Καζαμίας 2025

 

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 

7 Ιανουαρίου, φεύγουν οι καλικάντζαροι από την επιφάνεια της γης. Μη χαίρεστε. Μας αφήνουν εδώ αρκετά σταυραδέρφια τους.

Στις 15 ξεκινάει το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα, όπου ο Μητσοτάκης έχει δηλώσει πως θα ανακοινώσει τον υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Ο Χάρης Δούκας με συνέντευξή του κάνει γνωστή τη διαθεσιμότητά του. Καλύτερο δεν θα βρει η χώρα για τη θέση, δηλώνει. Δε θα πάει χαμένο και το κουστούμι που έραψε για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ

Στη Ραφήνα ο Καραμανλής ετοιμάζει την 100η «καταλυτική» παρέμβασή του, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς να πει. Ο Σαμαράς προειδοποιεί τον Μητσοτάκη ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι Έλληνας, Πατριώτης, δεξιός και όχι γκέϊ.

Το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει δύο συνέδρια και τρεις ημερίδες, σε διάστημα 15 ημερών. Στενός συνεργάτης του σε συνομιλία του με δημοσιογράφο αναφέρει:

Με την Ελλάδα και την Ευρώπη ή με τη Ρωσία;

Πέφτουν από τα σύννεφα κάποιοι με τη ρητορική του Μεντβέντεφ. Κι όμως, δε θα έπρεπε από τη στιγμή που σταδιακά η Ρωσία του Πούτιν επιδιώκει να υποκαταστήσει το σοβιετικό imperium, αν και το σωστό ρήμα θα ήταν «να νεκραναστήσει» το σοβιετικό imperium. Διότι πάντα οι Σοβιετικοί, μέσω της 5ης φάλαγγας που δρούσε στις ευρωπαϊκές χώρες, προσπαθούσαν να υπονομεύσουν τα δημοκρατικά πολιτεύματα των ευρωπαϊκών κρατών. Αγωγοί σε αυτήν την προσπάθεια ήταν αρχικά τα κομμουνιστικά κόμματα και στη συνέχεια προστέθηκαν τα αργυρώνητα «κινήματα ειρήνης» και διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις. 

Τα δίκτυα υπήρχαν από τότε, απλώς αδράνησαν για μια εικοσαετία. Ενεργοποιήθηκαν ξανά, σχετικά πρόσφατα, με άλλες μορφές και άλλα συλλογικά υποκείμενα. Τα κομμουνιστικά κόμματα τα έχουν αντικαταστήσει κόμματα και συλλογικότητες που κινούνται στον χώρο της άκρας Δεξιάς τα οποία τυγχάνουν πολύμορφης υποστήριξης από τη Ρωσία του Πούτιν. 

Και για να τα λέμε όλα, εκμεταλλεύονται την εγκληματική πολιτική της Ά. Μέρκελ που πλημμύρισε την Ευρωπαϊκή Ένωση με μετανάστες και έδωσε λαβή στην ακροδεξιά να συγκροτήσει μια ατζέντα που βρίσκει ευήκοα ώτα. Γιατί μόνον η ρωσική υποστήριξη δε θα αρκούσε. Για την ενδυνάμωση της ακροδεξιάς υπάρχουν ευθύνες και στις ευρωπαϊκές ελίτ και στη

Μαυρογιαλούροι

Δεν πρόλαβε καλά καλά να βγει η χώρα από τη δεκαετή κρίση και να στεγνώσει η μελάνη από την υπογραφή της εξόδου από την επιτήρηση, και το πολιτικό προσωπικό της αντιπολίτευσης, άρχισε να πυροβολεί κατά ριπάς στηρίζοντας ανέξοδα κάθε μαξιμαλιστικό αίτημα και πλειοδοτώντας ανεύθυνα σε όσα ανακουφιστικά μέτρα κι αν πάρει η κυβέρνηση.

«Να δοθεί 13ος και14ος μισθός σε δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους», απαιτεί ο Πολάκης, «φιλοδώρημα» το επίδομα επικινδυνότητας στους ένστολους αποφαίνεται ο Κατρίνης, «ψίχουλα» τα δωρεάν φάρμακα στους χαμηλοσυνταξιούχους κατά την Κωνσταντοπούλου, «κοροϊδία» η (τέταρτη) αύξηση του κατώτατου μισθού σύμφωνα με τον Κουτσούμπα, «ημίμετρο» η αυτοτελής φορολόγηση των εφημεριών των γιατρών κατά τον Βελόπουλο.

