Ελεύθερος !!

Όταν τον Απρίλιο του 2002 έφτανε στην Αθανασία Βελεσιώτη το κακό νέο της άγριας δολοφονίας της 12χρονης κορούλας της Βασούλας από τα χέρια του πρώην συζύγου της και πατέρα του παιδιού, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η τιμωρία του για το ειδεχθές έγκλημά του δεν θα διαρκούσε ούτε επτά χρόνια. Ενώ η χαροκαμένη μάνα, που έκανε το λάθος να εμπιστευτεί στον πρώην σύζυγό της το παιδί τους, έχει ισόβιο πόνο από την απουσία του σπλάχνου της, ο παιδοκτόνος Χρήστος Βουλγαράκης, που κατάφερε δεκαεφτά μαχαιριές στο άγουρο κορμάκι της Βασούλας της, εδώ και μία εβδομάδα χαίρεται την ελευθερία του. Η Δικαιοσύνη τον εμπιστεύτηκε στα χέρια της Μονής των Παπαροκάδων, στο Τρίκορφο Φωκίδος, εκεί όπου κρύφτηκε τον Απρίλιο του 2002 λίγο πριν παραδοθεί στις αρχές, πέντε ημέρες μετά τη σφαγή της Βασούλας. Την ίδια ώρα που τα δικαστήρια απορρίπτουν σωρηδόν αιτήσεις αποφυλάκισης λόγω ανήκεστου βλάβης ακόμα και ετοιμοθάνατων κρατουμένων που δεν είναι παιδοκτόνοι και δεν έχουν διαπράξει ανθρωποκτονίες. Ο Χρήστος Βουλγαράκης, όμως, είναι καταδικασμένος μόνο πρωτόδικα σε κάθειρξη 21 ετών, παρ’ όλο που οι δικαστές του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, του Κακουργιοδικείου Καρπενησίου, για την άγρια δολοφονία της μικρής είχαν κρίνει ομόφωνα πως ο κατηγορούμενος πατέρας «σκότωσε τη δωδεκάχρονη κόρη του σε ήρεμη ψυχική κατάσταση». Γλίτωσε τα ισόβια γιατί του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του πρότερου εντίμου βίου, αφού η πλειοψηφία του δικαστηρίου διέκρινε στο πρόσωπό του τον πρότερο έντιμο βίο, που δεν τον αμαύρωσαν οι κλοπές που είχε διαπράξει πριν φτάσει στο σημείο να φονεύσει τη Βασούλα. Καταδικάστηκε σε κάθειρξη 21 ετών και ενώ η απόφαση αυτή ακυρώθηκε έπειτα από έφεση που κατέθεσε η μητέρα της μικρής, Αθανασία Βελεσιώτη (την έκανε δεκτή ο εισαγγελέας Εφετών Λαμίας Δ. Γιαμούζης) και ενώ έχ [Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι ο Χρήστος Βουλγαράκης «σκότωσε τη δωδεκάχρονη κόρη του σε ήρεμη ψυχική κατάσταση», το ελαφρυντικό όμως τον έσωσε από τα ισόβια. ] χουν περάσει επτά ολόκληρα χρόνια από το έγκλημά, όπου ο Βουλγαράκης θα κριθεί πάλι από μηδενική βάση, η δίκη του όχι μόνο εκκρεμεί σε δεύτερο βαθμό, αλλά και ο ίδιος αφέθηκε ελεύθερος.

Η μητέρα της κατακρεουργημένης Βασούλας και πρώην σύζυγος του δράστη την Τρίτη κατέθεσε η ίδια αίτηση στον αρμόδιο εισαγγελέα Εφετών Πειραιά ζητώντας να ασκήσει έφεση κατά του βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου με το οποίο διετάχθη η απόλυση του βαρυποινίτη παιδοκτόνου από τις φυλακές, με την υποχρέωση να διαμένει στην ιερά μοναστική αδελφότητα, που είναι στο Τρίκορφο Δωρίδος.


