Ή θα σοβαρευτούμε ή θα βουλιάξουμε

Είμαστε σε έναν καινούργιο «πόλεμο» και αν δεν το πάρουμε χαμπάρι, η ίδια η επιβίωση της χώρας θα είναι αμφίβολη. Ή θα σοβαρευτούμε ή θα βουλιάξουμε. Είναι η ώρα να βάλουμε όλοι μας τον εγωισμό μας στην άκρη. Πρώτος ο πρωθυπουργός. Το 41% δεν ήταν εντολή να τοποθετήσει όποιον ήθελε όπου να ‘ναι, να βάλει λάιτ πολιτικούς σε κρίσιμα πόστα. Αν δεν μπορούσε να βρει στον πάγκο του ή στο Κοινοβούλιο, ας διάλεγε από τον εθνικό πάγκο, πέρα από κομματικές ή προσωπικές προτιμήσεις. Αλλά ακόμη και οι υπουργοί που δείχνουν να λιώνουν –καθώς τα δίνουν όλα βέβαια οι άνθρωποι– θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον εγωισμό τους και να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με όσα αντιμετωπίζουμε. Όσο για τους αφανείς διαπληκτισμούς εξουσίας μεταξύ κορυφαίων στελεχών, που είτε διεκδικούν επικοινωνιακά οφέλη είτε προσπαθούν να ρίξουν αλλού το μπαλάκι των ευθυνών έπειτα από μια τραγωδία, τι να πει κανείς…

Ανασυγκρότηση σαν… από πολεμική καταστροφή

Η φύση έχει μνήμη και επιστρέφει. Κάποτε η Θεσσαλία ήταν λίμνη. Μικρό απομεινάρι είχε μείνει η λίμνη Κάρλα που αποξηράνθηκε το 1962, χάριν ανάπτυξης της ελληνικής γεωργίας.

Με την αποξήρανση αποδόθηκαν 80.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης στους αγρότες της Θεσσαλίας. Στη συνέχεια, βλέποντας τα περιβαλλοντικά προβλήματα που προέκυψαν, θέλησαν ένα μικρό μέρος της να το επαναφέρουν ως λίμνη.

Η φύση επιστρέφει στην κοίτη της, χωρίς αυτό να δικαιολογεί τον πρόσφατο όλεθρο. Επιστημονικές προειδοποιήσεις υπήρχαν. Όπως η σχετική μελέτη για λογαριασμό του υπουργείου Περιβάλλοντος που αφορούσε τον κίνδυνο πλημμύρας στην περιοχή, με προσομοιώσεις συχνότητας που συμβαίνει μια φορά στα 50, στα 100 και στα… 1.000 χρόνια.

Σοβαρή έρευνα 145 σελίδων, παραδόθηκε το 2017, αλλά υπερβαίνει τα όρια της φθαρτής ζωής μας, και πολύ περισσότερο της φθαρτής ζωής των κυβερνήσεων. Οπότε ποιος να ασχοληθεί;

Ούτως ή άλλως ο υδάτινος εφιάλτης ήταν κάτι σπάνιο, που ίσως πάψει να είναι σπάνιο στους καιρούς μας. Ο Γερμανός μετεωρολόγος του δημόσιου δικτύου ZDF Εζντέν Τερλί δήλωσε «απίστευτες ποσότητες βροχής, που δεν έχω ξαναδεί. Καμία περιοχή δεν

Η λάσπη και η «λάσπη»

Η καταστροφή στη Θεσσαλία είναι βιβλική και όσοι επιχειρούν με fake news να τη μεγεθύνουν κι άλλο είναι απλώς φανατισμένοι και ανόητοι. Δε τους φτάνουν οι 15 νεκροί - προς το παρόν - μιλούν για εκατοντάδες και για «εξαφανισμένους» μετανάστες που δε θα τους αναζητήσει κανείς. Μιλούν για πτώματα που μαζεύει σε σακούλες ο Στρατός. Για να μη μιλήσω για την αθλιότητα του αεροπόρου που, ενώ οι συνάδελφοί του έδιναν μάχη με την πλημμύρα στην αεροπορική βάση, αυτός φωτογράφιζε ένα ελικόπτερο που οι τροχοί του ήταν βυθισμένοι στο νερό, για να αντιπολιτευθεί την κυβέρνηση.

