ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΟΥ 1974
ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΣΕ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ
Βρέθηκαν τα οστά των δολοφονημένων Κυπρίων αιχμαλώτων, η φωτογραφία των οποίων είχε κάνει το γύρο του Κόσμου, μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στην ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κύπρου.
Η Τουρκία συνεχίζει να δολοφονεί, όπως έκανε και με πολλούς ακόμα έλληνες, σε διάφορες χρονικές περιόδους, με τελευταία θύματα τους ήρωες: Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού, τους οποίους σκότωσαν παρακρατικοί, το 1996, στην Κύπρο.
Στις 24 Ιουνίου 2008, το ευρωπαϊκό δικαστήριο καταδίκασε την Τουρκία για την δολοφονία Σολωμού και Ισαάκ. Σύμφωνα με το δικαστήριο, η Τουρκία είναι ένοχη για την παραβίαση του 2ου άρθρου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί δεν έγινε καμία έρευνα για να βρεθούν οι ένοχοι για τον θάνατό τους. Επίσης εκδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένεια του Ισαάκ. (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ).
Είναι γνωστό πως στην Τουρκία, εκτός από τις μεμονωμένες φωνές, κάποιων προοδευτικών ανθρώπων του Πνεύματος και της Τέχνης, και λίγων δημοσιογράφων, οι άλλοι απλώς, σιωπούν στις αποφάσεις και στις πράξεις των στρατοκρατών, αλλά συναινούν ή και συνεργάζονται.
Το νέο τουρκικό κράτος που θεμελίωσε ο Μουσταφά Κεμάλ, ως ιστορική συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρά τα εξωτερικά κοσμικά (δυτικής επίδρασης) χαρακτηριστικά του, που τόσο επαινέθηκαν και υπερεκτιμήθηκαν στη Δύση, αλλά και στην πρώην Σοβιετική Ένωση, παραμένει ένα βαθύτατα ρατσιστικό, παν-τουρκικό -- παν-τουρανιστικό κράτος, που σταθερό του στόχο και σκοπό έχει την πολιτική της φυσικής εκκαθάρισης, του εξισλαμισμού, του εξανδραποδισμού και του ξεριζώματος για τους εντός της επικράτείας του αλλοεθνείς πληθυσμούς και τη μέγιστη δυνατή επέκταση σε όλο τον πελώριο ιστορικό - γεωγραφικό χώρο τριγύρω, με κύριους στόχους: Αιγαίο, Κύπρο, Μέση Ανατολή.
Αυτή η μακρόπνοη πολιτική εκτουρκισμού λειτουργεί σε όλη την κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική και πολιτική σφαίρα και αποτυπώνεται με ιδιαίτερη έμφαση στο ίδιο το Τουρκικό Σύνταγμα του 1982.
Κραυγαλέο παράδειγμα της συνεχιζόμενης τουρκικής πολιτικής αποτελεί η κατάσταση στη σημερινή Κύπρο, με πράξεις που αντιτίθεται στο Διεθνές Δίκαιο και στους κανόνες περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε θέματα όπως: ελευθερία, αυτοδιάθεση, δημοκρατία, ισονομία, αλληλεγγύη απέναντι στο θύμα και καταδίκη του θύτη.
Κανείς δε θα πρέπει να ξεχάσει ή να αποσιωπά περιστατικά, όπως η δολοφονία του εκδότη τουρκικής συνδικαλιστικής εφημερίδας, Φαζίλ Οντούρ, το Μάιο του 1958, από Τούρκους «εθνικιστές», ή τη δολοφονία, τον Απρίλιο του 1962, των συντακτών της «Τζουμχουριέτ» Αχμέτ Γκιουρκάν και Αϊχμάν Χικμέτ, επειδή με υποδειγματική συνέπεια αποκάλυψαν ότι η τοποθέτηση βόμβας σε ένα τζαμί στον ελληνικό τομέα της Λευκωσίας, δεν ήταν έργο Ελλήνων, όπως, εσκεμμένα, διατυμπάνιζε η τουρκοκυπριακή ηγεσία, αλλά συνειδητή πρόκληση των Τούρκων, που επεδίωκαν να διευρύνουν το χάσμα ανάμεσα στις δυο πλευρές.
Τελευταίος ιδαλγός μιας άλλης αντίληψης και λογικής υπήρξε ο αγωνιστής συνδικαλιστής και δημοσιογράφος Ντερβίς Καβάζογλου, άνθρωπος που με περισσή παρρησία ξεσκέπασε το ρόλο της κυρίαρχης τουρκοκυπριακής κάστας. Δολοφονήθηκε κι αυτός, άνανδρα, από τις συμμορίες του Ραούφ Ντενκτάς, στις αρχές Απριλίου 1965, μέσα στο αυτοκίνητο του, μαζί με το φίλο του και συναγωνιστή του Κων. Μισιαούλη.
. «Εθνικισμός, ο Σύγχρονος Ιανός». «Πατριωτισμός, Διεθνισμός και Εθνικό Ζήτημα», εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 1998.