11.000 υγειονομικοί προσλήφθηκαν την τελευταία πενταετία μαζί με 33.000 δασκάλους και καθηγητές.

Φτάνουν ;

Κατά την αντιπολίτευση όχι.

Αλλά και οι διπλάσιοι να ήταν, κανείς δεν

Ένας ήρωας γεννιέται στην πολιτική ζωή: Ο… Στέφανος!

Ένα νέο τραγικό ήρωα ενδέχεται  να γράψει στις ένδοξες δέλτους της, η ελληνική ιστορία. Τον… πρόεδρο του Κινήματος Δημοκρατίας Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος  δήλωσε σε συνέντευξή του πως έχει σκεφθεί ότι μπορεί και να κινδυνεύει η ζωή του!

Αυτή φευ είναι η μοίρα των τραγικών προσώπων που κινούν τα γρανάζια της ιστορίας και αναλώνουν τη ζωή τους υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, όπως και να το εννοεί ο καθένας τους. Ναι, την τραγική μοίρα του Ιωάννη Καποδίστρια, του Θεόδωρου Δεληγιάννη, του υπουργού Λαδά, του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, του Παύλου Μπακογιάννη και άλλων, φοβάται ότι μπορεί να ακολουθήσει και ο Στέφανος!

Μιλώντας στο ενδιαφέρον «Πατρινόραμα» για την έκδοση της πρωτοχρονιάς, σύμφωνα με αποκλειστική αναδημοσίευση του Dnews, είπε, μεταξύ άλλων: «Έχω σκεφθεί ότι κινδυνεύει η ζωή μου και μάλιστα το έχω σκεφθεί από τα πρώτα πολιτικά βήματά μου. Γιατί ήξερα πολύ καλά τι συμφέροντα θα χτυπούσαμε! Όμως όχι, δεν φοβάμαι τίποτα! Και αυτό γιατί εμπιστεύομαι την ασφάλεια που με περιστοιχίζει, δεν θεωρώ ότι θα φτάσουνε σε αυτό το σημείο. Αλλά γενικά στη ζωή δεν μπορείς να θεωρείς τίποτα δεδομένο και σίγουρο. Όμως δεν είναι στη φύση μου να φοβάμαι!».

Ένας… ατρόμητος ήρωας μπήκε στη ζωή μας, και διεκδίκησε το μερίδιό του στα

Ντροπή

Έχουμε την ντροπή να ζούμε σε μια χώρα όπου το 31,8% των πολιτών της έχει θετική γνώμη για τον Πούτιν. Και τον ακολουθεί μάλιστα ο Τραμπ με 29,8%.

Ο δυστυχής Ζελένσκι έπεται με 15,4%, κάτω κι από τον Κινέζο Σι Τζινπίνγκ (MRB, 18/12).

Υπάρχει κάτι να προσθέσουμε; Οχι. Ούτε καν να αναλύσουμε.

Διότι την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός αυτής της χώρας μπορεί και δηλώνει:

«Το μήνυμα είναι πολύ καθαρό. Θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό της Ουκρανίας και να υποστηρίζουμε την Ουκρανία απερίφραστα» (Κ. Μητσοτάκης, Λαπωνία, 20/12).

Πατσίσαμε; Οχι. Διότι το 31,8% στον Πούτιν παραμένει ντροπή.

Κι από πού απορρέει η ξεφτίλα; Από την αδιανόητη πεποίθηση ότι η Ελλάδα κακώς αποτελεί «προβλέψιμο και δεδομένο σύμμαχο» της Δύσης, μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Οτι δηλαδή θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Τι; Ακροβάτης σε τσίρκο;

Μιλάμε για την παράκρουση ότι ένας σύμμαχος μπορεί (δικαιούται, μάλλον…) να μην είναι προβλέψιμος, ούτε δεδομένος. Αλλά τότε τι είδους σύμμαχος θα είναι αυτός; Απρόβλεπτος κι αμφίβολος. Επιτήδειος και καταφερτζής.

