Δημ. Αβραμόπουλος: «Εγώ κάποια μέρα θα γίνω...»

Η φιλόλογος, η κυρία Τσιλιβάκου, στο 1ο της Πλάκας πρέπει να κρυφογέλασε βλέποντας την έκθεση με θέμα «Εγώ κάποια μέρα θα γίνω…». «Διπλωμάτης ή δημοσιογράφος!» διάβασε στο χαρτί. Στα 15 του, ο μικρός Δημήτρης ίσα που έβγαζε 15 στον έλεγχο. Μια φορά πιάστηκε τόσο αδιάβαστος στην Ιστορία που τον έβαλαν κι αντέγραψε για τιμωρία 150 στίχους από το αρχαίο κείμενο! «Ακου διπλωμάτης!», θα σκέφτηκε η κυρία Τσιλιβάκου. Πού να φανταστεί πως ο μικρός Δημήτρης ξεροστάλιαζε ώρες έξω απ’ τη Μητρόπολη βλέποντας τις μεγαλοπρεπείς παράτες; Και πως μετά το σχολείο έτρεχε μη χάσει τις τελετές στα Ανάκτορα;
Εξουσία και μαστίγιο
«Αυτά ήταν τα πρώτα μου ερεθίσματα εξουσίας», θα έλεγε εκείνος πολλά χρόνια μετά, όταν εξελίχθηκε σε Δημήτρη Αβραμόπουλο. «Ενας άνδρας με ένα μαστίγιο στο χέρι» – έτσι περιέγραφε ο ίδιος την εξουσία. Αλλά όταν ξεκινάς από ένα χωριό της Ηλείας με πατέρα τον Λάμπρο τον χωροφύλακα και μητέρα την κυρα-Ελένη τη νοικοκυρά, είναι δύσκολο να πιάσεις εσύ τη λαβή απ’ το μαστίγιο. Στα 11 του, στην Αθήνα πια, ο μικρός Δημήτρης φόρεσε μια ποδιά και τρύπωσε στον κινηματογράφο «Λαΐς» να πουλήσει γκαζόζες για το χαρτζιλίκι. Οταν τον κάρφωσαν κάτι σινεφίλ γείτονες, ο χωροφύλαξ πατήρ τον περιέλαβε για τα περαιτέρω. Κι έτσι έμαθε πως ακόμη και οι αταξίες πρέπει να γίνονται με κομψότητα – όπως εκείνη που θα έκανε πολλά χρόνια μετά στον Κ. Καραμανλή στον «Διόνυσο».
Τον καιρό της μαθητείας του στην comme il faut πλευρά της αταξίας, υπάλληλοι της πρεσβείας της Αυστραλίας τον θυμούνται καλά: με μαλλί Beatles και παντελόνι καμπάνα να κουβαλάει τον σάκο με τα γράμματα στο αεροδρόμιο μέσα σ’ έναν πορτοκαλή σκαραβαίο. Ολ’ αυτά μέχρι να μπει στο λεωφορείο της πρεσβείας. Εκεί, ο νεαρός Δημήτρης άρπαζε το μικρόφωνο και μια και δεν μπορούσε να τους βγάλει λόγο, κατέφευγε στο έτερο ταλέντο του: τις μιμήσεις! Εκανε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, έκανε τον Γ. Παπανδρέου, αλλά το φόρτε του, που ξεσήκωνε το χειροκρότημα στη γαλαρία, ήταν ο Κ. Καραμανλής!