Το Κυπριακό, μα και τα υπόλοιπα προβλήματα που έχουμε με την Τουρκία είναι σύνθετα και πολύπλοκα. Πριν από το να είμαστε οπαδοί -- ψηφοφόροι μιας πολιτικής παράταξης, είμαστε Έλληνες. Χρειάζεται, λοιπόν, να επικρατήσει η «κοινή λογική» και η Εθνική πολιτική. Η στρατηγική μας, που βασίζεται στην υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. , ως πλήρες κράτος μέλος, έστω και όταν συμμορφωθεί σε πολλούς τομείς, δεν έχει αποδώσει τους αναμενόμενους καρπούς, σε ότι αφορά τη στάση της Τουρκίας σε Κύπρο, Αιγαίο και Θράκη, καθώς στο Κυπριακό δεν απέσυρε τα στρατεύματα και τους παράνομους εποίκους, στο Αιγαίο δεν απέσυρε το "Casus Belli" και συνεχίζει τις παραβιάσεις, ενώ στη Θράκη εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα και να έχει παράνομες απαιτήσεις.
Θεωρώ, πως είναι αναγκαία μια πιο σκληρή πολιτική απέναντι στην Τουρκία, ενώ ταυτόχρονα, χρειάζεται να ενημερώνουμε περισσότερο τα διεθνή Fora, για όσα εκείνη πράττει σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων, σε όλους τους τομείς, ενώ, ταυτόχρονα, απαιτείται και μεγαλύτερη δημοσιογραφική καμπάνια στο εξωτερικό, για τις θέσεις μας, στηριζόμενη και στα Ιστορικά, Πολιτισμικά στοιχεία που διαθέτουμε, καταγγέλλοντας τις καταστροφές και λεηλασίες ελληνικών θησαυρών και μνημείων, των Τούρκων στην Κύπρο και αλλού.
Είναι αναγκαία η ισχυροποίηση της θέση μας, όχι μόνο στο Στρατιωτικό τομέα, αλλά και στον Κοινωνικό, αλλά και σε άλλους, όπως: Πολιτισμό, Τουρισμό κ.λ.π. αφού, δυστυχώς, οι γείτονες καταφέρνουν περισσότερα από μας, στα θέματα αυτά, αν και λυπάμαι που το λέω αυτό. Όμως, για παράδειγμα, πώς οι νεότευκτες πόλεις τους Bodrum και Marmaris, φτιαγμένες, επίτηδες, για να αντιπαλέψουν τον ελληνικό τουρισμό, τα τελευταία, σχετικά, χρόνια, απέναντι από Κω και Ρόδο, αντιστοίχως, καταφέρνουν να έχουν πληρότητα, ενώ στα δυο ελληνικά νησιά, υπάρχει κρίση; Bodrum και Marmaris δεν έχουν αρχαιότητες, σαν αυτή της Λίνδου, ούτε Μεσαιωνικά παλάτια και Κάστρα, κι όμως, έχουν υποδομή και οργάνωση, που εμείς δεν έχουμε. Νέα έργα μαθαίνω πως εγκαινιάζουν διάφοροι επίσημοι στα δύο νησιά μας, και συνέδρια πραγματοποιούνται για την αναζήτηση των αιτίων μείωσης των ξένων επισκεπτών εκεί, αλλά «πού κατέληξαν» δεν έμαθα, και δεν πιστεύω να «είδαν» όσα ο επισκέπτης διαπιστώνει παντού, σε όσες υπηρεσίες κάνει χρήση, ιδιωτικές ή δημόσιες, αν και δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω ανάλυση του θέματος, εδώ.
Η Τουρκία μάς έχει στο μικροσκόπιο και μας μελετά συνεχώς. Μας μελετά για να γνωρίζει πόσο σκληρός στόχος είμαστε, τι αντοχές έχουμε σε ό,τι αφορά τους τρεις βασικούς πυλώνες της υπόστασης μας δηλ. την Εθνική, Πολιτική, και Κοινωνική συνοχή μας.
Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία: τρεις χώρες μεταξύ δύο ηπείρων, Ευρώπης και Ασίας, στα όρια Ανατολής και Δύσης, οι οποίες συνορεύουν από ξηρά ή και θάλασσα. Τρεις γείτονες, τους τελευταίους αιώνες. Οι Έλληνες ζούμε στα τρία, αυτά, μέρη, εδώ και χιλιάδες χρόνια, δημιουργώντας, πέραν της μητροπολιτικής χώρας, στην ανατολή, μεγάλους πολιτισμούς σε Ιωνία, Αιολία και Κύπρο, με τελευταίον αυτόν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά και της ακμάζουσας, και σήμερα, Κύπρου, παρά τα δεινά που υπέστη και τους πολλούς κατακτητές που είχε.