Θα μπαίνει δηλαδή ο Πούτιν στην Ουκρανία κι ο Μητσοτάκης θα διαβουλεύεται με τον Βελόπουλο και τον Κουτσούμπα ποιον θα υποστηρίξουμε.

Αλλά ποιος θέλει να έχει σύμμαχο κάποιον που

Το σταυροδρόμι του ΠΑΣΟΚ

«Η κυβέρνηση κατεβαίνει με το ασανσέρ, το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει από τα σκαλοπάτια», δήλωσε η Άννα Διαμαντοπούλου σε μια αυθυποβλητική προσπάθεια να περιγράψει την αργόσυρτη άνοδο του ΠΑΣΟΚ.

Βέβαια, η κυβέρνηση δεν κατεβαίνει με το ασανσέρ, ή αν κατεβαίνει, αυτό κάπου έχει σκαλώσει στα ποσοστά των ευρωεκλογών, με μικρές ταλαντώσεις προς τα πάνω. Το ίδιο σκαλωμένο είναι όμως και το ΠΑΣΟΚ. Το κούρασε η μικρή ανάβαση και παραμένει αποκαμωμένο κάτωθεν του 20%.

Εύλογος ο προβληματισμός που επικρατεί στα ηγετικά του κλιμάκια, δεδομένης της ευνοϊκής γι’ αυτούς απαξίας στην οποία έχει εισέλθει ο ανταγωνιστικός του σχηματισμός (ως προς τη νομή του χώρου της Κεντροαριστεράς), ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ίσως, οι χαμηλές πτήσεις του ΣΥΡΙΖΑ να είναι αιτιολογημένες, καθώς έχει να αντιμετωπίσει πλείστους αντιπάλους. Είναι τα πέντε κόμματα που προήλθαν από διάσπαση του δικού του χώρου (Λαφαζάνη, Γιάνη, Ζωής, Χαρίτση, Σέφανου). Και βεβαίως έχει και τον Πολάκη που διασπά την και αδυνατίζει το ενιαίο της κομματικής γραμμής, όπως με τη θέση του για κρατικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας, ή με την κραυγαλέα στον συμβολισμό της, απουσία του από τη συζήτηση του προϋπολογισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη λαϊκίστικη αντιπολίτευση που ασκεί …

Ενας πόλεμος στην πόρτα μας

Ο «Δεκέμβρης του ’44» πριν από ογδόντα χρόνια δεν είχε τίποτα το μυθικό, ούτε το ανεξήγητο. Ηταν μια απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από το ΚΚΕ και τις ένοπλες δυνάμεις του ΕΛΑΣ.

Δεν αποτελεί ούτε καν κάτι το πρωτοφανές. Είναι πάγια τακτική των κομμουνιστών (και άλλων παρατάξεων…) να αρπάζουν την εξουσία με όποιον τρόπο προκύψει και σε όποια ευκαιρία έχουν.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως καταγράφηκε μια τριπλή ιδιαιτερότητα.

—– Πρώτον, ότι η απόπειρα εκδηλώθηκε εναντίον μιας κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και των Συμμάχων ενόσω ο πόλεμος με τον Αξονα συνεχιζόταν.

Θυμίζω ότι τα «Δεκεμβριανά» εξελίχθηκαν πριν από τη μεγάλη αντεπίθεση των Γερμανών στις Αρδέννες (Χριστούγεννα 1944) κι ενώ ο πόλεμος μαινόταν ακόμη στην Ευρώπη και τον Ειρηνικό.

—– Δεύτερον, ότι εκδηλώθηκε με απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ που είχε ληφθεί μέρες νωρίτερα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν ο Ι. Ιωαννίδης.

Ήταν μια αυστηρά κομματική πρωτοβουλία, χωρίς κανένα πρόσχημα, την οποία ουδείς άλλος φάνηκε να συμμερίζεται. Ούτε καν οι Σοβιετικοί!

—– Τρίτον, ότι εκδηλώθηκε με την υποψία πως το ΚΚΕ έχασε την πραγματική ευκαιρία να καταλάβει την εξουσία πριν ακόμη οργανωθούν οι κυβερνητικές και συμμαχικές δυνάμεις. Δηλαδή τον Οκτώβριο 1944, μετά την Απελευθέρωση.