Γνώριζε πως δεν υπήρχε βλάβη και γνώριζε πως μετά από λίγα λεπτά το συγκεκριμένο ελικόπτερο θα πετούσε για αποστολή διάσωσης. Αν μιλήσεις για αεροδικείο θα σε πουν φασίστα. 

Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξ αρχής κάτι. Και ένας νεκρός να υπάρχει είναι ήττα για την κρατική μηχανή, διότι αυτός είναι ο πρώτιστος ρόλος της. Να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Για το τι έγινε, για το μέγεθος της καταστροφής και τις ευθύνες, η συζήτηση δε μπορεί να γίνει εν θερμώ και ενώ

Το εθνικό μας ξεχαρβάλωμα

Η προσεχή εκλογή νέου αρχηγού στον ΣΥΡΙΖΑ κλείνει και τυπικά έναν κύκλο.

Εφεξής όλη η πολιτική ηγεσία των εκλογών του 2012 βρίσκεται εκτός προσκηνίου. Σαμαράς, Τσίπρας, Βενιζέλος, Καμμένος, Κουβέλης, Μιχαλολιάκος, Παπαρήγα…

Κόμματα διαλύθηκαν, κάποια δημιουργήθηκαν, άλλα ταλαιπωρήθηκαν κι ανέκαμψαν ή δεν ανέκαμψαν, μερικά εμφανίστηκαν κι εξαφανίστηκαν, ένα τουλάχιστον κατέληξε σύσσωμο «στης φυλακής τα σίδερα που είναι για τους λεβέντες».

Σαν να έκλεισε πλέον η παρένθεση ενός εθνικού ξεχαρβαλώματος που δεν είχαμε γνωρίσει άλλη φορά από το 1974.

Μη νομίσουμε πάντως πως κάτι τέτοιο συνέβη μόνο στην Ελλάδα.

Σε σχέση με το 2012, πανίσχυρα δημοκρατικά συστήματα είδαν το πολιτικό προσωπικό και τις κομματικές οργανώσεις που τα συγκροτούσαν να υφίστανται τεκτονικές μεταβολές.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι αλλαγές αυτές είναι και βαθιές και ορατές.

Θυμίζω πως κανένας ευρωπαίος πολιτικός από εκείνους που μετείχαν στην πολυσυζητημένη συνάντηση των Καννών το 2011 ή ακόμη και στις διαπραγματεύσεις για το Μνημόνιο του 2015 δεν είναι σήμερα στα πράγματα.

Ο χρόνος και η ψήφος υπήρξαν αμείλικτοι κριτές. Η κρίση επίσης.

Αυτός ο δεκαετής κύκλος δεν έκλεισε φυσικά χωρίς θύματα.

Η αντι-συστημική «αριστερή στροφή» που ενθουσίασε εκείνη την εποχή τους χωρατατζήδες αποδείχθηκε τελικά φούσκα με περικεφαλαία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Podemos, οι Γάλλοι «Ανυπότακτοι», η Linke και διάφοροι αγανακτισμένοι «εχθροί του συστήματος» ξεφούσκωσαν πιο

Πώς θα είναι η Ελλάδα το 2033;