Το τουρκικό κράτος δεν υπήρχε, παλαιότερα, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα. Οι Τούρκοι, Τουρανοί (ελληνική λέξη, που σημαίνει: τ’ ουρανού), όπως ονομάζονταν τότε, ζούσαν πολύ πιο βορειανατολικά, στα όρια Μογγολίας, Καυκάσου, Ουραλίων, αλλά μετακόμισαν νοτιοδυτικά, μετά από συγκρούσεις με τους Ούννους του Αττίλα, 5ο αι. μ. Χ. , τους Μογγόλους, 10ο και 11ο αι. μ. Χ. , κυρίως επί Τζέκις Χαν. Αργότερα, τον 15ο μ. Χ., όταν οι Τούρκοι είχαν επικεφαλής τον Βαγιαζήτ τον Α΄, εκδιώχθηκαν και από την Ανατολή, μετά από μάχες και ήττες από τους Πέρσες, στον τέλος του 11ου αι., επί Ταμούρ, ηγέτη των Περσών. Αυτά συνέβησαν εποχή κατά την οποία η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήκμαζε και τα όριά της έφταναν μέχρι τη σημερινή Αρμενία, χωρίς, όμως, να υπάρχουν βυζαντινές ιεραποστολές στην ομόθρησκη, αυτή, χώρα, ούτε και έλεγχός της από τους Βυζαντινούς.
Οι Τούρκοι του Καυκάσου, αργότερα, ονομάστηκαν Σελτζούκοι, το 1071, επί Αυτοκράτορα Ρωμανού του Διογένη, κατέβηκαν εκεί όπου βρίσκονται, τώρα, Αρμενία και Ιράκ, ζώντας στα όρια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για 100 χρόνια, περίπου. Τμήμα τους εκχριστιανίστηκε, μετά τη διάσπασή τους, οπότε δημιουργήθηκαν 12 ή 13 εμιράτα. Το ένα από τα εμιράτα, αυτά, αργότερα, περί το 1300 μ. Χ., προωθήθηκε κοντά στην Προύσα, σημερινή Νικομήδεια. Από αυτό το τμήμα των Τουρανών - Σελτζούκων προήλθε το τουρκικό έθνος, το οποίο, επί Αυτοκράτορα Κατακουζηνού, κατέκτησε την Ανδριανούπολη, βάζοντας πόδι στην Ευρώπη. Αυτό συνέβη εύκολα, καθώς, από το 1204, η Κωνσταντινούπολη, μα και άλλα σημαντικά κέντρα της Β. Αυτοκρατορίας, όπως η Θεσσαλονίκη, είχαν κατακτηθεί από τους Σταυροφόρους, οι οποίοι, όμως, δεν προχώρησαν πιο ανατολικά, ώστε να υποτάξουν και τους Σελτζούκους, αφού η Βασιλεύουσα ήταν ο κυρίως στόχος τους στην περιοχή. Ενώ, μετά την κατάκτηση της Πόλης από τους Λατίνους, η Β. Αυτοκρατορία είχε διασπαρθεί στα διάφορα Δεσποτάτα, έχοντας χάσει μεγάλα -- σημαντικά εδάφη της, αλλά και τον έλεγχο προς ανατολάς, κι αυτή.
Αργότερα, ο πατέρας του πορθητή Μωάμεθ Β΄, Μουράτ ο Β΄, προσπάθησε να πάρει την Πόλη, ανεπιτυχώς, ενώ η Άλωση επετεύχθη, τελικά, από το γιο του, στις 29 Μαΐου 1953, επί Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Ήδη, όμως, τα μεγαλύτερα τμήματα της Αυτοκρατορίας είχαν κατακτηθεί, και απέμενε η Πόλη, με έναν μικρό θύλακα γύρω της, τμήμα της Ανατολικής Ρωμυλίας (βορειανατολική Θράκη), στη σημερινή Βουλγαρία. Σταδιακά, οι Τούρκοι κατέκτησαν όλη την επικράτεια της, άλλοτε, Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως και ολόκληρη την Ελλάδα, πλην των Ιονίων νήσων, αλλά και την Κύπρο, περί το 1570 μ.Χ., ενώ οι Έλληνες την είχαν εποικίσει από το 1500 π.Χ. , δηλ. 3.000 χρόνια πριν.
Η σκλαβιά των Ελλήνων κράτησε 400 χρόνια περίπου, μέχρις την απελευθέρωση, αποτέλεσμα του ξεσηκωμού και της Επανάστασης του 1821. Τριακόσια τόσα χρόνια κράτησε και η σκλαβιά της Κύπρου, από 1570 έως 1878, με τη σημαντική διαφορά πως οι Τούρκοι δεν έφυγαν ποτέ από το Νησί, όπως από Ελλάδα. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά το 1878, οπότε η Τουρκία παραχώρησε την Κύπρο στη Βρετανική Αυτοκρατορία, η εισβολή των Τούρκων το 1974 στη Νήσο και η κατάληψη του βορείου τμήματός της, μα και οι επιπλέον διαφορές Ελλάδας, Τουρκίας, παγίωσαν τα προβλήματα αυτού του «τριγώνου». Μέχρι πότε θα κρατήσουν δεν ξέρουμε, καθώς η Τουρκία είναι, πλέον, ένα μεγάλο και πολυπληθές κράτος, με συγκεκριμένα σύνορα, κι όχι, μόνο, ένα έθνος στις περιοχές Μογγολίας -- Καυκάσου, ή της, λεγόμενης, Ανατολίας.