«Τους παραπλάνησε»

Εξερχόμενη από το Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά και συνοδευόμενη από τον δικηγόρο της Αλέξη Αναγνωστάκη, η μητέρα της άτυχης Βασούλας μίλησε στην «Espresso» για ένα «λανθασμένο και προκλητικά άδικο βούλευμα». «Νιώθω τόσο πόνο, ιδιαίτερα σήμερα, όπως την ημέρα που κήδεψα την Βασούλα» είπε συντετριμμένη η Αθανασία Βελεσιώτη. «Οι δικαστές κρίνανε πως η διαγωγή του στις φυλακές ήταν καλή. Κατάφερε να τους παραπλανήσει... τέτοια διαγωγή εμφάνισε εκεί κατ’ επίφαση, προσποιητά, για να αποσπάσει τα χαρτιά καλής διαγωγής από τις φυλακές και τα ψυχιατρεία που χρειαζόταν και να αποφυλακιστεί με όρους. Όπως και έγινε» πρόσθεσε με τρεμάμενη φωνή η 35χρονη γυναίκα και ξέσπασε σε δάκρυα.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, ο πόνος από το χαμό της Βασούλας δεν έφυγε ποτέ από την καρδιά της και από την οικογένειά της, αλλά μετά την αποφυλάκιση του πρώην συζύγου της επέστρεψε στη ζωή της και ο φόβος γιατί, όπως υποστηρίζει, ο Χρήστος Βουλγαράκης δεν σταμάτησε να την απειλεί ούτε και μέσα στη φυλακή. Για τους λόγους αυτούς ο συνήγορός της Αλέξης Αναγνωστάκης στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο θα ζητήσει να διενεργηθεί δικαστική πραγματογνωμοσύνη σε κασέτες [Αντί για πατρικά χάδια, δέχτηκε δεκαεφτά μαχαιριές η Βασούλα από τον Χρήστο Βουλγαράκη. Κατά τον ιατροδικαστή, τα τραύματα της κοιλίας δείχνουν βασανισμό του θύματος από τον δράστη πατέρα.] που περιέχουν τηλεφωνικές συνομιλίες του δράστη από τις φυλακές Κορυδαλλού με την πρώην σύζυγό του. Εκεί παραδέχεται με αφήγηση συγκλονιστικών λεπτομερειών πώς εκείνος κατέσφαξε την άτυχη Βασούλα, προκειμένου να διαπιστωθεί η γνησιότητα της φωνής του δράστη, την οποία οι δικαστές σε πρώτο βαθμό δεν άκουσαν γιατί επικαλέστηκε τη σιωπή την ώρα της απολογίας του...

«Μου περιέγραφε σε τηλεφωνήματα από τις φυλακές τις σκηνές της σφαγής για να με φέρνει σε παραφροσύνη... και το κατόρθωσε», είπε κλαίγοντας με λυγμούς η Αθανασία Βελεσιώτη. «Απειλούσε πως όταν βγει από τη φυλακή, θα σκοτώσει πρώτα τα πρόσωπα της οικογένειάς μου που αγαπώ και ύστερα εμένα. Σε επιστολή του έγραφε πως θα δραπετεύσει από τις φυλακές και θα κάνει μακελειό. Και είναι ικανός και πρόθυμος να το κάνει. Το μοναστήρι στο Τρίκορφο τον φιλοξένησε αμέσως μετά το έγκλημα και φαίνεται να τον φιλοξενεί και μετά την αποφυλάκισή του. Εμένα το μοναστήρι αυτό ποτέ δεν με συλλυπήθηκε. Ούτε έδειξε κάποια κατανόηση στο Γολγοθά μου!!! Ούτε εκδήλωσε αποτροπιασμό για τη σφαγή της αγνής Βασούλας μου...» κατέληξε με παράπονο η μητέρα της ανήλικης.