Βιώνουμε µια ταχεία κλιµατική αλλαγή σε παγκόσµια κλίµακα. Αναπόφευκτα, η Ελλάδα τα επόµενα χρόνια θα γίνει θερµότερη και ξηρότερη, µε λιγότερη βλάστηση. Η γεωργία θα πληγεί. Η παραγωγή σταφυλιών και ελαιολάδου σε περιοχές της νότιας Ελλάδας (π.χ. Κρήτη) θα μειωθεί, ενώ αντίθετη τάση θα παρατηρηθεί στη βόρεια Ελλάδα. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει ήδη στις ΗΠΑ: η αμπελοκαλλιέργεια στην Καλιφόρνια υποχωρεί, ενώ το Ορεγκον και η Ουάσιγκτον έχουν γίνει ιδανικές για αμπελώνες. Η ανάπτυξη καλλιεργειών που αντέχουν στην ξηρασία θα είναι αναγκαία, όπως και η καλλιέργεια μέσα σε κτίρια, ως νέος τρόπος για να εξασφαλιστεί επαρκής παραγωγή τροφίμων. Η αλλαγή του κλίματος θα αποτελέσει μείζονα πρόκληση για την επισιτιστική ασφάλεια. Η παραγωγή υγιεινών τροφίμων με τη χρήση βιοτεχνολογίας θα παίξει σημαντικό ρόλο. Οι νεότερες γενιές θα γνωρίζουν περισσότερο πόσο κακό κάνει το κρέας στην υγεία μας (με ορμόνες, αντιβιοτικά και χημικά), αλλά και στα ζώα και στο περιβάλλον. Σήμερα θανατώνονται ετησίως 2-3 δισ. αγελάδες και περίπου 50 δισ. κοτόπουλα. Για την εκτροφή τους χρησιμοποιείται το 30% της παγκόσμιας καλλιεργήσιμης γης. Επίσης, το 20%-25% των ετήσιων αερίων του θερμοκηπίου που ευθύνονται για την υπερθέρμανση του πλανήτη συνδέονται με τη βιομηχανία κρέατος.

Τα αποθέματα νερού θα μειωθούν. Τα χιόνια στα ορεινά θα λιώνουν νωρίτερα και οι βροχοπτώσεις θα είναι λιγότερο συχνές αλλά δυνατές. Επομένως θα είναι πιο δύσκολη η συγκράτηση και αποθήκευση του βρόχινου νερού στους υδροφόρους ορίζοντες. Η αφαλάτωση θα διαδοθεί ευρέως, ειδικά στα νησιά. Κι επειδή η

Τα Απάτσι και τα «βλήματα» της πολιτικής και του Διαδικτύου

Νεοσσός της πολιτικής ζήτησε τη συνδρομή των Απάτσι στη διάσωση των αποκλεισμένων από τα νερά πολιτών. Και τα Ραφάλ και οι S-300 θα μπορούσαν να επιστρατευθούν. Γνωστός ανόητος του Διαδικτύου ειρωνεύθηκε τον καθηγητή κ. Ζερεφό διότι τόλμησε να εκφράσει άποψη για την ένταση του φαινομένου Daniel με την οποία αυτός δε συμφωνεί. Του ανατρέπει το σενάριο πως για τα πάντα ευθύνεται ο Μητσοτάκης. Τελικά, οι θεομηνίες έχουν ένα καλό: μας υπενθυμίζουν πως μεταξύ μας κυκλοφορούν πολλά «νούμερα». Κάποια εκ των οποίων διεκδικούν και την αρχηγία σε μεγάλα κόμματα, ονόματα δε λέμε. 

Από όλη αυτή την καταστροφή, την ανείπωτη εθνική τραγωδία, το κυρίαρχο ζήτημα είναι να δούμε τελικά πόσους νεκρούς θα μετρήσουμε. Πόσες ανθρώπινες ζωές θα χαθούν στο τέλος της ημέρας. Γιατί αυτό μετρά. Όλα τα υπόλοιπα θα ξαναφτιαχτούν με τη συνδρομή της πολιτείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι περιουσίες που χάθηκαν θα αποκατασταθούν. Μηχανισμοί υπάρχουν.

Δεν υπήρξαν αβελτηρίες της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού; Στην αντιμετώπιση ενός τόσο πρωτόγνωρου φαινομένου είναι πολύ εύκολο ο καθένας να

Τα Κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

 

Διαβάστε τα Κυριακάτικα φύλλα εδώ.

