται και επιδιώκει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Εν όψει συνεδρίου, αυτά που τον απασχολούν είναι το αν θα προστεθεί ένα συνθετικό στην ονομασία του ΣΥΡΙΖΑ, αν θα ενταχθούν στο κομματικό σώμα τα παλαιοπασοκικά στελέχη, το αν θα πουλήσει τσαμπουκά σε όσους αντιδρούν στα σχέδιά του και το αν θα κατορθώσει να κάνει στο μέλλον κάτι το οποίο δεν κατόρθωσε όσο κυβερνούσε.
Όπως ο ίδιος σημείωσε με στόμφο και αυταρέσκεια, ένα από τα δύο κρίσιμα ερωτήματα για την «δεύτερη φορά Αριστερά» είναι το εξής:

Έλληνες αλλά μονίμως Οθωμανοί

Χτύπησε ο Αλέξης ο τρομερός. Είπε, περίπου, όταν με το καλό επανέλθει στον θώκο τον πρωθυπουργικό θα αποκτήσει τον έλεγχο κάθε «αρμού» της εξουσίας. Σωστός! Πολύ σωστός.

Αν, λέω τώρα εγώ, επανέλθει. Αν ο Κυριάκος δεν καταφέρει για δεύτερη τετραετία να κερδίσει. Αν ο Αλέξης παραμείνει αρχηγός. Αν η Φώφη καταλήξει στην αγκαλιά του Αλέξη. Αν το Κίνημα Αλλαγής διχοτομηθεί, το μισό προς Κυριάκο και το άλλο μισό προς Αλέξη. Αν το κόμμα του δεν κατηφορίσει προς το ποσοστό του 4 με 6 τοις εκατό. Αν, αν, αν
Τι εννοεί ο «ποιητής»; Το αυτονόητο και άκρως νεοελληνικό. Πως δηλαδή όλες οι εξουσίες στα «πλήκτρα» του αρχηγού. Ολες. Από τη Δικαιοσύνη μέχρι εφημερίδες, ηλεκτρονικά μέσα, κανάλια, ανεξάρτητες αρχές, όλα. Προφανώς, σου λέει το «παιδί», έχασα την εξουσία επειδή μου διέφυγαν μερικοί, μερικοί

Τι είναι οι «αρμοί»; Φυσικά οι «κλειδώσεις» του μηχανισμού. Ποιος μηχανισμός; Φυσικά κάθε «αρμός» που

Ο Σενέρ Λεβέντ τα… χώνει άγρια στους Τούρκους κατακτητές: Δεν σας έριξαν ένα τεράστιο άι σιχτίρ;

Δεν υπάρχει ντροπή! Ίχνος αιδούς! Βομβάρδισαν! Έκαψαν! Γκρέμισαν! Δολοφόνησαν όσους δεν μπόρεσαν να διαφύγουν από τις σφαίρες τους. Ποιος ξέρει πού έριξαν εκείνους που δολοφόνησαν, σε ποια πηγάδια, σε ποια θάλασσα, σε ποιον ομαδικό τάφο.
Και χάρισαν στα φίδια και στις σαρανταποδαρούσες για 46 χρόνια εκείνη την ωραία πόλη που μετέτρεψαν σε ερείπιο. Και τώρα πήγαν εκεί και κάνουν μιαν συνάντηση για «άνοιγμα του Βαρωσιού».
Τι αναίδεια είναι αυτή, τι θράσος. Τραπέζι του κατακτητή. Τους σφυρίζουν ακόμα και τα φίδια. Τους κοιτάνε από ψηλά τα δέντρα που έσκισαν τις στέγες των βομβαρδισμένων σπιτιών.
Σαν να τα ακούω να ρωτούν «ποιοι είστε εσείς, τι δουλειά έχετε εδώ;». Τι κάνετε σε αυτό το μέρος όπου συλλαμβάνεται ακόμα και όποιος βγάλει μια φωτογραφία;
Έξω, στην περιοχή που δεν είναι κλειστή, υπάρχουν

Αυτοί οι άτιμοι οι αρμοί

Εγώ προτιμώ τους ανθρώπους που τα λένε τσεκουράτα. Κατά τούτο, ο Πολάκης που πρότεινε ευθέως να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των Ανεξάρτητων Αρχών, στα μάτια μου είναι προτιμητέος από τον Τσίπρα που είπε αυτά τα συγκαλυμμένα περί «αρμών της εξουσίας» ενώ εννοούσε ακριβώς τα ίδια με τον Παύλο. Βέβαια, οι αρχιστράτηγοι χρησιμοποιούν άλλη γλώσσα από τους λοχαγούς. Οι μεν κάνουν πολιτική, ενώ οι δε εμψυχώνουν το στράτευμα και ενίοτε κάνουν την βρώμικη δουλειά στον πόλεμο.

Τελικά αυτό που έχει σημασία είναι αν ολόκληρο το στράτευμα έχει ενιαίο στόχο, ανεξαρτήτως πως τον ονομάζουν. Θα είναι οι λεγόμενοι «αρμοί της εξουσίας» σταθερός στόχος μιας δεύτερης κυβέρνησης του Σύριζα ή όχι; Προφανώς θα είναι, όπως ήταν σταθερός στόχος και της πρώτης του κυβερνητικής προσπάθειας που όμως απέτυχε. Απορώ δε ειλικρινά με όσους

Καλημέρα από τον ΚΥΡ

Καταλύοντας τους αρμούς της δημοκρατίας

Από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος προκύπτει ένα βασικό συμπέρασμα. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν χωνέψει ακόμη την πανηγυρική νίκη του Μητσοτάκη στις διαδοχικές εκλογές του 2019.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, επτά μόλις μήνες μετά τις κάλπες στις οποίες οι πολίτες καταδίκασαν τις πολιτικές του, συμπεριφέρεται με την αλαζονεία ενός κατά φαντασίαν νικητή και με την οίηση ενός αδιόρθωτου πολιτικού.
Η καλύτερη αυτοκριτική ακούστηκε από έναν αυθεντικό εκφραστή της νοοτροπίας των Συριζαίων. Ο Παύλος Πολάκης είπε ευθαρσώς ότι ήταν μεγάλο λάθος τους που δεν άλλαξαν τον τρόπο ανάδειξης των διοικήσεων των ανεξάρτητων αρχών γιατί, όπως τόνισε, «έκαναν πόλεμο στην κυβέρνηση της Αριστεράς».
Μπορεί στη συνέχεια ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης να αποκάλεσε «άσχετο» τον Πολάκη, καθώς η

Στη «φωλιά» των MIRAGE 2000

Τις πύλες της στο MEGA άνοιξε η 114 πτέρυγα μάχης, η «φωλιά των γερακιών του Αιγαίου» των Mirage 2000 και Mirage 2000-5.
Πρόκειται για έναν τύπο αεροσκάφους το οποίο έχει σεβαστεί στο παρελθόν και η τουρκική αεροπορία και συνεχίζει να σέβεται και τώρα, καθώς κάθε φορά που εμφανίζονται στον αέρα, οι Τούρκοι χειριστές είναι πιο προσεκτικοί.
Τα εν λόγω αεροσκάφη σηκώνουν ένα σημαντικό βάρος της προκλητικότητας της Τουρκίας και τα νούμερα είναι χαρακτηριστικά. Ενδεικτικά, μέσα στο