Δεν νομίζω να αμφισβητεί κανείς ότι η

Ούτε λόρδοι, ούτε δούκες, ούτε βαρόνοι, ούτε πρίγκιπες

Ψάχνοντας την υπόθεση του Παύλου, ο οποίος θέλει να ανακτήσει την ελληνική ιθαγένεια (που η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είχε αφαιρέσει με τον νόμο Βενιζέλου το 1994 από όλη την οικογένεια του τέως), το μάτι μου έπεσε στην Παράγραφο 7 του Άρθρου 4 του Συντάγματος, που λέει: «Τίτλοι ευγενείας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.» Θα πείτε «σιγά το άρθρο, τα αυτονόητα λέει». Συγνώμη που θα απαντήσω έτσι, αλλά τόσα ξέρετε, τόσα λέτε.

Με βάση αυτήν τη σαφή αναφορά του καταστατικού χάρτη της χώρας, τα παιδιά του Κωνσταντίνου δεν έφεραν ποτέ τον τίτλο του «πρίγκιπα» ή της «πριγκίπισσας», αλλά αναφέρονταν απλώς ως «βασιλόπαιδες» που δεν είναι αναγνωρισμένος επίσημος τίτλος, αλλά προσδιοριστικό της γονεϊκής του σχέσης με τον τέως. Κι επειδή δεν είχαν κανέναν τέτοιο επίσημο τίτλο, αναγκάστηκαν τώρα να διαλέξουν το «Ντεγκρές», ένα κανονικό δηλαδή επίθετο, ώστε να πολιτογραφηθούν Έλληνες.

Αυτή λοιπόν η Παράγραφος 7 του Άρθρου 4 για τους «τίτλους ευγενείας ή διάκρισης, που ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες», μου κίνησε την περιέργεια. Διότι πρόκειται, για την επιτομή της ισότητας των πολιτών μέσα στο κράτος μας. Ούτε πρίγκιπες, ούτε μαρκήσιοι, ούτε δούκες, ούτε λόρδοι, ούτε βαρόνοι. Όλοι ίσοι εντός της ελληνικής επικράτειας.

Και μην σπεύσετε να πείτε «αυτά είναι μπούρδες», διότι είναι

Ηρεμία

Μετά την έξαψη (που λέει ο λόγος…) του φθινοπώρου, περάσαμε στην ηρεμία των εορτών.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις (Opinion, Metron, Interview, GPO) δείχνουν μια σταθεροποίηση που επιτρέπει σε όλους να υποδεχτούν χαλαρά τις Αγιες Ημέρες και το νέο έτος.

Η ΝΔ κινείται σε επίπεδα κάπως υψηλότερα του αποτελέσματος των ευρωεκλογών (γύρω στο 30%) και ο Μητσοτάκης έχει ανασυγκροτήσει σε μεγάλο βαθμό τη δημοφιλία και την πρωθυπουργική εικόνα του.

Το ΠαΣοΚ παγιώνεται στη δεύτερη θέση με ποσοστά στο 15%-17% αλλά με χαμηλές επιδόσεις του Ανδρουλάκη.

Την τρίτη και τέταρτη θέση μοιράζονται Βελόπουλος και ΚΚΕ στο 8%-9%.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ αγκομαχά ακόμη πιο κάτω, αλλά φαίνεται να έχει ανακόψει την πτώση του αφού ούτε το Κόμμα Κασσελάκη ούτε η Νέα Αριστερά δείχνουν κάποια δυναμική.

Οι υπόλοιποι είναι στο λίγο πάνω – λίγο κάτω από το όριο του 3%. Αν είχαμε τώρα εκλογές (που δεν έχουμε…), θα ξαναβρίσκαμε πιθανώς μια Βουλή με 9-10 κόμματα.

Γενικά δηλαδή τίποτα το συνταρακτικό.

Παρόλο βεβαίως που εξακολουθεί να καταγράφεται γκρίνια για την κυβέρνηση αλλά μια γκρίνια μάλλον διάχυτη και γενικού τύπου.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτό το σκηνικό δύσκολα θα

Το Φαρμακονήσι και η άμυνά του

Επειδή οι λογής-λογής υπερπατριώτες επιμένουν ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να παραδώσει γη και ύδωρ στον Ερντογάν, σας αναφέρω σήμερα κάποιες εξελίξεις που αφορούν το Φαρμακονήσι. Ως γνωστόν, η Τουρκία θεωρεί ότι το Φαρμακονήσι είναι τουρκικό νησί υπό ελληνική κατοχή και είναι δεδομένο ότι σε περίπτωση σύρραξης, θα είναι από τους πρώτους στόχους της τουρκικής στρατιάς του Αιγαίου.