Η γεωγραφική θέση και των τριών χωρών είναι σημαντική, στο διεθνές στερέωμα. Ελλάδα και Κύπρος αποτελούν τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τα σύνορά τους ταυτίζονται με τα σύνορά της, αλλά ποτέ, κανείς, εκ των προτέρων, δεν γνωρίζει τι θα συμβεί στο μέλλον, κάτω και από τους όρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., των ιστορικών δεδομένων, της Οικονομικής κρίσης, της γειτνίασης με τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής και τα ξένα συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή, μα και τα νέα δεδομένα της Παγκοσμιοποίησης.
Τα προβλήματα μεταξύ των τριών χωρών είναι πολλά, όπως οι εναέριοι χώροι (F.I.R.), η οριοθέτηση των υφαλοκρηπίδων, τα διεθνή ύδατα της Μεσογείου και του Αιγαίου, με τις αποκαλούμενες «γκρίζες ζώνες» και το θέμα των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα και των Χριστιανών στην Τουρκία. Η χώρα μας θεωρεί ως πρόβλημα τη μη οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, με τη γειτονική χώρα, ισχυριζόμενη πως τα υπόλοιπα είναι, νομικώς, ρυθμισμένα. Όμως, η συνεχιζόμενη κατάληψη της βόρειας Κύπρου αποτελεί το μεγαλύτερο, σε εξέλιξη, πρόβλημα, στις μεταξύ τους σχέσεις.
Oι Κύπριοι είναι Έλληνες μέχρι το μεδούλι. Κύπριοι κι Ελλαδίτες έχουμε το ίδιο DNA. «Κύπριοι αθλητές αναγράφονται σε επιγραφές και άλλα ιστορικά ευρήματα ως νικητές στους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου επιτρεπόταν η συμμετοχή μόνο σε Έλληνες. Οι: Αρίστων Νίκωνος Καρπασεώτης, Αρτεμίδωρος Σαλαμίνιος, Δημήτριος Σαλαμίνιος, Ζώιλος Ζωίλου Πάφιος, Νέων Καρπασεώτης, Στρατοκλής Απολλοδώρου Σαλαμίνιος, Χάρης Κύπριος, Ηρακλείδης Σαλαμίνιος και Ονησίκρατος Σαλαμίνιος, είναι ονόματα Κυπρίων, οι οποίοι υπήρξαν νικητές σε αρχαίες Ολυμπιάδες».
. www.google.com/cyprusref.ethnodata.gr/2_97/page6.html/22/2/2009
Ας μην αφήσουμε το σαράκι της Φυλής μας να ροκανίσει τις μεγάλες Αρετές μας. Ο φανατισμός είναι κακός οδηγός στις αποφάσεις μας. Ένα είναι το Εθνικό συμφέρον, καθώς η Βόρεια Κύπρος παραμένει υπό Τουρκική Κατοχή. Οι κοινοί αγώνες Ελλάδας - Κύπρου συνεχίζονται, για μια Κύπρο ενιαία κι ανεξάρτητη. Η αλληλεγγύη μεταξύ μας εκφράζεται σε κάθε ευκαιρία. Το ίδιο έγινε και το 2007, όταν η Ελλάδα πλήγηκε από καταστροφικές πυρκαγιές, οπότε η Κύπρος ήλθε αρωγός της. Αυτό θα πρέπει να γίνεται, πάντα, σε κάθε περίπτωση και ανάγκη. Μένει, κανείς, ασυγκίνητος, μετά όλη αυτήν την κοινή πορεία μας ως Έθνος; Υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως Ελλαδίτες κι Ελληνοκύπριοι είμαστε αδέλφια, και, άρα, μαζί θα πορευτούμε σε όλα;
Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα, στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Κι αν χώρια τώρα σαν ξένοι ζούμε, πάλι μια μέρα θ’ αγκαλιαστούμε.
Όποιο συμφέρον κι αν μπει στη μέση, να μας χωρίσει δε θα μπορέσει.
Σ’ αυτό τον κόσμο όλα συμβαίνουν, τ’ αδέλφια, όμως, αδέλφια μένουν.
Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα, στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Μπορεί καθένας δρόμο ν’ αλλάζει, μια μάνα, όμως, μας αγκαλιάζει.
Τ’ αδέλφια δε χωρίζουνε, η μοίρα το ’χει γράψει·
κι ανάμεσά τους όποιος μπει φωτιά να τόνε κάψει.
Τραγούδι του Κώστα Βίρβου, μελοποιημένο από τον Απόστολο Καλδάρα (1956). Στο βιβλίο του "Λαϊκή Στιχουργική Ανθολογία" (1989) ο μεγάλος λαϊκός στιχουργός σημειώνει (σελίδα 246):
«Το τραγούδι αυτό είναι αλληγορικό και εμπνευσμένο από τον Αγώνα της Κύπρου».
Νίκος Μπατσικανής
ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΣΕ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ
Βρέθηκαν τα οστά των δολοφονημένων Κυπρίων αιχμαλώτων, η φωτογραφία των οποίων είχε κάνει το γύρο του Κόσμου, μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στην ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κύπρου.