Τα χειροκροτήματα θα συνεχίζονταν για πολύ καιρό ακόμη – με ταχύτητες υπερηχητικές για πολιτικό, έγινε διαδοχικά ο «κύριος Τίποτα» του Θ. Πάγκαλου, ο «Μπλέιζερ Καγκελόπουλος» της Μαλβίνας Κάραλη, ο «Γκλόρι» των γαλάζιων νεολαίων και ο «mister 20%» των δημοσκόπων – δηλαδή, ο αρχηγός του Κινήματος Ελευθέρων Πολιτών. Μόνο που στους εννέα μήνες επάνω, το ΚΕΠ μεταφράστηκε «Κώστα Ερχομαι Πίσω». Στον απόηχο του ύμνου «Του Δημήτρη η λεβεντιά / και μαζί του όλοι παιδιά…», ο δήμαρχος κατέληξε –όχι κλητήρας– αλλά επισκέπτης καθηγητής στις ΗΠΑ. Κι όταν πια το ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο τού μέχρι σήμερα γνωστού σύμπαντος και τα λοιπά δημαρχιακά μεγαλεία ξεχάστηκαν, επέστρεψε ως υπουργός Τουρισμού. Αλλά όπως λένε και στο χωριό του το «Ελληνικόν» (που οι ντόπιοι το ξέρουν «Μουλάτσι», παρεμπιπτόντως) «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι».
«Είναι σαν την ιστορία του Οδυσσέα με τις Σειρήνες», λένε οι παλιοί στη Ρηγίλλης. «Πώς θα μπορούσε ο Δημήτρης να κωφεύσει στο κάλεσμα για την αρχηγία;» Την προηγούμενη Πέμπτη, στη μεγάλη του αρχηγική εμφάνιση, τον άχαρο ρόλο του κεριού στο αυτί του Οδυσσέα ανέλαβε ο Π. Παναγιωτόπουλος: ο μόνος γαλάζιος βουλευτής που έδωσε το «παρών». Και σαν να μην έφθανε αυτό, μία μέρα μετά, ο κ. Αβραμόπουλος τον είδε στην τηλεόραση να αγκαλιάζει τον Αντ. Σαμαρά στη δική του αρχηγική εμφάνιση στο Περιστέρι! Ετσι κάπως, το περιστέρι πιάστηκε στην ξόβεργα. Τέσσερις εβδομάδες πριν, τραγουδούσε κρατώντας στο ράμφος του τη Γαλανόλευκη όταν ο κ. Αβραμόπουλος έβαζε υποψηφιότητα για αρχηγός. Στο φόντο πίσω του, η Παναγία ευλογούσε, η αζαλέα άνθιζε και ο Κ. Καραμανλής ατένιζε το μέλλον στις κρυστάλλινες σφαίρες. Τέσσερις εβδομάδες μετά, ο κ. Αβραμόπουλος απεσύρθη και το φόντο παρουσίαζε απρόσμενη ομοιότητα με... φούντο: πίσω του, ένα ζωγραφιστό «Ν.Δ.» σε χρώμα μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο.
Θύμα του εμφυλίου
Εκείνο το βράδυ, ο κ. Αβραμόπουλος πήγε να δει το «Ψυχή Βαθιά» του Π. Βούλγαρη. Ως θύμα του γαλάζιου εμφυλίου, θα πρέπει να νότισε το χαρτομάντιλό του επανειλημμένως. Αλλά αν η φιλόλογος, η κυρία Τσιλιβάκου, έβλεπε από κάπου τον παλιό της μαθητή, λογικά πάλι θα κρυφογελούσε. Στα 56 του, να ξεροσταλιάζει έξω απ’ τον αρχηγικό προθάλαμο της Ν.Δ. βλέποντας τις μεγαλοπρεπείς παράτες για την ανάδειξη νέου ηγέτη. Ατυχώς γι’ αυτόν, στο σχολείο της ζωής τις εκθέσεις τις γράφουν οι άλλοι για σένα. Στο «Εγώ κάποια μέρα θα γίνω...», η γαλάζια πένα της Ν.Δ. αρνείται πεισματικά να γράψει τη λέξη που ο κ. Αβραμόπουλος με τη Mont Blanc του αυτονοήτως θα συμπλήρωνε. Και που όλοι ξέρουμε ποια θα ήταν…
Της Μαριλης Mαργωμενου-Kαθημερινή