Κι επειδή οι Ελληνάρες μας διατείνονται ότι ο Μητσοτάκης είναι έτοιμος να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά μας, σας παραθέτω αποσπάσματα από ένα πολύ σεμνό και μάλλον αθόρυβο δελτίο Τύπου μιας ελληνικής εταιρείας ενέργειας και υψηλής τεχνολογίας, της Eunice, που πίσω από τις λέξεις του κρύβονται πολύ περισσότερα απ’ όσα δημοσιοποιούνται.

«Σε συνεργασία με την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ), ο Όμιλος Eunice εγκατέστησε στο Φαρμακονήσι αυτόνομο υβριδικό σύστημα, που μετατρέπει το επιτηρητικό φυλάκιο του νησιού σε μια αυτοδύναμη και «έξυπνη» ενεργειακή μονάδα, χωρίς ανάγκη έξωθεν ενεργειακής υποβοήθησης.

Το υβριδικό σύστημα

Τυχερή

Δεν ξέρω πόσες συζητήσεις προϋπολογισμού έχω παρακολουθήσει. Πάντως πολλές. Υποθέτω όσες και για όσα χρόνια είμαι δημοσιογράφος.

Αλλά τέτοια εικόνα Βουλής δεν έχω συναντήσει ποτέ.

Με «ένα κόμμα και κάτι ψιλά», με κάποιες γραφικές φιγούρες που θυμίζουν απόστρατους καφενείου, με βουλευτές που νομίζουν ότι βρίσκονται σε φοιτητικό αμφιθέατρο και μια θυμωμένη που φωνάζει.

Αντε τώρα μέσα σε αυτό το συμπούρμπουλο να βγάλεις Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να αναθεωρήσεις το Σύνταγμα.

Όταν δεν καταφέρνουν να ομονοήσουν για τις αμυντικές δαπάνες.

Φυσικά δεν χρειάζεται να βγάζουμε την ουρά μας απέξω. Αν έτσι είναι η Βουλή, είναι επειδή εμείς την ψηφίσαμε έτσι. Κανείς δεν περνούσε απέξω και ούτε μπήκε μέσα με το ζόρι.

Αλλά αυτό είναι η μια πλευρά του προβλήματος.

Διότι και οι γραφικοί και οι ρήτορες και οι θυμωμένοι είναι

Καλά τα λέει ο κ. Δένδιας στον Πάκη

 

Θέλουν, λέει, να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, αγνοώντας το casus belli της Τουρκίας. Ποιος το «λέει»; Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεκτός του Κώστα Καραμανλή της Ραφήνας, ο Προκόπης Παυλόπουλος. Δε μας λένε γιατί δεν το έκαναν επί των ημερών τους. Ξεχνούν τεχνηέντως πώς είχαν αντιμετωπίσει οι «υπερπατριώτες» του παρελθόντος τον Εθνάρχη μετά τις συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης και τη ζημία που προκάλεσε η ρητορική εκείνης της εποχής στα εθνικά μας θέματα…

Και δε θεωρούμε τυχαία την παρέμβαση του Νίκου Δένδια, ο οποίος σε συνέντευξή του επισημαίνει ότι άλλο πράγμα είναι ο κατευνασμός και άλλο τα ήρεμα νερά. Προφανώς, ο κ. Δένδιας θέλησε να στείλει ένα μήνυμα στον άλλοτε «ομόσταβλο» Προκόπη Παυλόπουλο. Ίσως επειδή ο κ. Παυλόπουλος είχε την ατυχία να αντιμετωπίσει εμβρόντητος και χωρίς να αντιδράσει τις προκλητικές δηλώσεις που έγιναν ενώπιον του από τον φιλοξενούμενό του Ταγίπ Ερντογάν. Ή ακόμη επειδή όταν συμμετείχε στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή της Ραφήνας δεν είχε καν αντιδράσει στη σαφώς κατευναστική πολιτική της κουμπαριάς. Για να μην ξεχνιόμαστε ο κ. Καραμανλής ήταν και ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που δεξιώθηκε τον κ. Ερντογάν στο σπίτι του. Και αυτό δεν είναι κακό. Το κακό είναι ότι περίμενε με αυτά και με εκείνα να υπάρξει πολιτικό αποτέλεσμα.

