Κόλπα απελπισίας

Από μία ή δύο εβδομάδες πολλοί δυτικοί ηγέτες, και ανάμεσά τους ο Ομπάμα και ο Σαρκοζί, ανακαλύπτουν «ενδείξεις» βελτίωσης των πραγμάτων και συνεπώς διακρίνουν κάποιο φωτάκι στην άκρη του τούνελ. Έχω βρεθεί μέσα σε κατασκότεινο τούνελ και ξέρω ότι μπορεί να δεις ανύπαρκτο φωτάκι, απλώς γιατί το ελπίζεις. Ας δεχτούμε ότι, αυτό που βλέπουν, υπάρχει.

Κανένας από τους δικούς μας κυβερνητικούς δεν τόλμησε φυσικά να πει κάτι το ανάλογο. Οι νεοδημοκράτες ξέρουν ότι μας περιμένουν ακόμη χειρότερες ημέρες. Ολοι οι δείκτες είναι στο κόκκινο. Εξω από κάθε έλεγχο. Η Νέα Δημοκρατία ήθελε «καλύτερο κράτος». Κατάφερε να το κάνει χειρότερο. Θριαμβεύουν τα ελλείμματα, ο δανεισμός, η φοροδιαφυγή και η παραοικονομία, η ανεργία, η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής.

Το αδιέξοδο είναι δεδομένο.

Εγιναν το 2007 αιφνίδιες εκλογές για να υπάρξει, λέει, προϋπολογισμός. Το λογικό θα ήταν να γίνουν τώρα εκλογές για να υπάρξει κυβέρνηση. Ο «εθνικός» λόγος για εκλογές είναι τώρα πειστικός όσο ποτέ άλλοτε. Το πρόβλημα δεν είναι όμως ο «εθνικός λόγος». Αλλά ο κομματικός. Αυτός θα κρίνει την απόφαση για ενδεχόμενη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Με την απάντηση Καραμανλή στο απλό ερώτημα: «Θα χάσουμε πιο συντριπτικά το φθινόπωρο ή την προσεχή άνοιξη;». Το τι χάνει στο μεταξύ η χώρα προφανώς δεν απασχολεί.

Το ΠαΣοΚ αξιώνει αυτές τις πρόωρες εκλογές. Αισθάνεται (δίκαια σήμερα) ότι μπορεί να τις κερδίσει. Με αυτοδυναμία; Η απάντηση είναι αβέβαιη. Γιατί μπορεί, έμμεσα, αρκετοί ακραίοι μηδίζοντες δήθεν αριστεροί να μας ξαναφέρουν τον Καραμανλή στα πράγματα. Μόνο ή με τον Βορίδη και τον Πλεύρη!

Το ΠαΣοΚ αξιώνει λοιπόν εκλογές τώρα, είναι όπως δηλώνει έτοιμο για τη μάχη, αλλά ο μέσος πολίτης χρειάζεται μεγάλη καλή πίστη για να υποψιαστεί το τι θα κάνει το ΠαΣοΚ την επομένη των εκλογών και με ποιους ανθρώπους θα κυβερνήσει. Ανθρώπους ικανούς και με απήχηση μέσα και έξω από τα σύνορά μας: τα κυριότερα προβλήματά μας κρίνονται- γιατί έτσι το θελήσαμε- κυρίως στις Βρυξέλλες.

Μεθαύριο Δευτέρα θα αρχίσει μια νέα πολιτική χρονιά, ασφαλώς αποφασιστική για κάτι το καλύτερο, έστω και λίγο, με έναν «Γιώργο Παπανδρέου 1», ή για κάτι πολύ χειρότερο, με έναν «Κώστα Καραμανλή 3». Η θεωρία ότι «είναι ίδιοι» βγαίνει, ας το καταλάβουμε, από τους επικοινωνιολόγους της κυβέρνησης διότι σημαίνει ότι αφού είναι ίδιοι, γιατί να αλλάξουμε; Βολικό το κόλπο, που το μασουλάει χρόνια τώρα, αντιγράφοντάς το, η σταλινική και κρυπτοσταλινική Αριστερά. Αλλά κόλπο απελπισίας.

Ριχ. Σωμερίτης-ΤΟ ΒΗΜΑ