Η Τουρκία συνεχίζει να δολοφονεί, όπως έκανε και με πολλούς ακόμα έλληνες, σε διάφορες χρονικές περιόδους, με τελευταία θύματα τους ήρωες: Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού, τους οποίους σκότωσαν παρακρατικοί, το 1996, στην Κύπρο.
Στις 24 Ιουνίου 2008, το ευρωπαϊκό δικαστήριο καταδίκασε την Τουρκία για την δολοφονία Σολωμού και Ισαάκ. Σύμφωνα με το δικαστήριο, η Τουρκία είναι ένοχη για την παραβίαση του 2ου άρθρου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί δεν έγινε καμία έρευνα για να βρεθούν οι ένοχοι για τον θάνατό τους. Επίσης εκδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένεια του Ισαάκ. (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ).
Είναι γνωστό πως στην Τουρκία, εκτός από τις μεμονωμένες φωνές, κάποιων προοδευτικών ανθρώπων του Πνεύματος και της Τέχνης, και λίγων δημοσιογράφων, οι άλλοι απλώς, σιωπούν στις αποφάσεις και στις πράξεις των στρατοκρατών, αλλά συναινούν ή και συνεργάζονται.
Το νέο τουρκικό κράτος που θεμελίωσε ο Μουσταφά Κεμάλ, ως ιστορική συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρά τα εξωτερικά κοσμικά (δυτικής επίδρασης) χαρακτηριστικά του, που τόσο επαινέθηκαν και υπερεκτιμήθηκαν στη Δύση, αλλά και στην πρώην Σοβιετική Ένωση, παραμένει ένα βαθύτατα ρατσιστικό, παν-τουρκικό -- παν-τουρανιστικό κράτος, που σταθερό του στόχο και σκοπό έχει την πολιτική της φυσικής εκκαθάρισης, του εξισλαμισμού, του εξανδραποδισμού και του ξεριζώματος για τους εντός της επικράτείας του αλλοεθνείς πληθυσμούς και τη μέγιστη δυνατή επέκταση σε όλο τον πελώριο ιστορικό - γεωγραφικό χώρο τριγύρω, με κύριους στόχους: Αιγαίο, Κύπρο, Μέση Ανατολή.
Αυτή η μακρόπνοη πολιτική εκτουρκισμού λειτουργεί σε όλη την κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική και πολιτική σφαίρα και αποτυπώνεται με ιδιαίτερη έμφαση στο ίδιο το Τουρκικό Σύνταγμα του 1982.
Κραυγαλέο παράδειγμα της συνεχιζόμενης τουρκικής πολιτικής αποτελεί η κατάσταση στη σημερινή Κύπρο, με πράξεις που αντιτίθεται στο Διεθνές Δίκαιο και στους κανόνες περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε θέματα όπως: ελευθερία, αυτοδιάθεση, δημοκρατία, ισονομία, αλληλεγγύη απέναντι στο θύμα και καταδίκη του θύτη.
Κανείς δε θα πρέπει να ξεχάσει ή να αποσιωπά περιστατικά, όπως η δολοφονία του εκδότη τουρκικής συνδικαλιστικής εφημερίδας, Φαζίλ Οντούρ, το Μάιο του 1958, από Τούρκους «εθνικιστές», ή τη δολοφονία, τον Απρίλιο του 1962, των συντακτών της «Τζουμχουριέτ» Αχμέτ Γκιουρκάν και Αϊχμάν Χικμέτ, επειδή με υποδειγματική συνέπεια αποκάλυψαν ότι η τοποθέτηση βόμβας σε ένα τζαμί στον ελληνικό τομέα της Λευκωσίας, δεν ήταν έργο Ελλήνων, όπως, εσκεμμένα, διατυμπάνιζε η τουρκοκυπριακή ηγεσία, αλλά συνειδητή πρόκληση των Τούρκων, που επεδίωκαν να διευρύνουν το χάσμα ανάμεσα στις δυο πλευρές.
Τελευταίος ιδαλγός μιας άλλης αντίληψης και λογικής υπήρξε ο αγωνιστής συνδικαλιστής και δημοσιογράφος Ντερβίς Καβάζογλου, άνθρωπος που με περισσή παρρησία ξεσκέπασε το ρόλο της κυρίαρχης τουρκοκυπριακής κάστας. Δολοφονήθηκε κι αυτός, άνανδρα, από τις συμμορίες του Ραούφ Ντενκτάς, στις αρχές Απριλίου 1965, μέσα στο αυτοκίνητο του, μαζί με το φίλο του και συναγωνιστή του Κων. Μισιαούλη.
. «Εθνικισμός, ο Σύγχρονος Ιανός». «Πατριωτισμός, Διεθνισμός και Εθνικό Ζήτημα», εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 1998.