Και ακόμη ο κ. Δένδιας αντιλαμβάνεται και σωστά ότι

Ζαρωμένος στον προεδρικό καναπέ τότε, πολέμαρχος σήμερα

Ο τελευταίος που πίστεψε ότι μπορεί να πιει τον καφέ του ως πορθητής στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο Δημήτριος Ιωαννίδης, με τα γνωστά αποτελέσματα. Έκτοτε μόνον γραφικοί τύποι έβλεπαν ένα παρόμοιο όνειρο. Και ήταν γραφικοί διότι θεωρούσαν τον πόλεμο ως τη μοναδική επιλογή που είχαμε απέναντι στην Τουρκία. Αυτό φυσικά είναι ο ορισμός της ανοησίας και του τυχοδιωκτισμού. Ο πόλεμος είναι η τελευταία επιλογή μιας πολιτισμένης χώρας. Το κεντρικό ζήτημα είναι αν η αναγκαστική προσφυγή στον πόλεμο θα έχει οργανωθεί και προετοιμαστεί με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι αποτελεσματική.

Έτσι, δε νοείται πολιτικοί που άσκησαν θεσμικό λειτούργημα, επειδή ένα πρωί ξύπνησαν τουρκοφάγοι να βγαίνουν και με δημόσιο λόγο να απαιτούν πόλεμο με την Τουρκία. Μάλιστα γελοιοποιούνται και οι ίδιοι όταν έχουν καταγραφεί στη συνείδηση των πολιτών, λόγω του παρελθόντος τους, ως ψοφοδεείς ηγέτες. Όταν με «ολύμπια» μακαριότητα παρακολουθούσαν τη χειροδικία εναντίον μιας βουλεύτριας από έναν εγνωσμένο τραμπούκο, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Ή όταν η φωτογραφία που τους δείχνει να κάθονται φοβισμένοι στη γωνίτσα ενός καναπέ, ενώ ο Τούρκος Πρόεδρος έχει στρογγυλοκαθίσει φαρδύς-πλατύς. (Χρησιμοποιώ, λόγω του αξιώματος, τον πληθυντικό της μεγαλοπρεπείας.)

Για να αφήσουμε κατά μέρος τους ευτράπελους τσαμπουκάδες και να μιλήσουμε σοβαρά.

Το τουρκικό casus belli υπάρχει και το

Εθνικό δόγμα

Κλείνοντας τους εορτασμούς για τα πενήντα χρόνια της Μεταπολίτευσης σκέφτομαι μήπως τελικά το μεγαλύτερο επίτευγμά της ήταν η ομογενοποίηση του εθνικού σώματος.

Οχι φυσικά από θρησκευτική, εθνοτική ή κοινωνική άποψη. Δεν εννοώ κάτι τέτοιο. Δεν είχαμε άλλωστε τόσο βαθιά ρήγματα.

Αλλά από τη διαμόρφωση ενός ευρύτατα αποδεκτού corpus ιδεών και αξιών. Ενός εθνικού δόγματος. Ή, αν προτιμάτε, ενός κοινού αφηγήματος.

Το αφήγημα αυτό αγκάλιασε πολλά επίπεδα του δημόσιου βίου. Αλλά διατυπώθηκε πιο συνεκτικά στον χώρο της εξωτερικής πολιτικής όπου ελάχιστοι παρδαλοί σήμερα το αμφισβητούν.

Μετά το 1974, η Ελλάδα διατύπωσε με απόλυτη σαφήνεια την πεποίθηση ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» (Κ. Καραμανλής, 1977) και διακήρυξε με αδιαμφισβήτητη καθαρότητα ότι «είμαστε Ευρώπη».

Τη διακήρυξη αυτή σηματοδότησαν κι επιβεβαίωσαν άλλωστε η ένταξη στην ΕΟΚ από τον Καραμανλή (1981), στην ενιαία αγορά από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (1992), στην ΟΝΕ και το ευρώ από τον Κώστα Σημίτη (2000).

Τίποτα από τα παραπάνω δεν τίθεται σήμερα σε ουσιαστική αμφισβήτηση.

