«Η διαφθορά είναι σαν το ταγκό» είπε κάποιος. «Για να υπάρξει, χρειάζονται δύο.» Κάπου το άκουσαν οι πολιτικοί μας και βρήκαν τη φαεινή λύση στο πρόβλημα που ταλανίζει χρόνια τον δημόσιο τομέα. Καλούν τον ιδιωτικό τομέα να αποκτήσει ένα νέο κοινωνικό ρόλο. Να σταματήσει να διαφθείρει τους αθώους και απονήρευτους δημοσίους υπαλλήλους.
Η συλλογιστική αυτή κατ’ αρχήν θυμίζει το ανέκδοτο του βιασθέντος ανδρός ο οποίος όταν ρωτήθηκε «και γιατί δεν έτρεχες να ξεφύγεις ρε παιδάκι μου;» απάντησε: «πού να τρέχεις στα χωράφια με γόβα στιλέτο...»
Κατά δεύτερον είναι απλοϊκή η ανάγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας που θέλει τη διαφθορά να εξισώνεται με το ταγκό. Προκύπτει από μια διάθεση συμψηφισμού που διατρέχει την πολιτική τον τελευταίο καιρό. Μόνο που στη σχέση διαφθορέα και διεφθαρμένου υπάρχει σχέση εξουσίας, όπου ο διεφθαρμένος είναι εξουσιαστής. Ακόμη περισσότερο: το Δημόσιο προσφέρει μονοπωλιακές υπηρεσίες. και είναι σαν τον χάρο. Δεν μπορεί να τον αγνοήσει κανείς.
Για να το κάνουμε πιο απλά. Ας υποθέσουμε ότι ένας επιχειρηματίας χρειάζεται μία άδεια για κάποια επένδυση και η άδεια αυτή κολλάει σε ένα διεφθαρμένο σύστημα το οποίο απαιτεί x μαύρα λεφτά για να προχωρήσει. Ο επιχειρηματίας (επειδή α. δεν έχει να αντιμετωπίσει μια ανταγωνιστική αγορά αδειών, δεν μπορεί να πει, δηλαδή, «εσείς είστε διεφθαρμένοι, άρα πάω στο δίπλα μαγαζί που είναι τίμιοι και κάνω τη δουλειά μου» β. δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς την άδεια) έχει δύο επιλογές: ή να υποκύψει στην εξουσία ή να μην προχωρήσει. Η τρίτη λύση, της καταγγελίας δηλαδή, είναι υπαρκτή, αλλά έχει σοβαρό κόστος και οικονομικό και ψυχολογικό. Βλέποντας, λοιπόν, το μέγεθος των ιδιωτικών επενδύσεων στη χώρα, είναι προφανές ότι πολλοί προτιμούν τη δεύτερη λύση.
Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να συμψηφιστούν οι ευθύνες, είναι προφανές ότι το ψάρι βρωμάει από το (εξουσιαστικό) κεφάλι και για έναν ακόμη λόγο. Οι δημόσιοι λειτουργοί ορκίζονται να τηρούν τους νόμους και μάλιστα πληρώνονται γι’ αυτό. Ο ιδιώτης επιχειρηματίας παρά το γεγονός ότι πρέπει να έχει κοινωνική συνείδηση (όπως κάθε πολίτης άλλωστε) πρώτη του δουλειά είναι να κάνει επενδύσεις και να βγάζει κέρδη. Όχι να αστυνομεύει το Δημόσιο...