Το Κυπριακό, μα και τα υπόλοιπα προβλήματα που έχουμε με την Τουρκία είναι σύνθετα και πολύπλοκα. Πριν από το να είμαστε οπαδοί -- ψηφοφόροι μιας πολιτικής παράταξης, είμαστε Έλληνες. Χρειάζεται, λοιπόν, να επικρατήσει η «κοινή λογική» και η Εθνική πολιτική. Η στρατηγική μας, που βασίζεται στην υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. , ως πλήρες κράτος μέλος, έστω και όταν συμμορφωθεί σε πολλούς τομείς, δεν έχει αποδώσει τους αναμενόμενους καρπούς, σε ότι αφορά τη στάση της Τουρκίας σε Κύπρο, Αιγαίο και Θράκη, καθώς στο Κυπριακό δεν απέσυρε τα στρατεύματα και τους παράνομους εποίκους, στο Αιγαίο δεν απέσυρε το "Casus Belli" και συνεχίζει τις παραβιάσεις, ενώ στη Θράκη εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα και να έχει παράνομες απαιτήσεις.
Θεωρώ, πως είναι αναγκαία μια πιο σκληρή πολιτική απέναντι στην Τουρκία, ενώ ταυτόχρονα, χρειάζεται να ενημερώνουμε περισσότερο τα διεθνή Fora, για όσα εκείνη πράττει σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων, σε όλους τους τομείς, ενώ, ταυτόχρονα, απαιτείται και μεγαλύτερη δημοσιογραφική καμπάνια στο εξωτερικό, για τις θέσεις μας, στηριζόμενη και στα Ιστορικά, Πολιτισμικά στοιχεία που διαθέτουμε, καταγγέλλοντας τις καταστροφές και λεηλασίες ελληνικών θησαυρών και μνημείων, των Τούρκων στην Κύπρο και αλλού.
Είναι αναγκαία η ισχυροποίηση της θέση μας, όχι μόνο στο Στρατιωτικό τομέα, αλλά και στον Κοινωνικό, αλλά και σε άλλους, όπως: Πολιτισμό, Τουρισμό κ.λ.π. αφού, δυστυχώς, οι γείτονες καταφέρνουν περισσότερα από μας, στα θέματα αυτά, αν και λυπάμαι που το λέω αυτό. Όμως, για παράδειγμα, πώς οι νεότευκτες πόλεις τους Bodrum και Marmaris, φτιαγμένες, επίτηδες, για να αντιπαλέψουν τον ελληνικό τουρισμό, τα τελευταία, σχετικά, χρόνια, απέναντι από Κω και Ρόδο, αντιστοίχως, καταφέρνουν να έχουν πληρότητα, ενώ στα δυο ελληνικά νησιά, υπάρχει κρίση; Bodrum και Marmaris δεν έχουν αρχαιότητες, σαν αυτή της Λίνδου, ούτε Μεσαιωνικά παλάτια και Κάστρα, κι όμως, έχουν υποδομή και οργάνωση, που εμείς δεν έχουμε. Νέα έργα μαθαίνω πως εγκαινιάζουν διάφοροι επίσημοι στα δύο νησιά μας, και συνέδρια πραγματοποιούνται για την αναζήτηση των αιτίων μείωσης των ξένων επισκεπτών εκεί, αλλά «πού κατέληξαν» δεν έμαθα, και δεν πιστεύω να «είδαν» όσα ο επισκέπτης διαπιστώνει παντού, σε όσες υπηρεσίες κάνει χρήση, ιδιωτικές ή δημόσιες, αν και δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω ανάλυση του θέματος, εδώ.
Η Τουρκία μάς έχει στο μικροσκόπιο και μας μελετά συνεχώς. Μας μελετά για να γνωρίζει πόσο σκληρός στόχος είμαστε, τι αντοχές έχουμε σε ό,τι αφορά τους τρεις βασικούς πυλώνες της υπόστασης μας δηλ. την Εθνική, Πολιτική, και Κοινωνική συνοχή μας.
Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία: τρεις χώρες μεταξύ δύο ηπείρων, Ευρώπης και Ασίας, στα όρια Ανατολής και Δύσης, οι οποίες συνορεύουν από ξηρά ή και θάλασσα. Τρεις γείτονες, τους τελευταίους αιώνες. Οι Έλληνες ζούμε στα τρία, αυτά, μέρη, εδώ και χιλιάδες χρόνια, δημιουργώντας, πέραν της μητροπολιτικής χώρας, στην ανατολή, μεγάλους πολιτισμούς σε Ιωνία, Αιολία και Κύπρο, με τελευταίον αυτόν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά και της ακμάζουσας, και σήμερα, Κύπρου, παρά τα δεινά που υπέστη και τους πολλούς κατακτητές που είχε.