Γρήγορα άλλωστε είχαν παραμεριστεί οι

«Πεδίο βολής» η Ελλάδα…

«… Εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι, κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι» («Ερωτικό ή «Με μια Πιρόγα»)

Το 1982, ο σπουδαίος στιχουργός Άλκης Αλκαίος (1949-2012), το πραγματικό ονοματεπώνυμο του οποίου ήταν Βαγγέλης Λιάρος έγραψε τους εξαιρετικούς στίχους για το τραγούδι «Ερωτικό» που μελοποίησε έξοχα ο αείμνηστος Θάνος Μικρούτσικος. Το τραγούδι που έγινε ευρύτερα γνωστό με τον τίτλο «(Με μια) Πιρόγα» ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τον Μανώλη Μητσιά (L.Ρ. «Εμπάργκο») έγινε διαχρονική, τεράστια επιτυχία, γνώρισε πολλές επανεκτελέσεις και τραγουδιέται ως τις μέρες μας, σαράντα και πλέον χρόνια μετά την πρώτη ερμηνεία του.
Απομονώσαμε κάποιους στίχους από το συγκεκριμένο τραγούδι που νομίζουμε ότι ελαφρά παραλλαγμένοι, ταιριάζουν απόλυτα στην Ελλάδα του 2024.

«Εδώ είναι Ελλάδα, φαιδρό κράτος, ένα πεδίο βολής φτηνό, που ασκούνται βρίζοντας κάθε λογής κακοποιοί».
Εγκληματικότητα στην Ελλάδα υπήρχε ανέκαθεν. Σε καμία όμως περίπτωση δεν υπήρχε κατάσταση σαν τη σημερινή. Από τις ανοιχτές πόρτες στα σπίτια που προλάβαμε οριακά, από τους ανθρώπους που κοιμούνταν τη νύχτα ανέμελοι σε αυλές, σε χωράφια, που αφθονούσαν τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 σε πολλές περιοχές της Αθήνας τότε, φτάσαμε στη σημερινή τραγική, επιεικώς, κατάσταση όπου ο κόσμος κλειδαμπαρώνεται στα σπίτια του, στα οποία έχει εγκαταστήσει κάμερες, συναγερμούς, κάγκελα στα παράθυρα κ.ά. με την ελπίδα ότι δεν θα πέσει θύμα κάποιας εγκληματικής ενέργειας…

Ρόλος

Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό που άρχισε χθες στη Βουλή περιλαμβάνει ίσως πολλά από τα γνωστά δεδομένα του πολιτικού σκηνικού και τα οποία κρύβουν ελάχιστες εκπλήξεις.

Φέρνει όμως και κάτι καινούργιο: την εμφάνιση του ΠαΣοΚ σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Είναι μια αλλαγή στάτους για την οποία το ΠαΣοΚ δεν χρειάστηκε να κουραστεί ιδιαίτερα, χωρίς όμως αυτό να μειώνει το αποτέλεσμα και τη σημασία του.

Στο κάτω-κάτω δεν φταίει το ΠαΣοΚ αν ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται.

Και για να είμαι ακριβής δεν φταίει κανείς που ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται εκτός από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ούτε εκτελέστηκε κάποιο σατανικό σχέδιο του Μητσοτάκη, όπως τους αρέσει να κουτσομπολεύουν στην Κουμουνδούρου.

Ούτε έχασαν τον ύπνο τους οι «οικονομικοί κύκλοι» κι είπαν να την πέσουν στον Κασσελάκη ή τον Φάμελλο.

Ούτε κάποιοι συνωμότησαν για να αλλάξει γραφείο ο Ανδρουλάκης στη Βουλή.

Ούτε φυσικά επιστρατεύτηκαν «κυπατζίδικα κόλπα» για να ξεμυαλίσουν τη Ράνια Θρασκιά (Χ. Σπίρτζης, ERTnews, 10/12).

Μόνοι τους τα έκαναν σαν τα μούτρα τους. Οταν μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, οι 47 βουλευτές που έβγαλε ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο 2023 έχουν γίνει 26 κανείς άλλος από τους ίδιους δεν φταίει.

Μέσα στις καραμπόλες λοιπόν το ΠαΣοΚ βρέθηκε με έναν ρόλο για