Π. Μανδραβέλης-Καθημερινή
Τώρα που η Νέα Δημοκρατία πάει, όπως λένε, κατά Αιόλου και ο αναμενόμενος Παπανδρέου έγινε the best (ο καλύτερος) και το Πασόκ ανακηρύχθηκε η επόμενη Κυβέρνηση, κάτι σαν το the next generation (παρακαλώ ο επόμενος), επιβάλλεται οι αντιφρονούντες στις ψεύτικες σοσιαληστικές υποσχεσιολογίες να βάλουν τα μυαλά στη γεννήτρια και να ανιχνεύσουν το ποιόν και τις μεταλλάξεις του σημερινού Πασόκ. Βεβαίως βεβαίως η νίκη του Πασόκ επιβεβαιώθηκε από όλους τους κομουνικάτορες με αμέτρητες αλλαξοκαναλιές, για να βιώσει ο ελληνικός λαός ότι «το είπε η τηλεόραση»:greek TV dixit, σαν τον Αριστοτέλη ένα πράμα, άρα δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο πρόεδρος καλύτερος Γιώργος απέτυχε να ανανεώσει ποιοτικά και ηθικά αυτό που λέγεται «βαθύ κράτος» του «κινήματος»:το «παλιό Πασόκ» που έχει βολευτεί στα κεκτημένα του παρελθόντος και ανθίσταται σε οποιαδήποτε κοινωνική μεταβολή ενώ ουρλιάζει υποκριτικά on camera «Γιώργο άλλαξέ τα όλα».
Ο Λούλης σε ανύποπτο χρόνο είχε αποκαλέσει τη Νέα Δημοκρατία «φθαρμένο προϊόν» και έγινε το έλα να δεις. Ξεσηκώθηκαν οι πάντες μέσα στο κόμμα να τον φάνε αν και πολλοί πιστεύουν ότι σήμερα ο Λούλης δικαιώνεται και ότι από τότε είχε δίκιο.
Δε θα σταθώ όμως στη Νέα Δημοκρατία. Άλλη φορά. Θα αναφερθώ στο Πασόκ που λένε ετοιμάζει υπουργικά κουστούμια και είναι έτοιμο να κατακτήσει ξανά την εξουσία και να συγκυβερνήσει με τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ, γνωστών και σαφέστατων συμφερόντων.Φανταστείτε πακέτο «ανανέωσης»: κομματάρχες, εργατοπατέρες, αρχισυνδικαλιστές, βολεμένοι, δημαγωγία, λαϊκισμός, αδιαλλαξία,. Φυσικά δεν αναφέρομαι και ούτε με ενδιαφέρουν καθόλου, συγκεκριμένα πρόσωπα. Και γιατί να με απασχολούν όταν οι “μηχανισμοί Πασόκ” συναντώνται πολύ γρήγορα στα πεζοδρόμια ή στα τηλεοπτικά πολυπαράθυρα με τα «νέα πρόσωπα». Και «ανοίξαμε παράθυρο» έτσι, στην προς τα πάνω σαπίλα του συστήματος. Στα ΜΜΕ. Τα media οπωσδήποτε δεν ελέγχονται από το Πασόκ. Λειτουργούν παρακρατικά και υπέρ Πασόκ. Είναι αλήθεια ότι τα ΜΜΕ δεν «ενέκριναν» την «παράδοση» του κινήματος στον Παπανδρέου, κυρίως έπειτα από την ήττα του 2007. Μάλλον αναθεώρησαν τη στάση τους γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε τους κουραμπιέδες και τα έκτακτα όταν παρέδωσε ο Σημίτης το δαχτυλίδι. Θα τα έβρισκαν όμως γρήγορα, κυρίως λόγω των «εγκάθετων» του μιντιακού παρακράτους μέσα στο μηχανισμό Πασόκ αλλά και κυρίως λόγω της ανάγκης του συστήματος για εξουσία και αναδιανομή του κρατικού και ευρωπαϊκού πλούτου προς τα πάνω! Ένα διαρκές «δημοκρατικό» και «συμμετοχικό» χρηματιστήριο πανίσχυρων παραγόντων! Τα πάντα ρευστοποιημένα από καλοπληρωμένα και αδηφάγα αρπακτικά για προσφορά στο βωμό του άβατου ιερού των τρομακτικών αφεντικών της τηλεόρασης και της παραπληροφόρησης! Μοιάζει με τους εφτά παγωμένους εφιάλτες του τραγουδιού που είναι έτοιμοι να ξαναπάρουν τη θέση που αυταρχικά θεωρούν ότι πάντα τους ανήκει!