Κατάρρευση

«Η κατάρρευση του κλίματος έχει αρχίσει. Το κλίμα μας καταρρέει ταχύτερα από όσο μπορούμε να το διαχειριστούμε. Με ακραία καιρικά φαινόμενα να πλήττουν κάθε γωνιά του πλανήτη».

Αυτά δεν τα λέω εγώ, ούτε κανένας περαστικός. Τα λέει ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες (6/9).

Και φυσικά δεν χρειάζεται να κάνω τον διερμηνέα. Όποιος άνθρωπος έχει σώα τα λογικά του καταλαβαίνει αμέσως τι θέλει να πει ο Γενικός Γραμματέας, τι συμβαίνει γύρω μας και κυρίως τι φοβόμαστε.

Ακόμη περισσότερο που (για να είμαστε ειλικρινείς) δεν ξέρουμε τι έρχεται, ούτε τι περιλαμβάνει ακριβώς η γενική κατηγορία «ακραία καιρικά φαινόμενα».

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μέσα σε λίγες ώρες ο Βόλος ή τα χωριά της Καρδίτσας θα δέχονταν περισσότερο νερό από όσο το Λονδίνο σε έναν χρόνο.

Εύλογα οι επιστήμονες διαπιστώνουν ότι τα αντιπλημμυρικά έργα του χθες δεν έχουν καμία αντιστοιχία με το μέγεθος του φαινομένου που καλούνται να αντιμετωπίσουν σήμερα.

Και οι διασώστες παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειές τους δείχνουν σχεδόν ανήμποροι απέναντι στις απαιτήσεις της διάσωσης.

Τα υπόλοιπα λόγια είναι φτώχεια. Μιλούν μόνες τους οι εικόνες των καταστροφών.

Κι αν ο ΓΓ του ΟΗΕ επιβεβαιωθεί, αν μιλάμε για πραγματική «κατάρρευση του κλίματος» σε όλο τον πλανήτη, τότε κανείς δεν ξέρει, ούτε μπορεί να

Πελατεία

Να είμαστε ειλικρινείς. Αν εκπρόσωποι του ναζισμού σήμερα επί της γης θεωρούνται ο Στίγκας, ο Κασιδιάρης, οι «Σπαρτιάτες» και οι υπόλοιποι σαρδανάπαλοι, τότε ο Φύρερ θα πρέπει να τραβάει τα μαλλιά του στην Κόλαση όπου υποθέτω δοκιμάζεται.

Εκτός αν διαθέτει υψηλή αίσθηση του χιούμορ, κάτι που ουδείς του είχε διακρίνει όσο βρισκόταν εν ζωή.

Αν μάλιστα η «Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα» με τον «μαχόμενο δικηγόρο» επικεφαλής καταφέρει «να τσακίσει τον φασισμό σε κάθε γειτονιά», τότε τι νομίζετε ότι θα μείνει στον ακατονόμαστο για να κάνει τη δουλειά του; Κάτι ρετάλια. Κι άντε μετά να βρει καλύτερους εκπροσώπους στην εποχή μας.

Ετσι εκεί που κάποτε στροβιλίζονταν τα Πάντσερ, εκεί που εφορμούσαν τα Waffen SS, εκεί που παρήλαυναν τα Sturmabteilung, οι σημερινοί επίγονοι του Τρίτου Ράιχ θα τσακώνονται για την κρατική επιχορήγηση.

Α, και για την υποψηφιότητα Κασιδιάρη.

Να θυμίσω σε όσους ανησυχούν ελαφρώς καθυστερημένα πως ο Κασιδιάρης ήταν υποψήφιος στον ίδιο δήμο και το 2019, αν και δικαζόταν ήδη κατηγορούμενος για τα μύρια όσα.