Το τουρκικό κράτος δεν υπήρχε, παλαιότερα, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα. Οι Τούρκοι, Τουρανοί (ελληνική λέξη, που σημαίνει: τ’ ουρανού), όπως ονομάζονταν τότε, ζούσαν πολύ πιο βορειανατολικά, στα όρια Μογγολίας, Καυκάσου, Ουραλίων, αλλά μετακόμισαν νοτιοδυτικά, μετά από συγκρούσεις με τους Ούννους του Αττίλα, 5ο αι. μ. Χ. , τους Μογγόλους, 10ο και 11ο αι. μ. Χ. , κυρίως επί Τζέκις Χαν. Αργότερα, τον 15ο μ. Χ., όταν οι Τούρκοι είχαν επικεφαλής τον Βαγιαζήτ τον Α΄, εκδιώχθηκαν και από την Ανατολή, μετά από μάχες και ήττες από τους Πέρσες, στον τέλος του 11ου αι., επί Ταμούρ, ηγέτη των Περσών. Αυτά συνέβησαν εποχή κατά την οποία η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήκμαζε και τα όριά της έφταναν μέχρι τη σημερινή Αρμενία, χωρίς, όμως, να υπάρχουν βυζαντινές ιεραποστολές στην ομόθρησκη, αυτή, χώρα, ούτε και έλεγχός της από τους Βυζαντινούς.
Οι Τούρκοι του Καυκάσου, αργότερα, ονομάστηκαν Σελτζούκοι, το 1071, επί Αυτοκράτορα Ρωμανού του Διογένη, κατέβηκαν εκεί όπου βρίσκονται, τώρα, Αρμενία και Ιράκ, ζώντας στα όρια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για 100 χρόνια, περίπου. Τμήμα τους εκχριστιανίστηκε, μετά τη διάσπασή τους, οπότε δημιουργήθηκαν 12 ή 13 εμιράτα. Το ένα από τα εμιράτα, αυτά, αργότερα, περί το 1300 μ. Χ., προωθήθηκε κοντά στην Προύσα, σημερινή Νικομήδεια. Από αυτό το τμήμα των Τουρανών - Σελτζούκων προήλθε το τουρκικό έθνος, το οποίο, επί Αυτοκράτορα Κατακουζηνού, κατέκτησε την Ανδριανούπολη, βάζοντας πόδι στην Ευρώπη. Αυτό συνέβη εύκολα, καθώς, από το 1204, η Κωνσταντινούπολη, μα και άλλα σημαντικά κέντρα της Β. Αυτοκρατορίας, όπως η Θεσσαλονίκη, είχαν κατακτηθεί από τους Σταυροφόρους, οι οποίοι, όμως, δεν προχώρησαν πιο ανατολικά, ώστε να υποτάξουν και τους Σελτζούκους, αφού η Βασιλεύουσα ήταν ο κυρίως στόχος τους στην περιοχή. Ενώ, μετά την κατάκτηση της Πόλης από τους Λατίνους, η Β. Αυτοκρατορία είχε διασπαρθεί στα διάφορα Δεσποτάτα, έχοντας χάσει μεγάλα -- σημαντικά εδάφη της, αλλά και τον έλεγχο προς ανατολάς, κι αυτή.
Αργότερα, ο πατέρας του πορθητή Μωάμεθ Β΄, Μουράτ ο Β΄, προσπάθησε να πάρει την Πόλη, ανεπιτυχώς, ενώ η Άλωση επετεύχθη, τελικά, από το γιο του, στις 29 Μαΐου 1953, επί Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Ήδη, όμως, τα μεγαλύτερα τμήματα της Αυτοκρατορίας είχαν κατακτηθεί, και απέμενε η Πόλη, με έναν μικρό θύλακα γύρω της, τμήμα της Ανατολικής Ρωμυλίας (βορειανατολική Θράκη), στη σημερινή Βουλγαρία. Σταδιακά, οι Τούρκοι κατέκτησαν όλη την επικράτεια της, άλλοτε, Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως και ολόκληρη την Ελλάδα, πλην των Ιονίων νήσων, αλλά και την Κύπρο, περί το 1570 μ.Χ., ενώ οι Έλληνες την είχαν εποικίσει από το 1500 π.Χ. , δηλ. 3.000 χρόνια πριν.
Η σκλαβιά των Ελλήνων κράτησε 400 χρόνια περίπου, μέχρις την απελευθέρωση, αποτέλεσμα του ξεσηκωμού και της Επανάστασης του 1821. Τριακόσια τόσα χρόνια κράτησε και η σκλαβιά της Κύπρου, από 1570 έως 1878, με τη σημαντική διαφορά πως οι Τούρκοι δεν έφυγαν ποτέ από το Νησί, όπως από Ελλάδα. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά το 1878, οπότε η Τουρκία παραχώρησε την Κύπρο στη Βρετανική Αυτοκρατορία, η εισβολή των Τούρκων το 1974 στη Νήσο και η κατάληψη του βορείου τμήματός της, μα και οι επιπλέον διαφορές Ελλάδας, Τουρκίας, παγίωσαν τα προβλήματα αυτού του «τριγώνου». Μέχρι πότε θα κρατήσουν δεν ξέρουμε, καθώς η Τουρκία είναι, πλέον, ένα μεγάλο και πολυπληθές κράτος, με συγκεκριμένα σύνορα, κι όχι, μόνο, ένα έθνος στις περιοχές Μογγολίας -- Καυκάσου, ή της, λεγόμενης, Ανατολίας.