«Είναι κατάδικος που σκοτώνει όσους στοχοποιεί»

Σύμφωνα με όσα περιγράφει στην αίτησή της προς τον εισαγγελέα Εφετών η Αθανασία Βελεσιώτη, όλη η ζωή του παιδοκτόνου και πρώην συζύγου της Χρήστου Βουλγαράκη ήταν παραβατική. Και μέσα στις φυλακές και έξω. Την ίδια αποπλάνησε και την κατέστησε έγκυο σε ηλικία 15 ετών. Είχε τρεις τελεσίδικες καταδίκες από τα δικαστήρια, ενώ όπως ισχυρίζεται σε ιδιόγραφες επιστολές του, είχε σχέσεις με κυκλώματα αρχαιοκαπηλίας, κυκλώματα κλοπής αυτοκινήτων, καθώς και ερωτικούς δεσμούς με γυναίκες άλλων και είχε αποκτήσει αντίζηλους που τον απειλούσαν... Η αιτούσα υποστηρίζει, ακόμα, ότι ο Χρήστος Βουλγαράκης απειλούσε με επιστολές του που έστελνε μέσα από τις φυλακές όπου κρατούταν πως θα δραπετεύσει και θα κάνει μεγάλο μακελειό! Παράλληλα, η Αθανασία Βελεσιώτη επικαλείται γραπτές μαρτυρίες, που δόθηκαν στον ανακριτή, οι οποίες τον χαρακτηρίζουν διπρόσωπο, ψεύτη, και πως κάθε φορά που χρειαζόταν να κρυφτεί κατέφευγε σε μοναστήρια, όπως σε προηγούμενες του φονικού κλοπές είχε κρυφτεί σε μοναστήρι της Ηγουμενίτσας.

Οσο για το ελαφρυντικό που του αναγνωρίστηκε πρωτόδικα, παραθέτει πως «η αναγνώριση της ελαφρυντικής περίστασης του πρότερου εντίμου βίου αποτελεί πρωτοφανές “σφάλμα” στα δικαστικά χρονικά». Η αίτηση της Βελεσιώτη καταλήγει πως «ο δολοφόνος του παιδιού της που κυκλοφορεί έξω με όρους είναι κατάδικος που σκοτώνει όσους στοχοποιεί. Εμείς είμαστε στοχοποιημένοι...»

Σε περίπτωση που γίνει δεκτή η άσκηση της έφεσης που ζητά η μητέρα της Βασούλας, θα ανακληθεί η απόλυση του Χρήστου Βουλγαράκη από τις φυλακές και ο κατάδικος θα συλληφθεί προκειμένου να συνεχίσει την έκτιση του υπόλοιπου της ποινής του. Όπως δήλωσε ο δικηγόρος της μητέρας, Αλέξης Αναγνωστάκης: «Τα βουλεύματα στις αποφυλακίσεις με όρους πρέπει να προστατεύουν τους πολίτες από την επικινδυνότητα του καταδίκου. Η επικινδυνότητα είναι στοιχείο δομικό του χαρακτήρα. Και για να διαπιστωθεί αν υπάρχει ή όχι, πρέπει να διερευνάται ολόκληρη η ζωή του, και όχι μόνο αυτή της φυλακής. Που είναι προσποιητή ή προϊόν εύνοιας και πολλές φορές συναλλαγής».


Δεκαεφτά μαχαιριές σε ένα αγγελούδι

Το έγκλημα που διέπραξε ο Χρήστος Βουλγαράκης στο χωριό Πελασγία Φθιώτιδας είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο: το άψυχο κορμάκι της Βασούλας Βουλγαράκη βρέθηκε από μια γειτόνισσα στις 27 Απριλίου του 2002 στο υπνοδωμάτιό της με πυτζάμες, φανελάκι και εσώρουχο βουτηγμένο στα αίματα, διάτρητο από μαχαιριές... Στο κάτω χείλος του στόματος, βαθιά τραύματα στον τράχηλο, στην καρωτίδα (κομμένη τρεις φορές), στο λάρυγγα, σε βάθος μέχρι την «προσπονδυλική περιτονία την οποία είχε διατμήσει». Είχε κομμένες φλέβες, βαθιά τραύματα στην περιοχή των νεφρών, στην κοιλιά, στους μαστούς, στους αγκώνες, στα δάχτυλα...