Τότε πήρε 10% (και κάτι ψιλά) αλλά όταν καταδικάστηκε τέθηκε σε αργία και δεν απασχόλησε έκτοτε τον δήμο ή το δημοτικό συμβούλιο.

Απλώς το 10% (και κάτι ψιλά) των Αθηναίων χαράμισαν την ψήφο τους. Ας πρόσεχαν.

Να σοβαρευτούμε, όμως. Δεν ξέρω αν η

ΣΥΡΙΖΑ: Το λούστρο αρχίζει να ξεφτίζει

Παρατηρώντας εκ του σύνεγγυς τον Συριζαϊκό βιότοπο, έχω την ταπεινή γνώμη πως όσο περνούν οι μέρες, τόσο το λούστρο του Κασσελάκη ξεφτίζει. Αυτό που στην αρχή τάραξε ευεργετικά τα λιμνάζοντα ύδατα μιας άνευρης προεκλογικής εκστρατείας, όσο περνούν οι μέρες μετατρέπεται σε εστία άρρωστης, απολίτικης και αμιγώς προσωπικής προβολής του αμερικανοφερμένου Μεσσία.

Ηδη η ενασχόληση των μέσων ενημέρωσης με τη μάχη των επιγόνων του Τσίπρα εξαντλείται σε μια χαζή ανακύκλωση ζητημάτων που αφορούν μόνο τον Κασσελάκη, όχι τον ΣΥΡΙΖΑ και το μέλλον του. Ζήτησε ή δεν ζήτησε προστασία, δέχεται ή δεν δέχεται ομοφοβικές επιθέσεις, απολύθηκε από την Goldman Sachs ή αποχώρησε οικειοθελώς, όταν σε πιάνει σιχασιά για το Κεφάλαιο γίνεσαι εφοπλιστής; Και ακόμα, ο πατέρας του αδικήθηκε από παραδικαστικό κύκλωμα ή ήταν ένοχος με τη βούλα; Ο ίδιος ήταν μικρός τότε για να τα θυμάται, μεγάλος για να τα επικαλείται ή ανάλογα με την περίσταση;

Έχει κι άλλα παρόμοια που κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο, όλα γύρω από τον

Φιλαράκια

Πολύ καλά κάνουμε και συνομιλούμε με την Τουρκία. Έτσι κάνουν οι πολιτισμένες χώρες.

Έστω κι αν δεν έχουμε κάτι ιδιαίτερο να πούμε.

Την ίδια στιγμή βεβαίως που παίρνω ανάποδες κάθε φορά που ο Ερντογάν ανοίγει το στόμα του και ξεφουρνίζει ό,τι μαγκιά του κατέβει στο κεφάλι.

Αναπάντητα.

Ακόμη κι αν αντιλαμβάνομαι τη σκοπιμότητα των χαμηλών τόνων, δεν μου αρέσει να μας θεωρούν κράτος φλώρων.

Για να ολοκληρώσω την εικόνα, μου ταράζουν επίσης το νευρικό σύστημα διάφοροι ελαφρόμυαλοι που ζητούν να κλείσουμε τα βιβλία της Ιστορίας επειδή προέκυψε (λέει) μια μοναδική ευκαιρία για «την επίλυση των προβλημάτων».

Ποια είναι η ευκαιρία όμως; Ποια είναι τα προβλήματα; Πώς θα λυθούν; Κι αν δεν λυθούν, τι θα κάνουμε; Θα ξανανοίξουμε τα βιβλία;

Ομολογώ ότι με εντυπωσιάζει το γεγονός πως τόσοι ανίδεοι πουλάνε τεχνογνωσία κατευνασμού στα ελληνοτουρκικά.

Υποθέτω πως αποτελεί πλέον μια

Δεν μας νοιάζει αν λυπούνται. Τις παραιτήσεις τους θέλουμε.