Η γεωγραφική θέση και των τριών χωρών είναι σημαντική, στο διεθνές στερέωμα. Ελλάδα και Κύπρος αποτελούν τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τα σύνορά τους ταυτίζονται με τα σύνορά της, αλλά ποτέ, κανείς, εκ των προτέρων, δεν γνωρίζει τι θα συμβεί στο μέλλον, κάτω και από τους όρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., των ιστορικών δεδομένων, της Οικονομικής κρίσης, της γειτνίασης με τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής και τα ξένα συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή, μα και τα νέα δεδομένα της Παγκοσμιοποίησης.
Τα προβλήματα μεταξύ των τριών χωρών είναι πολλά, όπως οι εναέριοι χώροι (F.I.R.), η οριοθέτηση των υφαλοκρηπίδων, τα διεθνή ύδατα της Μεσογείου και του Αιγαίου, με τις αποκαλούμενες «γκρίζες ζώνες» και το θέμα των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα και των Χριστιανών στην Τουρκία. Η χώρα μας θεωρεί ως πρόβλημα τη μη οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, με τη γειτονική χώρα, ισχυριζόμενη πως τα υπόλοιπα είναι, νομικώς, ρυθμισμένα. Όμως, η συνεχιζόμενη κατάληψη της βόρειας Κύπρου αποτελεί το μεγαλύτερο, σε εξέλιξη, πρόβλημα, στις μεταξύ τους σχέσεις.
Oι Κύπριοι είναι Έλληνες μέχρι το μεδούλι. Κύπριοι κι Ελλαδίτες έχουμε το ίδιο DNA. «Κύπριοι αθλητές αναγράφονται σε επιγραφές και άλλα ιστορικά ευρήματα ως νικητές στους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου επιτρεπόταν η συμμετοχή μόνο σε Έλληνες. Οι: Αρίστων Νίκωνος Καρπασεώτης, Αρτεμίδωρος Σαλαμίνιος, Δημήτριος Σαλαμίνιος, Ζώιλος Ζωίλου Πάφιος, Νέων Καρπασεώτης, Στρατοκλής Απολλοδώρου Σαλαμίνιος, Χάρης Κύπριος, Ηρακλείδης Σαλαμίνιος και Ονησίκρατος Σαλαμίνιος, είναι ονόματα Κυπρίων, οι οποίοι υπήρξαν νικητές σε αρχαίες Ολυμπιάδες».
. www.google.com/cyprusref.ethnodata.gr/2_97/page6.html/22/2/2009
Ας μην αφήσουμε το σαράκι της Φυλής μας να ροκανίσει τις μεγάλες Αρετές μας. Ο φανατισμός είναι κακός οδηγός στις αποφάσεις μας. Ένα είναι το Εθνικό συμφέρον, καθώς η Βόρεια Κύπρος παραμένει υπό Τουρκική Κατοχή. Οι κοινοί αγώνες Ελλάδας - Κύπρου συνεχίζονται, για μια Κύπρο ενιαία κι ανεξάρτητη. Η αλληλεγγύη μεταξύ μας εκφράζεται σε κάθε ευκαιρία. Το ίδιο έγινε και το 2007, όταν η Ελλάδα πλήγηκε από καταστροφικές πυρκαγιές, οπότε η Κύπρος ήλθε αρωγός της. Αυτό θα πρέπει να γίνεται, πάντα, σε κάθε περίπτωση και ανάγκη. Μένει, κανείς, ασυγκίνητος, μετά όλη αυτήν την κοινή πορεία μας ως Έθνος; Υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως Ελλαδίτες κι Ελληνοκύπριοι είμαστε αδέλφια, και, άρα, μαζί θα πορευτούμε σε όλα;
Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα, στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Κι αν χώρια τώρα σαν ξένοι ζούμε, πάλι μια μέρα θ’ αγκαλιαστούμε.
Όποιο συμφέρον κι αν μπει στη μέση, να μας χωρίσει δε θα μπορέσει.
Σ’ αυτό τον κόσμο όλα συμβαίνουν, τ’ αδέλφια, όμως, αδέλφια μένουν.
Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα, στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Μπορεί καθένας δρόμο ν’ αλλάζει, μια μάνα, όμως, μας αγκαλιάζει.
Τ’ αδέλφια δε χωρίζουνε, η μοίρα το ’χει γράψει·
κι ανάμεσά τους όποιος μπει φωτιά να τόνε κάψει.
Τραγούδι του Κώστα Βίρβου, μελοποιημένο από τον Απόστολο Καλδάρα (1956). Στο βιβλίο του "Λαϊκή Στιχουργική Ανθολογία" (1989) ο μεγάλος λαϊκός στιχουργός σημειώνει (σελίδα 246):
«Το τραγούδι αυτό είναι αλληγορικό και εμπνευσμένο από τον Αγώνα της Κύπρου».
Νίκος Μπατσικανής
Η ανάδειξη των εθνικών μας και ιστορικών θεμάτων είναι επιβεβλημένη και πρέπει να μας προβληματίσει όλους η αποσιώπηση των συγκεκριμένων γεγονότων του 74΄.Η παραγκώνιση των αγωνιστών της Κύπρου αν μη τι άλλο εκτός από αδίκη είναι και άτιμη.
ΑπάντησηΔιαγραφή