Στρουθοκάμηλοι

ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να ξέρει αν όσα ισχυρίσθηκε στο γερμανικό δικαστήριο ο κατηγορούμενος Μιχάλης Χριστοφοράκος, για μίζες εκατομμυρίων ευρώ που έδωσε στους ταμίες των δύο μεγάλων κομμάτων της χώρας, είναι αλήθεια ή, έστω, αν περιέχουν και ψήγματα αλήθειας.

ΕΝΑΣ κατηγορούμενος, και μάλιστα για τόσο σοβαρά αδικήματα, μπορεί να λέει ό,τι θέλει για να ελαφρύνει τη θέση του και να δημιουργήσει συνενόχους.

ΑΣ μη γελιόμαστε όμως. Μαύρο πολιτικό χρήμα υπάρχει και διακινείται και στη χώρα μας. Πιθανότατα δε σε όλο το πολιτικό φάσμα.

ΑΛΛΟ τώρα αν δεν ξέρουμε και μάλλον δύσκολα θα μάθουμε για τις διαδρομές του, τα ποσά που διακινούνται και όλα τα πρόσωπα που εμπλέκονται.

ΣΤΗ συγκεκριμένη όμως υπόθεση της Ζίμενς παρατηρούμε διαφορετικές πρακτικές αντιμετώπισης από τα δύο κόμματα που εμπλέκονται από τον πρώην ισχυρό άνδρα της εταιρείας.

ΑΠΟ τη μια είναι η στάση της κυβέρνησης, που αρνείται την εμπλοκή της, χωρίς όμως και να δέχεται την πλήρη έρευνα της υπόθεσης, είτε από εξεταστική επιτροπή της Βουλής είτε από τη Δικαιοσύνη και για την περίοδο μετά το 2004, ρίχνοντας όλες τις ευθύνες στο ΠΑΣΟΚ.

ΚΑΙ από την άλλη, η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης: ισχυρίζεται μεν ότι δεν έχει πάρει χρήματα από τη Ζίμενς, αλλά ζητά επίμονα την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης. «Ακόμα και αν χρειαστεί να ματώσουμε», όπως έχει δηλώσει ο Γιώργος Παπανδρέου.

ΟΙ αντίθετες αυτές θέσεις είναι χαρακτηριστικές του πώς τα δύο κόμματα αντιλαμβάνονται τη διαφάνεια της πολιτικής ζωής και του τρόπου που την εφαρμόζουν.

Η υπόθεση της Ζίμενς είναι όμως μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσει, επιτέλους, και στη χώρα μας το θέμα της διακίνησης του πολιτικού χρήματος. Να θεσπιστούν διαφανείς διαδικασίες, ακόμη και η ονομαστικοποίηση των παροχών ιδιωτών ή επιχειρήσεων προς τα κόμματα.

ΔΕΝ ωφελεί πλέον να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, ότι δήθεν τα κόμματα ζουν μόνο από την κρατική επιχορήγηση.
ΤΑ ΝΕΑ