Υπάρχει η εταιρική κουλτούρα. Οι επιχειρήσεις δεν είναι μόνο κερδοσκοπικοί οργανισμοί, αλλά και ζωντανά κύτταρα μιας κοινωνίας που την διαμορφώνουν με τις δράσεις τους. Ασφαλώς και υπάρχει τεράστια ευθύνη της Attica Group για την δολοφονία στον Πειραιά. Όχι απλά και αόριστα υπάρχει «κάτι» που δεν έκαναν καλά. Οι εταιρείες είναι οι άνθρωποί της. Κανονικά, λοιπόν, θα έπρεπε οι διοικούντες να έχουν ήδη υποβάλει όλοι την παραίτησή τους.

Από που να το πιάσει και που να το αφήσει κανείς το πράγμα. Από την βία του προσωπικού; Κάποιος τους έχει επιτρέψει να συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο. Ούτε μπορούμε να δεχτούμε ότι φταίει η κακιά η στιγμή. Είναι συμπεριφορά που δείχνει «χαρακτήρα». Λειτούργησαν έτσι είτε επειδή ήταν ακατάλληλοι να βρίσκονται εκεί που βρισκόντουσαν, είτε επειδή έτσι τους έμαθαν.

Ένας άνθρωπος σκοτώθηκε επειδή το

Πόλεμος κατά της βλακείας για τις ταυτότητες

Έχει πολύ ψωμί το συνωμοσιολογικό παπατζιλίκι στην Ελλάδα. Μέχρι κόμματα στήνονται πάνω του. Υπάρχει ένα ποσοστό του πληθυσμού που έχει σοβαρά προβλήματα ψυχιατρικής φύσης, ευεπίφορο σε πυροβολημένες θεωρίες, με μανία καταδίωξης, άρνηση της χρήσης του λογικού, επιθετικό φανατισμό με παράλογες πρακτικές και, δυστυχώς, δικαίωμα ψήφου.

Είχαμε αρνητές εμβολίων. Μπορείς να συζητήσεις διάφορα στα σοβαρά, για τη φλυαρία τότε της Επιτροπής και διαφόρων γιατρών που είδαν πρώτη φορά κάμερες και προβολείς και ζαλίστηκαν. Υπήρξαν λάθη και ανειλικρίνεια, αλλά πάντως να αποδέχεσαι ως βάση συζήτησης πως το σύνολο του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού της χώρας συμμετείχε σε διεθνή συνωμοσία κατά του λαού είναι λόγος να φορέσεις σακάκι με λουριά που δένουν στην πλάτη. Ακόμη χτυπιούνται μερικοί/ές. Τώρα έχουμε κωμικοτραγικά αρνητές… ταυτότητας.

Να κάνω το θέμα ψιλά. Οι χάρτινες ταυτότητες που

Σπαρτιάτες, η μεγάλη κωλοτούμπα

 

Αυτοί είναι που «θα ξαναγύριζαν και θα έτρεμε η γη»; - κατά την αποδιδόμενη στον Γκαίμπελς φράση, πριν αυτός αυτοκτονήσει οικογενειακώς στο καταφύγιο του πολιορκημένου Βερολίνου.

Στη μυθολογία τους είναι αποφασισμένοι για όλα, θέτουν τον εαυτό τους παρανάλωμα χάριν «ιδεολογίας». Στην πράξη αποδεικνύονται υπηρέτες του ατομικού τους μικροσυμφέροντος. Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν την κρατική χρηματοδότηση ή να ακυρωθεί η εκλογή τους, οι 11 βουλευτές των Σπαρτιατών, υπέγραψαν κοινή δήλωση με την οποία στηρίζουν τον Βασίλη Στίγκα.

Στην ανακοίνωσή τους αναφέρουν: «προχωράμε ενωμένοι στην επόμενη μέρα για την επιταγή που μας έδωσε ο Ελληνικός λαός υπό την ηγεσία του Προέδρου, Βασίλη Στίγκα και με τη βοήθεια του Θεού ακάθεκτοι σε μία σκληρή και γόνιμη αντιπολίτευση».