Συγκλονισμένος ακόμη και ο ιατροδικαστής Χρήστος Λευκίδης, συντάσσει την ιατροδικαστική έκθεσή του κάνοντας λόγο για «εγκληματική σφαγή». Τα πολλαπλά τραύματα, κυρίως του τραχήλου, και το βάθος αυτών δείχνουν αγριότητα. Τα τραύματα των χεριών δείχνουν προσπάθειες άμυνας της Βασούλας. Τα τραύματα της κοιλίας δείχνουν βασανισμό του θύματος από τον δράστη πατέρα του. Και η Βασούλα το μόνο που ζητούσε ήταν αγάπη...

Μετά το χωρισμό των γονιών της, μετακόμισε στη Μεταμόρφωση με τη μητέρα της. Ο σεισμός της Πάρνηθας κατέστρεψε το σπίτι τους και ο πατέρα της την πήρε στο χωριό μέχρι η μάνα να αποκαταστήσει την κατοικία της. Τα πρόσκαιρα πατρικά χάδια ξεγέλασαν το αθώο πλασματάκι, που δεν είχε φανταστεί ότι ο προστάτης του στην πραγματικότητα ήταν ο δήμιος του...

Αμέσως μετά το έγκλημα ο Xρήστος Βουλγαράκης εξαφανίστηκε και πέντε μέρες αργότερα παρουσιάστηκε στη Μονή Τρικόρφου, στη Φωκίδα, όπου ισχυρίστηκε στην αρχή ότι έπεσε θύμα απαγωγής από αγνώστους που σκότωσαν και το παιδί του... Στο δικαστήριο έκανε «χρήση του δικαιώματος της σιωπής». Δεν μίλησε καθόλου. Ούτε συγγνώμη. Βουβάθηκε. Τι δικαιολογία, άλλωστε, να προβάλει που κατακρεούργησε τη Βασούλα, το σπλάχνο του;


Η απόφαση που δίχασε

Την αγαλλίαση της ψυχής του κλεισμένος στη Μοναστική Αδελφότητα Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ, στο Τρίκορφο Φωκίδος, γνωστό και ως «Μοναστήρι των Παπαροκάδων», επιζητεί εδώ και λίγες ημέρες ο Χρήστος Βουλγαράκης. Τηρώντας τον όρο που του έθεσε το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά, ο 45χρονος άνδρας διαβιεί πλέον μαζί με τους υπόλοιπους μοναχούς και έχει αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στο... Θεό.

Οπως άλλωστε είχε αποκαλύψει ο ίδιος στην «Espresso» το πρωινό της 1ης Σεπτεμβρίου, λίγη ώρα μετά την αποφυλάκισή του από το ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού, το μοναδικό μέρος στο οποίο επιθυμούσε να κάνει το νέο του ξεκίνημα ήταν η Μονή της Φωκίδας, η οποία είχε αποτελέσει και το «καταφύγιό» του τον Απρίλιο του 2002, λίγες ημέρες μετά τη στυγνή δολοφονία της 13χρονης κόρης του Βασούλας. «Μια ζωή ήμουν ορφανός και πήγαινα από μοναστήρι σε μοναστήρι. Εκεί θα καταλήξω και πάλι», μας είχε διαμηνύσει χαρακτηριστικά. Καθ’ όλη τη διάρκεια παραμονής του στη φυλακή η συμπεριφορά του Βουλγαράκη φέρεται να απείχε παρασάγγας από εκείνη των υπόλοιπων παραβατικών.

Είναι χαρακτηριστικό πως στις βεβαιώσεις που προσκόμισε και στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά όπου συζητήθηκε η αίτηση αποφυλάκισής του η διεύθυνση του ψυχιατρείου ανέφερε πως η «συμπεριφορά του αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τους άλλους συγκρατούμενούς του». Είναι γεγονός πως η αποφυλάκιση Βουλγαράκη δίχασε την κοινή γνώμη. Άλλοι τη χαρακτήρισαν «αδιανόητη» και άλλοι έκαναν λόγο για «μια δεύτερη ευκαιρία που πρέπει να του δοθεί». Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι εξελίξεις θα ήταν τελείως διαφορετικές, αν στα επτά χρόνια που μεσολάβησαν από την πρωτόδικη δίκη είχε εκδικαστεί η υπόθεση στο Εφετείο.