Και αυτή την κωλοτούμπα τους επιχειρούν να την εξαγνίσουν με πρόσχημα το καλό του λαού. Όχι από το κίνητρο της μικροπρεπούς χρηματοθηρικής τους στόχευσης. Θυσία κάνουν, ποινήν εκτίουν, που θα έλεγε και ο μακαρίτης Πολύδωρας.

Είναι προφανές ότι θέλησαν να αποφύγουν το ενδεχόμενο αναστολής της κρατικής χρηματοδότησης, την στιγμή που κυοφορείται στα κυβερνητικά γραφεία και η σκέψη να μπει εμπόδιο για όσους βουλευτές φέρονται να καθοδηγούνται πολιτικά από τον καταδικασμένο πρωτόδικα για

Σαν αγώνας πόλο. Από πάνω ηρεμία, μέσα στο νερό κλοτσοπατινάδα

Φαγώθηκαν να νικήσουν τον Μητσοτάκη. Λογικό, για έναν τέτοιο τύπο ή τύπισσα ψάχνει ο Σύριζα. Κάποιον που θα μπορέσει, νικώντας τον Μητσοτάκη, να τους ξαναφέρει στην εξουσία. Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι το ερώτημα «ποιος από μας μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη» το έθεσε πρώτος-πρώτος ο Κασσελάκης, μετατρέποντας το σε κεντρικό προεκλογικό τους θέμα και μετά εξανάγκασε όλους τους άλλους υποψήφιους να τοποθετηθούν επ’ αυτού.

Δείχνει ότι ο Κασσελάκης μπορεί να μην έχει ιδέα τι είναι ο Σύριζα και να μην λέει σχεδόν τίποτα για την ουσία των προβλημάτων της χώρας, βρίσκεται πάντως πιο κοντά στον προβληματισμό του μέσου Συριζαίου απ’ όσο οι συνυποψήφιοι  του. 

Πλην ακόμα κι αν έγινε κυρίαρχο στον εκλογικό τους αγώνα, το δίλημμα «ποιος μπορεί να νικήσει ον Μητσοτάκη» είναι παραπλανητικό. Ή μάλλον για να το γράψω καλύτερα, είναι τόσο βιαστικό και υπερβολικό που εκ’ των πραγμάτων γίνεται παραπλανητικό.

Αυτή την ώρα, η αγωνία των υποψηφίων να αποδείξουν ότι

Πέντε

Η αλήθεια να λέγεται. Δεν υπάρχει πιο νταχτιρντί θέαμα στην πολιτική από την Αριστερά να τσακώνεται με την Αριστερά γιατί έχασε η Αριστερά.

Απλώς το έργο είναι χιλιοπαιγμένο και ξέρουμε την υπόθεση πριν ακόμη σβήσουν τα φώτα της πλατείας.

Πάρτε για παράδειγμα τη μάχη για την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ στο φόντο μιας ήττας που οι ίδιοι μάλλον έχουν ξεχάσει και σίγουρα δεν έχουν καταλάβει.

Δεν υπάρχει ούτε μία λέξη, πόσω μάλλον, μία σκέψη, από όσα είπαν οι πέντε υποψήφιοι το Σάββατο που να μην έχει ειπωθεί μερικές εκατοντάδες φορές και συνήθως στο ίδιο μοτίβο.

Μόνο ο Κασσελάκης πρωτοτύπησε κάπως εξαγγέλλοντας πως αν γίνει αρχηγός το 41% του Μητσοτάκη παύει αμέσως να υπάρχει.

Η ιδέα δεν φαίνεται κακή. Αλλά προϋποθέτει ότι ο Κασσελάκης είναι ένα είδος Χουντίνι που βγάζει ποσοστά από το καπέλο. Δεν τον έχω.

Το πρόβλημα όμως του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτό. Η πραγματικότητα.

Πρώτον, δεν έχασε μόνος του σε τόσες εκλογές αλλά τον